Hazırlayan: John Piper

Esenlik veren Tanrı, koyunların büyük Çobanı’nı, Rabbimiz İsa’yı sonsuza dek sürecek antlaşmanın kanıyla ölümden diriltti. Tanrı, isteğini yerine getirebilmeniz için sizi her iyilikle donatsın; kendisini hoşnut eden şeyi İsa Mesih aracılığıyla bizlerde gerçekleştirsin. Mesih’e sonsuzlara dek yücelik olsun! Amin. (İbraniler 13:20-21)

Mesih, sonsuz antlaşma kanını döktü. Bu başarılı kefaretle, ölüler arasından diriliş bereketini elde etti. Bu, Grekçe orijinal metinde çok daha net olsa da, buradaki çeviride de yeterli netliktedir: “Tanrı … Rabbimiz İsa’yı sonsuza dek sürecek antlaşmanın kanıyla ölümden diriltti.” Antlaşma kanıyla ölümden dirilen bu İsa, şimdi bizim yaşayan Rabbimiz ve Çobanımız’dır.

Tüm bunlardan ötürü, Tanrı iki şey yapmaktadır:

1. İsteğini yerine getirebilmemiz için her iyi şeyle bizi donatmaktadır.

2. Kendisini hoşnut eden şeyi isteyip yapabilmemiz için bizde etkin olmaktadır.

Mesih’in kanıyla mühürlenen “sonsuza dek sürecek antlaşma”, Yeni Antlaşma’dır ve Yeni Antlaşma vaadi şudur: “Yasamı içlerine yerleştirecek, yüreklerine yazacağım” (Yeremya 31:33). Dolayısıyla, bu antlaşmanın kanı yalnızca Tanrı’nın bizi kendi isteğini yerine getirebilmemiz için donatması değil, aynı zamanda bu donatımı başarılı kılmak için bizde etkin olması demektir.

Tanrı’nın isteği bir lütuf aracı olarak yalnızca taş veya kâğıt üzerine yazılmış değildir. Bizde etkindir. Etkisiyse şudur: Duygularımız, düşüncelerimiz ve davranışlarımız, Tanrı’yı çok daha fazla hoşnut eder hale gelmektedir.

Bize sağladığı donatımı kullanmamız, bize hâlâ buyrulmaktadır: “Kurtuluşunuzu saygı ve korkuyla sonuca götürmek için daha çok gayret edin.” Ancak daha da önemlisi, artık bunun nedeni de bize açıklanmaktadır: “Çünkü kendisini hoşnut edeni hem istemeniz hem de yapmanız için sizde etkin olan Tanrı’dır” (Filipililer 2:12-13).

Eğer şu anda Tanrı’yı hoşnut etme yetisine sahipsek –eğer O’nu hoşnut edeni yapıyorsak– bunun sebebi, Tanrı’nın kanla satın alınan lütfunun bizi donatılma noktasından alıp, mutlak bir güçle dönüştürülme noktasına taşımış olmasıdır.

30 Aralık: Tam Teçhizat, Tam Güç yazısı ilk önce Müjde Birliği üzerinde ortaya çıktı.

Hazırlayan: John Piper

Bizleri gelecek gazaptan kurtaran Oğlu İsa… (1. Selanikliler 1:10)

Küçüklüğünüzde kaybolduğunuz, kayalıklarda ayağınızın kaydığı veya suda boğulmak üzere olduğunuz bir zamanı hatırlıyor musunuz? Hemen sonrasındaysa kurtuldunuz. “Sevgili hayat” uğruna, o an dayandınız. Neredeyse kaybetmek üzere olduğunuz şeyden ötürü titrediniz. Mutluydunuz. Çok mutlu ve bir o kadar da minnettardınız. Sevinçle titrer oldunuz.

Yılın bu son günlerinde, Tanrı’nın gazabından kurtarılışım konusunda böyle hissediyorum. Doğuş Bayramı’nda tüm gün, şöminemizde ateş yandı. Bazen odunlar o kadar sıcak oluyordu ki, onları karıştırırken elim acıyordu. Elimi geri çektim ve Tanrı’nın cehennemde günah karşısındaki gazabını düşünerek titredim. O zaman nasıl da dehşet verici olacak!

Doğuş Bayramı’nın akşamında, vücudunun %87’si yanan bir kadını hastanede ziyarete gittim. Ağustos ayından beri hastanedeydi. Kadını görünce içim parçalandı. Tanrı Sözü’ne başvurarak o kadına bir sonraki çağda yeni bir bedene sahip olacağı umudunu vermek nasıl da harika bir şeydi! Ama eve dönüş yolunda, kadının bu yaşamdaki acılarının yanı sıra, aynı zamanda İsa aracılığıyla kurtarıldığım sonsuz acıyı da düşünmeye başladım.

