Mesih’e dönme, kişinin yaşamındaki bir U dönüşüdür. Kişinin tüm benliğiyle günahtan yüz çevirmesi ve kurtuluş için Mesih’e yönelmesi demektir. Kişi putlara tapmaktan vazgeçip Tanrı’ya tapar. Kendini aklamaya çalışmaktan vazgeçip Mesih’in aklayışına gelir. Hükümdar olmaktan vazgeçip Tanrı’nın hükmüne girer.

Mesih’e dönüş, Tanrı’nın ruhsal olarak ölü olan kişileri uyandırdığı ve onlara günahlarından tövbe edip Mesih’e güvenebilme yetisi kazandırdığı an gerçekleşen şeydir.

• İsa bizleri tövbe ve imana çağırırken, bizleri bu dönüşe çağırmaktadır. Bu, inandığımız ve yaptığımız şeylerde radikal bir değişim olması anlamına gelir (Mar. 1:15)
• İsa bizlere çarmıhımızı sırtlanıp O’nu izlememizi söylediğinde, bizleri bu dönüşe çağırmaktadır. (Luk. 9:23)
• Tövbe edebilmemiz için, Tanrı’nın bizlere yeni bir yaşam, yeni yürekler ve iman vermesi gerekir (Ef. 2:1, Rom. 6:17, Kol. 2:13, Hez. 36:26, Ef. 2:8, 2. Tim. 2:25). 

Mesih’e dönme, şunlar değildir:

1. Yaşayış şeklimiz üzerinde hiçbir etkisi olmayan tek seferlik bir olay. Mesih’e dönme, bir anda gerçekleşir ve o an, radikal bir değişim anıdır. O andan sonra yaşam, artık çok farklı olmalıdır. Yeni bir savaş başlar.
2. Varış noktası olmayan bir macera. Mesih’e dönme, bazı kişiler için uzun bir sürecin sonunda olur ama bu dönüş, her zaman kişinin adanmış bir şekilde günahtan tövbe etme ve Mesih’e güvenme kararını da içermektedir. Bu karar, Tanrı’nın ruhsal olarak ölü olan bir günahkâra yeni bir yaşam vermesinin akabindeki sonuçtur.
3. İsteğe bağlı. Elçilerin İşleri 17:30, Tanrı’nın her yerde herkesin tövbe etmesini buyurduğunu söyler. Mesih’e dönme asla zorla olamaz ama bir kişinin kurtulabilmesi için kesinlikle şarttır.
4. Bir bilgi alışverişi. Hristiyanlar olarak görevimiz, alçakgönüllülükle her zaman Müjde’yi iletmek olsa da, amacımız sadece hoş bir bilgi alışverişi yapmak değildir. Bizler herkesi günahlarından tövbe etmeye ve kurtuluşları için Mesih’e güvenmeye çağırmalıyız.
5. Basmakalıp bir duayı tekrar etmek. Mesih’e dönmenin içerisinde kesinlikle dua da vardır ancak bizler, insanların güvenlerini birtakım sözlere bağlamalarına neden olmamaya dikkat etmeliyiz.

(Bu yazı, Brad Wheeler’ın “One of the Dirtiest Words Today C——-n” adlı makalesinden alıntıdır.)

Mesih’e dönme nedir? yazısı ilk önce Müjde Birliği üzerinde ortaya çıktı.

Kilise takviminize bir şey ekleyecek olsanız ne eklerdiniz? Kadınlar için bir çekilme mi yoksa erkekler için bir kahvaltı mı? Müjdeleme semineri mi? Çevrede yaşayanlar için toplantı grupları mı? Sabahları zorlananlar için bir cumartesi akşamı hizmeti mi? Yoksa hafta ortası bir Kutsal Kitap çalışması mı?

Geçen sonbahar yeni kiliseme geldiğimden beri kendime defalarca bu soruyu sordum. Yukarıdaki önerilerin çoğu güzel olsa da, ihtiyarlarla birlikte, Pazar akşamları yeni bir düzenli dua toplantısı başlattık.

