Toplu İbadet: Kilise Tanrı’nın Halkı Olarak Nasıl Toplanır? yazısı ilk önce Müjde Birliği üzerinde ortaya çıktı.

Yeni Antlaşma, kiliselerin toplandıkları zaman Kutsal Kitap’ı okumaları, Kutsal Kitap’ı vaaz etmeleri, Kutsal Kitap’la dua etmeleri, Kutsal Kitap’tan ilahiler söylemeleri ve Kutsal Kitap’ı görmeleri gerektiğini söyler.

1. Kutsal Kitap’ı okuyun: Pavlus Timoteos’a, kendisini “Kutsal Yazılar’ı okumaya” adamasını söylemiştir (1. Tim. 4:13). Kiliseler toplantılarında sesli bir şekilde Kutsal Kitap’ı okumalıdırlar. 
2. Kutsal Kitap’ı vaaz edin: Pavlus Timoteos’a, “Tanrı sözünü duyur” demiştir (2. Tim. 4:2). Pavlus’un kendisi de Efes Kilisesi’ne, “Tanrı’nın isteğini tam olarak” bildirdiğini söylemiştir (Elç. 20:27). Günümüzde de kilise toplantıları, Kutsal Yazılar’daki metinlerin ana fikrini alıp bu fikirleri hayatlarımıza uygulayan vaazları merkez almalıdırlar.
3. Kutsal Kitap’la dua edin: Pavlus, kiliseleri toplandıkları zamanlarda dua etmeye teşvik ediyor (1. Tim. 2:8, 3:14-15). Dinleyenleri ruhça geliştirebilmeleri adına, bu duaların içeriğinin Kutsal Kitap’a uygun olması gerekir (1. Kor. 14:12, 26). Bu, dualarımızın cansız veya şekilsel olması gerektiği anlamına gelmez ancak Kutsal Kitap’tan zengin bir şekilde yararlanılmalıdırlar.
4. Kutsal Kitap’tan ilahiler söyleyin: Pavlus Kolese’deki kiliseye şöyle demiştir: “Mesih’in sözü bütün zenginliğiyle içinizde yaşasın. Tam bir bilgelikle birbirinize öğretin, öğüt verin, mezmurlar, ilahiler, ruhsal ezgiler söyleyerek yüreklerinizde şükranla Tanrı’ya nağmeler yükseltin” (Kol. 3:16). Bu, kilisenin yalnızca mezmurları veya Kutsal Kitap ayetlerini ilahi olarak söylemesi gerektiği anlamına gelmez ancak söylenen ilahiler, Kutsal Kitap’ın içeriğine ve teolojisine uygun olmalıdır.
5. Kutsal Kitap’ı görün: “Kutsal Kitap’ı görün” diyoruz çünkü kilisedeki ruhsal törenler olan vaftiz ve Rab’bin Sofrası, Augustinus’un deyişiyle “görünen sözler”dir. Vaftizde ve Rab’bin Sofrası’nda bizler, Tanrı’nın Sözü’nü görür, koklar, ona dokunur ve onu tadarız. Hristiyan kiliseler de haftalık kilise toplantılarında vaftiz ve Rab’bin Sofrası törenlerini yerine getirmelidirler (1. Kor. 11:17-34).

(Bu makale, Ligon Duncan’ın yazdığı “Foundations for Biblically Directed Worship” adlı kitap bölümünden uyarlanmıştır. Bölümün kaynağı: Give Praise to God: A Vision for Reforming Worship, ed. Philip Graham Ryken, Derek W.H. Thomas, ve J. Ligon Duncan, III [Phillipsburg: P&R Publishing Co., 2003], sayfa 65-68)

Yeni Antlaşma, kiliselerin toplandıkları zaman ne yapmaları gerektiğini söyler? yazısı ilk önce Müjde Birliği üzerinde ortaya çıktı.

Bazı Hristiyanlar için bu sorunun cevabı çok açıktır: “Tanrı bizlere kendisine nasıl tapınacağımız konusunda özgürlük vermiştir. Kutsal Ruh bizi nasıl yönlendiriyorsa, o şekilde davranmalıyız. Sonuçta Ruh’u söndürmek istemeyiz!”

Peki ya bir kişi çıkıp Tanrı’nın bir heykeli ya da resmi önünde diz çökerek tapınmak isterse? Tamam, belki de tapınma adı altında yapmamamız gereken bazı şeyler gerçekten vardır, mesela günah işlemek gibi. Ama bu, günah işlemediğimiz sürece Tanrı’ya istediğimiz gibi tapınabileceğimiz anlamına mı gelir?

Pek öyle sayılmaz. Kutsal Kitap, Hristiyanların toplu olarak yaptıkları tapınmalarda, yalnızca Tanrı’nın direkt veya dolaylı olarak buyurduğu şeyleri yapmaları gerektiğini bildirir. Kutsal Kitap’ın çeşitli kısımları, bu yaklaşımı desteklemektedir:

• Kanıt: Kendisine nasıl tapınılacağını yalnızca Tanrı belirleyebilir (Lev. 10:1-3; Yuh. 4:20-26; 1. Kor. 14). On Emir’in ikinci emri, yalnızca tek gerçek Tanrı’dan başka bir şeye tapınılmasını yasaklamakla kalmaz, aynı zamanda tek gerçek Tanrı’ya kendisinin buyurmadığı bir şekilde tapınılmasını da yasaklar (Çık. 20:2-6).
• Kanıt: İman, Tanrı’nın vahyine inançla karşılık vermektir ve imana dayanmayan her şey günahtır (Rom. 14:23). Bu nedenle Tanrı, kendi vahyine inançla verilen bir karşılık niteliği taşımayan hiçbir tapınmayı kabul etmeyecektir.
• Kanıt: Yeni Antlaşma, Hristiyanlardan Hristiyanların düzenli olarak toplanmalarını istemektedir (İbr. 10:25) ve Hristiyanlar, insan ürünü kurallara ve törenlere bağlı olmak mecburiyetinde bırakılmamalıdırlar (Kol. 2:16-23). Bu nedenle herhangi bir kilisenin, kendi üyelerinden Tanrı tarafından kesin bir şekilde buyrulmayan herhangi bir uygulama içerisine girmelerini istemesi, kişileri vicdani bir yük altına sokmak demektir. Başka bir deyişle, Hristiyanların vicdanının insani talep ve isteklerden özgür olması gerektiği için, hiçbir kilise toplu olarak yapılan tapınmalarda Tanrı’ya, O’nun tarafından tam anlamıyla izin verilmeyen bir şekilde tapınma hakkına sahip değildir. 

Öyleyse tapınma zamanında nelerin olup olmaması gerektiğine nasıl karar verebiliriz? Kutsal Kitap’a bakar ve Tanrı’nın, toplandıkları zamanlarda kendi insanlarından neler talep ettiğini keşfederiz. Sonrasında da Tanrı’nın yapmamızı söylediği şeyleri yaparız, daha fazlasını değil.