Bu deneyimimi birlikte sınayalım. Bu titreme dolu sevinç, yıl sonuna uygun bir şey mi? Pavlus, İsa’nın “bizleri gelecek gazaptan kurtaran” kişi olmasından mutluydu (1. Selanikliler 1:10). Tanrı’nın, “bencillerin, gerçeğe uymayıp haksızlık peşinden gidenlerin üzerine gazap ve öfke yağdıracak” olduğu konusunda uyarıda bulundu (Romalılar 2:8). Ayrıca şöyle uyardı: “Bu şeylerden ötürü [cinsel ahlaksızlık, pislik ve açgözlülük], Tanrı’nın gazabı söz dinlemeyenlerin üzerine gelir” (Efesliler 5:6).

Yılın son günlerinde, Kutsal Kitap okumamın sonuna geliyorum ve şu anda son kitap olan Vahiy kitabını okuyorum. Tanrı’nın zaferine ve “yaşam suyundan karşılıksız” alacak olan herkesin sonsuz sevincine yönelik (Vahiy 22:17) görkem dolu bir peygamberlik kitabı. Gözyaşı yok, acı yok, depresyon yok, yas yok, ölüm yok ve günah yok (Vahiy 21:4).

Ama tövbe etmemenin ve İsa’nın tanıklığına sarılmamanın dehşetine ne demeli! Tanrı gazabının, “sevgi elçisi” olan Yuhanna tarafından tasvir ediliş şekli dehşet verici. Tanrı’nın iyi isteğini hiçe sayanlar, “Tanrı gazabının kâsesinde saf olarak hazırlanmış Tanrı öfkesinin şarabından içecektir. Böylelerine kutsal meleklerin ve Kuzu’nun önünde ateş ve kükürtle işkence edilecek. Çektikleri işkencenin dumanı sonsuzlara dek tütecek… Gece gündüz rahat yüzü görmeyecekler” (Vahiy 14:10-11).

“Adı yaşam kitabına yazılmamış olanlar ateş gölüne atıldı” (Vahiy 20:15). İsa, “Her Şeye Gücü Yeten Tanrı’nın ateşli gazabının şarabını üreten masarayı kendisi çiğneyecek” (Vahiy 19:15). “Kentin dışında çiğnenen masaradan kan” akacak ve “1600 ok atımı kadar yayılıp atların gemlerine dek” yükselecek (Vahiy 14:20). Bu görüm neyi simgeliyorsa, tarifi imkânsız bir dehşeti resmetme amacı içerdiği kesindir.

Kurtulduğum için sevinçle titriyorum! Ama Tanrı’nın kutsal gazabı insan için ne de dehşet verici bir son! Bu gazaptan kaçın, kardeşler. Var gücünüzle kaçın. Ayrıca olabildiğince çok kişiyi kurtaralım! Şüphesiz gökte, tövbe eden tek bir günahkâr için, tövbeyi gereksinmeyen doksan dokuz doğru kişi için duyulandan daha büyük sevinç vardır (Luka 15:7)!

29 Aralık: Korkunç Bir Son yazısı ilk önce Müjde Birliği üzerinde ortaya çıktı.

Hazırlayan: John Piper

İçinde bulunduğumuz bu lütfa Mesih aracılığıyla, imanla kavuştuk ve Tanrı’nın yüceliğine erişmek umuduyla övünüyoruz. (Romalılar 5:2)

Tanrı’nın yüceliğini görmek, nihai umudumuzdur. “Tanrı’nın yüceliğine erişmek umuduyla övünüyoruz” (Romalılar 5:2). “Kurtarıcımız tek Tanrı, sizi düşmekten alıkoyacak, büyük sevinç içinde lekesiz olarak yüce huzuruna çıkaracak güçtedir” (Yahuda 1:24).

O, “yüceltmek üzere önceden hazırlayıp merhamet ettiklerine yüceliğinin zenginliğini” gösterecektir (Romalılar 9:23). “Sizleri egemenliğine ve yüceliğine” çağırmaktadır (1. Selanikliler 2:12). “Mübarek umudumuzun gerçekleşmesini, ulu Tanrı ve Kurtarıcımız İsa Mesih’in yücelik içinde gelmesini bekliyoruz” (Titus 2:13).

İsa, tüm kişiliğiyle ve yaptıklarıyla, Tanrı görkeminin beden alışı ve nihai olarak açıklanışıdır. “Oğul, Tanrı yüceliğinin parıltısı, O’nun varlığının öz görünümüdür” (İbraniler 1:3). Yuhanna 17:24’te İsa, “Bana verdiklerinin de bulunduğum yerde benimle birlikte olmalarını ve benim yüceliğimi, bana verdiğin yüceliği görmelerini istiyorum” diye dua etmektedir.

“Bu nedenle aranızdaki ihtiyarlara, onlar gibi bir ihtiyar, Mesih’in çektiği acıların tanığı, açığa çıkacak olan yüceliğin paydaşı olarak rica ediyorum” (1. Petrus 5:1). “Yaratılışın, yozlaşmaya köle olmaktan kurtarılıp Tanrı çocuklarının yüce özgürlüğüne kavuşturulması umudu vardı” (Romalılar 8:21).

