Yunus 4

Ninova’nın tövbesi ve esirgenişi karşısında Yunus’un öfkesi kitabın temel dersini yansıtmaktadır: “Kurtuluş RAB’dendir” (2:9). Ninova’nın kurtuluşu Yunus’a bağlı olsaydı, şehir muhakkak mahvolurdu. Yunus, halkını seven ve onların tövbe ve imanla Tanrı’ya dönmeleri için dua eden ancak çok az olumlu karşılık gören Yeremya’yla ne kadar da zıttı! İronik bir şekilde, vaaz verdiği insanlardan nefret eden bir peygamberin çok kısa bir vaazı, Tanrı tarafından tek bir seferde belki de tarihin başka hiçbir döneminde olmadığı kadar çok insanı kurtarmak için kullanıldı. Güç, Tanrı Sözü’ndedir. Tanrı, isteğini gerçekleştirmek için kirli kapları bile kullanabilir.

Yunus’un itaatsizliğinin mazereti olarak Tanrı’nın niteliklerine gönderme yapması, onun gerçeği ve teolojiyi uygunsuz bir şekilde kullandığını göstermektedir. Tanrı hakkında ifade ettiği inanç açıklamasının her noktası doğruydu ancak gerçeği kullanışı son derece yanlıştı. Soğukluk, bencillik veya ruhsallıktan uzak herhangi bir tepki doğuran her türlü teoloji anlayışı veya uygulaması yanlıştır ancak hata teolojide olmayabilir.

Yunus’un keneotunun büyümesine ve ardından solmasına yönelik tepkisi onun ruhsal bencilliğini ortaya koymaktadır. Tanrı’nın lütfunu sevinçle karşıladı ama lütuf geri çekilince öfkelendi. Onun için bütün mesele olup bitenin onu nasıl etkilediğiyle ilgiliydi. Ancak Tanrı’nın Ninova’ya merhamet göstermesi düşüncesi, onun Ninova’yı yok etme arzusuna aykırıydı. Onun tutumu Mesih’in tarif ettiği adamınkine benzemektedir; kendisinin büyük bir borcu affedildiğinde mutlu olur ancak kendisine çok az borcu olan birine acımaz (Mat. 18:23-35). Tanrı’nın bize yönelik kutsamalarıyla ne kadar seviniyorsak, O’nun başkalarına yönelik kutsamalarıyla da o kadar sevinmeliyiz.

Kitap cevaplanmamış bir soruyla bitmektedir: Tanrı kendisine düşman olabilecek kişilere dahi acımamalı mıdır? Yunus buna nasıl cevap verirdi bilmiyoruz ancak içimizdeki “Yunus” buna cevap vermek zorundadır. Soru retoriktir ancak cevap barizdir. Peki yaşamlarımız bunu yansıtıyor mu?