Gerçekten mi? Bir dua toplantısı mı? Kulağa garip ve eski moda geliyor. Sanki Hristiyanların elektriğin icadından önce, hayat çok daha basitken, kiliseler daha küçükken ve çocuklarımızın eğlence faaliyetleri takvimimizdeki her yeri kaplamadan önce yaptıkları bir şey gibi.

Tabii bu öneriye karşı çıkanlar da oldu biraz. Bir üye bana zaten çok fazla dua ettiğimizi söyledi. Sabah toplantısındaki dua zamanlarının zaten uzun olduğunu düşünüyordu. Ona göre bu durum, tapınma hizmeti yapanların belirli bir ritim yakalamasına engel oluyor ve tapınma deneyimimizi bozuyordu. Bazıları, insanlara yapmak zorunda olduklarını hissettikleri yeni bir şey sunmanın yasacılığa yol açabileceğini söylediler. Başkalarıysa bazı insanların dua toplantısına katılabilmek için küçük gruplarını bırakma ihtimalinden bahsederek, bunun topluluğa zarar verebileceğini söylediler.

Öyleyse, çoğunlukla sadece duaya adanmış bir toplantı neden yapılmalıdır? Size bunun için dört neden sunayım.

1. İnsanlara duanın önemini hatırlatır.

İnsanların bir etkinliğe veya bir küçük gruba katılmasını sağlamak zor değil. Yakınlarda yaptığımız kadın çekilmesine yüzlerce kişi katıldı. Birçok kişi, erkek kahvaltısına ve Secret Church adlı etkinliğimize katıldı. Öyleyse neden bu kadar insan dua için toplanmaya istekli değil? Neden birçok kilisede dua toplantıları çevirmeli telefon muamelesi görür oldu?

Bir cümleyle anlatmak gerekirse, dua yeterince çekici değil. Eğlendirici değil. Çoğu zaman kolay veya rahat bir şey değil; çaba ve uğraş gerektiriyor. İsa bize işte bu yüzden Luka 18’de ısrarcı dul örneğini veriyor, öyle ki, insanlar “hiç usanmadan, her zaman dua etmeleri gerektiğini” hatırlasınlar. Medya, müzik, podcastler ve vaazlar aracılığıyla bir bebek gibi beslenmeye alışmışız. Ancak dua, dünyayı kapatıp aklımızı açmamızı gerektiriyor.

Yapmamız gereken, sadece kişisel olarak değil, topluluk olarak da yapmamız gereken şey budur. Matta 21’de İsa, tapınağı bir panayıra çevirdikleri için insanları azarlar ve onlara şöyle der: “Evime dua evi denecek” (Mat. 21:13). Yeni Antlaşma’ya göre kilise, Tanrı’nın Ruhu’nun tapınağıdır (1. Kor. 3:16). Öyleyse kiliselerimiz, Tanrı’nın istediği gibi dua evleri mi? Duaya yeterince zaman ayırıyor muyuz? Birlikte dua etmeyi önceliğimiz haline getiriyor muyuz? Yoksa toplu dualarımız müzik aralarındaki boşlukları doldurmaktan ileri gitmiyor mu?

Robert Murray M’Cheyne ünlü bir sözünde şöyle demiştir: “Bir adam, Tanrı’nın önünde tek başına dizleri üzerinde dururken neyse odur, daha fazlası değil.” Bu ölçütü kiliselerimizde uygulasak nasıl olur? Bu durum bizim hakkımızda ne söyler? Toplu bir şekilde dua etmek, insanlarımıza duanın önemini ve hatta mutlak anlamdaki gerekliliğini gösterir. Çünkü savaşımız ruhsal güçlere karşıdır ve dolayısıyla ruhsal silahlar gerektirir. Sadece bir duanın değil, onlarca, yüzlerce ve hatta binlerce duanın edilmesinden daha büyük bir silah var mıdır?

2. İnsanlara nasıl dua edeceklerini gösterir. 