“Tanrı’nın saklı bilgeliğinden gizemli biçimde söz ediyoruz. Zamanın başlangıcından önce Tanrı’nın bizim yüceliğimiz için belirlediği bu bilgeliği…” (1. Korintliler 2:7). “Geçici, hafif sıkıntılarımız bize, ağırlıkta hiçbir şeyle karşılaştırılamayacak kadar büyük, sonsuz bir yücelik kazandırmaktadır” (2. Korintliler 4:17). “Tanrı önceden belirlediği kişileri çağırdı, çağırdıklarını akladı ve akladıklarını yüceltti” (Romalılar 8:30).

Tanrı’nın yüceliği görmek ve paylaşmak, Mesih’in Müjdesi aracılığıyla nihai umudumuzdur.

Böyle bir umut, gerçekten bilinen ve değer verilen bir umut, şu anki değerlerimiz, seçimlerimiz ve eylemlerimiz üzerinde büyük ve belirleyici bir etkiye sahiptir.

Tanrı’nın yüceliğini bilen biri olun. Tanrı’nın yüceliğini ve Mesih’in yüceliğini çalışın. Tanrı’nın yüceliğini yansıtan dünyanın yüceliğini ve Mesih’in yüceliğini yansıtan Müjde’nin yüceliğini çalışın.

Her şeyde ve her şeyin ötesinde olan Tanrı yüceliğine değer verin.

Ruhunuzu çalışın. Sizi ayartan yücelikleri bilin ve niçin Tanrı’nın yüceliğinden farklı olan yüceliklere değer verdiğinizi bilin.

Dünyanın yüceliklerini tıpkı 1. Samuel 5:4’teki Dagon putu gibi nasıl yıkacağınızı bilmek için kendi ruhunuzu çalışın. Dikkatinizi Tanrı’nın yüceliğinden uzaklaştıran her türlü yücelik, dünya tapınaklarının zemininde parçalara ayrılsın. Tanrı’nın yüceliğine tüm bu dünyadan çok daha fazla değer verin.

28 Aralık: Hedef Yüceliktir yazısı ilk önce Müjde Birliği üzerinde ortaya çıktı.

Hazırlayan: John Piper

İnsanları bir düş gibi siler, süpürürsün. Sabah biten ot misali: sabah filizlenir, büyür; akşam solar, kurur… Bu yüzden günlerimizi saymayı bize öğret ki, bilgelik kazanalım. (Mezmurlar 90:5-6, 12)

Benim için bir yılın sonu, sanki yaşamımın sonu gibidir. 31 Aralık’taki saat 11:59’sa ölüm anım gibidir.

Yılın 365 günü sanki küçük bir insan ömrü gibidir. Bu son saatlerse, doktorun bana hastanede sonumun yakın olduğunu söylediği son günler gibi. Bu son saatlerde, bu yılın ömrü gözlerimiz önünden geçiyor ve şu kaçınılmaz soruyla yüzleşiyorum: Bu yılı iyi yaşadım mı? Adil Yargıç olan İsa Mesih bana, “Aferin, iyi ve güvenilir köle” diyecek mi (Matta 25:21)?

Yılımın bu şekilde sonlanıyor olmasından dolayı oldukça şanslı hissediyorum. Ayrıca yıl sonu sizin için de aynı anlamı taşısın diye dua ediyorum.

Şanslı hissetmemin sebebi, kendi ölümümle ilgili bir deneme sürümüne sahip olabilmenin büyük bir avantaj olması. Yaşamınızın son sahnesine hazırlanırken, yılda bir kez böyle bir prova oldukça faydalı oluyor. Faydalı oluyor çünkü 1 Ocak sabahında, birçoğumuz yepyeni bir yaşamın eşiğinde, en baştan başlayabildiğimiz bir şekilde yaşıyor olacağız.

Provaların en güzel yönü, bunların size nerelerde zayıf olduğunuzu, hazırlığınızın hangi noktalarında hata olduğunu göstermesidir. Ayrıca provalar, gerçek seyircilerin önüne geçmeden önce size değişim imkânı tanır.

Tahmin ediyorum ki bazılarınız için, ölme düşüncesi öyle korkunç, karanlık, keder ve acı doludur ki, özellikle de tatil günleri söz konusu olduğunda, bu düşünceyi aklınızdan çıkarmak için elinizden geleni yapıyorsunuzdur. Bu çabanın bilgece olmadığını ve kendinize yazık ettiğinizi düşünüyorum. Şunu fark ettim ki, bu hayatta çok az şey, yaşamımı düzenli olarak ölümüm üzerinde düşünmek kadar derinden etkileyebiliyor.

