Hazırlayan: David Mathis

Hristiyan hedonistler, Tanrı’da sevinç arayışını yaşamın uğraşı hâline getirmeyi amaçlarlar. Bu da, yaşamlarımızı Tanrı’nın yüceliğine adamamızla ters düşmez çünkü biz Tanrı’da en çok ne zaman tatmin bulursak, Tanrı da en çok o zaman yüceltilir.

Ama Hristiyan hedonistlerin zamanla sevincimizin kaynağı hakkında “Tanrı’da” demekten daha fazlasını yapmaları gerekir. Herhangi bir “Tanrı” değildir. Eğer yüreğimizin tatminini gerçek Tanrı’da, var olan Tanrı’da, kendisini “Rabbimiz İsa Mesih’in Tanrısı ve Babası” olarak açıklamış olan Tanrı’da bulmuyorsak (Romalılar 15:6; 2. Korintliler 1:3; 11:31; Efesliler 1:3, 17; Koloseliler 1:3; 1. Petrus 1:3), canlarımız derin ve kalıcı bir mutluluğa erişemez ve bu yaşamdaki (ve ebedi) gayemiz de gerçekleştirilemez.

Ancak bu Tanrı’nın tanımlayıcı özelliklerini nasıl biliriz? Bu Hristiyan Tanrı’yı, dünya üzerinde milyarlarca insanın önünde diz çöktüğü sahte ilahlardan ayıran şey nedir? Gerçek Tanrı olan Tanrımız’ın tanımlayıcı bir işareti veya tanımlayıcı bir anı var mıdır?

Tanrı’nın Tanımlayıcı Anı

Hristiyanlar için, bizim tanımlayıcı işaretimiz özel bir kişidir: İsa Mesih. Tanrı’nın bizzat, Nasıralı İsa kişisinde aramızda yaşadığına inanırız. Bizim etimize, kanımıza ve tam insanlığa bürünmüştür. Ezeli Söz, Üçlübirlik Tanrısı’nın ikinci kişisi “insan olup aramızda yaşadı” (Yuhanna 1:14).

Ama gerçek Tanrı bize yalnızca tanımlayıcı bir kişi değil, aynı zamanda tanımlayıcı bir an da vermektedir. Dört Müjde anlatısı Nasıralı İsa’nın 30 yaşından sonraki yaşamının bir zirve anına tanıklık etmektedir: O kendisinin olmayan günahlara karşılık acı dolu bir biçimde çarmıhta öldü ve üç gün sonra zaferle dirildi. İsa’nın yaşamının tanımlayıcı anı –Kutsal Cuma’dan Diriliş Pazarı’na kadarki zaman– bizim için Tanrı’nın tanımlayıcı anı olmuştur. Çünkü Oğlu’nun ölümü ve dirilişiyle, Tanrı bizim için, gerçek, derin ve kalıcı sevgi için gerekli olan en az üç paha biçilemez gerçekliği güvence altına aldı.

Her Şeye Gücü Yeten Gazap Kaldırıldı

Mesih’in çarmıhı olmadan, Hristiyan hedonizmi diye bir şey yoktur. Biz perişan günahkârlar olduğumuz ve Tanrı yıkılmaz bir mutluluğa sahip olan Tanrı olduğu için, Tanrı bizim kaldıramayacağımız şeyi kaldırmak üzere harekete geçmediği sürece gerçek sevinci asla tadamayız. Bu da, bizimle O’nun arasında engel teşkil eden günahtır. Günahın doğası bizzat Tanrı’nın sevincine ve bizim O’ndaki sevincimize karşı bir başkaldırıdır. Tanrı’nın kendi sevincinin tabanı ve tavanı kendisi olduğundan (O’nun önünde O’ndan başka tanrı yoktur), günah yalnızca bir engel değil, bir saldırıdır.

Dolayısıyla, eğer kendi halkı için dolu ve kalıcı sevinci mümkün hale getirecekse, Tanrı’nın bizzat güvence altına alması gereken ilk paha biçilemez gerçeklik, O’nun bizim günahımızdan ötürü bize karşı olan haklı gazabının kaldırılmasıdır. Bunu da, kendi Oğlu’nun “antlaşma kanını” sağlaması aracılığıyla yapmaktadır (İbraniler 10:29).

Öldüğü gece İsa, eline kâseyi aldı, şükretti ve şöyle dedi: “Bu benim kanımdır, günahların bağışlanması için birçokları uğruna akıtılan antlaşma kanıdır” (Matta 26:28; Markos 14:24; ayrıca 1. Korintliler 11:25). Eski zamanlarda, resmi mutabakatlar (antlaşmalar) çoğunlukla her iki tarafın da sadakat yemini ederek kan dökmesi (hayvan kanı) ve sözleşmenin ciddiyetini göstermek için kanı kendilerine sürmeleri gerekirdi. Bu tören özünde şu mesajı veriyordu: “Bu antlaşmanın koşullarına uymazsam, benim kanım da böyle dökülsün.” Musa’yla yapılan antlaşma, Kutsal Yazılar’da bu tür bir iki-taraflı antlaşmanın örneğidir. Kan dökülüp hem halka serpilmiş, hem de Tanrı’yı simgeleyen sunağa serpilmiştir (Mısır’dan Çıkış 24:3-8).

