Hazırlayan: Jon Bloom

Kutsal Kitap fena ölçüde ciddi bir kitaptır. Gerçeklere dair bir kitaptır ve hepimizin çok iyi bildiği üzere, gerçekler genellikle gaddardır. Kutsal Kitap bu gerçeği hiçbir şekilde ballandırıp olduğundan daha iyi göstermemekte, gerçekleri rahatsız edici bir dobralıkla açıklamaktadır. Kutsal Yazılar’ın büyük bir kısmı gaddar zamanlar içerisinde, savaş, stres, tükenmişlik ve hatta depresyon altındaki yazarlar tarafından yazılmıştı. Üstelik Kutsal Kitap’ın doruk noktasında, Kutsal Kitap’ın mesajının en temelinde, Tanrı Oğlu’nun gaddar bir Roma çarmıhındaki kanlı ölümü vardır.

Dolayısıyla, Kutsal Kitap’ı açtığımızda, nadiren bize hafif gelen okumalara rastlarız.

Mezmurlar kitabında, Tanrı esiniyle yazılmış ve yüzyıllarca sayısız imanlıya ölçülemez teselliler sunmuş olan bu ruhsal şiir kitabında bile, sıklıkla insanı geren temalarla karşılaşmaktayız. Birçok mezmurda, yazarların belirli bir gaddar gerçeğe şahit olduklarını, Tanrı’nın vaatlerine ve amaçlarına yönelik anlayışlarının veya beklentilerinin sarsıldığını ve kendi değer verdikleri Tanrı’ya güvenme konusunda sıkıntılar yaşadıklarını okuyoruz.

Bu mezmurlar bizim ağıt mezmurları dediğimiz kategoriye karşılık gelmektedirler. 10. Mezmur gibi bazı ağıt mezmurlarında, Tanrı esiniyle yazmakta olan bir yazarın kendi iman krizinin ayetlerde nasıl yer bulduğunu okumaktayız.

Tanrı’ya Bunu Diyebilir Miyiz?

Bunu 10. Mezmur’un başlangıç ayetinde hemen görüyoruz:

Ya RAB, neden uzak duruyorsun,
Sıkıntılı günlerde kendini gizliyorsun? (Mezmurlar 10:1)

Tanrı’ya söylenecek şaşırtıcı bir cümle. Bir Hristiyan hedonist böyle dua edebilir mi?

Soruyu niçin mi bu şekilde sordum? Desiring God Hizmetleri olarak bizler, Kutsal Kitap’ta bizim Hristiyan hedonizmi dediğimiz bir yaşam tarzının öğretildiğine inanıyoruz. Kutsal Yazılar’da, bir Hristiyan’ın yalnızca bazı Hristiyanlık öğretilerine aklen onay veren bir kişi olmadığını görüyoruz. Bir Hristiyan, Tanrı’yı tüm yüreğiyle sever (Matta 22:37), Tanrı’yı en değerli hazinesi olarak benimser (Matta 13:44-46; Filipililer 3:7-8; İbraniler 11:24-26) ve zevkinin en yüce ve en kalıcı kaynağı olarak Tanrı’yı arar (Mezmurlar 16:11). Kutsal Kitap’ın Üçlübirlik Tanrısı, Hristiyan’ın “sevinç kaynağı” olmalıdır (Mezmurlar 16:11). Bir cümleyle özetleyecek olursak, Hristiyan hedonist Kutsal Yazılar’ın şunu öğrettiğine inanır: Biz Tanrı’da en çok ne zaman tatmin bulursak, Tanrı da en çok o zaman yüceltilmiş olur.

Kesinlikle Mezmurlar kitabında, Mezmurlar 73:25-26 ayetlerinde olduğu gibi Hristiyan hedonizmini yansıtan birçok ayet bulabilmekteyiz:

Senden başka kimim var göklerde?
İstemem senden başkasını yeryüzünde.
Bedenim ve yüreğim tükenebilir,
Ama Tanrı yüreğimde güç,
Bana düşen paydır sonsuza dek.

Peki ya yazarın masum, çaresiz insanların uğradığı adaletsiz, küstah ve şiddet dolu olaylar karşısındaki acı dolu şaşkınlığıyla birlikte yas tuttuğu 10. Mezmur’a ne demeli? Yazar yalnızca şahit olduğu kötü eylemlerden rahatsızlık duymuyor. Aynı zamanda kötülerin kötülükleriyle refah bulmalarından da rahatsızlık duyuyor. Üstelik Tanrı, o adil Yargıç, bunların yaşanmasına müsaade ediyor gibi görünüyor. Böylece yazar, Kutsal Kitap’ta çoğunlukla gördüğümüz açık yüreklilikle, Tanrı’ya soruyor: “Neden sıkıntılı günlerde kendini gizliyorsun?” Bir insan Tanrı’yı gerçekten seviyor, O’na güveniyor ve O’na her şeyden çok değer veriyorsa, bu şekilde dua edebilir mi? Tanrı’da sevinç bulan bir kişi, Tanrı’nın uzak ve ilgisiz görünmesinden dolayı hiç hayıflanabilir mi?

Kısaca, evet. Hatta, Hristiyan hedonistler Tanrı’ya belirli zamanlarda bu şekilde dua ederler çünkü O bizim “sevinç kaynağı”mızdır, çünkü O’na değer veriyoruz, çünkü O’nu seviyoruz. Ayrıca çünkü bazen, Tanrı’nın işleyişine ve zamanlamasına anlam vermek acı verici bir şekilde zordur. Bu kederli-ama-sevinçli olma durumunu, 10. Mezmur’un gaddar gerçeklerinde görmekteyiz.

Tanrı Neden Uzak Geldi?