Yaşamınızı en iyi şekilde yaşayabilmeniz için gereken bilgeliği nasıl kazanırsınız? Mezmur yazarı cevap veriyor:

İnsanları bir düş gibi siler, süpürürsün. Sabah biten ot misali: sabah filizlenir, büyür; akşam solar, kurur… Bu yüzden günlerimizi saymayı bize öğret ki, bilgelik kazanalım. (Mezmurlar 90:5-6, 12)

Günlerinizi saymak, basitçe yaşamınızın kısa olduğunu ve ölümünüzün yakın olduğunu hatırlamak demektir. Büyük bilgelik, yani yaşamı bir devrim niteliğinde değiştiren bilgelik, düzenli olarak bu tür şeyler üzerinde düşünmekten gelir.

Pavlus’un kendi yaşamını değerlendirirken kullandığı başarı ölçütü, imanını koruyup korumadığıydı. “Yüce mücadeleyi sürdürdüm, yarışı bitirdim, imanı korudum. Bundan böyle doğruluk tacı benim için hazır duruyor. Adil yargıç olan Rab o gün bu tacı bana, yalnız bana değil, O’nun gelişini özlemle beklemiş olanların hepsine verecektir” (2. Timoteos 4:7-8). Bizim de bu yılın sonundaki sınavımız bu olsun.

Olur da geçen yılda imanımızı korumadığımızı fark edersek, tıpkı benim mutlu olduğum gibi, şunu bilerek mutlu olalım: Bu yıl sonu ölümü (muhtemelen) yalnızca bir prova ve önümüzdeki bir sonraki yılda, imanı koruyabileceğimiz yeni bir yaşam yatıyor.

31 Aralık: Ölüm Provası yazısı ilk önce Müjde Birliği üzerinde ortaya çıktı.

Hazırlayan: John Piper

Ne yer ne içerseniz, ne yaparsanız, her şeyi Tanrı’nın yüceliği için yapın… Söylediğiniz, yaptığınız her şeyi Rab İsa’nın adıyla, O’nun aracılığıyla Baba Tanrı’ya şükrederek yapın. (1. Korintliler 10:31; Koloseliler 3:17)

Sabah kalktığınızda ve güne başladığınızda, o günkü umutlarınıza dair kendinize ne söylüyorsunuz? Günün başından sonuna doğru baktığınızda, yaşamış olmanız sonucunda neyin olmasını istiyorsunuz?

Eğer “Hiç öyle şeyler düşünmüyorum. Sadece kalkıyorum ve yapmam gereken neyse, onu yapıyorum” diyorsanız, o halde kendinizi temel bir lütuf aracından ve bir yönlendiriş, güç, tanrısal üretkenlik ve sevinç kaynağından uzak tutuyorsunuz demektir. Bu ayetler de dahil olmak üzere, Tanrı’nın bizim günlerimiz içerisinde bilinçli bir şekilde önem ve anlam arz eden şeyleri hedeflememizi istediği, Kutsal Kitap’ta oldukça nettir.

Tanrı’nın size yönelik açıklanan isteği, sabah kalktığınızda, gün boyunca çeşitli durumlara göre oradan oraya amaçsızca savrulmanız değil, belirli bir şey hedeflemeniz, belirli bir amaca odaklanmanızdır. Burada çocuklardan, gençlerden ve yetişkinlerden bahsediyorum. Bekârlardan, evlilerden, dullardan, annelerden, her türlü zanaattan ve meslekten bahsediyorum.

Amaçsızlık, cansızlığa (sönüklüğe) benzer. Arka bahçedeki ölü yapraklar diğer şeylere kıyasla, örneğin köpeğe veya çocuklara kıyasla daha fazla hareket ederler. Rüzgar bir sola eser; onlar da sola giderler. Rüzgar bir sağa eser; onlar da sağa giderler. Taklalar atarlar, zıplarlar, kayarak ilerlerler ya da çitlere yapışırlar ama herhangi bir amaçları yoktur. Hareket doludurlar ama yaşamları yoktur.

Tanrı insanları onlar amaçsız olsunlar diye, yaşamın arka bahçesinde oradan oraya savrulan cansız yapraklar gibi olsunlar diye kendi suretinde yaratmadı. Bizi maksatlı olmamız için, tüm günlerimizde belirli bir odağa ve hedefe sahip olmamız için yarattı. Peki bugün sizinki nedir? Yeni yıl için olan amacınız nedir? 1. Korintliler 10:31, iyi bir başlangıç noktası olabilir: “Ne yer ne içerseniz, ne yaparsanız, her şeyi Tanrı’nın yüceliği için yapın.”

27 Aralık: Amacınız Nedir? yazısı ilk önce Müjde Birliği üzerinde ortaya çıktı.

Hazırlayan: John Piper

“Çünkü ölüm dalgaları beni kuşattı; yıkım selleri bastı… Tanrı’nın yolu kusursuzdur” (2. Samuel 22:5, 31)

Bir doğal afet sonucunda on çocuğunu kaybettikten sonra (Eyüp 1:19), Eyüp şöyle dedi: “RAB verdi, RAB aldı; RAB’bin adına övgüler olsun!” (Eyüp 1:21). Eyüp kitabının Tanrı esiniyle yazmakta olan yazarı, kitabın sonunda Eyüp’ün düşünce şeklinin doğru olduğunu onaylamaktadır. Şöyle söyler: “[Eyüp’ün] bütün erkek ve kız kardeşleri … acısını paylaşıp RAB’bin başına getirmiş olduğu felaketlerden ötürü onu avuttular” (Eyüp 42:11).