Ama bütün antlaşmalar her iki tarafın da kanının dökülmesiyle (sembolik anlamda) başlatılmadı. Örneğin, Tanrı Avram’la bir antlaşma yaptığında, tek başına antlaşma kanını üstüne aldı. Avram uyurken, Tanrı sununun içinden geçti (Yaratılış 15:7-21). Böyle yaparak, aslında şunu dedi: “Benim Tanrı olduğum nasıl kesinse, sana olan vaadim de kesinlikle gerçekleşecektir. Bu sana bağlı değildir. Kesinlikle yapacağım.”

İsa’nın kanının dökülmesiyle başlatılan Yeni Antlaşma, Avram’la yapılan antlaşma gibidir, Musa’ya yapılan gibi değildir. Tanrı beden alan Oğlu’nda bizzat Yeni Antlaşma kanını döker ve böylece kendi halkına karşı olan haklı gazabını kaldırır ve kendisine ait olanlar için sonsuz beğenisini güvence altına alır. Antlaşma kanı hâlihazırda dökülmüştür. Tanrı’nın Mesih’te olanlara yönelik gazabının kaldırılışı kesindir.

Ama İsa’nın satın aldığı bu maliyetli şeyde, dahası gereklidir ve dahası vardır.

Verilen Yeni Yürek

Mesih’in çarmıhı ve antlaşma kanının dökülmesi yalnızca bizim için sevinç imkânını satın almamış, aynı zamanda sevinç yüreğini de satın almıştır. Antlaşma şartları altında yeni bir yürek yalnızca mümkün değil, olmazsa olmazdır. Günahımızın sorunu yalnızca dışsal değil (Tanrı’nın gazabının kaldırılmasını gerektirir), aynı zamanda içseldir (içimizde yeni bir yürek gerektirir). Günah ruhlarımızı zehirlemiştir. Tanrı’dan zevk alabilmek için, yeni yüreklere ihtiyacımız vardır ve bu yeni yüreğin, Mesih’teki Yeni Antlaşma’nın açık vaadi olduğunu görüyoruz. Mesih’ten altı yüzyıl önce Tanrı, Yeremya aracılığıyla şunu vaat ediyor:

“Ama o günlerden sonra İsrail halkıyla yapacağım antlaşma şudur” diyor RAB, “Yasamı içlerine yerleştirecek, yüreklerine yazacağım.” (Yeremya 31:33)

Sonrasında Hezekiel aracılığıyla, şöyle bildiriyor:

Size yeni bir yürek verecek, içinize yeni bir ruh koyacağım. İçinizdeki taştan yüreği çıkaracak, size etten bir yürek vereceğim. (Hezekiel 36:26)

Çarmıh gerçeği sevinç arayışımızın kıyıdaki bir unsuru olamaz çünkü Mesih’in bizim için satın aldığı “yeni bir yürek” olmadan (ve “taştan yürek” yerine “etten yürek” koyulması olmadan), sonsuz perişanlıktan kurtulabiliriz ama dolu ve kalıcı sevince henüz kavuşturulmamışızdır.

Yeni yüreklerimizin ötesinde, Mesih’in canı pahasına satın aldığı bir diğer can alıcı gerçeklik daha vardır.

Açıklanan Yeni Yücelik

Yalnızca sevinç temeline değil (kaldırılan gazapta ve verilen yeni yürekte), aynı zamanda içinde sevinç bulacağımız bir yüceliğe ihtiyacımız vardır. Çarmıhta, aynı anda iki şey oldu: Mesih hem Yeni Antlaşma’nın sevincini güvence altına aldı (kendi kanıyla), hem de sevincimizi satın alırken, sevincimiz en yüce nesnesi hâline geldi.

Elçi Pavlus 2. Korintliler 4:4’te, Tanrı’nın bizim (yeni) yüreğimizin gözlerini açtığı ışığın “Tanrı’nın görünümü olan Mesih’in yüceliğiyle ilgili Müjde’nin ışığı” olduğunu söyler. Hristiyan Müjdesi –Mesih’in yüceliğinin Müjdesi olarak– yalnızca bizim en dolu ve zengin sevincimizi elde etme mekanizması veya aracı değil, aynı zamanda o sevincin nesnesi ve odağıdır. Çarmıha gerilmiş Tanrı-insan ve kendisini çarmıhta günahkârlar için sunarak yücelikle yukarı kaldırılan Mesih (Yuhanna 8:28; 12:32), “görünmez Tanrı’nın görünümü”dür (Koloseliler 1:15).

Çarmıh, Tanrı’nın tanımlayıcı anıdır. Orada Tanrı, çarmıha gerilmiş (ve dirilmiş) olan Oğlu’nu bizim sonsuz sevincimizin odağı ve nesnesi olarak ortaya koyar. Ya da Pavlus’un bir cümle sonrasında tekrar ifade ettiği gibi, “Tanrı, İsa Mesih’in yüzünde parlayan kendi yüceliğini tanımamızdan doğan ışığı bize vermek için yüreklerimizi aydınlattı” (2. Korintliler 4:6). Tanrı’nın yüceliğini görmek için gözlerimiz nerede olmalı? Oğlu’nun çarmıha gerilmiş (ve dirilmiş) olan yüzünde. İsa’ya bakarız. Gözlerimizi, bizim sevincimizi güvence altına aldığı aynı eylemle birlikte yüce Hazinemiz olmuş olan Kişi’ye çeviririz.