(Bu makalenin bir kısmı, Ligon Duncan’ın yazdığı “Does God Care How We Worship?” adlı kitap bölümünden uyarlanmıştır. Bölümün kaynağı: Give Praise to God: A Vision for Reforming Worship, ed. Philip Graham Ryken, Derek W.H. Thomas, and J. Ligon Duncan, III [Phillipsburg: P&R Publishing Co., 2003], sayfa 20-50)

Tapınma zamanında nelerin olup olmaması gerektiğine nasıl karar verebiliriz? yazısı ilk önce Müjde Birliği üzerinde ortaya çıktı.

Kilise takviminize bir şey ekleyecek olsanız ne eklerdiniz? Kadınlar için bir çekilme mi yoksa erkekler için bir kahvaltı mı? Müjdeleme semineri mi? Çevrede yaşayanlar için toplantı grupları mı? Sabahları zorlananlar için bir cumartesi akşamı hizmeti mi? Yoksa hafta ortası bir Kutsal Kitap çalışması mı?

Geçen sonbahar yeni kiliseme geldiğimden beri kendime defalarca bu soruyu sordum. Yukarıdaki önerilerin çoğu güzel olsa da, ihtiyarlarla birlikte, Pazar akşamları yeni bir düzenli dua toplantısı başlattık.

Gerçekten mi? Bir dua toplantısı mı? Kulağa garip ve eski moda geliyor. Sanki Hristiyanların elektriğin icadından önce, hayat çok daha basitken, kiliseler daha küçükken ve çocuklarımızın eğlence faaliyetleri takvimimizdeki her yeri kaplamadan önce yaptıkları bir şey gibi.

Tabii bu öneriye karşı çıkanlar da oldu biraz. Bir üye bana zaten çok fazla dua ettiğimizi söyledi. Sabah toplantısındaki dua zamanlarının zaten uzun olduğunu düşünüyordu. Ona göre bu durum, tapınma hizmeti yapanların belirli bir ritim yakalamasına engel oluyor ve tapınma deneyimimizi bozuyordu. Bazıları, insanlara yapmak zorunda olduklarını hissettikleri yeni bir şey sunmanın yasacılığa yol açabileceğini söylediler. Başkalarıysa bazı insanların dua toplantısına katılabilmek için küçük gruplarını bırakma ihtimalinden bahsederek, bunun topluluğa zarar verebileceğini söylediler.

Öyleyse, çoğunlukla sadece duaya adanmış bir toplantı neden yapılmalıdır? Size bunun için dört neden sunayım.

1. İnsanlara duanın önemini hatırlatır.

İnsanların bir etkinliğe veya bir küçük gruba katılmasını sağlamak zor değil. Yakınlarda yaptığımız kadın çekilmesine yüzlerce kişi katıldı. Birçok kişi, erkek kahvaltısına ve Secret Church adlı etkinliğimize katıldı. Öyleyse neden bu kadar insan dua için toplanmaya istekli değil? Neden birçok kilisede dua toplantıları çevirmeli telefon muamelesi görür oldu?

Bir cümleyle anlatmak gerekirse, dua yeterince çekici değil. Eğlendirici değil. Çoğu zaman kolay veya rahat bir şey değil; çaba ve uğraş gerektiriyor. İsa bize işte bu yüzden Luka 18’de ısrarcı dul örneğini veriyor, öyle ki, insanlar “hiç usanmadan, her zaman dua etmeleri gerektiğini” hatırlasınlar. Medya, müzik, podcastler ve vaazlar aracılığıyla bir bebek gibi beslenmeye alışmışız. Ancak dua, dünyayı kapatıp aklımızı açmamızı gerektiriyor.

Yapmamız gereken, sadece kişisel olarak değil, topluluk olarak da yapmamız gereken şey budur. Matta 21’de İsa, tapınağı bir panayıra çevirdikleri için insanları azarlar ve onlara şöyle der: “Evime dua evi denecek” (Mat. 21:13). Yeni Antlaşma’ya göre kilise, Tanrı’nın Ruhu’nun tapınağıdır (1. Kor. 3:16). Öyleyse kiliselerimiz, Tanrı’nın istediği gibi dua evleri mi? Duaya yeterince zaman ayırıyor muyuz? Birlikte dua etmeyi önceliğimiz haline getiriyor muyuz? Yoksa toplu dualarımız müzik aralarındaki boşlukları doldurmaktan ileri gitmiyor mu?

Robert Murray M’Cheyne ünlü bir sözünde şöyle demiştir: “Bir adam, Tanrı’nın önünde tek başına dizleri üzerinde dururken neyse odur, daha fazlası değil.” Bu ölçütü kiliselerimizde uygulasak nasıl olur? Bu durum bizim hakkımızda ne söyler? Toplu bir şekilde dua etmek, insanlarımıza duanın önemini ve hatta mutlak anlamdaki gerekliliğini gösterir. Çünkü savaşımız ruhsal güçlere karşıdır ve dolayısıyla ruhsal silahlar gerektirir. Sadece bir duanın değil, onlarca, yüzlerce ve hatta binlerce duanın edilmesinden daha büyük bir silah var mıdır?

2. İnsanlara nasıl dua edeceklerini gösterir. 

Başkaları önünde ilk kez dua edişimi hatırlıyorum. Yeni bir imanlıydım. Hem paranoyaktım hem de ne diyeceğimi bilmiyordum. Peki ne yaptım? Diğerlerinden duyduklarımı taklit ettim.

Daniel, Pavlus, Hanna veya Meryem’in dualarını çalışmak dışında, insanlara dua etmeyi kilisedeki sadık imanlıların ettiği dualar kadar iyi öğreten bir şey yoktur. İnsanlarımızın Kutsal Kitap’a uygun ve düşünceli bir şekilde dua etmelerini, huşuyla ve tutkuyla dua etmelerini istiyorsak, öyleyse toplu bir şekilde bunu onlara göstermeliyiz. D. A. Carson’ın sözü yerindedir: “Kendinize model alacağınız kişiler seçin ama onları iyi seçin. Kullandıkları içeriği, derinliği, tutkuyu, tatlı dili inceleyin ama sözleri söyleme şekillerine özenmeyin.”

3. İnsanları Tanrı’nın amaçları etrafında birleştirir.

Bizler doğamız gereği narsist insanlarız. Kişisel ihtiyaç, istek ve arzularımızla ilgili dua etmek bizim için hiç sorun değil ve bunu yapmak kötü bir şey de değil. Böyle yapmalıyız. Ancak dualarımızın, özellikle de topluluk olarak ettiğimiz duaların yalnızca bu tür şeylerden ibaret olması ne de acınası bir durumdur. Sonuçta insanlık tarihinin anlamı bizler değiliz. İnsanlık tarihinin anlamı bizim sağlığımız ve mutluluğumuz değil. İnsanlık tarihinin anlamı kilise ve kilisenin iyiliğidir (Efesliler 3:1-13).