Dünyamızdaki ve yaşamlarımızdaki felaketleri düşündüğümüzde, bu ayetler, yeni yıl arifesinde bizim içinde hayati anlamlar ve dersler içermektedir. Örneğin hatırlayacağımız üzere, 26 Aralık 2004’te Hint Okyanusu’nda gerçekleşen dev doğal afet, kayda geçmiş en ölümcül doğal afetlerden biriydi. 1,7 milyon insan evsiz kaldı, yarım milyon insan yaralandı ve 230.000 insan yaşamını kaybetti.

Ders #1. Nihai yetki Şeytan’da değil, Tanrı’dadır.

Şeytan’ın, Eyüp’ün çektiği acılarda parmağı vardı ama son söz, asıl el onda değildi. Şeytan’a, Eyüp’e dokunması için izin veren Tanrı’ydı (Eyüp 1:12; 2:6). Ama Eyüp ve kitabın yazarı, nihai sebep olarak Tanrı’yı görüyorlar. Şeytan, Eyüp’e çıbanlarla eziyet ettiğinde, Eyüp karısına şöyle der: “Tanrı’dan gelen iyiliği kabul edelim de kötülüğü kabul etmeyelim mi?” (Eyüp 2:10) ve yazar, Eyüp’e Şeytan tarafından verilen bu çıbanları “RAB’bin başına getirmiş olduğu felaketler” olarak adlandırır (Eyüp 42:11). Yani, Şeytan gerçektir. Eziyetler getirir. Ama nihai yetkiye sahip olan ya da son sözü söyleyen kişi değildir. Tasmalı bir haldedir. Ancak Tanrı’nın son sözü söyleyip ona izin verdiği kadar ilerleyebilir.

Ders #2. Şeytan, 2004’teki Doğuş Bayramı’ndan bir gün sonra Hint Okyanusu’nda gerçekleşen tsunamiye sebep olmuş olsaydı bile, oradaki iki yüz bini aşkın ölünün nihai sebebi o olmaz. Nihai sebep Tanrı’dır.

Tanrı, Eyüp 38:8 ve 11’de ona retorik bir soru sorarak, tsunamiler üzerindeki gücün kendisine olduğunu beyan eder: “Denizin ardından kapıları kim kapadı, ana rahminden fışkırdığı zaman… ‘Buraya kadar gelip öteye geçmeyeceksin, gururlu dalgaların şurada duracak’ dediğim zaman?” Mezmurlar 89:8-9 da şöyle der: “Ya RAB, sen kudurmuş denizler üzerinde egemenlik sürer, dalgalar kabardıkça onları dindirirsin.” İsa da bugün, bir zamanlar dalgaları dindirdiği zaman gösterdiği hâkimiyetle aynı hâkimiyete sahiptir: “İsa kalkıp rüzgârı ve kabaran dalgaları azarladı. Fırtına dindi ve ortalık sütliman oldu” (Luka 8:24). Bir başka deyişle, Şeytan depreme sebep olsaydı bile, Tanrı dalgaları durdurabilirdi. Ama durdurmadı.

Ders #3. Bu dünyadaki yıkıcı felaketler, yargının ve merhametin iç içe geçmesidir.

Tanrı’nın amaçları basit değildir. Eyüp Tanrı’yı sayan bir adamdı ve çektiği sıkıntılar Tanrı’dan bir ceza değildi (Eyüp 1:1, 8). Bunlar arındırıcı nitelikteydi, cezalandırıcı nitelikte değil (Eyüp 42:6). Yakup 5:11 şöyle diyor: “Eyüp’ün nasıl dayandığını duydunuz. Rab’bin en sonunda onun için neler yaptığını bilirsiniz. Rab çok şefkatli ve merhametlidir.”

Ancak Eyüp’ün ölen çocuklarının ruhsal durumunu bilmiyoruz. Eyüp onlar için kesinlikle endişe duyuyordu (Eyüp 1:5). Tanrı onların canını, onlara karşı olan yargısından ötürü almış olabilir. Bilmiyoruz.

Eğer bu doğruysa, öyleyse aynı felaket, neticesinde Eyüp için merhamet ve çocukları içinse yargı olmuştur. Bu çift yönlü amaç, tüm felaketler için geçerlidir. İçlerinde hem merhameti hem de yargıyı barındırırlar. Hem ceza hem de arındırmadırlar. Acı çekme ve hatta ölüm bile, aynı anda hem yargı hem de merhamet olabilir.

Bunun en bariz örneği, İsa’nın ölümüdür. O’nun ölümü hem yargı hem de merhametti. İsa için yargıydı çünkü günahlarımızı yüklenmişti (kendi günahı yoktu) ve O’nun cezamızı bizim yerimize yüklenmesine (Galatyalılar 3:13; 1. Petrus 2:24) ve doğruluğumuz olmasına (2. Korintliler 5:21) güvenenlerimiz içinse merhametti.