Çarmıhın Sevinci

“Tanrı’nın yüceliğine erişmek umuduyla övünmek” (Romalılar 5:2), yüceliğine kavuşmak için kendisini boğazlanmaya teslim etmiş olan Tanrı-insanda sevinmektir. “Mesih İsa’yla övünmek” bu demektir (Filipililer 3:3). Tanrı insan yüreğini yalnızca Tanrı’da değil, aynı zamanda insan olmuş olan Tanrı’da tatmine kavuşması için yarattı. Üstelik yalnızca Tanrı-insanda da değil, aynı zamanda bizden biri olup bizim için kendini feda eden Tanrı’da bulmamız için yarattı. Hristiyan hedonistlerin övünç ve sevinç duyduğu Tanrı yüceliği (hem şimdi hem de gelecek çağda), bize Oğlu’nun kimliğinde ve yaptıklarında açıklanan bizzat Tanrı’nın yüceliğidir.

Çarmıhın ağır bedelinin satın aldıklarına, Tanrı’nın gazabının kaldırılmasının ve derin ve kalıcı sevinç yetisine sahip yeni bir yüreğin sağlanmasının dahil olması muazzam değerlidir. Ama çarmıh daha da fazlasını yapmıştır: Bizi Tanrı’nın kendisine götürür. “Nitekim Mesih de bizleri Tanrı’ya ulaştırmak amacıyla doğru kişi olarak doğru olmayanlar için günah sunusu olarak ilk ve son kez öldü” (1. Petrus 3:18). Ayrıca bizler gelirken, “Tanrı’nın sağında oturmuş” olarak kimi buluruz (İbraniler 1:3)? Tanrı’nın kendi sağında oturtmuş olduğu, bizim için sonsuz sevincimizin nesnesi ve odağı olmuş olan yüceltilmiş Oğlu’ndan başkasını değil.

Çarmıh kendi başına dünya tarihindeki en korkunç, en adaletsiz olaydı. Ama Hristiyan hedonistler olarak kendi utançtan uzak sevinç arayışımızda çarmıhı es geçmeyiz. Geçemeyiz. Aksine, özellikle çarmıha döneriz. Yaşadığımız bu hüsran ve ölüm dünyasında, kendi Oğlu’nun korkutucu ölümü aracılığıyla bizim sevincimizi güvence altına almasının Tanrı’nın gözünde nasıl doğru olduğunu görürüz.

Çarmıhta, Tanrı’nın tanımlayıcı anını buluruz. Orada yalnızca sevincimiz önündeki mutlak engeli kaldırmakla ve bizim için yeni bir sevinç yüreğini güvence altına almakla kalmamış, aynı zamanda bizim sevincimizi güvence altına aldığı bu eylemle, sevincimizin en yüce nesnesi olmuştur. Yalnızca Mesih’te ve Mesih aracılığıyla, mezmur yazarına şu sözünde eşlik edebiliriz: “Yaşam yolunu bana bildirirsin. Bol sevinç vardır senin huzurunda; sağ elinden mutluluk eksilmez” (Mezmurlar 16:11).

İsa’nın En Yüce Sevincinizi Güvence Altına Alması yazısı ilk önce Müjde Birliği üzerinde ortaya çıktı.

Hazırlayan: David Mathis

Tomarı almaya, mühürlerini açmaya layıksın! Çünkü boğazlandın ve kanınla her oymaktan, her dilden, her halktan, her ulustan insanları Tanrı’ya satın aldın. (Vahiy 5:9)

İsa Mesih hiçbir krala benzemeyen bir kraldır. Sadece insan olan hükümdarların hem güçlü yanları hem zayıf yanları, hem güzellikleri hem kusurları, onları anımsanmaya değer kılacak bazı yücelikleri ve unutulmaya değer kılacak bazı kaçınılmaz eksiklikleri vardır. Ama insan –yalnızca tümüyle insan değil, aynı zamanda tümüyle Tanrı– olan Mesih İsa  her birini gölgede düşürmekte ve hepsini aşmaktadır.

İsa tek bir tacı hak etmez. Kralların Kralı, rablerin Rabbi ve görkemlerin Görkemi olarak, O birçok sayısız taca layıktır.

Sevgi Rabbi

Özellikle, Kral İsa tarihsel olarak –nesnel bir biçimde zamanda ve mekanda– kendi halkına olan bağlılığını ve şefkatini onlar için ölme fedakârlığını göstererek sergilemiştir.

Mesih’e tabi olanlar O’nun sevgisini düşündüklerinde, öznel çıkarımlarla tahmin yürütmek zorunda kalmayız. Aksine, O’nun bize olan sevgisinin ve Baba’nın O’nda bize olan sevgisinin çarmıhta somut bir biçimde sergilendiğini görürüz: “Tanrı ise bizi sevdiğini şununla kanıtlıyor: Biz daha günahkârken, Mesih bizim için öldü” (Romalılar 5:8). Ellerine ve böğrüne bakın!

