Filipililer

Yazar

Filipililer Mektubu’nu Pavlus yazdı (1:1). Elçi, Filipi’deki kiliseye hizmet etmiş ve oradaki imanlıları yakından tanımıştı (Elç. 16:12; 20:1-6). Mektup, elçinin hapishanede kalışı (Flp. 1:12-26), Epafroditus’la kişisel etkileşimi (2:25-30) ve kişisel tanıklığı (3:4-7) gibi birçok kişisel gönderme içermektedir. Elçinin yazarlığı şüphe götürmez ve erken dönemdeki kiliseden günümüze kadar da ciddi bir şekilde sorgulanmamıştır.

Tarih

Pavlus’un mektubunun tarihi, Filipililer’i yazdığı sırada hangi hapishanede olduğuna bağlıdır. Bu noktada üç ana görüş vardır: Efes, Sezariye ve Roma. Pavlus’un Efes’te hapiste olduğunu destekleyen kesin bir kanıt olmadığı için, bu görüş en az olası olandır. Pavlus, Sezariye’de hapisteydi (M.S. 57-59) ancak Pavlus’un sarayla ilgili yorumları (1:13) ve yaklaşan ölüm olasılığıyla ilgili ifadesi (20-26. ayetler) Sezariye’ye, Roma’ya uyduğu kadar uymuyor gibi görünmektedir. Geleneksel görüşe göre Pavlus, Filipi’deki imanlılara M.S. 61 veya 62 yıllarında Roma’daki tutukluluğunun son dönemlerinde yazmıştır.

Tema

Pavlus, imanlıları mevcut zorluklara ve çetin koşullara rağmen sevinçle Müjde’de sebat etmeye teşvik etmek üzere yazar ve içlerinde iyi bir işe başlamış olan Tanrı’nın bunu tamamlayacağına olan güvenini ifade eder (1:6).

Amaç

Kitabın amacı, sadık imanlıları teşvik etmek ve onları, herhangi bir yöne sapmadan Mesih’in ve O’nun benzerliğinin peşinden koşarak daha fazla alçakgönüllülük, birlik, sevinç ve esenlik (barış) için harekete geçirmektir.

Toplu Bakış

Filipililer’in Kurtuluş Vahyine Katkısı

Epafroditus’un Filipi’ye dönmesi, Pavlus’un onun aracılığıyla Filipi’deki Hristiyanlarla yazışmasıyla birlikte Filipililer Mektubu’nun yazılmasına neden olmuştur (2:25). Mektup boyunca Pavlus onlara olan sevgisini ve onlar adına sürekli dua ettiğini ifade eder (1:3-8; 4:10). Pavlus mektubunu yazarken hapisteydi ve Filipilileri içinde bulunduğu durumdan, zincirlerinin Müjde’nin ilerlemesi için olduğundan haberdar etmek üzere yazmıştı (1:12-18). Tanrı’nın kilisesi için takdir ettiği acıların ışığında (29. ayet), Pavlus kiliseyi Mesih benzerliğindeki birliğe ve alçakgönüllülüğe teşvik eder (1:27-2:18) ve Filipilileri Yahudiliğe dönmeye çağırarak Müjde’nin saflığını tehdit eden sahte öğretmenlere karşı uyarır (3:1-21).

Pavlus bu sadık kiliseyi övmüş ve onları Mesih’i daha iyi tanımayı ve O’na daha çok benzemeyi en büyük arzuları hâline getirmeye çağırmıştır; çünkü O bizim sevincimiz ve esenliğimizdir. Bu büyük kutsanmışlık ırmağına birkaç tema katkıda bulunmaktadır. İlk olarak, Pavlus onlara olan sevgisini ve onlar adına Tanrı’ya dua etmeye devam edeceğini bildirir (1:3-8). İkinci olarak, onlara hapishanedeki mevcut durumuyla ilgili yazar. Hapse girmesine neden olan seçimlerini yanlış anlamış olabilecek olanlara, olanların Müjde’nin ilerlemesi için olduğunu hatırlatır (12-18. ayetler). Üçüncü olarak, Pavlus kiliseyi kendi zorlukları ve denenmelerinin ortasında birlik ve uyum için çaba göstermeye teşvik eder ve onları alçakgönüllülük ve özverinin nihai örneği olan İsa Mesih’e yönlendirir (1:27-2:18). Dördüncü olarak, Pavlus Yahudiliğe dönerek Müjde’nin saflığını tehdit eden sahte öğretmenlere karşı kiliseyi uyarır ve imanlıları Mesih’in ardından gitmeye ve elçinin kendisinin çizdiği modeli izlemeye devam etmeleri için teşvik eder (3:1-21). Beşinci olarak, Pavlus kendisine verdikleri armağan için kiliseye teşekkür eder (4:10) ve onlara Epafroditus’u sevinçle kabul etmelerini ve ona büyük saygı göstermelerini nasihat eder (2:25-30).

