Yeremya 51

Babil’in yargısına ilahi adalet hâkimdi (49. ayet). Başkalarına ne yaptılarsa, kendilerine de aynısı yapılacaktı. Adaletin gereğince Tanrı’dan hak ettiğimizi bulma düşüncesi korkunç bir şeydir. Mesih’in dışındaysak, günahın kesin sonucu budur (Gal. 6:7-8). Müjde’nin güzelliği şudur ki, bizim hak ettiğimizi (mahkûmiyetimizi) Mesih aldı; öyle ki, biz O’nun hak ettiğini (O’nun doğruluğunu) alabilelim (2.Ko. 5:21). Bu, yaşam için tek umut olarak Mesih’e sığınmak için acil bir neden olmalıdır.

Dört yanımızda günahla yaşamak bizim ruhsal canlılığımızı etkileyebilir. Yahudiler, Babil’in ihtişamını gördükleri zaman Yeruşalim’i hatırlamak kolay değildi. Bugün de Hristiyanlar için dünyasal hırs ve zevkin büyüsüne kapılmak kolaydır. Bu dünyaya dair şeyleri sevmemeliyiz çünkü onlar Babil gibi geçip gitmeye mahkûm şeylerdir (1.Yu. 2:15-17). Gökteki şeylere sevgi beslemek çok daha iyidir (Kol. 3:1-2).