Diri Mesih kendi yüceltilmiş bedeninde çarmıhın izlerini ellerindeki ve böğründeki yaralarla taşımaktadır ve bu yaralardan, sonsuza dek O’nun halkına olan sevgisi sızmaktadır. Bir gün O’nun güzelliğe bürünüp yüceltilmiş yaralarını göreceğiz. Tanrı Oğlu’nun bir insan olmakla kalmayıp bir kul özünü alması ve ölüme, hatta çarmıh üzerinde ölüme dek kendini alçaltması ve bunu iyileri ve doğruları değil, ancak biz günahkârları kendiyle barıştırmak üzere yapması kadar büyük bir sevgi eylemi yoktur. Bizim ihtiyacımızın derinliği ve O’nun bizi kurtarmak için katlandıklarının ölçüsü, Mesih’in sevgisinin yüksekliğini bize göstermektedir.

Yaşamın Rabbi

Ancak sevgisini kendisini günahkârlar için ölüme teslim ederek göstermesi, O’nun yaşamın Rabbi olmaması ve mezara galip gelememesi durumunda oldukça vahim bir son olurdu. Yaşıyor olmasa, O’na katılamaz ve sonsuz yaşama sahip olamazdık. Ama O ölü değildir; O diridir.

Yaratan olarak, “Yaşam O’ndaydı” (Yuhanna 1:4) ve şimdi de dirilmiş ve ölümü fethetmiş Kişi olarak, O’nda yeni yaşama sahibiz. Bu yaşam O’nun dirilişinden gelen, asla ölümü tatmayacak olan yaşamdır. İsa’nın, kardeşinin ölümünün yasını tutan Marta’ya söylediği gibi (ve İsa onu diriltmek üzereydi), “Diriliş ve yaşam Ben’im. Bana iman eden kişi ölse de yaşayacaktır. Yaşayan ve bana iman eden asla ölmeyecek. Buna iman ediyor musun?” (Yuhanna 11:25-26).

Dünya hükümdarları gelip geçerler. Bir süreliğine, Kral İsa onlara bahşetmeyi uygun gördüğü sürece yaşam sahibi olurlar. Ama yaşamın rabbi değillerdir. Ama İsa başlangıçtan sona, ezelden ebede, yeniden doğuştan yeni gök ve yeni yeryüzüne kadar, tüm yaşamın Rabbi’dir.

Cennetin Rabbi

Diri hâliyle İsa, yalnızca dünya efendilerinin Efendisi (Rabbi) değildir. O şimdi cennetin Rabbi olarak hüküm sürmektedir. İnsan olarak, göğe alınışının ardından cennete kabul edilmekle kalmamış, aynı zamanda en öne çıkmış ve merkezde, evrenin tahtına Babası’yla birlikte oturmuştur. Dünya tarihinin en büyük tahta çıkma töreniyle birlikte, melekler ordusuyla kuşatılmış bir vaziyette, cennet tacı O’na giydirilmiştir ve Babası uluslara hükmetmek üzere saltanat asasını Kral İsa’ya vermiştir.

Ayrıca cennetin Rabbi olarak ayakta durmamakta, oturmaktadır. Şu anda oturuyor oluşu, O’nun kazandığı zaferin bir işaretidir. Cennet tahtında oturmuş durumdadır. Eski Antlaşma düzeninde, “Her kâhin her gün ayakta durup görevini yapar ve günahları asla ortadan kaldıramayan aynı kurbanları tekrar tekrar sunar. Oysa Mesih günahlar için sonsuza dek geçerli tek bir kurban sunduktan sonra Tanrı’nın sağında oturdu. O zamandan beri düşmanlarının, kendi ayaklarının altına serilmesini bekliyor” (İbraniler 10:11-13). Cennetin Rabbi olarak, Babası’yla birlikte “Tanrı’nın ve Kuzu’nun tahtında” oturmaktadır (Vahiy 22:1, 3).

Yılların Rabbi

Son olarak, diğer birçok yüceliğin yanında, İsa zamanın da Rabbi’dir. “Başlangıçta O, Tanrı’yla birlikteydi” (Yuhanna 1:2) ve “her şeyden önce var olan O’dur” (Koloseliler 1:17). Yeryüzüne gelişiyle, tarihi ikiye bölmüştür. O’nsuz zaman veya tarih diye bir şey olmazdı. Göklerin ilahileri, O’nun, “[Tanrı’nın tarihteki amaçlarını içeren] tomarı almaya, mühürlerini açmaya layık” olduğunu beyan etmektedir (Vahiy 5:9).

Elçi Petrus, bize Kral İsa’nın zaman üzerindeki mutlak hâkimiyetini anlatmaktadır: “Sevgili kardeşlerim, şunu unutmayın ki, Rab’bin gözünde bir gün bin yıl, bin yıl bir gün gibidir” (2. Petrus 3:8). Bazen düşünebildiğimiz gibi Rab vaadini yerine getirmekte gecikmemektedir. Ancak sabretmektedir çünkü kimsenin mahvolmasını değil, herkesin tövbe etmesini istemektedir (2. Petrus 3:9).

Ama yakında tekrar gelecek ve gelişi aniden, hırsız gibi olacaktır (2. Petrus 3:10). Zaman O’nundur. Yıllar O’nundur. Her yıl ve saat, her ay ve dakika O’nun dikkati dahilindedir ve mükemmel zamanlamasıyla tanrısızları mahvedecek (2. Petrus 3:7), bu düşmüş çağı sonlandıracak ve kendi halkını doğruluğun hüküm sürdüğü yeni gök ve yeni yeryüzüne buyur edecektir (2. Petrus 3:13).