İlk olarak, Mezmur yazarına neyin sıkıntı verdiğini anlamamız gerekiyor. Sıkıntısını şu şekilde dışarı vuruyor:

• “Kötüler gururla mazlumları avlıyor” (Mezmurlar 10:2)
• “Açgözlü insan RAB’be lanet okur, O’nu hor görür” (hatta Tanrı’nın varlığını inkâr eder) (Mezmurlar 10:3-4)
• “Ağzı lanet, hile ve zulüm dolu; dilinin altında kötülük ve fesat saklı” (Mezmurlar 10:7)
• “Masumu gizli yerlerde öldürür” (Mezmurlar 10:8)
• “Kapmak için mazlumu bekler ve ağına düşürüp yakalar” (Mezmurlar 10:9)

Mazlumlar maddi kazanç uğruna güç sahibi olan biri (veya birden fazla kişi) tarafından kötüye kullanılmakta ve hatta katledilmektedirler. Kurbanlar “çaresiz” veya savunmasız bir durumdadır ve bu nedenle “saldıranın üstün gücü altında” ezilmektedirler (Mezmurlar 10:10). Bunlar insanın dilinin tutulacağı eylemlerdi ama sessiz kalmak sadece tüm bunların haksızlığına haksızlık katardı. Bu yüzden de, Yeremya gibi, Mezmur yazarı da “sessiz duramıyor” (Yeremya 4:19).

İmanın Krizde Yankılanışı

Mezmur yazarı, gördüğü kötülüğü sözlere döküyor. Ondaki haklı öfkeyi sezebiliyoruz. Böylesine dehşet verici bir zulüm ve haksızlık, onu (ve bizi) öfkelendirmelidir.

Ama Mezmur yazarı zorlu bir içtenlikle Tanrı’ya sesleniyor olsa da, öfkesinin Tanrı’ya yönelmiş olduğuna inanmıyorum. Öfkesi böyle bir yıkıma yol açan kötülere yönelmiş bir durumda. Mezmur yazarı kötülük dolu suçlulara karşı beslediği kızgın öfkesiyle ve kurbanlara karşı beslediği gözü yaşlı şefkatiyle, Tanrı’ya dönüyor çünkü adalet ve kurtuluş için umudu Tanrı’dadır. İşte bu yüzden dua ediyor.

Bizler de böyle kötü haksızlıklara maruz kalıyor, bazen kurban oluyoruz. Günümüzde, daha doğmamış olan masum, savunmasız bebekler yasalar uyarınca katlediliyor ve hem çocuklar hem de zayıf ve köşeye sıkışmış olan yetişkinler, seks ticaretine köle olup satılıyorlar. Tüm bunlar, haksızlığı uygulayan kişilere maddi kazanç sağlıyor. Bu tür şeyler karşısında, sessiz kalamayız. Özellikle de Tanrı karşısında. Mazlumlara olan şefkatimizden ve zalimlere olan haklı öfkemizden ötürü, yas dolu yüreklerimizi umudumuz olan (Mezmurlar 43:5) ve bize umudumuzu veren (Mezmurlar 62:5) Tanrı’ya dökmekteyiz.

Krizde Haykırmayı Öğrenmek

Ama yine de, 10. Mezmur’un giriş ayetlerini işittiğimizde, sanki yazarın öfkesinin bir kısmı da Tanrı’ya yönelmiş gibi geliyor:

Ya RAB, neden uzak duruyorsun,
Sıkıntılı günlerde kendini gizliyorsun? (Mezmurlar 10:1)

Eğer bu öfke, gözlerin açılması veya hayal kırıklığı değilse, nedir? Bu, bir iman krizinin acı dolu karışıklığının kelimelere dökülmesidir.

Öncelikle, iman krizinin iman terkiyle karıştırılmaması gerekir. Neredeyse her imanlı farklı türden iman krizleri tecrübe etmektedir ve çoğunlukla imanın büyüyüp güçlenmesi için iman krizlerine katlanmamız gerekmektedir (birazdan buna daha da değineceğiz). Ama bu Mezmur yazarının Tanrı’yı terk etmiyor olduğunun en bariz kanıtı, bu mezmurun varlığıdır – Mezmur yazarı burada dua ediyor! Ayrıca duasıyla, derinden sevdiğimiz kişiler bizim anlayamadığımız şekillerde davrandıklarında (ya da davranmıyor gibi göründüklerinde) onlara verdiğimiz tepkiye benzer bir şekilde, Tanrı’ya tepki veriyor. Kafa karışıklığını ve acısını dürüstçe dışarı vuruyor.

Mezmur yazarının ruhu sıkıntı dolu çünkü Kutsal Kitap’a dayalı bir şekilde Tanrı’nın karakterine ilişkin sahip olduğu bilgi ile o anda şahit olmakta olduğu gerçeklik uyuşmuyor gibi görünüyor. O, Tanrı’nın çaresizlerin ve savunmasızların “hakkını gözeten” (Yasa’nın Tekrarı 10:18) “adil bir yargıç” olduğuna (Mezmurlar 7:11) inanıyor. Çaresiz insanların gaddar zalimlerinin “her zaman başarı” bulduklarını görüyor. Tanrı’nın böyle bir haksızlığı niçin derhal durdurmadığı, kendi aklının çok ötesinde. Bu, onun için bir kriz anı ve bunun böyle olduğunu Tanrı’ya söylüyor.

Ancak ben, Mezmur yazarının burada Tanrı’ya neden gizlendiğini sorarak O’nu sorumsuzlukla suçluyor veya aşağılıyor olduğunu varsaymanın yanlış olduğunu düşünüyorum. Yazarın burada yaptığı şey, kendi gerçeklik deneyimini, yani durumun kendisine sınırlı duyu organlarıyla ne şekilde göründüğünü betimlemektir. Ayrıca bu şekilde dua ediyor olmasının sebebi, tam anlamıyla Tanrı’yı derinden önemsemesi, O’nu sevmesi ve O’na güvenmesidir.

Böyle bir tepki, iman krizine verilecek iman dolu bir Hristiyan tepkisidir. Kutsal Yazılar’dan Tanrı’ya dair bildiklerimizle dünyada gözlemlediklerimiz arasında bir örtüşmezlik görüp acı verici bir şekilde kafamız karıştığında, Tanrı’nın ilahi takdirinin gizemi bizim sınırlı anlayışımızla çarpıştığında, Tanrı bizden O’na yakarmamızı istemektedir. O’na yakarmamızı istemektedir çünkü yaşadığımız şeyler inandığımız şeylere meydan okuduğunda bile, O’nu seviyor ve O’na güveniyoruzdur.

Hristiyan Hedonist ve İman Demiri

Kutsal Kitap’ın gerçeklik hakkında bu denli dürüst bir şekilde konuşuyor olması, O’nun kendi kendini doğrular nitelikte bir kitap olmasının bir yönüdür. Katıksız dürüstlük, içtenliğin ve doğruluğun bir işaretidir. Ayrıca Kutsal Kitap’ın Mezmur yazarının kötülük sorunuyla yaşadığı iman krizine de yer veriyor olması, Mezmurlar’ın bunca zamandır birçoklarına teselli olmuş olmasının sebebidir. Nitekim biz de böyle krizler deneyimlemekteyiz.