Başkaları önünde ilk kez dua edişimi hatırlıyorum. Yeni bir imanlıydım. Hem paranoyaktım hem de ne diyeceğimi bilmiyordum. Peki ne yaptım? Diğerlerinden duyduklarımı taklit ettim.

Daniel, Pavlus, Hanna veya Meryem’in dualarını çalışmak dışında, insanlara dua etmeyi kilisedeki sadık imanlıların ettiği dualar kadar iyi öğreten bir şey yoktur. İnsanlarımızın Kutsal Kitap’a uygun ve düşünceli bir şekilde dua etmelerini, huşuyla ve tutkuyla dua etmelerini istiyorsak, öyleyse toplu bir şekilde bunu onlara göstermeliyiz. D. A. Carson’ın sözü yerindedir: “Kendinize model alacağınız kişiler seçin ama onları iyi seçin. Kullandıkları içeriği, derinliği, tutkuyu, tatlı dili inceleyin ama sözleri söyleme şekillerine özenmeyin.”

3. İnsanları Tanrı’nın amaçları etrafında birleştirir.

Bizler doğamız gereği narsist insanlarız. Kişisel ihtiyaç, istek ve arzularımızla ilgili dua etmek bizim için hiç sorun değil ve bunu yapmak kötü bir şey de değil. Böyle yapmalıyız. Ancak dualarımızın, özellikle de topluluk olarak ettiğimiz duaların yalnızca bu tür şeylerden ibaret olması ne de acınası bir durumdur. Sonuçta insanlık tarihinin anlamı bizler değiliz. İnsanlık tarihinin anlamı bizim sağlığımız ve mutluluğumuz değil. İnsanlık tarihinin anlamı kilise ve kilisenin iyiliğidir (Efesliler 3:1-13).

Ruhsal olanın fiziksel olandan ve topluluğun da bireylerden üstün olduğunu vurgulamak üzere bir araya geldiğimizde, insanları Tanrı’nın kendi kilisesi için olan amaçları etrafında birleştirmiş oluruz. Toplu bir şekilde dua etmek, topluluk olarak birliğimizi ve tanıklığımızı kendimize konu edinmemizi sağlar.

4. İnsanlarımızı Tanrı’nın sergileyeceği şeyler karşısında hazırlıklı kılar.

Toplu dua, Elçilerin İşleri kitabı boyunca gördüğümüz büyük hareketlerin öne çıkan noktasıydı. Pentikost’ta imanlıların yaşamlarının ana unsurlarından biriydi (2:42). Dua, imanlıları cesaretle Tanrı’nın Sözü’nü vaaz etmek üzere Ruh’la donatmıştı (4:31). İlk diyakonlar duayla atanmıştı (6:6), Samiriyeliler’e Müjde’nin duyurulması (8:15) ve Petrus’un Müjde’nin uluslara yayılışını görmesi bile duayla olmuştu (10:9). Hatta Petrus’un zindandan çıkmasına aracı olan şey, topluluğun hep birlikte dua etmesiydi (12:5)! 

Dostlar, dua bir şeyleri değiştirir! Pavlus kilisenin kadın erkek hep beraber dua ediyor olacağını bu yüzden doğrudan varsaymaktadır (1. Kor. 11, 14). Dua, Tanrı’nın doğaüstü amaçlarını gerçekleştirmek üzere belirlediği bir araçtır. İsa’nın kendi öğrencilerine hatırlattığı gibi, hayatta dua dışında başka hiçbir şekilde üstesinden gelinemeyecek bazı engeller vardır (Mar. 9:29). 

Kardeşler, Jamie Dunlop’un The Compelling Community adlı eserinde belirttiği gibi: “Tanrı kendi itibarını savunmayı sever. Bizler birlikte dua ettiğimizde, ihtiyaçlarımız herkese duyurulmuş olur. O cevap verdiğinde de, yüceliği herkese duyurulmuş olur.” Dua etmek, insanlarımızı Tanrı’nın sergileyeceği şeyler karşısında hazırlıklı kılar.