Emsalsiz Kral

İsa gerçekten emsalsiz bir kraldır ve imanla ve Ruh’un gücüyle, bizim Kralımız’dır. O’nun yüceliklerine uzaktan bakmakla kalmayız. O’nun bildikleri olarak O’na bir kardeşimiz, bir dostumuz olarak hayranlık duyar ve O’nun tarafından sevildiğimizi biliriz.

İsa gibi bir kral yoktur. O sayısız taca layıktır.

O, Ölüm Ölsün Diye Yaşamaktadır: Mesih’in Birçok Tacı yazısı ilk önce Müjde Birliği üzerinde ortaya çıktı.

Ya Rab, Bize Çalışmayı Öğret: Mesih’in Emeklerinden Ders Almak yazısı ilk önce Müjde Birliği üzerinde ortaya çıktı.

Adalet Geliyor: Dünyanın Yargıcı Olarak Mesih’in Görkemi yazısı ilk önce Müjde Birliği üzerinde ortaya çıktı.

Şeytan Niçin Havva’yı Hedef Aldı? Kadın ve Erkeğin Yoldan Çıkışı yazısı ilk önce Müjde Birliği üzerinde ortaya çıktı.

Hazırlayan: David Mathis

Alçakgönüllülük bizim erişebileceğimiz bir şey değildir. Amerikalılar olarak tabiatımız gereği buna erişebileceğimizi düşünebiliriz. Yapabilirsin. Atılgan ol. İlk adımı at. Elini taşın altına koy ve alçakgönüllü ol.

Bir başka deyişle, kendi ayaklarının üzerinde durarak kendini alçalt.

Ancak Kutsal Yazılar’a bu tür bir düşünce tarzıyla yaklaştığımızda, kendimizi bambaşka bir dünyada buluyoruz. Gerçek imanda olduğu gibi içten alçakgönüllülük de, kişinin kendisini geliştirmesi veya kestirme çözüme ulaşması değil, Tanrı’dan gelen eyleme ve yardıma yanıt vermesidir.

Tanrı Kibirlilere Karşıdır

Hataya düşmeyelim. Alçakgönüllülükte rolümüz yok değil. Bu sadece bir sonuç değil, aynı zamanda bir buyruk. Özellikle, iki elçi bize kendimizi alçaltmamızı söylemektedir ve her ikisi de bunu şaşırtıcı bir biçimde benzer şekillerde yapmakta, cümlelerine Tanrı’nın bizi diğer tarafta yükselteceği vaadini de eklemektedirler.

Rab’bin önünde kendinizi alçaltın, sizi yüceltecektir. (Yakup 4:10)

Uygun zamanda sizi yüceltmesi için, Tanrı’nın kudretli eli altında kendinizi alçaltın. (1. Petrus 5:6)

Şu ana kadar görebildiğimiz üzere, Yakup ve Petrus bu noktada birbirlerinden değil, Eski Antlaşma’dan ilham almaktadırlar. Bize kendimizi alçaltmamızı söyledikleri bağlamda, ikisi de Süleyman’ın Özdeyişleri 3:34’ün Grekçe çevirisinden alıntı yapmaktadırlar (“Tanrı kibirlilere karşıdır ama alçakgönüllülere lütfeder,” Yakup 4:6; 1. Petrus 5:5). Ancak kendimizi alçaltma yolunda kendi programımızı tasarlamaya kalkışmadan önce, her iki metindeki bağlamı da değerlendirmeliyiz.

İçten Alçaltılma

Buradaki amaçlarımız doğrultusunda, kendimizi alçaltmaya yönelik her iki çağrının da denenmelere yanıt olarak yapıldığına dikkat edelim. Yakup burada kilise içerisindeki çekişmelere ve kavgalara değinmektedir:

Aranızdaki kavgaların, çekişmelerin kaynağı nedir? Bedeninizin üyelerinde savaşan tutkularınız değil mi? Bir şey arzu ediyor, elde edemeyince adam öldürüyorsunuz. Kıskanıyorsunuz, isteğinize erişemeyince çekişip kavga ediyorsunuz. (Yakup 4:1-2)

Mesih’in adını taşıdığını iddia edenler arasındaki çatışmalar, kiliseyi alçaltır. Bir kibir ve alçakgönüllülük testi olarak işlev görürler. Yakup onlara “günahkâr” ve “kararsız” olduklarını hatırlatmakla kalmamakta, onlara aynı zamanda Süleyman’ın Özdeyişleri 3:34’ü de hatırlatmaktadır. Kiliseye, Tanrı’ya teslim olmalarını, İblis’e karşı direnmelerini ve Tanrı’ya yaklaşmalarını buyurmaktadır (Yakup 4:7-8). Bir başka deyişle, “Rab’bin önünde kendinizi alçaltın.” Kilise içten alçaltılmaktadır. İşte şimdi, onlar Tanrı’nın kendilerini alçaltmayı amaçladığı bu çatışma durumuna nasıl karşılık verecekler? Kendilerini alçaltacaklar mı?

Dıştan Alçaltılma

Aynı şekilde 1. Petrus’ta da kilise baskı altında. Toplum erken dönemdeki bu Hristiyanlara karşı hakaretler ve iftiralar ediyor. Hristiyanlar hem sosyal hem de duygusal anlamda acı çekmeye başlıyorlar ve fiziksel acıların yokluğu da uzun sürmeyecek. Tehdit altındalar ve kaygıyla ayartılıyorlar. İşte bu alçaltılma anında, Petrus Süleyman’ın Özdeyişleri 3:34’e dönüyor ve onlara nasihat ediyor: “Hepiniz birbirinize karşı alçakgönüllülüğü kuşanın” (1. Petrus 5:5).