Ruhsal olanın fiziksel olandan ve topluluğun da bireylerden üstün olduğunu vurgulamak üzere bir araya geldiğimizde, insanları Tanrı’nın kendi kilisesi için olan amaçları etrafında birleştirmiş oluruz. Toplu bir şekilde dua etmek, topluluk olarak birliğimizi ve tanıklığımızı kendimize konu edinmemizi sağlar.

4. İnsanlarımızı Tanrı’nın sergileyeceği şeyler karşısında hazırlıklı kılar.

Toplu dua, Elçilerin İşleri kitabı boyunca gördüğümüz büyük hareketlerin öne çıkan noktasıydı. Pentikost’ta imanlıların yaşamlarının ana unsurlarından biriydi (2:42). Dua, imanlıları cesaretle Tanrı’nın Sözü’nü vaaz etmek üzere Ruh’la donatmıştı (4:31). İlk diyakonlar duayla atanmıştı (6:6), Samiriyeliler’e Müjde’nin duyurulması (8:15) ve Petrus’un Müjde’nin uluslara yayılışını görmesi bile duayla olmuştu (10:9). Hatta Petrus’un zindandan çıkmasına aracı olan şey, topluluğun hep birlikte dua etmesiydi (12:5)! 

Dostlar, dua bir şeyleri değiştirir! Pavlus kilisenin kadın erkek hep beraber dua ediyor olacağını bu yüzden doğrudan varsaymaktadır (1. Kor. 11, 14). Dua, Tanrı’nın doğaüstü amaçlarını gerçekleştirmek üzere belirlediği bir araçtır. İsa’nın kendi öğrencilerine hatırlattığı gibi, hayatta dua dışında başka hiçbir şekilde üstesinden gelinemeyecek bazı engeller vardır (Mar. 9:29). 

Kardeşler, Jamie Dunlop’un The Compelling Community adlı eserinde belirttiği gibi: “Tanrı kendi itibarını savunmayı sever. Bizler birlikte dua ettiğimizde, ihtiyaçlarımız herkese duyurulmuş olur. O cevap verdiğinde de, yüceliği herkese duyurulmuş olur.” Dua etmek, insanlarımızı Tanrı’nın sergileyeceği şeyler karşısında hazırlıklı kılar.

İLK DUA TOPLANTIMIZ

Pazar akşamı dua toplantımızı ilk defa (en azından hatırlayabildiğim kadarıyla ilk) geçen ay yaptık. Toplantıyı düşe kalka ilerletirken, zaman zaman garip anlar, acemilikler oldu. Tam olarak planladığımız şekilde gitmedi ve çoğundan da ben suçluyum! 

Ama sorun değil. Çünkü Tanrı’nın halkı olan bizler, Tanrı’nın gücüyle dua ettik. Dünyadaki başka hiçbir insan grubunun veya kurumun yapma ayrıcalığına sahip olmadığı bir şey yaptık ve yine yapacağız. İzleyip bekleyecek ve Tanrı’nın ne yapacağını umutla göreceğiz.

Brad Wheeler 

Kilise Takviminize Düzenli Bir Dua Toplantısı Eklemeniz İçin 4 Neden yazısı ilk önce Müjde Birliği üzerinde ortaya çıktı.

Hepimiz duanın var olduğu ama amaçsızca veya güçten yoksun bir şekilde edildiği kiliselerin parçası olmuşuzdur. Ne yazık ki, kilisede dua etmek çoğunlukla yemek öncesi edilen dua gibi gelir. Sanki bu zorunludur ve herkes dua etme kararınıza saygı duyar ama hiç kimse bundan pek de bir şey çıkarmıyordur. Dua bir etkinlikten diğerine geçiş yapmak için kullanılan bir araç haline gelir. Herkesin gözlerini kapatmasını ve başını eğmesini sağlayalım ki, tapınma grubunun sahneye çıkışı ve sahneden inişi garip kaçmasın. 

Dua sanki pazar günleri vaazları için bir açılış töreni yerini almıştır. Oysa on dokuzuncu yüzyıl pastörü E. M. Bounds bizlere şöyle hatırlatır: “Tanrı için insanlarla konuşmak müthiş bir şeydir ama insanlar için Tanrı’yla konuşmak daha da müthiştir.”

Bunu göz önünde bulundurarak, pastörü olduğum Cornerstone Kilisesi’nde dua bizim için büyük bir şeydir. Üyelerimizin ve ziyaretçilerimizin, Tanrı’yı sadece sahneden verilen vaazlar ve ilahiler aracılığıyla işitmelerini istemiyoruz. Eğer durum böyle olsaydı, insanlar kendilerini rahatlıkla seyirci gibi hissedebilirdi ama toplu ibadetin amacı bu değildir. Amaç hem kişisel hem de katılımcı olarak tapınmaktır. Katılanların Tanrı’yla ilişki kurma fırsatına sahip olmalarını istiyoruz ve duayı bu hedefe ulaşmanın kritik bir parçası olarak görüyoruz.

Herkes kilisede dua etmemiz gerektiğini anlıyor. Ama asıl olan, nasıl dua ettiğinizdir. Nitekim bu nedenle de bizler toplu duayı, Tanrı’ya yaklaşmanın yollarından biri olarak kilisemize öğretmekteyiz.

Bu disiplin aracılığıyla, üç şeyin gerçekleşmesini ümit ediyoruz. Birincisi, dualarımızın yanlış algıladığımız noktaları ortaya çıkarmasını istiyoruz; ikincisi, devlet yetkilileri için dua etmek gibi, çoğumuzun ihmal ettiği şeyler için dua etmek istiyoruz ve üçüncüsü de, önemli duaların çok uzun sürmesi gerekmediğini göstermek istiyoruz. Beş dakika içerisinde birçok şey başarılabilir.

Özetle, insanların nasıl dua edeceklerini bildiklerini varsaymamayı öğrendik ve işte bu yüzden bir araya geldiğimizde, “büyük dörtlü”yü özellikle dualarımıza dahil ediyoruz.

HAYRANLIK

Hayranlık Tanrı’yla geçirdiğimiz zamanın temelini oluşturur. Tanrı’yla konuşmanın tam anlamıyla bir şeref olduğunu, yüreklere ve zihinlere yerleştirmek istiyoruz. Çoğumuz Tanrı’ya saygısızca yaklaşan dualar duymuşuzdur. İbadetimizin en başından herhangi bir saygısızlığın önünü kesmek istiyoruz.

Bunun yerine, Tanrı’nın görkemli karakterinin, kim olduğunun ve Mesih’te hak etmeyenler için ne yaptığının bizlere hatırlatılmasını istiyoruz. İsa’nın büyük fedakârlığı sayesinde, Tanrı’ya cesaretle yaklaşabiliriz. Ama hayranlık duaları bizlere, aynı zamanda da O’na alçakgönüllülükle gelmemiz gerektiğini hatırlattı.