İLK DUA TOPLANTIMIZ

Pazar akşamı dua toplantımızı ilk defa (en azından hatırlayabildiğim kadarıyla ilk) geçen ay yaptık. Toplantıyı düşe kalka ilerletirken, zaman zaman garip anlar, acemilikler oldu. Tam olarak planladığımız şekilde gitmedi ve çoğundan da ben suçluyum! 

Ama sorun değil. Çünkü Tanrı’nın halkı olan bizler, Tanrı’nın gücüyle dua ettik. Dünyadaki başka hiçbir insan grubunun veya kurumun yapma ayrıcalığına sahip olmadığı bir şey yaptık ve yine yapacağız. İzleyip bekleyecek ve Tanrı’nın ne yapacağını umutla göreceğiz.

Brad Wheeler 

Kilise Takviminize Düzenli Bir Dua Toplantısı Eklemeniz İçin 4 Neden yazısı ilk önce Müjde Birliği üzerinde ortaya çıktı.

Geçen hafta yaklaşık 25 saatimi, kilisemizde pazar sabahı paylaşacağım mesajı hazırlamak için harcadım. Mesaj 1. Samuel 9-11 üzerineydi ve bu yüzden belki de buna vaaz demek daha iyi olacak. Vaaz sırasında ayetlerin tamamını okudum ve geri kalan 40 dakikayı da ayetlerin anlamını açıklayarak ve oradakilerin bunu nasıl uygulamaya geçireceğini anlatarak harcadım. Dolayısıyla da belki buna açıklayıcı vaaz demeliyiz. Bu arada ben Aydınlanma Çağı öncesi İngiltere’sinde falan yaşamıyorum ve bu vaaz yıllık takvimimizde “Puritan Pazar Vaazları”nı anmak için falan da değildi. Açıkça söylemek gerekirse, yıllık takvim konusuyla baş pastörümüz ilgileniyor ama bu bambaşka bir makalenin konusu…

Neden bu kadar zamanı Tanrı’nın Sözü’nü inceleyerek harcadık? Ve neden topluluk olarak bir saati benim bu monolog konuşmama ayırdık? Bu sorular bana daha önce de sorulmuştu. Ayrıca iyi niyetli arkadaşlarım beni kibarca azarlamışlardı. Şöyle sorular sordular: Neden vaazı diğer ibadet biçimlerinden bu denli ayrı tutuyorsun? Bu, senin Batılı bakış açının, mantık ve düzene dayalı yaklaşımının bir yansıması değil mi? Kimse dediklerinin %95’ini hatırlamayacak bile. Bir başka deyişle, bu arkadaşlarım şöyle diyorlardı: “Kendi zamanını ve bizim zamanımızı boşa harcamayı kes!”

Ancak pazar toplantılarında Kutsal Yazılar’dan vazgeçip yerine birtakım güzel sanatlar uygulamaları koymadan önce, size vaazın neden sadece olması gerektiğini değil, aynı zamanda neden yerel kilise yaşamının asıl önceliği olması gerektiğine dair birkaç gerekçe sunayım.

TANRI’NIN HALKI, TANRI’NIN SÖZÜ’NÜ İŞİTMEK ÜZERE TOPLANIR

İster inanın ister inanmayın, karşımda konuşan birini oturup dinlemek şahsen içimden hemen gelmiyor. Filmle motive olmayı, gürültülü bir bateriyle enerji dolmayı ya da etkileyici bir sanat eseriyle duygulara kapılmayı tercih ederim. Ancak Kutsal Yazılar’da devamlı olarak gördüğümüz modelde, Tanrı’nın halkı Tanrı’nın Sözü’nü işitmek üzere toplanmaktadır. O konuşurken, bizim sessiz olmamız gerekir.