Bir diğer örnekse, Adem ve Havva’nın günaha düşüşü sebebiyle yeryüzüne gelmiş olan lanet ve acılardır. Mesih’e asla inanmayanlar bunu yargı olarak tecrübe etseler de, imanlılar bunu merhamet olarak, her ne kadar acı verici olsa da, görkem yolunda bir hazırlık olarak tecrübe ederler. “Çünkü yaratılış amaçsızlığa teslim edildi. Bu da yaratılışın isteğiyle değil, onu amaçsızlığa teslim eden Tanrı’nın isteğiyle oldu. Çünkü yaratılışın, yozlaşmaya köle olmaktan kurtarılıp Tanrı çocuklarının yüce özgürlüğüne kavuşturulması umudu vardı.” (Romalılar 8:20). Bu, Tanrı’nın yaptığı bir teslimattır. Tsunamiler de bu yüzden vardır. Ama amaçsızlığa yapılan bu teslimat, “umudu” içermektedir.

Ders #4. Mesih’in kendi halkında verdiği yürek, acı içerisindeki insanlar için inançlarına bakmaksızın şefkat hisseder.

Kutsal Kitap, “Ağlayanlarla ağlayın” derken (Romalılar 12:15), “Ağlamalarının sebebi Tanrı olmadığı sürece” diye eklememektedir. Eyüp’ü avutmaya çalışan kişiler o kadar dil dökmek yerine yalnızca Eyüp’le ağlamış olsalardı, daha iyi ederlerdi. Eyüp’ün acılarının nihai sebebinin Tanrı olduğunu öğrendiğimizde de bu gerçek değişmemektedir. Hayır, acı çekenlerle ağlamak doğrudur. Acı acıdır; sebebinin kim olduğu önemli değildir. Hepimiz günahkârız. Empati acının sebeplerinden değil, acıya iştirakten doğar ve hepimiz acılara ortağız.

Ders #5. Son olarak, o kişiler hak etmiyor olsalar bile, Mesih bizi acı çekenlere merhamet göstermeye çağırmaktadır.

Merhametin anlamı budur. Merhamet, hak edilmeyen yardım demektir. “Düşmanlarınızı sevin, sizden nefret edenlere iyilik yapın” (Luka 6:27). Mesih bize böyle davranmıştır (Romalılar 5:10). Biz daha O’nun düşmanlarıyken, O bizim yerimize ölmüştür. Bu güce dayanarak, bu örnekle hareket ederek, biz de aynısı yaparız.

26 Aralık: Felaketi Ele Almak yazısı ilk önce Müjde Birliği üzerinde ortaya çıktı.

Hazırlayan: John Piper

Başkâhin her yıl kendisinin olmayan kanla En Kutsal Yer’e girer; oysa Mesih kendisini tekrar tekrar sunmak için göğe girmedi. Öyle olsaydı, dünyanın kuruluşundan beri Mesih’in tekrar tekrar acı çekmesi gerekirdi. Oysa Mesih, kendisini bir kez kurban ederek günahı ortadan kaldırmak için çağların sonunda ortaya çıkmıştır. (İbraniler 9:25-26)

Günahkârları cennette sorgusuz sualsiz harika bir karşılamanın beklediğini söyleyemeyiz.

Tanrı kutsaldır, paktır, kusursuz bir şekilde adildir ve doğrudur. Ancak Kutsal Kitap’ın tüm hikâyesi böylesine yüce ve kutsal olan bir Tanrı’nın, sizin ve benim gibi kirli ve kutsallıktan uzak olan insanları nasıl kendi sevecen yüreğine kabul edebildiği hakkındadır. Bu nasıl olabilir?

İbraniler 9:25, Mesih’in kendisini günahlara karşılık kurban edişinin, Yahudi başkâhinlerin sundukları kurbanlar gibi olmadığını söylemektedir. Bu kâhinler yılda bir kez En Kutsal Yer’e girer ve halkın günahlarının kefaretini hayvan kurbanlarıyla öderlerdi. Ancak bu ayetler bize şunu söylüyor: “Oysa Mesih kendisini tekrar tekrar sunmak için göğe girmedi. Öyle olsaydı, dünyanın kuruluşundan beri Mesih’in tekrar tekrar acı çekmesi gerekirdi” (İbraniler 9:26).

Eğer Mesih önceki kâhinlerin izinden gidiyor olsaydı, her yıl ölmesi gerekirdi. Üstelik kefaretinin ödenmesi gereken günahlara Adem ve Havva’nın günahları da dahil olduğundan, her yıl ölme olayının dünyanın kuruluşundan itibaren başlaması gerekirdi. Ancak yazar, böyle bir şeyin düşünülemez olduğunu söylemektedir.