İTİRAF

Eğer hayranlığı doğru bir şekilde yaşıyorsak, itiraf ruhun bir refleksi haline gelir. Bir sonraki adım mantıken budur. Tanrı’nın kutsallığı üzerine düşündükçe, günahkârlığımız belirginleşir ve bu yüzden itirafa yönlendiriliriz.

Kilise ailemizin bir üyesinin günahını itiraf ettiğini duyduğumuzda, umut ediyoruz ki, bizler de kendi kendimize “ben de” diyeceğiz. Sık sık hayatımızda günahı küçümseriz ama başkalarının itiraflarını duydukça, kalplerimizi yoklamak ve göz ardı ettiğimiz günahları ortaya çıkarmak için teşvik ediliriz. Bu bizleri umutsuzluğa değil, Tanrı’ya daha da bağımlı olmaya ve sevince götürür çünkü bu anlarda, özellikle Tanrı’nın sadakati ve iyiliği bizlere hatırlatılır (1.Yuh. 1:9).

Doğru yapılan itiraf tapınmayı daha da ortaya çıkarır. Ancak yaşamımızdaki karanlıkla bizleri yüzleştirmesinden dolayı, itiraftan çoğunlukla uzaklaşır ve Tanrı’nın sağladığı sevinci kaçırırız. Bu sevinci kaçırmayacağımızdan emin olmak için, herhangi bir itiraf duası ciddi ve pişmanlık dolu olmalıdır ancak bu dua zamanı her zaman Mezmur 32’deki Davut gibi sevinçle bitmelidir:

Ne mutlu isyanı bağışlanan,
Günahı örtülen insana!
Suçu RAB tarafından sayılmayan,
Ruhunda hile bulunmayan insana ne mutlu!

ŞÜKRAN

Hepimiz Tanrı’nın her şeye kadir olduğunu biliyoruz. Ancak dikkatli olmazsak, bu bilgi Tanrı’ya yürekten bir şükranla tapınma arzumuzu zayıflatabilir. 

Bu dünyada bozulmuş, Tanrı’nın düzeltmesini istediğimiz bir sürü şey vardır. Ancak Hristiyanlar olarak şükretmenin, genellikle homurdanmanın en iyi panzehiri olduğunu biliyoruz. Pazar toplantılarımızda, olduğu kişi ve yaptıkları şeyler için Tanrı’ya şükretmeye belirli bir zaman ayırmak hayati önem taşır. Ne de olsa, kırılmış ve ezilmiş bir ruh Tanrı’nın lütuf dolu sözlerini duyma yolunda büyük bir engel olabilir (Çık. 6:9). Bu yüzden şükran dualarımızda, minnettar olmamız gerektiğini birbirimize hatırlatmak istiyoruz ve bazen bizleri şükre yönlendirecek birine ihtiyacımız vardır. Kısacası, bu dünyanın kötülüklerinden haberdar olmak istiyoruz ancak Tanrı’nın iyiliklerine karşı kör olmak da istemiyoruz. Yani Pavlus’un da dediği gibi, makul şekilde kederli ama her zaman sevinçli olmak istiyoruz (2.Kor. 6:10).

YAKARIŞ

Tapınma, itiraf ve şükran dualarında kilise üyeleri bizleri yönlendirirken, pastörler olarak yakarış dualarımızda öncülüğü biz yapmaya karar verdik. Topluluğumuzun Tanrı’dan isteyebileceklerine inandıkları şeyler konusunda ufuklarını genişletmek istiyoruz.

İnsanlar Tanrı’ya nasıl yaklaştıkları konusunda genelde oldukça dar bir anlayışa sahiplerdir. Dua konusunu düşündüklerinde, genellikle sadece Tanrı’dan bir şeyler istemek akıllarına gelir. Yukarıda belirtilen duaları kullanarak aslında bu konuyu düzeltmeyi umut ediyoruz.

Benzer şekilde, insanların Tanrı’dan istediği şeylerde bile oldukça dar bir anlayışa sahip olma eğiliminde olduklarını gözlemledim. Hasta bir kişinin şifa alması için Tanrı’ya istekte bulunmanın normal olduğunu ve aynı duayı etmenin normal olduğunu ve “bu senin isteğinse” gibi ifadeler olmadan Tanrı’dan bir şeyler istemenin normal olduğunu açıkça ifade etmek istiyoruz. Elbette Rab’bin Duası’nı örnek alıp İsa’yı takip eder bir şekilde, her şeyden önce Tanrı’nın isteğinin olmasını arzuluyoruz.

Ama ne yazık ki, çoğumuz Tanrı’nın yaşamımızda büyük şeyler yapabilecek kabiliyetinden ve arzusundan şüphe ediyoruz. Bir kilise olarak, O’nun adında büyük şeyler isteyerek İsa’nın büyüklüğünü sergilemek istiyoruz! Bunun güzelliği, bazen Tanrı’nın “HAYIR” şeklinde cevap vermesidir. Bu vesileyle bir aile olarak birlikte büyümeye, yol boyunca Tanrı’ya güvenmeye başlarız. Öte yandan, bazen Tanrı O’ndan isteyebileceğimiz veya hayal edebileceğimizin çok ötesinde olan şeyler yapar. “EVET” cevabını verir ve böylece imanımız güçlendirilmiş olur.

Bir kilise olarak, bizler bireysel değil, toplulukçu olabilmek adına tapınmak istiyoruz; kadınların ve erkeklerin tapınmamızı Kutsal Kitap’ın dediği şekillerde yönlendirmesini istiyoruz ve çeşitli şekillerde Tanrı’yla konuşan çeşitli Tanrı insanlarını herkese sergilemek istiyoruz.

Bütün bunlar, topluluk olarak ettiğimiz duanın pazar toplantımızın önemli bir yönü olmasından dolayı mümkün olmuştur. Topluluğumuz ve hatta ziyaretçilerimiz, önemli duaların kısa bir süre içinde çeşitli şekillerde gerçekleşebileceğine şahit olurken, aynı zamanda dua eden kişide kendilerini görebilirler. Üstelik bizler hayranlık, itiraf, şükran ve yakarış unsurlarını toplantılarımıza dahil ettiğimiz için, Tanrı’yla kurulan bir ilişkinin bir parçası olması gereken o duygusal genişliği göstermek için de bir fırsatımız olmaktadır.

SONUÇ

Bir restoranda bir garsonla konuşurken, sadece isteklerinizi sunarsınız. Eğer hayran olduğunuz birinin huzurundaysanız, öncelikle ona övgüler yağdırırsınız. Her iki tepki de sığ bir ilişkiyi gösterir. Ama Tanrı, halkıyla derin bir ilişki istiyor ve bu ilişki ne kadar derin olursa, aradaki iletişim de o kadar ve çeşitli olacaktır.