Er ya da geç, her Hristiyan bir iman krizi yaşar – ki bazılarımız için bu birden fazla kez olur. Ama iman krizi demek, iman kaybı demek değildir. Hatta, imanın gerçekte ne olduğunu öğrenmemiz genellikle bu tür krizler aracılığıyla olmaktadır.

Kutsal Yazılar imanlıların çeşitli krizlere katlandığı anlatılarla doludur. Tüm bunlarda Tanrı, yaşamın gaddar gerçeklerine tümüyle hükmetmiş, imanlıların anlayışlarını ve beklentilerini oldukça aşmış ve onları büyük mücadelelere sürüklemiştir. İbraniler 11’de yer alan “İman Listesi”, “gözle görülene değil, imana dayanarak” yaşamanın (2. Korintliler 5:7) gerçekte ne demek olduğunu krizler aracılığıyla öğrenmiş olan böyle imanlılarla doludur.

Önceki paragraflarda Hristiyan hedonistin Mezmurlar 73:25-26 ayetleriyle dua etmeyi sevdiklerinden bahsetmiştim:

Senden başka kimim var göklerde?
İstemem senden başkasını yeryüzünde.
Bedenim ve yüreğim tükenebilir,
Ama Tanrı yüreğimde güç,
Bana düşen paydır sonsuza dek.

Bahsetmediğim şeyse, 73. Mezmur’un bir başka iman krizi örneği olduğuydu. Bu dua, o krizin bir meyvesidir. Dolayısıyla, kendi kriz anlarınız baş gösterdiğinde, imanınızın, sevginizin ve sevinciniz yok olduğunu varsaymayın. Tanrı’nın sizi acılar fırınında geliştirmek istediğini varsayın. Çünkü bir Hristiyan hedonistin imanının dövülmesi, genellikle iman krizinin ateşleriyle gerçekleşir.

İman, Krizde Dövülür yazısı ilk önce Müjde Birliği üzerinde ortaya çıktı.

Hazırlayan: Jon Bloom

“İman ediyorum, imansızlığımı yenmeme yardım et!” (Markos 9:24). Acılar çeken çocuğu adına İsa’ya seslenen çaresiz bir babanın bu yakarışı –bu duası– oldukça derin, zorlu, afallatıcı ve tanıdık bir insan deneyimini beş basit kelimeyle yansıtmaktadır. İsa’nın tüm takipçilerinde hem inanma hem inanmama, hem iman etme hem de kuşku duyma vardır. Bunlar aynı anda hepimizin içindedir.

Bu paradoksal durumu Kutsal Yazılar’ın başka yerlerinde de görmekteyiz. Petrus’ta görüyoruz; su üzerinde yürümeye başlamasıyla imansızlığın baş göstermesi bir olmuştu (Matta 14:28-31). Tomas’ta görüyoruz; İsa’nın dirilişine dair fiziksel bir kanıt görmediği sürece “İnanmam” diyordu ancak aynı zamanda, İsa kendisine görünene dek diğer öğrencilerle birlikte kalacak kadar da inanıyordu (Yuhanna 20:25-26). Aynı durumun 73. Mezmur’da olduğu gibi Mezmurlar kitabında da işlendiğini görüyoruz; Tanrı’nın kutsalları burada da sesli bir biçimde kendi imansızlıklarıyla mücadele ediyorlar. Ayrıca bunu oldukça sık bir şekilde kendimizde görüyoruz ve buradaki çaresiz babayla kendimizi özdeşleştirebilmemizi sağlayan şey de bu. İmansızlık, imanlılar için “herkesin karşılaştığı” bir ayartıdır (1. Korintliler 10:13).

Ancak bu her ne kadar ortak (ve çoğunlukla da sinsi) bir ayartı olsa da, ruhsal olarak tehlike arz eden, bizi “diri Tanrı’yı terk” etmeye götürebilecek bir ayartıdır (İbraniler 3:12). Var gücümüzle savaşmamız gereken bir düşmandır.

Bu düşmana karşı hepimiz farklı şekillerde mücadeleler vermekteyiz çünkü hepimiz, bizi belli başlı imansızlık türlerine karşı savunmasız bırakacak farklı deneyimlere ve farklı mizaçlara sahibiz. İmansızlık karşısındaki kendi özel zayıflıklarımızı görebilmek adına yardım almak, savaşlarımızı kazanmak için olmazsa olmazdır. Üstelik İsa, O’ndan dilediğimizde, bize bu konuda yardımcı olmaktan memnuniyet duymaktadır.

Çaresiz ve Zayıf Baba

Markos 9:14-29 ayetlerindeki hasta çocuğun babasının da, imansızlığa karşı kendine özgü bir zayıflığı vardı ve bunun sebebini anlamak zor değildir. İsa’yla karşılaştığı ana kadar neler yaşamış olduğunu hayal edin sadece.

Yıllarca elinden geleni yapmış, oğluna yardım edebilmek için her şeyini vermişti (Markos 9:21). Oğlunun yakalandığı hastalığın şeytani bir kaynağı vardı; oğlana küçük yaşlardan beri eziyet ediyor, ona şiddetli nöbetler geçirterek konuşmasını engelliyordu (Markos 9:17-18). Baba ve hiç şüphesiz karısı, değerli çocuklarını –tek oğullarını (Luka 9:38)– bugüne dek birçok kez ölümden döndürmüş, onu ateşten ve sudan almışlardı (Markos 9:22). Bu da onların her günlerini, acaba çocuklarını kurtarmak için bir sonraki sefer yine zamanında yetişip yetişemeyeceklerine dair bir korkuyla geçirdikleri anlamına geliyordu. Ayrıca bu gündelik korkunun yanında geleceğe ilişkin de korku duyuyor, ikisinden biri artık oğullarını kurtarmak üzere hayatta olmadığında ne olacağını bilmiyorlardı.