Bu niçin düşünülemez bir şeydir? Çünkü böyle düşünmek, Tanrı Oğlu’nun ölümünü zayıf ve etkisiz gösterirdi. Eğer bu ölümün yüz yıllar boyunca her yıl tekrar edilmesi gerekiyor olsaydı, zafer nerede olurdu? Tanrı Oğlu’nun kurbanının sonsuz değerini nerede ve nasıl görürdük? Her yıl tekrar eden acıların ve ölümün utancıyla birlikte bu değer yok olup giderdi.

Çarmıhta utanç vardı ancak bu utanç, zafer dolu bir utançtı. “[İsa] kendisini bekleyen sevinç uğruna utancı hiçe sayıp çarmıhta ölüme katlandı ve şimdi Tanrı’nın tahtının sağında oturuyor” (İbraniler 12:2).

Bu, Tanrı’nın görünümü olan Mesih’in görkem Müjdesi’dir (2. Korintliler 4:4). Duam o ki, günahla ne kadar kirli, ne kadar kutsallıktan uzak olursanız olun, bu görkemin ışığını görün ve inanın.

30 Kasım: Çarmıhın Zafer Dolu Utancı yazısı ilk önce Müjde Birliği üzerinde ortaya çıktı.

Hazırlayan: John Piper

Öyleyse sonsuz Ruh aracılığıyla kendini lekesiz olarak Tanrı’ya sunmuş olan Mesih’in kanının, diri Tanrı’ya kulluk edebilmemiz için vicdanımızı ölü işlerden temizleyeceği ne kadar daha kesindir! (İbraniler 9:14)

Modern çağdayız. İnternet, akıllı telefon, uzay yolculuğu ve kalp nakillerinin olduğu çağdayız ve sorunumuz kökünde yine her zamanki gibi aynı: Vicdanlarımız bizi suçluyor ve bize Tanrı’nın önünde kabul edilemez olduğumuzu hissettiriyor. Tanrı’ya yabancılaşmış durumdayız ve vicdanlarımız da bunun şahidi.

Kendimizi kesebilir, çocuklarımızı kutsal nehre bırakabilir, hayır kurumlarına bir milyon dolar bağışlayabilir, aşevinde hizmet edebilir veya yüz farklı şekilde günahlarımızın telafisi olarak kendimize zarar verebiliriz. Sonuçsa hep aynıdır: Leke hiç gitmez ve ölüm dehşet verir.

Vicdanlarımızın kirlenmiş olduğunu biliriz. Bu kirliliğin sebebi yalnızca bir ölüye, pis bir bebek bezine ya da domuz etine dokunmak gibi dışsal şeyler değildir. İsa, insanı kirleten şeylerin ağızdan giren değil, ağızdan çıkan şeyler olduğunu söylemiştir (Markos 7:15-23). Kibir, kendine acıma, kin, şehvet, imrenme, kıskançlık, açgözlülük, umursamazlık ve korku gibi tutumlarımızdan ötürü kirliyizdir.

Bu modern çağda da, tıpkı diğer çağlarda olduğu gibi, bunun çözümü Mesih’in kanıdır. Vicdanınız ayaklanıp sizi mahkûm ettiğinde, yüzünüzü nereye çevireceksiniz? İbraniler 9:14 size bunun cevabını vermektedir: “Öyleyse sonsuz Ruh aracılığıyla kendini lekesiz olarak Tanrı’ya sunmuş olan Mesih’in kanının, diri Tanrı’ya kulluk edebilmemiz için vicdanımızı ölü işlerden temizleyeceği ne kadar daha kesindir!”

Cevap şudur: Yüzünüzü Mesih’in kanına çevirin. Yüzünüzü, bu evrende size yaşamda teselli ve ölümde esenlik verip sizi temizleyecek yegâne kişiye dönün.

29 Kasım: Vicdanı Temizleyen Tek Şey yazısı ilk önce Müjde Birliği üzerinde ortaya çıktı.

Hazırlayan: John Piper

Tanrı’yı bildikleri halde O’nu Tanrı olarak yüceltmediler, O’na şükretmediler. Tersine, düşüncelerinde budalalığa düştüler; anlayışsız yüreklerini karanlık bürüdü. (Romalılar 1:21)

Şükran insan yüreğinde Tanrı’ya karşı doğmaya başladığında, Tanrı bereketimizin zengin kaynağı olarak yüceltilmiş olur. Tanrı bize her şeyi sağlayan ve bize iyilik eden tek kaynak olarak ilan edilmiş ve dolayısıyla da görkemi sergilenmiş olur.

Ancak şükran yüreklerimizde Tanrı’nın bize gösterdiği yüce iyilik karşısında doğmadığında, bu muhtemelen O’na hiçbir iltifatta bulunmak istemediğimiz anlamına gelir. Yani, O’nu bize iyilik eden kişi olarak yüceltmek istemiyoruzdur.

Ayrıca insanların doğaları gereği Tanrı’yı kendilerine iyilik eden kişi olarak yüceltmek istememelerinin iyi bir sebebi vardır. Bunun sebebi, böyle yapmanın bizi kendi yüceliğimizden uzaklaştırmasıdır ve tüm insanlar doğaları gereği Tanrı’nın yüceliğinden çok kendi yüceliklerini sevmektedirler.