Tanrı Mısır’dan çıkan halkıyla antlaşma ilişkisini kurduğunda, sözler kullanmış ve insanlara bu sözleri duymaları için bir araya gelmelerini buyurmuştur (Çık. 24:7). İsrail’in düşmanları Vaat Edilmiş Topraklara doğru koşar adım ilerlerken, Tanrı onlara 30 kilometre kuzeye, birbirine karşı duran iki uçurumun olduğu bir yere gitmelerini buyruk verir. Etraftaki dik dağların doğal bir amfi tiyatro görünümü verdiği bu noktada, “Yeşu yasanın tümünü, kutsama ve lanetle ilgili bölümleri Yasa Kitabı’nda yazılı olduğu gibi okudu… Böylece Yeşu’nun, yabancıların da aralarında bulunduğu kadınlı, çocuklu bütün İsrail topluluğuna, Musa’nın buyruklarından okumadığı tek bir söz kalmadı.” (Yeşu 8:34-35).

Tam da bir yıldırım harbinin ortasında böyle bir şey yapmak ilginçtir ama bu savaş, herhangi bir savaş değildi ve bu insanlar da sıradan insanlar değildiler. Onların kim olduğunu belirleyen şey, onları yaratan Söz’dür. Yıllar sonra da Yoşiya insanları tekrar RAB’be yönlendirirken, bunu RAB’bin Tapınağı’nda bulunan Antlaşma Kitabı’nı baştan sona kadar herkesin duyacağı biçimde okuyarak yapacaktı (2. Ta. 34:30). Sürgünden sonra Tanrı’nın halkı bir araya toplandığında, Nehemya onları spor, parmak boyası veya çarmıh önünde uzun süreli meditasyon seansları yapmak için bir araya toplamıyor. Ezra ahşap bir zemin üzerinde durmaktaydı (Nehemya 8:4) ve insanlar yerlerinde otururken (8:7), Ezra ve Levililer, “Tanrı’nın Yasa Kitabı’nı okuyup açıkladılar, herkesin anlamasını sağlayacak biçimde yorumladılar” (8:8).

Luka Müjdesi’nde İsa’nın hizmeti, O’nun önce sinagoga girmesiyle, orada Yeşaya’nın tomarını eline almasıyla, okumasıyla ve sonrasında da öğretmesiyle başlamıştır (Luka 4:14-22). Elçilerin İşleri 2’de insanlar, bir tür Müjde zepliniyle veya başka bir numarayla kurtulmamışlardı. Petrus, onların kurtulması için herkese açık bir şekilde Yoel 2. bölümü okumuş ve açıklamıştı. Elçilerin İşleri 6’da diyakonların atanmasının sebebi, elçilerin tiyatro ve sahne etkinliklerine daha çok zaman ayırabilmeleri değil, Tanrı Sözü’nü çok daha özgür bir şekilde vaaz edebilmeleriydi (Elç. 6:2). Pavlus da Timoteos’u, Söz’ü vaaz etmesi için tembihlemiştir (2. Tim. 4:2).

Daha birçok örnek verebilirim. Gözler heyecan verse de, güç kulaktan gelmektedir. Tetzel’in anlattığı türden o göklerin kapılarını veya cehennemin alevlerini anlatan sahnelere ihtiyacımız yoktur. Tanrı halkı, Tanrı’nın Sözü’nü işitmek üzere toplanmalıdır.

TANRI’NIN SÖZÜ’NÜ VAAZ ETMEK, TOPLULUĞUNUZA TANRI’NIN SÖZÜ’NÜ NASIL OKUYACAKLARINI ÖĞRETİR

Yakın bir zamanda David Wells, müjdeci Hristiyanların artık Protestan olmaya nasıl cesaret edemediklerine dikkat çekmiştir. Günümüzde bizler, tarihsel anlamıyla Hristiyan olmakta zorlanıyoruz. Günümüz kültüründeki cinsiyet ve cinsellik hakkındaki tartışmalar üzerimizde bir gelgit etkisi yaparken, söyleyecek bir şey de bulamıyoruz. Neden? Çünkü Kutsal Kitap’ın bu konuda söyleyecek bir şeyi olmadığını düşünüyoruz veya ne dediğini bilmiyoruz ya da Kutsal Kitap, sanki ahlaki bir masal kitabına, tekrar tekrar yorumlayıp kültürümüze uydurduğumuz bir tür dini Ezop Masalları haline gelmiş.