John Onwuchekwa

Topluluk Olarak “Büyük Dörtlü”yü Kullanarak Dua Etmek yazısı ilk önce Müjde Birliği üzerinde ortaya çıktı.

Bir çift tam olarak ne zaman evlenmiş olur? “Evet” dedikleri zaman mı? Pastör onları karı koca ilan ettiğinde mi? İlk defa birlikte olduklarında mı?

Bir anlamda, aslında bunlardan her biri evliliğin oluşum sürecinin olmazsa olmazıdır. Ancak her biri, bir diğerine bağlıdır da. Bu yüzdendir ki, örneğin bir çift asla birlikte olmazsa, bir anlamda henüz tam olarak evli değillerdir. Üstelik bu yasal anlamda da önem arz eder. Böyle bir durumda aradaki bağın koparılması yasal açıdan boşanma olarak değil, evliliğin feshedilmesi olarak geçer. 

Tamam da tüm bunların Rab’bin Sofrası’yla ne alakası var? Bana öyle geliyor ki, birçok Hristiyan Rab’bin Sofrası’nın yoğun ve özel bir bağlılık töreni olduğunu düşünüyor. Kiliseye gidiyorum, Tanrı Sözü’nü duyuyorum, ekmeği yiyorum ve şarabı içiyorum, Mesih’in ölümü ve günahlarımın bağışlanması bana hatırlatılıyor ve eve gidiyorum. Elbette aynı zamanda Rab’bin Sofrası’nı kiliseyle bağdaştırıyoruz. Yani en azından Rab’bin Sofrası’nı, “kiliseye gidince yaptığımız bir şey” olarak görüyoruz. Ancak Hristiyanların çoğu için, Rab’bin Sofrası ve yerel kilise arasındaki ilişki bunun ötesine geçmiyor. 

Ama Rab’bin Sofrası’nın kiliseyi bir araya getirmede çok önemli bir rol oynadığını söylemek istiyorum. Rab’bin Sofrası’nı birlikte kutlamak, bir kiliseyi kilise yapan önemli bir adımdır. Son derece ciddi bir anlamda, Rab’bin Sofrası bir grup Hristiyan’ın tek beden haline geldiği andır. Rab’bin Sofrası birçoklarını bir yapar.

Bu fikre odaklanmamın iki nedeni var. İlk olarak, müjdeci Hristiyanlar arasında yaygın olarak bu konu ihmal ediliyor. Bence Pavlus, az sonra da göreceğimiz üzere, Rab’bin Sofrası’nın birçoklarını “bir” yaptığını açıkça öğretiyor. Ancak görünen o ki çok az pastör ve çok az kilise Pavlus’un bu vurgusunu anlıyor ve bu vurgunun Rab’bin Sofrası ve kilise hakkındaki görüşlerini şekillendirmesine izin veriyor. İkincisi, Rab’bin Sofrası’nın yerel bir kiliseyi nasıl oluşturduğuna dair bu nokta, pastörlerin ve kilisenin karşılaşacağı birçok gerçek sorun açısından da oldukça önemlidir. Rab’bin Sofrası’na kim katılabilir? Sofrayı kim vermelidir? Kilise toplantılarını andırır nitelikte olan toplantıların hangilerinde bu sofra kutlanabilir? 

Rab’bin Sofrası’nı nasıl kutlayacağımızı bilgelikle ele alabilmemiz için, Kutsal Kitap merceğinin gözlerimizin önüne sıkıca yerleştirilmiş olması gerekiyor. 

RAB’BİN SOFRASI BİRÇOKLARINI NASIL BİR YAPAR?

Pavlus’un 1 Korintliler 10:16-17’deki sözlerini hatırlayın: “Tanrı’ya şükrettiğimiz şükran kâsesiyle Mesih’in kanına paydaş olmuyor muyuz? Bölüp yediğimiz ekmekle Mesih’in bedenine paydaş olmuyor muyuz?” Pavlus, Korintlilere ekmeği yemenin ve kâseden içmenin, Mesih’le paydaşlığın tadını çıkarmak, O’nun ölümünün getirilerini deneyimlemek olduğunu hatırlatmaktadır.

Mesih ve imanlılar arasındaki bu “dikey” paydaşlıktan, Pavlus daha sonra 17. ayette “yatay” bir sonuç çıkarır: “Ekmek bir olduğu gibi, biz de çok olduğumuz halde bir bedeniz. Çünkü hepimiz bir ekmeği paylaşıyoruz.” Pavlus’un bu ayetteki temel iddiası, çok olan bizlerin tek beden olduğudur. Ayrıca iki kere bu iddiayı Rab’bin Sofrası’na ortak katılımımıza atıfta bulunarak gerekçelendirir veya destekler: “Ekmek bir olduğu gibi… çünkü hepimiz bir ekmeği paylaşıyoruz.” Pavlus’un nedenlerini iki kez tekrarlaması, ekmeği yalnızca kilisenin birliğini temsil eden veya resmeden bir şey olarak görmeye karşı olmak içindir. Bunun yerine Pavlus, kilisenin birliğinin temellerini Rab’bin Sofrası’nı kutlamaya bağlar. Tek bir beden vardır çünkü sadece tek bir ekmek vardır.

Pavlus, Rab’bin Sofrası’nın aslında birçoklarını bir yaptığını söylemektedir. Rab’bin Sofrası “çok olan bizleri” toplar ve tek bir bedene dönüştürür. Başka bir deyişle, Rab’bin Sofrası yerel kiliseyi oluşturmaktadır. Elbette Pavlus’un vurguladığı nokta, Rab’bin Sofrası’nı kutlamak için birden fazla ekmeğe ihtiyaç duyan bir kilisenin artık tek bir kilise değil, birçok farklı kilise olması gibi bir şey değildir. Pavlus kilisenin Rab’bin Sofrası’nı hep birlikte kutlamasını, birlik içinde bir topluluk olmasını ifade eden bir kısaltma olarak “tek ekmek” kavramını kullanır. Pavlus’un vurgulamak istediği şudur: Rab’bin Sofrası’nda Mesih’le paydaşlığa hep birlikte ortak olduğumuz için, Mesih’teki bu birliğimiz, kilisenin tek olan bedenini oluşturur.  

Başka bir deyişle, Rab’bin Sofrası, Yeni Antlaşma’nın yenilenen antlaşma işaretidir. Rab’bin Sofrası’nda, Mesih’e ve birbirimize olan bağlılığımızı yenileriz ve bir kiliseyi kilise yapan da işte bu ikili adanmadır.

İKİ ADIMDA YEREL KİLİSE

Tanrı yerel kiliseyi iki adımda oluşturur. İlk adımda Hristiyanları yaratır. Nasıl mı? Mesih’i ilan eden vaizler gönderir (Rom. 10:14–17). Tanrı, işitenlerden bazılarının Mesih’i benimseyip ikrar edebilmeleri için içlerine Ruhu’nu gönderir (1. Kor. 12:3). Sözü’nün hayatlarında etkili olmasını sağlar ve onlara Mesih’te yeni bir yaşam verir (Yak. 1:18). Tanrı, Sözü’nü göndererek ve Söz’ü etkin kılmak için Ruhu’nu göndererek kilisesini yaratır. Tanrı Müjde halkını, Mesih’e güvenerek kurtarılan insanları yaratır. Bu birinci adımdır.