Burada kilisenin alçaltılması dışarıdan oluyor. İşte şimdi, onlar Tanrı’nın kendilerini alçaltmayı amaçladığı bu iftira durumuna nasıl karşılık verecekler? Kendilerini alçaltacaklar mı? Kibirle ve kendilerini yücelterek burunlarını havaya mı kaldıracaklar, yoksa kendilerini Rableri’nin lütufkâr eli ve mükemmel zamanlamasının önünde alçaltarak başlarını öne mi eğecekler?

Kendini Alçaltmanın Yanıt Niteliği

Kutsal Kitap’ta tekrar tekrar, kendini alçaltma bizim başlattığımız bir şey olarak değil, Tanrı’nın doğrudan ya da dolaylı vasıtalar aracılığıyla alçaltışını göndermesiyle birlikte bizim aldığımız, hatta benimsediğimiz –hatta buyur ettiğimiz– bir şey olarak yer bulmaktadır. Kendimizi alçaltma daveti dış etkilerden uzak bir biçimde değil, ancak öncelikle bizzat alçaltılmamız aracılığıyla gelmektedir.

Tıpkı iman gibi, alçakgönüllülük de –üstelik imanın bir göstergesi olarak– bir başarı değildir. Alçakgönüllülük temelde insan eliyle yapılan bir başlangıç değil, içimizden Tanrı’ya, O’nun yüceliğine ve görkemine verilen uygun, Tanrı’dan gelen bir yanıttır.

Kendimize alçakgönüllülüğü öğretmeyiz. Bir sonraki hafta veya ayda daha alçakgönüllü olmamız için beş aşamalı bir plan yoktur. Bir dereceye kadar kendimizde daha alçakgönüllü bir duruş yaratmak adına bazı inisiyatifler alabiliriz (ki bunlara bir başka makalede değinirim) ancak asıl sınav (ve fırsat), düşmüş bir dünya tarafından gafil avlanıp bize meydan okunduğunda, tedirginliğe düştüğümüzde ve kontrol algımız kaybolduğunda ortaya çıkmaktadır. Böylece de şu soru baş gösterir:

Bu alçaltıcı durumlara nasıl yanıt vereceksin? Kendini alçaltacak mısın?

Rahatsız Edici Tanrı’yı Memnuniyetle Kabul Edin

Hristiyanlar için, kendini alçaltma temelde bir yanıttır. Kalkıp yaptığımız bir şey değildir. Alçakgönüllülüğü biz başlatmayız ve takdirini de biz almayız. Aktif olmadığı veya zor olmadığı söylenemez ama alçakgönüllülük, Tanrı’nın kim olduğuna, bize Sözü’nde neler söylediğine ve özellikle rahatın kaybolduğu, acı verici ve hayal kırıklığına uğratan yaşam koşullarımız baş gösterdiğinde, Tanrı’nın dünyada yapmakta olduğu şeylere verilen bir yanıttır. Özünde, kendini alçaltma Tanrı’yı, sözlerini ve yaptıklarını, bunlar kolay veya rahat olmadığında memnuniyetle kabul etmektir.

İlk olarak Tanrı’nın eli ve planı dahilinde olan zorlu sözler ve koşullar gelir ve bunlar bizi alçaltan şeylerdir – tıpkı Mesih’ten yedi yüz yıl önce Kral Hizkiya’nın başına geldiği gibi. Tanrı onu hasta yatağından kaldırdı ve yine de kral, “kendisine yapılan bu iyiliğe yaraşır biçimde davranmayıp büyüklendi.” Tanrı sonrasında Hizkiya’nın gururuna karşı çıktı. O’nu alçalttı. Tanrı’nın gazabı ne şekilde baş gösterdiyse göstersin, bize “RAB hem ona, hem Yahuda’ya, hem de Yeruşalim’e öfkelendi” diye iletilmektedir (2. Tarihler 32:25).

Sonrasındaysa tıpkı krala olduğu gibi bizim de ruhlarımıza baskı yapan şu soru doğar: Tanrı’nın alçaltışını kabul mu yoksa ret mi edeceğim? Bu alçaltışı savuşturup buna direnecek miyim, yoksa içimde sahici bir tövbe üretmesi adına buna hizmette mi bulunacağım? Ayrıca eğer kendimi alçaltmazsam, o hâlde bu ilahi alçaltmanın devamı da önünde sonunda gelecektir. Tanrı’nın ilk alçaltışı, kaçınılmaz olarak devamında başka alçaltmalara yol açmaktadır. Asıl soru, bunun kendini alçaltmaya mı yoksa O’nun tarafından tekrardan (ve çoğunlukla daha ciddi bir şekilde) alçaltılmaya mı dönüşeceğidir. 

Hizkiya için konuşacak olursak, o kendi gururu karşısında uyanan tanrısal gazaba boyun eğdi ve “Hizkiya ile Yeruşalim’de yaşayanlar gururu bırakıp alçakgönüllü davranmaya başladılar. Bu sayede Hizkiya’nın krallığı boyunca RAB’bin öfkesine uğramadılar” (2. Tarihler 32:26).