Ancak Tanrı’nın Sözü’nü kilise yaşamının merkezinde tutmak ve özellikle de bunu kutsal metinleri arka arkaya vaaz ederek yapmak, insanlarınıza onları nasıl okuyacaklarını öğretecektir. Okumayı öğrenmek için teoloji okulunda bir yorumbilim dersi almaları gerekmez. Tek ihtiyaçları olan şey, sadakatle verilen vaazlardır. Tanrı’nın Yaratan Sözü’nü, İlk Adem’in düşüşünü, kurbana olan ihtiyacımızı, ikinci Adem ve yeni bir Aden vaadini birbiriyle bütünleştiren vaazlara ihtiyaçları vardır. Tanrı’nın İsa’ya dek İsrail aracılığıyla yaptıklarıyla Tanrı’nın yeni İsrail’ini birleştirip bütünleştirebilen vaazlara ihtiyaçları vardır.

Hristiyan olduktan sonraki ilk yıllarım, Tanrı’nın Sözü’nü seven kiliselerde geçti. Ama bu kiliseler, Söz’ü kazılması gereken bir altın madeni olarak değil, daha çok bazı kaya parçalarının olduğu ve geçerken anlık ilgiyle kayalara göz gezdirilecek bir tepe olarak gördüler. Eski Antlaşma’yı derinden çalışmaya cesaret edebilmem, ancak Kutsal Kitap’taki zengin temaları birbirine bağlayabilen, Söz’ü bir maden gibi gören bir kiliseye gittikten sonra mümkün olabildi. Vaazlarınızda ve öğretilerinizde Tanrı’nın Sözü’nü merkez almak, sadece topluluğunuza Söz’ü nasıl okuyacaklarını öğretmekle kalmaz, aynı zamanda onlara Söz’e daha derin dalmaları için de cesaret verir.

TANRI’NIN SÖZÜ’NÜ VAAZ ETMEK, İNSANLARIN HAYATINI HER HAFTA ADIM ADIM DEĞİŞTİRMEK İÇİNDİR

Duyduklarımızı kısa bir süre sonra unutuyorsak, bütün bu vaazlar ne işe yarar ki? Aslında duyduğumuz her şeyi unutmuyoruz. Özellikle önemli konularda bizleri sarsan (Tanrı, evlilik, para hakkındaki düşüncelerimiz gibi) ve bizleri sonsuza kadar değiştiren vaazları çoğumuzun hatırladığını düşünüyorum. Dolayısıyla, unutulan vaazlara takılı kalıp vaaz kelimesinin komple üstünü çizmeye gerek yok.

Ancak bunun da ötesinde, her pazar sabahı dinlediğimiz mesaj, bizi yalnızca bir sonraki pazar gününe kadar ayakta tutmak içindir! Görünen o ki, Tanrı kendi haftalık ritmi içerisinde, bizim her pazar tekrardan acıkmış olarak gelip tekrardan beslenmeye gereksinim duymamızı uygun görmüştür.

Vaazlarım, vaazlarınız, insanların aklında sonsuza kadar kalmak zorunda değil. Verdiğimiz vaazların amacı, insanların hayatlarını bu anlamda (sonsuza dek hatırlanmak üzere) değiştirmek değil. Vaazların amacı, insanları bir sonraki haftaya kadar ayakta tutmaktır. Her hafta, aynı şekilde, adım adım. Ta ki, bizler cennete gidene kadar. Orada Söz, beden almış haliyle aramızda yaşayacak ve artık vaazlara ihtiyaç olmayacaktır.

Brad Wheeler

Vaaz Neden Vardır? yazısı ilk önce Müjde Birliği üzerinde ortaya çıktı.