Aynı zamanda gece gündüz tetikte olmanın verdiği bir tükenmişlikle yaşıyorlardı. Stres ve acı dolu ebeveynlik yaşantılarından dolayı, belki kendi evlilik ilişkilerinde de tekrar tekrar bazı gerilimlere katlanmak zorunda kalmışlardı. Oğullarını kurtarmak için her yolu denemeleri, muhtemelen onları maddi olarak da etkilemişti. Oğulları için yardım bulmak adına doğrudan kazandıklarını kaybediyor ve çocuklarına ayırdıkları zamandan ötürü, para kazanmaya daha az zamanları kalıyor ve dolaylı olarak yine bir kazanç kaybı yaşıyorlardı. Bunların üstüne bir de muhtemelen ya kendilerinin ya da çocuklarının günah işlemiş ve bu laneti üzerine getirmiş olma düşüncesinin utancıyla yaşıyorlardı. Başkalarının da bu şekilde irdelemeler yapıyor olduğunu bilmek, bu utancı daha da arttırıyor olabilirdi (Yuhanna 9:1-2’de olduğu gibi).

Ortak Bir Savaşta Farklı Mücadeleler

Dört yanı kuşatılmış olan bu baba, şüphesiz kendi değerli oğlu için sık sık dua etmişti ama gözle görülür hiçbir sonuç ortaya çıkmamıştı. Şüphesiz, diğer ruhsal önderlere veya şeytan çıkaran kişilere bu cini çıkarmaları için başvurmuş ama hiçbir fayda etmemişti.

İsa’nın hastalıklar ve cinler üzerindeki gücüne dair anlatılan hikâyeleri duymak, onu oldukça heyecanlandırmış olmalı ki, oğlunu O’nu görmesi için İsa’ya getirmişti. Bu ünlü öğretmeni bulamayınca da yardım için O’nun öğrencilerine yakardı. Ancak bu öğrenciler de babanın öncesinde yardım dilediği kişilerden daha büyük bir fayda gösteremiyordu (Markos 9:18). Babanın umudunun ve dolayısıyla da imanının, İsa ortaya çıktığı zaman niçin azalır bir durumda olduğunu anlayabiliyoruz.

Tüm bunları anlatıyor olmamın sebebi, bu babanın da nasıl bize benzer olduğudur. İmansızlığının temelinde kendi özel deneyimleri vardı. Bizim de var. Babanın korkuları ve hayal kırıklıkları, onun beklentilerini şekillendiriyordu. Bizim de öyle. Zayıftı. Kişisel olarak yüreğinin derinliklerinde, iman savaşını kaybetme noktasında savunmasızdı. Biz de öyle. Bu adamın İsa’ya, “Elinden bir şey gelirse, bize yardım et, halimize acı!” deyişini duyduğumuzda, onunla yakın bir bağ kurabiliyoruz çünkü muhtemelen biz de bugüne dek benzer şekilde dua ettik veya benzer şeyleri düşündük.

İsa’nın burada da, daha öncesinde acıma duygusuyla dokunup, “İsterim, temiz ol” dediği cüzamlıya verdiği tepkiye benzer şekilde tatlılıkla tepki vermesini bekliyor olabiliriz (Markos 1:40-42). Ama İsa, böyle tepki vermedi.

Şaşırtıcı, Merhamet Dolu Azar

İsa’nın bu babaya verdiği tepki bizi gafil avlıyor: “Elimden gelirse mi? İman eden biri için her şey mümkün!” (Markos 9:23). Bizim için şoke edici bir cevap. Çünkü çoğumuz, kendimizi cüzamlı kişidense buradaki babanın çektiği zorluklarla daha çok özdeşleştirebiliyoruz. İsa’nın bu adamı teselli etmesini bekliyoruz ama bunun yerine, onu azarlıyor. Merakla şu soruyu soruyoruz: İsa acaba bizim imansızlığımıza da böyle mi yaklaşıyor?

Bu soruyu verilebilecek yanıtlardan biri, Müjde kitaplarında İsa’nın tekrar tekrar, iman gösterenleri onayladığı ve kuşku ve imansızlık gösterenleri azarladığıdır. İsa’nın iyileştirdiği cüzamlı burada iyi bir örnektir. Bu adam İsa’ya, “İstersen beni temiz kılabilirsin” demişti (Markos 1:40). Bu bir iman beyanıdır ve İsa’da şefkat dolu bir şifa cevabı uyandırmıştır.

Ancak hasta oğlanın babası İsa’ya, “Elinden bir şey gelirse, bize yardım et, halimize acı!” diyor (Markos 9:22). Bu ricada iman vardır; nitekim İsa’yı bulmasının sebebi imandır. Ama aynı zamanda burada imansızlık da vardır; babanın bir yanı, İsa’nın diğer insanlardan daha başarılı olmayacağını düşünmektedir. Bu nedenle de baba, tıpkı Petrus’un suda ve Tomas’ın da İsa sonunda kendisine göründüğünde olduğu gibi (Matta 14:31; Yuhanna 20:27-29), İsa tarafından azarlanmaktadır.

Bizim hatırlamamız gereken şeyse şudur: İmansızlığın kendisini zehirlemesine, imanını güçten düşürmesine ve davranışını kontrol etmesine izin veren bir imanlının, İsa tarafından yediği azar, büyük bir merhamettir.

Terbiyedeki Merhamet

İman, Tanrı’nın kurtuluş, kutsallaştırma ve ruhsal armağan lütuflarının aktığı kanaldır. İmansızlık bu kanalı tıkar ve dolayısıyla da Tanrı lütfunun akışına engel olur (Yakup 1:5-8). Bu yüzden, İsa’nın bu adamın imansızlığını azarlaması merhamet dolu bir acıdır. Rab’bin, imansızlık hastalığını (bir başka benzetme kullanacak olursak) ortaya çıkarmak üzere verdiği anlık terbiyedir. Öyle ki, imanlı bu hastalığın nasıl bir şey olduğunu görebilsin ve onunla savaşabilsin. Çünkü savaşmadığı takdirde, Rab’bin kutsallığına ortak olamayacak ve esenlik veren doğruluk meyvelerini gösteremeyecektir (İbraniler 12:10-11).

Bu anlamda, İsa iyi bir hekimdir. İyi bir doktor, hastadaki kanseri nasıl hafife almıyorsa, İsa da kuşkuyu ve imansızlığı hafife almaz. Ortaya çıkarılmadığı ve tedavi edilmediği takdirde, kişiyi öldürecektir. İsa’nın burada yapmakta olduğu şey, tıpkı Petrus’a ve Tomas’a yaptığı gibi, bocalamakta olan bu babanın imansızlık günahını görmesine yardımcı olmaktır.