Tanrı Kendi Halkını Alçalttığında

Kesin konuşmak gerekirse, elimizde kendimizde geliştirmeye çalışabileceğimiz alçakgönüllü duruşlar veya bu yolda kullanılabilecek araçlar tümden yok değildir. Tanrı’nın yetkisi altında, O’na duayla, oruçla günbegün kendimizi alçaltmak – bunların hepsi, yaratılanlar olarak Yaratıcımız’a vereceğimiz genel yanıtta yeri olan şeylerdir. Ama her şeyden önce, kendimizi alçaltmanın Tanrı’ya verilen bir yanıt olduğunu bilmemiz gerekir.

Dünyamızı kendi güçlü sözüyle yoktan var eden O’dur (İbraniler 11:3). Topraktan ilk adamı yaratan (Yaratılış 2:7) ve böğründen ilk kadını yapan O’dur (Yaratılış 2:21-22). Bize kendisini açıklamayı, elçileri ve peygamberleri aracılığıyla dünyamıza sözler iletmeyi, bize kendisini, Oğlu’nu ve kurtuluşumuz için olan tasarısını tanıtmayı seçen O’dur. Ayrıca kendi yumuşak ve merhametli takdiri uyarınca kendi kilisesini hem içten hem de dıştan alçaltan ve alçaltışıyla bizi ders alacağımız o kavşağa taşıyan O’dur: Şimdi, bu denenmedeki alçaltıcı tasarılarıma nasıl karşılık vereceksiniz? Kendinizi alçaltacak mısınız?

Bir sonraki alçaltıcı denenme geldiğinde, kibirle burnunuzu havaya mı kaldıracaksınız, yoksa alçakgönüllülükle başınızı öne mi eğeceksiniz? Tanrı bu anlarda sizin için özel bir vaat beslemektedir. Tüm gücün sahibi olan Tanrı, alçaltılmışları kendi mükemmel zamanlamasıyla yükseltecektir.

Kendimi Nasıl Alçaltırım? yazısı ilk önce Müjde Birliği üzerinde ortaya çıktı.

En Güçlü Adamlar, Yumuşak Huylu Olanlardır yazısı ilk önce Müjde Birliği üzerinde ortaya çıktı.

Tanrı’nın Hiçbir Sözü Boşa Çıkmaz yazısı ilk önce Müjde Birliği üzerinde ortaya çıktı.

Hazırlayan: David Mathis

Parmağını uzat. Ellerime bak, elini uzat, böğrüme koy. İmansız olma, imanlı ol. (Yuhanna 20:27)

İsa’nın diriliş bedeni hakkında çok az detaya sahibiz.

Bu beden öldüğü bedenle aynı bedendi ama yalnızca yaşam bulmakla kalmayan, aynı zamanda değişmiş olan bir bedendi. Hâlâ insandı ama artık yüceltilmişti. Çürümeye mahkûm olarak gömülen, çürümez olarak diriltilmişti (1. Korintliler 15:42). Kapılardan ve duvarlardan geçebiliyordu (Yuhanna 20:26), ancak katı yiyecek de yiyordu (Luka 24:42-43). O’nun Golgota’da ölen “doğal bedeni” dirilmiş ve bir “ruhsal bedene” dönüşmüştü (1. Korintliler 15:44). Öyle yeniydi ki, O’nu en yakından tanıyanlar dahi ilk bakışta tanıyamamışlardı (Luka 24:16, 37; Yuhanna 20:14, 21:5). Ama aynı zamanda çok geçmeden, O’nun kim olduğunu anladılar (Luka 24:31; Yuhanna 20:16, 20; 21:7).

Sahip olduğumuz büyüleyici birkaç detay arasında, en ilginç olanlarından biriyse O’nun yaralarıdır.

Ellerime Bak

Yaralar, öğrencilerine O’nun gerçekten kendisi olduğunu, aynı bedende, şimdiyse dirilmiş ve dönüştürülmüş olduğunu göstermesinin temel yoluydu. Luka’ya göre, İsa onlara ilk kez göründüğünde, “Ürktüler, bir hayalet gördüklerini sanarak korkuya kapıldılar” (Luka 24:37). Sonrasında onlara yaralarını gösterdi.

“Ellerime, ayaklarıma bakın; işte benim! Dokunun da görün. Hayaletin eti kemiği olmaz, ama görüyorsunuz, benim var.” Bunu söyledikten sonra onlara ellerini ve ayaklarını gösterdi. (Luka 24:39-40)

Elçi Yuhanna, İsa’nın “bunu söyledikten sonra onlara ellerini ve böğrünü” gösterdiğini yazıyor (Yuhanna 20:20) ve kuşkucu Tomas’tan da bahsediyor. Tomas, “İsa geldiğinde onlarla birlikte değildi” (Yuhanna 20:14).  Tomas, İsa’nın yaralarını kendi gözleriyle görmekte ve O’nun gerçekten de O olduğunu doğrulamakta ısrar etti. İsa tanrısal bir sabırla, Tomas’ın duasını cevaplamakta sekiz gün bekledi ve sonunda onları ziyaret ettiğinde, Tomas’a yaraları gösterdi. “Parmağını uzat. Ellerime bak, elini uzat, böğrüme koy. İmansız olma, imanlı ol” (Yuhanna 20:27).