İnsanlar Mesih’e geldiğinde, O’nun evrensel bedeninin birer üyesi olurlar. O’nunla ruhsal olarak birdirler. Ama bir kiliseyi oluşturmak için, insanlar sadece Mesih’e gelmek zorunda değil, aynı zamanda birbirlerine de gelmek zorundadırlar. Bir araya gelmek zorundadırlar ve bu bir araya gelmek de adanma gerektirir. Yerel kilise, iki veya daha fazla Hristiyan aynı şehirde veya aynı odada bulunduğunda otomatik olarak ortaya çıkmaz. Aksi takdirde, markette bir Hristiyan’la karşılaştığınız her zaman yeni bir kilise ortaya çıkacaktır ve hemen başka bir koridora yürüdüğünüzde de bu kilise dağılacaktır. Bir kilise, basitçe “Hristiyanlar” kelimesinin toplu hali olmaktan çok daha fazlasıdır. Kilise, parçalarının toplamından çok daha fazlasıdır. İnsanları birbirine bağlayan bir şey olmalıdır.

MÜJDE HALKI VE MÜJDE YÖNETİMİ

Bu nedenle, bir kiliseyi oluşturmak için, Müjde halkı bir Müjde yönetimi oluşturmak zorundadır. Hristiyanlar birlikte bir kilise olmaya adandığı zaman bir kilise doğar. Bu ikinci adımdır. Evlilik örneğini tekrar düşünün. Bir erkek ve kadın karı koca olmaya adandığı zaman bir evlilik doğar. Bu yemin, evliliği yaratır. Benzer şekilde, bir grup Hristiyan kendilerini birbirlerine ve İsa’nın kiliselere yapmalarını buyurduğu her şeyi yapmaya adadıklarında, kilise doğar. Bu buyruklar da ibadet için toplanmaları, birbirlerini sevgiyle ruhça geliştirmeleri, birbirlerinin yüklerini taşımaları ve birlikte vaftizi ve Rab’bin Sofrası’nı kutlamalarıdır.

Bütün bunlar hala Tanrı’nın eseridir çünkü bunlar O’nun kurtaran ve güçlendiren eylemidir. Müjde’yle karşılaştığımızda doğru karşılığı vermemizi sağlar ve buna birbirimize adanmak da dahildir. Tanrı’nın eylemi ve bizim eylemimiz birbiriyle rekabet içerisinde değildir. Ancak ve ancak Tanrı bizleri ilk başta Hristiyan yaptığı için Hristiyanlar olarak bir araya gelebiliriz. Tanrı, Hristiyanları yaratarak ve bu Hristiyanların birbirlerine adanmalarını sağlayarak bir kilise yaratır. 

VAFTİZ VE RAB’BİN SOFRASI

Ancak bir grup Hristiyan bu adanmayı tam olarak nasıl yürürlüğe koyar? Vaftiz ve Rab’bin Sofrası törenleri bu anlamda çok önemli roller oynar. Vaftizde, Mesih’e ve halkına açıkça adanmış olursunuz. Vaftiz, imanın halka açıldığı yerdir. Yeni bir imanlı, dünyaya ve kilisenin radarına bir imanlı olarak bu şekilde girer. Başka bir deyişle, vaftiz bir imanlıyı dünyadan ayıran bir şekilde işaretler. Vaftizde kilise dünyaya şöyle der “Bu kişi İsa’ya aittir!”

Rab’bin Sofrası’ndaysa Mesih’e ve halkına olan adanmışlığımızı yineleriz. Ama vaftizden farklı olarak, Rab’bin Sofrası hep birlikte yaptığımız bir şeydir. Rab’bin Sofrası, bütün bir Hristiyan grubunu tek bir beden olarak işaretler ve etraflarındaki dünyayla topluluk arasında bir çizgi çizer. Ayrıca vaftiz ve Rab’bin Sofrası, kilise ve dünya arasında bir çizgi çizerek kilisenin etrafında da bir çizgi çizmiş olur. Ruhsal törenler, birçok şeye işaret edip “Hristiyanlar” demek yerine, belli bir şeye işaret edip “kilise” dememize izin verir.

Bir Hristiyan’ın yeni bir şehre gittiğini, Müjde’yi vaaz ettiğini ve bir grup insanın aynı zamanda Mesih’e geldiğini düşünün. Bu yeni Hristiyan, kişilerin her birini vaftiz etmektedir. Peki bir grup vaftiz edilmiş Hristiyan nasıl ve ne zaman bir kilise olmaktadır? En temel cevabı bence şudur: Rab’bin Sofrası’nı birlikte kutladıklarında. Rab’bin Sofrası’nı kutlamanın Mesih’e ve birbirimize olan bağlılığımızı ifade ettiğini unutmayın. Rab’bin Sofrası’nda Mesih’in bizlere verdiklerini almak, aynı zamanda Mesih’in halkını kardeş olarak almaktır. Rab’bin Sofrası’nda birbirimize adanmamız bizleri “bir grup Hristiyan” olmaktan çizginin karşı yakasına, yani “yerel kilise” olmaya götürür. Rab’bin Sofrası’nda tek bir beden olarak bir araya geliriz. Pavlus’un dediği gibi: “Ekmek bir olduğu gibi, biz de çok olduğumuz halde bir bedeniz. Çünkü hepimiz bir ekmeği paylaşıyoruz” (1. Kor. 10:17).

İhtiyatlı olmak adına, kiliselerin ilk kez bir kilise olarak kurulduklarında ne yaptıklarını, üyelerin birbirlerine yaptıkları sözlü bir yemin aracılığıyla açıklığa kavuşturmaları bilgece olacaktır. Toplulukçu ve Baptist gelenekte, bu genellikle “kilise antlaşması” olarak adlandırılır ve bazen Rab’bin Sofrası’nı her kutladıklarında bütün kilise tarafından okunur. Bence bu harika bir uygulamadır. Ama sözlü olarak adanmışlığımız, Rab’bin Sofrası’na ortak katılımımız olmadan kiliseyi yaratmaz. Bunun yerine, bir kilise antlaşmasının açıkça sözlü adanma amacıyla kullanılması, Rab’bin Sofrası’nda örtülü olanı açıkça ortaya çıkarır. Sözlü bir kilise antlaşması, ekmek ve şarabı birlikte paylaştığımız sırada tam olarak ne yaptığımızı bizlere hatırlatarak bunları daha iyi anlamamıza yardımcı olur.

