Titus

Yazar

M.S. 2. yüzyılda yaşamış olan İreneus bu mektubu Pavlus’a atfetmiştir. Buna karşı bazı uzmanlar Titus’a ve Timoteos’a yazılan mektupların Pavlus tarafından yazılamayacağını, çünkü (1) sözcük dağarcığı ve üslubunun Pavlus’un diğer mektuplarından farklı olduğunu; (2) Pavlus’unkinden daha resmî ve düzenli bir kilise görüşü sunduklarını ve (3) ilk Hristiyanların ünlü bir önder adına yazılıyormuş gibi aksedilen mektupları bir aldatma biçimi olarak değil, ona bir onur olarak karşıladıklarını ileri sürmüşlerdir.

Bunlara yanıt olarak şu noktalara değinebiliriz: (1) Bir mektubun üslubu yazarın durumuna, yazdığı kişi ya da gruba ve mektubu yazdırdığı yazmana göre değişir (Rom. 16:22; 1.Ko. 16:21; 2.Se. 3:17); (2) Bu mektuplar Pavlus’un kilise görüşüyle çelişmez. Pavlus kiliseleri ihtiyarların gözetimi altında ve diyakonların hizmetinde olmak üzere düzenlemiştir (Elç. 14:23; 20:17,28; Flp. 1:1); (3) Bazı eski kıyamet yazıları, vaazlar ve tarihler takma adla yazılmış olsa da eski Hristiyanların sahte isimler altında mektuplar yazdığı ve bunları memnuniyetle karşıladığı doğru değildir. Pavlus kendisinden geldiğini iddia eden sahte mektuplara karşı uyarıda bulunmuş (2.Se. 2:2) ve Tertullianus (M.S. 160-225) ile Serapion (M.S. 211) gibi erken dönemdeki kilise önderleri sahte bir şekilde elçilerin adlarını taşıyan yazıları kınamışlardır. Bu yazarın, “yalan söylemeyen Tanrı”dan gelen “gerçeği” ilan ederken, ayrıca “aldatıcı” kişilere karşı uyarıda bulunurken Pavlus gibi davranması en büyük ikiyüzlülük olurdu (1:1-2, 10).

Sonuç olarak, Kutsal Kitap’ın kendi iddialarına geri dönmekteyiz. Yazar kendisini Pavlus olarak tanıtır (1:1), Titus’tan imanda “öz oğlu” olarak söz eder (4. ayet) ve Pavlus’un nasıl onu Girit’te özel talimatlarla bıraktığına değinir (5. ayet). Kışı Nikopolis’te geçirme planından söz eder ve Titus’u mümkünse kendisini orada ziyaret etmeye çağırır (3:12). Böylece bu mektup, Elçi Pavlus’un sevgili bir dostuna ve hizmetteki emektaşına yazdığı kişisel bir mektup olarak kendini göstermektedir.

Tarih

1. Timoteos’la aynı zamanda, M.S. 62-64 civarında, Pavlus’un Roma’daki ilk hapsi (M.S. 62) ile orada hapsedilip idam edilmesi (M.S. 64-67) arasında yazılmış olabilir.

Tema

Kilise sağlam bir yönetim ve seçilmişlik, fidyeyle kurtuluş ve yeniden doğuş gibi sağlam öğretilerin ürettiği ağırbaşlı bir Tanrı’ya yaraşır yaşam tarzı aracılığıyla kurulmalıdır.

Amaç

Bir pastörü, kiliseye önderliğinde yanlış öğretinin ve insanın doğasında var olan düzensizlik ve kötülük eğiliminin üstesinden gelmeye teşvik etmek.

Toplu Bakış

Titus’un Kurtuluş Vahyine Katkısı

Titus, Pavlus’un Korint’teki kilisede öğreti ve yaşam reformunu tamamlamak gibi en zor görevler için başvurduğu kişiydi (2.Ko. 2:12-13; 7:6-7, 13-15; 8:6, 16-17, 23-24; 12:18). Yunan anakarasının güneyinde büyük bir Akdeniz adası olan Girit’teki kilise, bir dizi zorlukla karşı karşıyaydı. Sahte öğretmenler kilise üyelerini Yahudi yasacılığı ve gelenekleriyle (1:10, 14; 3:9-10), bununa yanında belki de Yunan felsefi kurgularıyla bölmeye çalışıyorlardı. Giritlilere özgü kültürel günahlar hâlâ kilisenin yüreklerini kemiriyordu (1:12).

Buna karşılık Pavlus, Titus’u her kent ve kasabaya Tanrı’ya yaraşır ve iyi eğitilmiş ihtiyarlar yerleştirmeye yönlendirir (1:5-9). Daha sonra mektubun temel kısımları Titus’a kiliseyi Mesih’in sağlam öğretisiyle temellenmiş ayık ve uyanık bir yaşama ve iyi işlere çağırmasını talimat verir (2:1-3:11). Bu mektup bir bakıma lütuf öğretileri için bir ders kitabıdır; öncesizlikten iman için seçilmeyi (1:1-2), yalnız lütuf sayesinde kurtuluşu (2:11; 3:4), Mesih’in ölümü sayesinde kutsallık için sınırlı kefareti (2:14), insanın bozulmuşluğunu (3:3), Mesih aracılığıyla Kutsal Ruh sayesinde yeniden doğuşu (3:5-7) ve Mesih’in kurtardıklarını kutsamak üzere yücelik içinde gelişini kapsar (2:13).

Bu öğretiler sadece akademik bir şekilde değil, Tanrı’ya yaraşırlığın ruhsal temeli ve diri kökü olarak, “sağlam öğretiye uygun olan” şeyler olarak öğretilir (2:1). Böylece Pavlus öğretiyle öz denetim, uygun yetki merciine itaat ve iyi işler için gayret gibi nasihatleriyle bir araya getirmiştir (2-10, 12, 14-15. ayetler; 3:1-2,8). Elçi Pavlus öğretinin, Tanrı’ya yaraşırlığı engellemek yerine desteklediğine inanmaktaydı.

Genel Hatlar

• I. Tanrı’nın Seçilmişlerinin İmanı İçin Atanmış Bir Elçiden Selamlamalar (1:1–4)
• II. Yerel Kilisedeki İyi ve Kötü Önderler (1:5–16)
• A. Nitelikli İhtiyarlar Atama Çağrısı (1:5–9)
• B. Sahte Öğretmenlere Karşı Uyarı (1:10–16)
• III. Lütuf Öğretileriyle Biçimlenen Tanrı’ya Yaraşırlık (2:1—3:11)
• A. Çeşitli Sosyal Gruplarda Ayık ve Uyanık Bir Yaşam İçin Talimatlar (2:1–10)
• B. Mesih Tarafından İyi İşler İçin Kurtuluş (2:11–14)
• C. Sağlam Öğreti ve Uysallık Yolunda Nasihatler (2:15—3:2)
• D. Kutsal Ruh Sayesinde İyi İşler İçin Yeniden Doğuş (3:3–7)
• E. İyi İşler İçin Öğreti ve Sapkın Öğretiden Sakınmak (3:8–11)
• IV. Lütuf ve Kişisel Talimatlar (3:12–15)