Tüm nankörlüğün kökünde, kişinin kendi büyüklüğünü sevmesi vardır. Sahici şükran, bizim hiç hak etmediğimiz bir vasiyetten faydalanmakta olduğumuzun farkındadır. İsa Mesih’in haç şeklindeki değneklerine dayanmakta olan topallarız. Her dakika Tanrı’nın merhametinin solunum cihazına bağlı olarak yaşayan felçlileriz. Cennetin çocuk arabasında uyumakta olan çocuklarız.

Doğal kişi, Tanrı’nın kurtaran lütfu olmaksızın, kendisini bu şekilde görmekten, yani kendisini haksız varis, topal, felçli ve çocuk olarak görmekten nefret eder. Nitekim bu sıfatlar, bütün yüceliği Tanrı’ya vererek kişiyi kendi yüceliğinden soymaktadır.

Dolayısıyla, bir adam kendi yüceliğini seviyor, kendi kendine yetmesiyle övünüyor ve kendisini günahtan ötürü hasta ve çaresiz olarak görmekten nefret ediyorsa, gerçek Tanrı’ya karşı asla sahici bir şükran duymayacak ve Tanrı’yı asla gerektiği gibi yüceltmeyecek, yalnızca kendini yüceltecektir.

İsa şöyle demiştir: “Sağlamların değil, hastaların hekime ihtiyacı var. Ben doğru kişileri değil, günahkârları çağırmaya geldim” (Markos 2:17).

İsa kendilerinin iyi durumda oldukları konusunda ısrar eden kişilere hizmet etmeye gelmedi. O çok daha büyük bir şey talep etmektedir. Bizim büyük olmadığımız gerçeğini kabul etmemizi talep etmektedir. Bu, kendini beğenmişler için kötü bir haberdir. Ancak kendi kendine yetme taklidinden vazgeçmiş olup Tanrı’yı arayan kişiler için bu sözler, baldan tatlı sözlerdir.

28 Kasım: Nankörlüğün Kökü yazısı ilk önce Müjde Birliği üzerinde ortaya çıktı.

Hazırlayan: John Piper

Tanrı’nın adını ezgilerle öveceğim; şükranlarımla O’nu yücelteceğim. (Mezmurlar 69:30)

İki farklı yüceltme vardır: mikroskobik yüceltme ve teleskobik yüceltme. İlki, küçük bir şeyi olduğundan daha büyük gösterir. Diğeriyse büyük bir şeyin kendi gerçek büyüklüğünde görülmesini sağlar.

Davut, “Tanrı’yı şükranlarımla yücelteceğim” derken, “Küçük bir Tanrı’yı olduğundan daha büyük göstereceğim” dememektedir. Dediği şudur: “Büyük bir Tanrı’nın kendi gerçek büyüklüğünde görülmesini sağlayacağım.”

Bizler mikroskop olmaya değil, teleskop olmaya çağrılmaktayız. Hristiyanlar rakiplerin ürünün daha üstün olduğunu bilmelerine rağmen kendi ürünlerini gerçek dışı bir şekilde yüceltmeye çalışan düzenbazlar olmaya çağrılmamaktadırlar. Tanrı’dan daha üstün hiçbir şey veya hiçbir kimse yoktur. Bu nedenle de Tanrı’yı sevenlerin çağrısı, O’nun kendi gerçek büyüklüğünde görülmesini sağlamaktır.

Petrus’un 1. Petrus 2:9’da söylediği üzere bizler bu yüzden varız ve bu yüzden kurtulduk: “Ama siz seçilmiş soy, Kral’ın kâhinleri, kutsal ulus, Tanrı’nın öz halkısınız. Sizi karanlıktan şaşılası ışığına çağıran Tanrı’nın erdemlerini duyurmak için seçildiniz.

Hristiyan’ın tüm vazifesi, şu şekilde özetlenebilir: Tanrı’yı kendi gerçek büyüklüğünde gösterecek şekilde hisset, düşün ve davranın. Dünya karşısında Tanrı görkeminin o sınırsız, parlak hazinesinin bir teleskobu olun.

Bir Hristiyan için Tanrı’yı yüceltmenin anlamı budur. Ancak şahsen görmediğiniz veya çabucak unuttuğunuz bir şeyi yüceltemezsiniz.

Dolayısıyla, ilk yapmamız gereken şey Tanrı’nın büyüklüğünü ve iyiliğini görmek ve hatırlamaktır. Bunun için Tanrı’ya “Yüreğimin gözlerini aç!” diye dua eder (Efesliler 1:18) ve kendimize “Ey canım, [O’nun] iyiliklerinin hiçbirini unutma!” diye vaaz ederiz (Mezmurlar 103:2).

27 Kasım: Tanrı Nasıl Yüceltilir? yazısı ilk önce Müjde Birliği üzerinde ortaya çıktı.