Yine söylemem gerekirse, ben bir kilisenin başlangıcının bir evliliğin başlangıcına benzer olduğunu düşünüyorum. Bu benzetme bütün benzetmeler gibi kusurludur ama yol almamıza mâni olacak kadar değil. Bir erkek ve kadın birbirlerine yeminlerini ettiklerinde, bir memur veya başka bir yasal yetkili onları evli ilan ettiğinde ve çift evliliklerini birlikte olarak tamamladığında, bir evlilik doğar. “Evet” deyip yemin edilmesi yeni ilişkiyi başlatır. Ancak karı koca fiziksel olarak kendi birliklerini mühürleyene kadar bu yeni ilişki doğrulanmış olmaz.

Benzer şekilde, imanlıların bir araya gelmesi, Rab’bin Sofrası yoluyla birbirleriyle olan birliklerini tamamlayana kadar yerel bir kilise değildir. Kilise olmak isteyen bir grup imanlı Rab’bin Sofrası’nı birlikte kutlamadıysa, sadece İsa’ya itaatsizlik etmekle kalmaz, aynı zamanda gerçek anlamda henüz bir kilise de olamazlar. Rab’bin Sofrası, Hristiyanların bir kilise haline geldiği o adanmışlığı tamamına erdirir.

Rab’bin Sofrası yerel kiliseyi nasıl oluşturmaktadır? Vaftizle birlikte Rab’bin Sofrası, Müjde halkının Müjde yönetimini oluşturma şeklidir. Rab’bin Sofrası Hristiyanların bir araya gelip birbirlerine adanma ve “birçokları” olmaktan “bir” olmaya geçme şeklidir. Rab’bin Sofrası’nda, Mesih’le olan paydaşlığımız diğer kardeşlerle aramızda da paydaşlık yaratır. Rab’bin Sofrası birçoklarını bir yapar.

MUHTEŞEM SADELİK

Tanrı’nın kilisesi için olan tasarısında muhteşem bir sadelik vardır. Bir kiliseyi oluşturmak için ne gerekir? Müjde’nin ruhsal törenlerine katılan Müjde halkını oluşturacak bir biçimde Müjde’nin vaaz edilmesi. Kilise, Müjde’nin ve ruhsal törenlerin Tanrı’nın halkına verdiği şekildir. Vaftiz bir kişiyi birçok kişiye bağlar ve Rab’bin Sofrası da birçoğunu “bir” kılar.

Vaftiz ve Rab’bin Sofrası, Müjde’yi kilisenin şekline ve yapısına derin bir şekilde kazır. Birçoklarını bir yapan, Müjde’nin işaretleridir. Hristiyanlar bir kiliseyi oluşturmak üzere bir araya geldiklerinde, Müjde’nin ötesine geçmiş değil, Müjde’nin daha derinlerine inmiş olurlar.

* * * * *

Editörün Notu: Bu makale, Bobby Jamieson’un Church Basics (B&H, 2016) adlı serisinde yer alan Understanding the Lord’s Supper adlı yeni kitabından uyarlanmıştır. B&H izniyle yeniden basılmıştır.

Bobby Jamieson

Rab’bin Sofrası Nasıl Yerel Kiliseyi Oluşturmaktadır? yazısı ilk önce Müjde Birliği üzerinde ortaya çıktı.

Hazırlayan: David Mathis

İsa’ya hep birlikte ibadet etmek, yaptığımız en önemli şey olarak sayılabilir. Ruhsal ateşimizi yeniden yakma ve ateşi canlı tutma noktasında olmazsa olmaz bir role sahiptir. Toplu ibadet, Tanrı Sözü’nü, duayı ve paydaşlığı bir araya toplar ve böylece Tanrı’nın Hristiyan yaşamındaki devam eden lütfu için büyük yollar oluşturur.

Ancak ibadeti bir araç olarak görmek tehlikeli olabilir. Gerçek ibadet temelde yüreğin bir yaşantısıdır ve bir başka şeye götüren bir araç değildir. Dolayısıyla, düzenli olarak topluca ibadet etmek için bizi motive edecek faydaların ne olduğu ile zihinlerimizi ve yüreklerimizi şu anda neye odaklamamız gerektiğini birbirinden ayırmak önemlidir.

Don Whitney’e göre, “Toplu ibadette ve Hristiyanlıkta, özel olarak yapılan ibadette veya ibadete seyirci olmada olmayan bir unsur vardır. Tanrı’nın imanlılara ‘bir araya gelmesi’ takdiriyle sunduğu bazı lütuf ve bereketler vardır” (Spiritual Disciplines, s. 92). Aşağıda toplu ibadet bağlamında deneyimlediğimiz beş “lütuf ve berekete” verdim. Elbette, daha fazlası eklenebilirdi.

1. Uyanış

Çoğu zaman toplu ibadete üzerimizdeki ruhsal bir sisle geliriz. Haftanın boğuşmaları boyunca, düşmüş dünyadaki gerçek hayatın darbeleri, bizim nihai ve gerçek anlamda neyin önemli olduğu konusundaki algılarımızı sarsabilir. Kafamızı boşaltmamız, ruhumuza yeniden ayar çekmemiz ve yavaşlamış yüreğimizi tam gaz ateşlememiz gerekir. Martin Luther, toplu ibadeti kendi ruhsal ateşini uyandırma noktasında güçlü bulmuştu: “Evimdeyken, içimde hiçbir sıcaklık veya gayret yoktur ama kilisede kalabalık bir araya geldiğinde, yüreğimde bir ateş yanar ve çıkış yolu bulur.”

Ancak Luther’den daha da iyi bir örnek olarak, Mezmur yazarının tecrübesi vardır. 73. Mezmur’da, yazar kendi kötü akranlarının refah bulmasından ötürü sıkıntı duymaktadır (Mezmurlar 73:2-15). Ancak bilinçli bir biçimde Tanrı’nın huzuruna geldiğinde, sis bulutları yok olur: “Bunu anlamak için düşündüğümde, zor geldi bana. Tanrı’nın Tapınağı’na girene dek; o zaman anladım sonlarının ne olacağını” (Mezmurlar 73:16-17).

Harbe tutuşmuş bir hâldeydi. Ruhsal sis bulutları kalındı. Ama dönüm noktası ibadetle geldi ve sonrasında yerini zirvedeki övgü ifadelerine bıraktı: “Senden başka kimim var göklerde? İstemem senden başkasını yeryüzünde. Bedenim ve yüreğim tükenebilir ama Tanrı yüreğimde güç, bana düşen paydır sonsuza dek” (Mezmurlar 73:25-26).

Bunun doğru olduğunu biz kaç kez gördük? Kendimizi ruhsal anlamda uyuşuk hissettiğimizde toplu ibadetten uzak durmak yerine, asıl ihtiyacımız olan şey tam da bu ibadet uyanışıdır. Yüreklerimizin Tanrı’ya yakın olma isteği ne zaman en dipteyse, işte o zaman “Benim için en iyisi Tanrı’ya yakın olmaktır” diye kendimize hatırlatma zamanıdır.

