Yoel 2

12-13. ayetler Müjde’ye dayalı tövbenin doğası üzerinde düşünmek için bir fırsattır. İbranicedeki “dönmek” sözcüğünün ima ettiği üzere tövbe, yönün tersine çevrilmesidir; yeni bir düşünme ve yaşama yolu (şekli) talep eder. Westminster Kısa Kateşizmi’nin tanımı iyi bir başlangıç noktasıdır: “Yaşama götüren tövbe, kurtaran bir lütuftur ve bu sayede günahkâr, günahının farkına varması ve Tanrı’nın Mesih’teki merhametini anlamasıyla, günahından dolayı duyduğu keder ve nefretle ve bütün yüreği ile Tanrı’ya döner ve de o andan itibaren yeni bir itaati gayretle amaçlar” (S. 87). Yoel’in daveti bu unsurların birçoğunu kapsamakta ve özellikle içsel odağı vurgulamaktadır. Bazen insanlar ezilmişliğin (ağlamanın ve yasın) dışsal gösterimlerini temel alarak kendi tövbelerinin gerçekliğinden şüphe ederler ancak bu ezilmişliğin nasıl kendini gösterdiği çoğu zaman kişiliğe bağlıdır. Yoel bu nedenle giysilerin yırtılması gibi dışsal gösterimlerden ziyade yüreğin yırtılmasını vurgular. Tanrı’nın gördükleri, insanın gördüklerinden daha önemlidir.

Tanrı’nın, çekirgelerin yemiş olduklarını geri verme vaadi (25. ayet) bir teşviktir. Günahın sonuçları trajik bir gerçekliktir ancak günahın çoğaldığı yerde lütuf katbekat çoğalır (Rom. 5:20). Bazen insanlar günahlarının çok büyük olduğuna ya da yaşamlarının çoğunun boşa harcandığına, Tanrı’nın onları asla kurtarmayacağına ya da kullanmayacağına kendilerini ikna ederler. Çekirgeler toprakları öyle yiyip bitirmişlerdi ki, hiçbir şey kalmamıştı. Ancak Tanrı her şeyi geri getireceğini söyledi. Dolayısıyla Tanrı’nın gücü ve lütfu, kendi halkını kullanışlılığa geri getirmesi için yeterlidir.

Pentikost Günü’nde, Kutsal Ruh her imanlının üzerine indi ve onlar da Ruh’un gücüyle Yeruşalim’i müjdelediler (Elç. 2:4). Petrus, Yoel’in Kutsal Ruh’un dökülmesiyle ilgili peygamberlik ettiği “budur” diyerek, Pentikost’un harikalarını açıkladı (Elç. 2:16). Pentikost’un başlattığı devam etmektedir ve her Hristiyan Mesih’e ve O’nun kilisesine hizmet etmek üzere Ruh’un gücüne sahip durumdadır.