Üstelik işe de yaramıştır. Bunu babanın İsa’ya yönelttiği perişan yakarışta görebiliyoruz: “İman ediyorum, imansızlığımı yenmeme yardım et!” Ayrıca İsa, Petrus’u sudan kurtardığı ve Tomas’a da ellerini ve böğrünü gösterdiği gibi, bu babanın imanını da tüm eksikliklerine rağmen onurlandırmış ve oğlanı özgür kılmıştır (Markos 9:25-27).

İsa İmansızlığınızı Görmenize Yardım Eder

İsa’ya inanlarımızın tümü, aynı zamanda O’na inanmamaktadır. Bu şaşırtıcı bir şey değildir çünkü hepimiz içimizde aldatıcı günahla yaşıyoruz (İbraniler 3:13). Hepimiz düşmüş, aldatıcı bir dünyada yaşıyoruz. Bu nedenle, sürekli olarak imansızlıkla mücadele ederek, iman savaşını sürdürmemiz gerekiyor (1. Timoteos 6:12).

Ama imansızlığın bizdeki varlığı çoğunlukla sinsidir. Onu her zaman net bir biçimde göremeyiz. Kökleri kişisel deneyimlerimize ve mizaçlarımıza uzanmaktadır ve bu da bizi, onun aldatıcılığı karşısında farklı şekillerde savunmasız bırakmaktadır. Kuşkularımız anlaşılır, hatta meşru görünebilir. Ama her günah ve her yozlaşmışlık gibi, imansızlık da ruhsal açıdan tehlikelidir. Gerçekte ihtiyacımız olan şey, içimizden bundan kaçmak gelse de, İsa’nın bize merhamet dolu bir şekilde imansızlığımızı görme konusunda yardımcı olmasıdır. Anlık ve acılı bir terbiye anlamına gelse bile, gerçekte ihtiyacımız olan şey budur.

Onlarca yıldır İsa’yı takip eden biri olarak, O’nun terbiyesini çok kez tecrübe ettim ve buna son zamanlar da dahil. Hatta imansızlık semptomlarını fark ettiğim anda (ki bu benim için kalıcı, kasvetli, kuşku, şüphe, kendine acıma ve kendine yönelmeyle dolu bir deneyim), O’na beni terbiye etmesi için dilekte bulunmayı bile öğrendim. İsa’dan beni terbiye etmesini istememin sebebi imansızlığımın ifşa edilmesinden doğan acı ve alçaltılmadan zevk almam değil, Tanrı’nın var olduğuna ve kendisini arayanları ödüllendireceğine tümüyle inanmaktan doğan sevinci istememdir (İbraniler 11:6). O’nun bana akan lütuf kanalının hiçbir engelle karşılaşmamasını istiyor ve Mezmur yazarıyla birlikte şu şekilde dua ediyorum:

Ey Tanrı, yokla beni, tanı yüreğimi,
Sına beni, öğren kaygılarımı.
Bak, seni gücendiren bir yönüm var mı,
Öncülük et bana sonsuz yaşam yolunda! (Mezmurlar 139:23-24)

Gördüm ki, İsa bu isteğime cevap veriyor.

Size de cevap verecektir. “İman ediyorum, imansızlığımı yenmeme yardım et!” duasına cevap verecek ve imansızlığınızı, saklamak istediğiniz yerleri açığa çıkararak, mücadelenizde size yardım edecektir. Ancak O’nun terbiyesinden korkmayın; imansızlıktan korkun. İmansızlık, iman kanallarını tıkayacak, sizi sevinçten mahrum edecek ve eğer icabına bakılmazsa, sizi mahvedecektir. Oysa terbiyenin anlık acısı, daha büyük sevince giden yoldur çünkü Tanrı’nın lütfunun daha fazlasına, yani bizzat Tanrı’nın daha fazlasına giden kanalları açar.

İnanan Herkes İmansızlıkla Mücadele Eder yazısı ilk önce Müjde Birliği üzerinde ortaya çıktı.

Kutsal Kitap “kararsız” insanların farkındadır. Örneğin, 2. Petrus 3:16’da “(Pavlus’un mektuplarında) güç anlaşılan bazı yerler var ki, bilgisiz ve kararsız kişiler, öbür Kutsal Yazılar’ı olduğu gibi bunları da çarpıtarak kendi yıkımlarını hazırlıyorlar” der. 2. Petrus 2:14, “kararsız kişileri ayartan” kötü kişilerden bahseder. Yakup 1:8 “her bakımdan değişken, kararsız olan kişi”den bahseder.

Hiçbirimiz mükemmel kararlılıkta değiliz. Kral Davut ve elçi Pavlus, cesaret kırıklığının çukurunda ve coşkunun bulutlarında olmanın nasıl bir şey olduğunu biliyorlardı. Doğruyu yanlıştan ayırt etmek her zaman çok kolay değil, yine de sürekli denemeliyiz, çünkü ikisi için de reçeteye aynı terapi yazılmıştır: sevgi.

“Kararsız kişiler”den ne kastettiğimi tanımlamaya çalışmama izin verin – ve bu özelliklerden bir ya da iki tanesi size uyarsa çok endişelenmeyin. Kararsızdan kastettiğim şey şu:

1. Kararsızlar, iyi bir gerekçeleri olmadan aşırı duygusal ruh hali değişikliği eğilimindedirler. Böyle olmak için yeterli sebepleri yokken aşırı morali bozuk ya da aşırı heyecanlı olabilirler.
2. Bu durum kişiyi ikinci özelliğe götürür: Kararsız insanların duygularıyla, mantıkları ve algılama kabiliyetleri yeterince bağlantılı değildir. Bu hepimiz için bir ölçüde doğrudur. Ama mantıklı bir akılda duygular, gerçeklik hakkında doğru gözlemler ve bu gözlemler hakkında doğru düşünme tarafından yönlendirilir. Oysa ki kararsız kişide algılama çarpıktır ve mantığın dümeni geminin altında boşta dönmektedir. Hayatın gemisi, dümen tarafından sağlanan kontrol olmadan duygular denizinde sürüklenmektedir. İyi bir dümenle bile oldukça kötü bir şekilde sürüklenilebilir. Ama dümenin bağlantısı kırık olunca herşey çok daha kötüdür. Hayatın kararsız gemisi duygular denizinde oraya buraya sürüklenir.
3. Bu sebeple, kararsızlar güvende değildirler. Tanrı’nın egemen lütfundaki bilgi, güven ve duygusal tatminin derin köklerine sahip olmadan, ilişkisel durumlardan aşırı miktarda güven sağlamaya çalışırlar. Yine hepimiz bir ölçüde böyleyizdir. “İman ediyorum, imansızlığımı yenmeme yardım et.” Ama kararsızlarda sorun daha büyüktür ve bu yüzden uzaktan eleştiri, onaylanmama ya da reddedilme işaretlerine karşı bile hassastırlar.
4. Bu sorunların bir dışavurumu da kararsız insanların genellikle ilişkisel dinamiklerden habersiz olmasıdır. Ne şekilde karşılaştıklarının farkına varmazlar. Basit sosyal etkileşimin olağan sınırları ve gereklilikleri onların çerçevesinde değildir

Neden bu tür insanlar, diğer alışılmadık işaretler ve mucizelerden ve peygamberlik, bilgi ya da diller gibi olağanüstü ruhsal armağanlardan orantısız bir ölçüde etkilenirler?

Olası bir cevap, bu armağanların nesnel gözlem ve mantığın olağan süreçlerinin çok dışında olmasıdır. Bu sebeple, bu insanların içinde yaşamayı çok zor buldukları olağan koşullardan özgür görünen bir atmosfer sağlarlar. Sonunda mantığın, dikkatli Kutsal Kitap yorumunun ve hayatın girdi ve çıktılarını normal olarak yöneten akla yatkın gözlemin sınırlamaları olmadan akıllarına gelen her şeyi söyleyebileceklerini hissederler. Bu ruhsal armağanlar onların hayat tarzlarına uygun görünür: öngörülemez, mantık süreçleriyle bağlantısız, nesnel gözlemin taleplerinden özgür.

Ama size 1. Korintliler 14’ü okumanızı ve Pavlus’un ruhsal armağanların atmosferini kararsız görüp görmediğini anlamanızı şiddetle tavsiye ederim. Karşı karşıya olduğumuz konu, dengesizlik için bir ortam yaratmadan armağanların gerçeğini nasıl kavrayacağımızdır.

Tanrı’nın doluluğunu azimle arzulayan,

Pastor John

(c) Desiring God. Asıl makaleye şuradan erişebilirsiniz: https://www.desiringgod.org/articles/why-some-spiritual-gifts-attract-unstable-people?lang=tr

Neden Bazı Ruhsal Armağanlar Kararsız İnsanlara Çekici Gelir yazısı ilk önce Müjde Birliği üzerinde ortaya çıktı.

Bir İsa öğrencisinin altı ana işareti yazısı ilk önce Müjde Birliği üzerinde ortaya çıktı.

• Kültürel zorluklar: Günümüz insanı kapsayıcı, kucaklayıcı olmayı çok seviyor. Herkesin haklı olmasını istiyoruz. Hatta yapılabilecek tek hatanın, birinin herhangi bir konuda hatalı olabileceğine inanmak olduğunu düşünüyoruz. Konu dini inançlara gelince de şöyle diyoruz: “Bütün yollar Tanrı’ya çıkar. Tek bir doğru yol yoktur. Sizin için ne iyi geliyorsa, doğru inanç odur.” Ancak Kutsal Kitap böyle diyor mu?
• Kısa cevap: Elçilerin İşleri 4:12’de Petrus şöyle diyor: “Başka hiç kimsede kurtuluş yoktur. Bu göğün altında insanlara bağışlanmış, bizi kurtarabilecek başka hiçbir ad yoktur.”
• Biraz daha uzun bir cevap: Mesih’e iman, kurtuluş için tek yoldur çünkü ancak O’na iman ederek Tanrı önünde aklanabiliriz (Gal. 2:16). Ancak Mesih’e iman aracılığıyla Tanrı’yla barışabiliriz (Rom. 5:9-11). Ancak Mesih’e iman ederek sonsuz yaşama sahip olabiliriz (Yuh. 3:16). Tanrı ve insan arasında tek aracı Mesih’tir (1. Tim. 2:5).
• Gerçek kapsayıcılık: Günümüzde çoğu kişi bu mesajı dışlayıcı bir mesaj olarak görse bile, bizler bu kişileri Müjde’nin son derece kapsayıcı olan gerçeğine yönlendirmeliyiz. Müjde istisnasız herkesin günahkâr olduğunu söyler ve günaha sırtını dönen ve İsa Mesih’e güvenen herkese affedilme ve sonsuz yaşama kavuşma fırsatı sunar. Ne kadar iyi veya kötü bir insan olduğunuz önemli değildir. Nereli olduğunuz veya geçmişteki dininiz de önemli değildir. Eğer tövbe ederseniz ve Mesih’e güvenirseniz, kurtulursunuz.

Mesih’e iman, kurtuluşun tek yolu mudur? yazısı ilk önce Müjde Birliği üzerinde ortaya çıktı.

Müjde’nin temelinde ihtiyaçlarımızı karşılamak mı yatar? Yoksa anlam arayışımızda bizi tatmin etmek mi? Toplumu değiştirmek mi? Bize daha iyi yaşamayı öğretmek mi? Fakirlerin durumlarını daha iyi hale getirmek mi? Ya da bizleri zengin ve sağlıklı kılmak mi?

Müjde’yle ilgili tüm bu fikirler, karşılaşılan belirli bir sorunla ilişkilendirilmiş ve şöyle denmiştir: “Müjde işte bu konuyla alakalı!” Ancak Müjde gerçekten de bunlarla mı alakalı? Müjde’nin işaret ettiği temel sorun bunlardan herhangi biri mi?

Kutsal Kitap’ın cevabı şöyle: “Hayır, hiçbiri değil.” Kutsal Kitap açık bir şekilde, insanların temel sorununun günah ve bu günahtan ötürü bizleri bekleyen Tanrı’nın gazabı olduğunu öğretir.