Filipililer Mektubu Hristiyanlara, kendilerini sıklıkla çetin koşullar içinde bulsalar bile, bunun Tanrı’nın sevgisini ve ilgisini sorgulamalarına neden olmaması gerektiğini hatırlatmaktadır. Aksine, denenmeler Müjde’nin tanıklığını ilerletmek ve Hristiyanları imanlarında ve kutsallaştırılmalarında olgunlaştırmak içindir. Pavlus Filipili imanlılara Tanrı’nın sadece iman armağanını değil, aynı zamanda O’nun uğruna acı çekme armağanını da verdiğini hatırlatır (1:29). Pavlus bu gerçeği hapishanedeki kendi koşullarına ve mektup yazdığı imanlıların koşullarına uygular. Denenmeler imanlıları sıklıkla bölünmeye yöneltse de Pavlus onları acıları kucaklamaya ve kendilerini Mesih gibi öz verili bir yaşama adamaya teşvik eder. Tanrı tarafından başlanan lütuf işi ile tamamlanan lütuf işi arasındaki zaman çizgisinde yaşamak genellikle zor olsa da Pavlus Tanrı’nın lütfunun onları destekleyeceğine olan güvenini ifade eder (6. ayet). Pavlus ayrıca imanlıları, yaşamın zorlukları ne olursa olsun, sevincin Hristiyanlara hâkim olması gerektiği konusunda teşvik eder. Sevinç ve hoşnutluk (eldekiyle yetinmek), iyi veya kötü koşullardan değil, İsa Mesih’ten kaynaklanır. Pavlus, Hristiyanları daha büyük bir Mesih benzerliğine yönlendirmek için, kristolojinin en güzel ifadelerinden birini kaleme alır (2:6-11). Eğer Tanrı olan Mesih sevinçle ve alçakgönüllülükle beden alıp başkaları için kendini feda ettiyse, o zaman biz de Mesih İsa’da Tanrı’nın yüce çağrısının hedefine doğru ilerlerken başkalarını kendimizden üstün sayabiliriz.

Genel Hatlar

• I. Giriş (1:1–11)
• II. Pavlus’un Mevcut Koşullarda Sevinci (1:12–26)
• A. Tutukluluk Aracılığıyla Müjde’nin İlerlemesi (1:12–13)
• B. Mesih’i Vaaz Etme Aracılığıyla Müjde’nin İlerlemesi (1:14–18)
• C. Yaşamak ve Ölmek Mesih’i Kazanmak Sayılır (1:19–26)
• III. Pavlus’un Kiliseye Nasihatleri (1:27—2:18)
• A. Mesih’in Müjdesi’ne Yaraşır Bir Yaşam Sürdürün (1:27–30)
• B. Mesih’in Bedeniyle Alçakgönüllü, Bencillikten Uzak Olarak Birlik İçinde Yaşayın (2:1–11)
• C. Karanlık Bir Dünyada Işık Olarak Yaşayın (2:12–18)
• IV. Pavlus’un Timoteos’la Epafroditus’a İlişkin Bildirisi (2:19–30)
• V. Pavlus’un Uyarıları (3:1–21)
• A. Pavlus’un Yahudileştiricilere Karşı Uyarısı (3:1–11)
• B. Pavlus’un Müjde’nin İlerlemesine İlişkin Kişisel Tanıklığı (3:12–16)
• C. Pavlus’un Yasasızlığa Karşı Uyarısı (3:17–21)
• VI. Pavlus’un Son Nasihatleri ve Şükranı (4:1–23)