2. Güvence

Toplu ibadetin ikinci faydasıysa topluluk dinamiğidir – ki bu da birlikte sadece kendi ait olma ve ortak görev (paydaşlık) arzularımızı karşıladığımız değil, aynı zamanda güvencemize de bir temel oluşturduğumuz anlamına gelir.

Atanasius veya Luther gibi kişileri contra mundum oldukları için, yani dünyaya karşı bir başlarına dimdik durdukları için takdir ederken, Tanrı’nın bizim yalnız olmamızın iyi olmadığını söylediğini de hatırlamamız şarttır (Yaratılış 2:18). Bu kahramanlar vahim günlerin ürünleriydiler ve ister istemez hikâyeleri zamanla uzak tarihin ortak hafızasında inceltildi. Ne Atanasius ne de Luther gerçek anlamda yalnız başlarınaydılar. İkisi de kendilerini destekleyip güçlendiren sadık toplulukların birer parçasıydılar. Nitekim bu topluluklar olmaksızın bu kişilerin fikirleri de bu denli meşhur olmazdı.

Bizim için de durum böyledir. Yoldaşsız bir hâlde bir başımıza olmak için yaratılmadık. İlyas’ın döneminde olduğu gibi o kadar sıkıntılı zamanlarda bile, Tanrı ona gerçekten vazgeçmemiş yedi bin kişi verdi (1. Krallar 19:18). Tanrı bizi topluluk için yarattı –bu topluluğa “Kilise” dedi– ve bu büyük yerel ve küresel topluluğun bir parçası olmak, bize yalnızca iman ikrarımızın geçerliliği konusunda kendimizi aldatmadığımızın güvencesini vermekle kalmaz, aynı zamanda gerçekte kime inanmış olduğumuzu bildiğimizin de güvencesini verir (2. Timoteos 1:12).

Ayrıca yerel kilisede ibadet bizi evrensel kilisede ibadete yönlendirir: İsa’nın her ulustan bir halkı vardır ve bir gün bu halklara her bir ulusu dahil edecektir (Vahiy 7:9).

3. Gelişim

Toplu ibadet bizim kutsallaştırılma, yani gelişen bir şekilde İsa’nın benzerliğine dönüştürülmemizde de vazgeçilmez bir pay sahibidir (Romalılar 8:29). Toplu ibadet genel olarak kilisemizin “ruhça gelişmesi, cesaret ve teselli bulması içindir” (1. Korintliler 14:3). Ama İsa’ya hep birlikte bakarak, aynı zamanda “biz hepimiz … yücelik üstüne yücelikle O’na benzer olmak üzere değiştiriliyoruz” (2. Korintliler 3:18).

Hristiyan gelişimi sadece bir vaazdan kaptığımız uygulama noktasını o hafta yaşamlarımıza uygulamaktan ibaret değildir. Tim Keller’ın söylediği gibi, kutsallaştırılma yalnızca “yerinde”, Müjde’nin vaaz edildiği kürsünün önünde durup toplu ibadete katıldığımız yerde gerçekleşebilir. Kutsal Ruh bazı zamanlarda –ki Tanrı bu zamanları çoğaltsın– okunan Kutsal Yazılar’ı, edilen duayı, söylenen nakaratı veya vaaz edilen gerçeği almakta ve tam ihtiyacımız olan noktaya uygulamakta, üstelik yalnızca Hristiyan yaşamımıza bilgi katmakla kalmayıp aynı zamanda bizi o anda iyileştirebilmektedir.

Toplu ibadete katıldığımızda, Tanrı yalnızca zihinlerimizi dönüştürmemekte, aynı zamanda dönüşü olmayan bir biçimde yüreklerimizi de “yerinde” dönüştürmektedir.

4. Bir Başkasının Önderliğini Kabul Etmek

Toplu ibadetle kişisel ibadet arasındaki önemli bir fark, inisiyatif durumumuzdur. Toplu ibadet bize imanımızın kendi inisiyatifimiz değil, ancak temelde bir kabul olduğunu hatırlatır. Kişisel ibadet zamanlarımızda, bir anlamda kendimize biz önderlik ederiz. Toplu ibadet zamanlarındaysa, başkalarının önderliğini kabul etme durumunda kalırız.

Kişisel ibadette, direksiyonda olan bizizdir. Okunacak ayete, dua zamanına, dua konusuna, ne uzunlukla Kutsal Kitap’ın okunacağına ve üzerine düşünüleceğine, hangi ilahilerin dinleneceğine veya söyleneceğine, kendimize hangi Müjde gerçeklerini vaaz edeceğimize ve yaşamımızda hangi uygulama noktalarına ihtiyacımız olduğuna biz karar veririz. Ancak toplu ibadette, dışarıya yanıt veririz. Başkaları vaaz eder, dua eder, ilahileri seçer ve her şeyin süresini de yine onlar belirler. Konumumuz, almaktır.

Kişisel ibadet zamanlarımızda bu kararları vermek harika bir şeydir ama aynı zamanda ipler başkalarının elindeyken de Tanrı’yla irtibata geçmeyi pratik etmek bizim için iyi olur. Toplu ibadet yalnızca Tanrı’yı kendi koyduğumuz koşullara bağlı kalarak aramak yerine, kendimizi yanıt verme konusunda terbiye etmemizi gerektirir. Bu sürekli olarak önderlik etmemek, önderlik edilen kişi olmayı kabul etmek için bir fırsattır.

5. Belirginleşen Sevinç

Diğerleri kadar önemli olan son faydaysa, toplu ortamda yapılan ibadetteki zenginleşen yaşantılardır. İsa’ya birlikte ibadet ettiğimizde, içimizdeki huşu daha da belirginleşir, hayranlığımız artar ve sevincimiz ikiye katlanır.

Bir İsveç atasözünün de söylediği, paylaşılan sevinç çifte sevinçtir. Toplu ibadette, topluluğa özel olarak tattığımız “lütuflar ve bereketler” yalnızca uyanış, güvence, gelişim ve bir başkasının önderliğini kabul etmek değildir. Aynı zamanda diğerleriyle birlikte İsa’yı yücelttiğimizde O’ndaki neşemiz de yükseldiği için, duyduğumuz hayranlık ve huşunun derinleşmesi, zenginleşmesi ve büyümesiyle birlikte sevincimiz de daha belirgin hâle gelir.

Toplu ibadetteki sevincin sırrı, sadece kendimizi unutmakta ya da daha güzel bir tabirle, İsa’yla ve O’nun yüceliğiyle meşgul olmakta değildir. İşin sırrı aynı zamanda ruhlarımızın O’nda bulduğu tatmin konusunda yalnız olmadığımızı görmek ve bunun mutlulukla farkına varmaktır.

Toplu İbadetin Beş Faydası yazısı ilk önce Müjde Birliği üzerinde ortaya çıktı.