• “O’nun gazabına kim karşı durabilir? Kim dayanabilir kızgın öfkesine? Ateş gibi dökülür öfkesi, kayaları paramparça eder.” (Nah. 1:6).
• “Haksızlıkla gerçeğe engel olan insanların bütün tanrısızlığına ve haksızlığına karşı Tanrı’nın gazabı gökten açıkça gösterilmektedir.” (Rom. 1:18).
• “Hiç kimse sizi boş sözlerle aldatmasın. Bu şeylerden ötürü Tanrı’nın gazabı söz dinlemeyenlerin üzerine gelir.” (Ef. 5:6).

• “Dünya kralları, büyükleri, komutanları, zenginleri, güçlüleri, özgürü kölesi herkes mağaralara, dağlardaki kayaların arasına gizlendiler. Dağlara, kayalara, “Üzerimize düşün!” dediler, “Tahtta oturanın yüzünden ve Kuzu’nun gazabından saklayın bizi! Çünkü onların gazabının büyük günü geldi. Buna kim dayanabilir?” (Vah. 6:15-17).

Müjde’de işaret edilen temel sorun, Tanrı’nın günahımıza karşı olan gazabıdır. İsa, Tanrı’nın gazabını yatıştıran kurban sunusu olarak çarmıhta öldü (Rom. 3:25; 1. Yuh. 2:2, 4:10), öyle ki, bizler O’na iman aracılığıyla kurtulabilelim.

Müjde’nin işaret ettiği en temel sorun nedir? yazısı ilk önce Müjde Birliği üzerinde ortaya çıktı.

Hazırlayan: Jon Bloom

Eğer bolluk sahibi olmak istiyorsanız, anlamanız gereken ve yapmanız gereken belirli bazı şeyler vardır. İlk olarak, ne çeşit bir bolluk aradığınız ve bu bolluğu yaratacak ekonominin nasıl işlediğini anlamanız gerekir. İkinci olaraksa, ekonominin doğuracağı bolluk artışını gerçekleştirebilmek adına gerekli kaynakları bilgelikle yatırıma dökmeniz gerekir. Bu ilkeler gerek Tanrı ekonomisindeki bolluk için, gerekse de dünya ekonomisindeki bolluk için geçerli olan ilkelerdir.  

Şimdi, Tanrı ekonomisinin doğurduğu bollukla dünya ekonomisinin doğurduğu bolluk birbirinden oldukça farklıdır. Bunlardan ilki, bizi “her durumda cömert olma[m]ız için her bakımdan” zenginleştirirken, ikincisi bize “çok acı çektirir” (1. Timoteos 6:10) ve hatta bizi canımızdan edebilir (Matta 16:26).

Ama her iki durumda da, her iki ekonominin de bize sunmakta olduklarına değer vermeli (onu arzulamalı) (Matta 6:19-21), bu ekonomilerin nasıl işlediğini anlamalı (Luka 16:1-8) ve bu ekonominin getirilerinden fayda sağlamak adına gereken şekillerde yatırım yapmalıyız (Matta 25:14-30). Arzuladığımız zenginlikleri elde etmek, bu koşulları yerine getirip getirmememize bağlıdır.

Gerçek anlamda zengin olmayı dileyenler için, Kutsal Kitap şu şaşırtıcı vaadi sunmaktadır:

Her zaman, her yönden, her şeye yeterli ölçüde sahip olarak her iyi işe cömertçe katkıda bulunabilmeniz için, Tanrı her nimeti size bol bol sağlayacak güçtedir. (2. Korintliler 9:8)

Bunu bir dakikalığına düşünün. Var olan her şeyin Kaynağı, “tüm lütfun” Pınarı (1. Petrus 5:10), ihtiyaçlarımızı karşılamak ve emeklerimizi bereketlemek için kendi sınırsız kaynaklarını bizim için işleme koymaya hazırdır. Tüm lütuf, tüm yeterlilik, her zaman. Bunu kim istemez?

Öyleyse, böyle devasa bir vaatten nasıl faydalanabiliriz? Cevap, bu vaadin sunulduğu bağlamda yatmaktadır.

Tanrı’nın Lütufkâr Sevinç Ekonomisi

2. Korintliler 8-9’da Pavlus, Korintli Hristiyanları Yeruşalim’de acı çekmekte olan imanlıların rahat bulması için cömertçe katkıda bulunmaya çağırmaktadır (1. Korintliler 16:1-4). Bunu yaparken, Tanrı’nın o güzel lütuf ekonomisinin nasıl sevinç bolluğu yaratmak üzere etkin olduğunu açıklar.

Pavlus, Makedonyalı Hristiyanlarda açıkça görülmekte olan Tanrı lütfuna gönderme yaparak başlar. Bu imanlılar “aşırı yoksulluk” içinde yaşıyorlardı ancak yine de, Mesih tarafından kurtarılmış olmaktan dolayı “coşkun sevinçleri” vardı ve bu sevinç, Yeruşalim’deki kardeşlere yaptıkları katkılarla “tam bir cömertliğe” dönüşmüştü (2. Korintliler 8:2). Sonrasında Pavlus, Korintliler’i İsa’nın onlara gösterdiği lütfa yönlendirir: “O’nun yoksulluğuyla siz zengin olasınız diye, zengin olduğu halde sizin uğrunuza yoksul oldu” (2. Korintliler 8:9). Sonrasında, Korintliler’in verdiği katkı “yalnız kutsalların eksiklerini gidermekle kalmıyor, birçoklarının Tanrı’ya şükretmesiyle de zenginleşiyor” diye açıklar (2. Korintliler 9:12).

Bir başka deyişle, Tanrı’nın lütuf ekonomisinin buna dahil olan kişiler için sevinç bolluğu üretmesi işte böyle olmaktadır:

• İsa’nın lütfu, Korintli imanlıları kurtarırken ve onlara sonsuz sevinç verirken gösterdiği devasa cömertlikle dışarı taşmaktadır (İbraniler 12:2).
• Korintliler (ve Makedonyalılar) tarafından deneyimlenen bu lütuf, onlarda coşkun sevince dönüşerek onlardan da dışarı taşar ve Yeruşalim’deki kutsalların ihtiyaçlarını karşılamak üzere cömertçe verirler. Bu da, onların sevincine sevinç katar. Nitekim “vermek, almaktan daha büyük mutluluktur” (Elçilerin İşleri 20:35).
• Bu lütuf dolu sağlayış, Yeruşalim’deki kutsallarda coşkun bir sevinç yaratır ve bu sevinç, Tanrı’ya yalnızca sağlayışı için değil, aynı zamanda Korintli imanlılarda görünür olan “olağanüstü lütuftan” dolayı şükredilmesiyle sonuçlanır (2. Korintliler 9:14).
• Ve tüm bu lütufkâr ekonomi döngüsü, tüm lütfun Kaynağı olan Tanrı’yı yüceltir (2. Korintliler 9:13)

Tekrar tekrar, Tanrı’nın lütfu sevinç yaratır, sevinç cömertlik yaratır ve cömertlik de Tanrı’ya sevinç dolu şükranlarla ve övgülerle geri döner. Bu, Tanrı’nın harika egemenlik ekonomisidir. Burada başkalarının ihtiyaçları için cömertçe verme yatırımının getirileri, lütfun ve sevincin gerçek zenginlikleridir. Bu nedenle Desiring God Hizmetleri olarak bizler, parayı “Hristiyan hedonizminin dövizi” olarak görmekteyiz.