Yaralarda Saklı Olan Hazine

Eğer Luka ve Yuhanna bize bu yaralardan bahsetmemiş olsaydı, yüceltilmiş, diriltilmiş bir bedenin muhtemelen hiçbir yara izine sahip olmayacağını düşünürdük. Mükemmel, yeni dünyaya ait bir insanlığı düşündüğümüzde, yara izleri ilk bakışta şaşırtıcı bir özellik gibi görünüyor. Hatta, ilk etapta kulağa bir kusur gibi geliyor. Bu dünya için tasarlanan çürümeye mahkûm bir bedenden sonraki dünya için tasarlanan çürümez bir bedene geçerken, bu dünyadaki yaraların izlerini taşımamasını, bu hususta bir güncelleme gelmesini beklemez miydik?

Baba, Oğlu’nun sonsuz yüceltilmiş bedeninden yara izlerini kaldırmayı tercih ederdi diye düşünebiliriz ama yara izleri, ilk başta Tanrı’nın fikriydi. İnsan tenini, ciddi zararlardan bu şekilde iyileşmek üzere tasarladı. Bazı yara izlerimizin anlamı azdır ama bazılar çok şey söyler. Aldığımız yaraya göre bize utanç da katabilir, görkem de. Luka’nın ve Yuhanna’nın, İsa’nın diriliş bedenindeki yara izleri hakkında böylesi bir yalınlıkla tanıklık ediyor olması, bu izlerin bir kusur değil, ancak bir görkem arz ettiğini gösteriyor olmalıdır. Peki bizi ezelden ebede Mesih’in gözle görülür, görkemli yara izlerinde bekleyen hazine nedir?

Ellerine ve Böğrüne Bakın

İlk olarak, İsa’nın yara izleri bize O’nun bizim acılarımızı tanıdığını gösteriyor. Tümüyle insan oldu, “her yönden” bize benzedi (İbraniler 2:17). Böylece, insanlar olarak işlediğimiz günahları yüklenip bizim yerimize ölürken, bizden biri olarak, bizimle birlikte ve bizim için acı çekebilecekti. O’nun yara izleri bize O’nun insana ait acıları tanıdığını hatırlatıyor. Pastör ve şair olan Edward Shillito (1872-1948), Birinci Dünya Savaşı’nın korkunçluğunu bizzat görmüş ve insan bedenine acı çekmenin ne demek olduğunu bilen “Yara İzli İsa”da teselli bulmuştu.

Gökler ürkütüyor bizi; fazla sakinler,
Bütün bu evrende, yok hiçbir yerimiz.
Yaralarımız acı veriyor; nerededir merhem?
Rab İsa, Senin Yaraların sayesinde, lütfuna erişiriz.

Bizim yerimize acı çekmeyi seçtiği için, İsa’nın yara izleri bize O’nun ve Babası’nın sevgisini anlatmaktadır. “Tanrı ise bizi sevdiğini şununla kanıtlıyor: Biz daha günahkârken, Mesih bizim için öldü” (Romalılar 5:8). İlahi yazarı Matthew Bridges, 1851’de yazdığı ilahide bu yara izlerindeki sevgiyi görmüş ve Mesih’i “Sevgi Rabbi” olarak taçlandırmıştır:

Taçlandırın O’nu sevgi Rabbi olarak!
İşte, bakın O’nun ellerine ve böğrüne –
Zengindir yaraları, görülür yukarılardan uzak
Güzellikle bürünmüş hâlde tüm görkemine.

Boğazlanmış Kuzu

Son olarak, İsa’nın yara izleri –iyileşmiş yaralar olarak– bize sonsuza dek O’ndaki nihai zaferimizi anlatmaktadır. Vahiy kitabının bu nihai zaferi bize açıkladığı üzere, Babası’yla birlikte evrenin tahtına, göklerin merkezine kurulmuş olan “Boğazlanmış Kuzu”, bizim bu yara izli Kurtarıcımız’dır (Vahiy 7:9-19, 17; 22:1, 3).

“Boğazlanmış gibi duran bir Kuzu” tasvirinden başlayarak (Vahiy 5:6), İsa (27 kez daha) “Kuzu” olarak anılmaktadır. Göklerde O’na tapınanlar O’nun önünde diz çöküp, “Boğazlanmış Kuzu layıktır!” (Vahiy 5:12) diye bağırmakta ve yaşam kitabı da, “boğazlanmış Kuzu’nun yaşam kitabı” olarak ifade edilmektedir (Vahiy 13:8; ayrıca 21:27).

O’nun acılarını ve dökülen kanını unutmak bir yana, O’nun halkı, O’nu yara izlerine sahip olan, kendilerini kanıyla yıkamış olan (Vahiy 7:14) ve hâlâ görünen yara izleriyle kendilerine zafer kazandırmış olan (Vahiy 12:11) boğazlanmış Kuzu olarak ebediyen kutlayacaktır. Bu, emsalsiz bir görkemdir.

O’nun yara izlerinin güzelliğini görecek ve O’na sonsuza dek tapacağız. Borcu kanla ödenip kurtarılanların gözünde, burada hiçbir kusur yoktur; yalnızca kurtulmuş günahkârlar için emsalsiz bir görkem vardır.

Yara İzleri Asla Silinmeyecek: Mesih’in Cennete Götürdüğü Yaraları yazısı ilk önce Müjde Birliği üzerinde ortaya çıktı.

Yedi Ayette Evliliğin Hikâyesi yazısı ilk önce Müjde Birliği üzerinde ortaya çıktı.