Eyüp 21

Eyüp’ün arkadaşları onu acılarında teselli etmeye gelmişlerdi. Ancak şunu gösterdiler ki, iyi niyetler her zaman iyi sonuçlara yol açmamaktadır. Eyüp’ün ihtiyacına dokunabilmek şöyle dursun, öğütleri alay hâline geldi (3. ayet). Yüreklendirme hizmetine girebilmek için, bir kişinin ihtiyacına dokunabilmek veya arkadaşımızın sıkıntısının bizim kavrayışımızın ötesinde olduğunu itiraf edecek dürüstlükte olmak zorundayız. Her iki şekilde de acı çeken kişiyi Rab’bin şefkatine yönlendirmek zorundayız. Özellikle Rab bizim bedenimize bürünmüş ve bizimle acı çekmiş olduktan sonra, bu ne kadar daha fazla görevimiz olmuştur? Mesih’in bilemeyeceği kadar derin hiçbir sıkıntımız yoktur.

Bazen kötülerin uzun ve refah dolu yaşamlar sürebilecekleri gerçeğiyle yüzleşmek zorundayız. Doğrudan hiçbir cezayla karşılaşmadan, kendilerine ne kadar yettikleriyle övünebilirler ve Tanrı’yla alay edebilirler. Aynı zamanda imanlılar, belki bazen bu gururlu kişilerin elinden dehşet acılar çekebilirler. Ancak Hristiyanlar şu üç ilkeyi benimseyerek sebat edebilirler. İlk olarak, “kötülerin öğüdü”nü reddetmeliyiz (16. ayet). İkinci olarak, günahkârın üzerine inecek olan yargıya yaslanmalıyız çünkü “Her Şeye Gücü Yeten’in gazabını” içecekler (20. ayet). Üçüncü olarak, aklımızın Tanrı’nın yollarını tümüyle kavrayamadığını, O’nu düzeltemeyeceğimizi hatırlamalıyız: “Tanrı’ya kim akıl öğretebilir?” (22. ayet).