1. Timoteos 3

Pavlus burada görevli bir hizmetkâr için gereklilikleri açıklamaktadır. 1. ayette gözetmenlikten “iyi bir görev” olarak söz edilmesi, Pavlus’un bu mevkiye büyük saygı duyduğunu göstermektedir. Bu, gözetmenliğin harika ve onurlu bir görev olduğuna işaret eder. Bununla birlikte, erken dönemdeki kilise tarihinden biliyoruz ki, o günlerde bu görevde hizmet etmek aynı zamanda bir fedakârlıktı. Zulüm, acı verici sonuçlarıyla birlikte tekrar tekrar şiddetleniyordu. Sahte öğretmenler gerçeği baltalamak için ellerinden geleni yapıyorlardı. Topluluğun dertleri çok fazlaydı (2.Ko. 11:27-28). Bugün de bu görevde hizmet etmek bir fedakârlıktır. Zamandan, rahatlıktan ve enerjiden fedakârlık söz konusudur. Zaman zaman zorluklar ve gözetmene karşı söylenen kötü sözler nedeniyle acı çekilecektir. Bazen kişinin adı, görevine sadık kaldığı için iftiraya bile uğrayabilir. Ancak şunun farkında varılmalıdır ki, bu her şekilde yerine getirilmeye değer “iyi bir görev”dir.

Pavlus’un bir gözetmen için belirttiği niteliklerden biri de onun “ayıplanacak bir yanı” olmamasıdır (2. ayet). Bu, kişinin hem kilise içinde hem de kilise dışında iyi bir üne sahip olması gerektiği anlamındadır. Ancak şunu da fark edelim ki, aslında hiçbir görevi sahibi “ayıpsız” (suçsuz) değildir, çünkü herkes günah işledi ve Tanrı’nın yüceliğinden yoksun kaldı (Rom. 3:23). Bunun için de görev sahibi nihayetinde ancak ve ancak Mesih’te suçsuz olabilir. Mesih aklar ve günahtan arındırır. Her görev sahibinin kendisini değersiz ve suçlanılabilir görmesi için bir nedeni vardır. Kişinin davranışlarında Tanrı’ya yaraşır olması gerektiğini baltalamadan, her görev sahibinin Mesih’in doğruluğuyla kuşatılması gerektiğini de fark edelim. Gerçekten suçsuz olabilmesinin tek yolu budur.

Kiliselerde pastörlerin sık sık saldırı altında olduğu görülmektedir. Kötü Olan, bir pastörün günaha düşmesine yol açarak onun işini yararsız hâle getirmeye çalışacaktır. Çünkü pastör düşerse, topluluktaki birçok kişi de onunla birlikte tökezleyecek ve kilise kargaşa içinde olacaktır. Bu sadece pastörler için değil, ihtiyarlar ve diyakonlar için de geçerlidir. Onlar sürüyü denetlemeye çağrılmışlardır ve bu nedenle önce kendi evlerinde ve yaşamlarında kendilerini denetlemelilerdir. Bu gerçek, kilise üyelerini üzerlerinde görevli olan hizmetkârlar için dua etmeye ve gereksiz yere homurdanmamaları için dikkatli olmaya teşvik etmelidir (Say. 12).