Sevinç Dolu Cömertlik Sahiplerine Harika Vaat

Tanrı’nın lütuf ekonomisinde, diğer her türlü ekonomide olduğu gibi, bolluğun artması için bir yatırım gereklidir. Bu yatırım nedir? Bu, başkalarının ihtiyaçlarını karşılayan ve Tanrı’nın ezici lütfuyla dönüşüm geçiren bir yürekten yaşan sevinç dolu cömertliktir. Diğer her ekonomide olduğu gibi, getirinin büyüklüğü bizim yatırımımızın büyüklüğüne bağlıdır.

Pavlus, Korintliler’e yaptığı şu hatırlatmayla bunu açıkça ortaya koymaktadır: “Az eken az biçer, çok eken çok biçer” (2. Korintliler 9:6). Bu tarım ilkesi, aynı zamanda bir ekonomi ilkesidir: Kişinin yatırımının büyüklüğü, kendisinin kazancının büyüklüğünü belirler.

Pavlus burada Korintliler’i daha çok vermeleri için manipüle etmeye çalışmıyor. Biri daha çok para verirse, daha çok parası olur şeklinde bir denklem de öne sürmüyor. Hayır, bu lütuf dolu sevinç yaratan bir ekonomidir. Tanrı’da bulunan sevinç –Tanrı’dan almış olduğum bağışlanma ve barıştırılma lütfunda ve başkalarında gördüğümüz Tanrı lütfunda bulunan sevinç– lütufkârca verme yatırımının getirisidir. Üstelik bu ekonomi, yalnızca herkesin özgürce vermesi durumunda etkin olur. “Herkes yüreğinde niyet ettiği gibi versin; isteksizce ya da zorlanmış gibi değil. Çünkü Tanrı sevinçle vereni sever” (2. Korintliler 9:7).

Pavlus, Korintliler’in (ve bizim) Tanrı’da olabildiğince çok sevince sahip olmamızı istemektedir ve bu nedenle, bize bu kazancı elde edebilmek adına yatırım yapmayı öğütlemektedir. O harika vaadi de bu noktada sunmaktadır:

Her zaman, her yönden, her şeye yeterli ölçüde sahip olarak her iyi işe cömertçe katkıda bulunabilmeniz için, Tanrı her nimeti size bol bol sağlayacak güçtedir. (2. Korintliler 9:8)

Tanrı’nın lütufkâr sevinç ekonomisinde, lütfun ya da sevincin bitmesinden korkmamıza gerek yoktur. Pavlus bizim, eğer Tanrı güveniyor ve başkalarının ihtiyaçlarını karşılamak adına cömertçe verme yatırımında bulunuyorsak, şu gerçeği bilmemizi istemektedir: “Tanrım da her ihtiyacınızı kendi zenginliğiyle Mesih İsa’da görkemli bir biçimde karşılayacaktır” (Filipililer 4:19).

Gerçek Refah Teolojisi

Korintliler, Pavlus’un kendilerinin cömertçe verdikleri takdirde bolluğa kavuşacaklarını garanti etmediğini biliyorlardı. 2. Korintliler’in tamamını (ve de 1. Korintliler’i) okuduğumuzda, bunu açıkça görebiliyoruz. Aksine, Timoteos’a yazdığı mektupta, Korintli Hristiyanlara yönelik olarak şöyle demiştir:

Gelip geçici zenginliğe umut bağlamamalarını buyur. Zevk almamız için bize her şeyi bol bol veren Tanrı’ya umut bağlasınlar. İyilik yapmalarını, iyilikten yana zengin, eli açık ve paylaşmaya istekli olmalarını buyur. Böylelikle gerçek yaşama kavuşmak üzere gelecek için kendilerine sağlam temel olacak bir hazine biriktirmiş olurlar. (1. Timoteos 6:17-19)

Pavlus, Mesih’in Müjdesi’nin gerçek refah teolojisi olduğunu biliyordu. Günümüzde Tanrı’ya kulluk etmek adına dindar kisvesine bürünüp dünyasal bir zengin olma arzusuyla (1. Timoteos 6:9) gezinen o korkunç refah resminin aksine, Pavlus kendi okuyucularını “gerçek yaşama kavuşmak” –gerçek sevince kavuşmak–adına başkalarının ihtiyaçlarını karşılamak üzere vermeye ve Tanrı ekonomisine bu şekilde yatırım yapmaya çağırmıştır. Gerçek refah da budur.

Ana fikir şudur: Tanrı’nın lütuf ekonomisinde, başkalarının ihtiyaçlarını karşılamak üzere cömertçe vermek, hem kendimiz hem de başkaları için bir sevinç yatırımı yapma aracıdır. Ayrıca bu yatırımı yapmaya istekli olanlara, Tanrı kendi sınırsız lütfunu vaat etmektedir. Böylece, O’nun bizi çağırdığı her iyi işte her zaman yetkinliğe sahip oluruz. Çünkü “ekinciye tohum ve yiyecek ekmek sağlayan Tanrı, sizin de ekeceğinizi sağlayıp çoğaltacak, doğruluğunuzun ürünlerini artıracaktır. Her durumda cömert olmanız için her bakımdan zenginleştiriliyorsunuz. Cömertliğiniz bizim aracılığımızla Tanrı’ya şükran nedeni oluyor” (2. Korintliler 9:10-11).

Vermek En Büyük Bolluktur yazısı ilk önce Müjde Birliği üzerinde ortaya çıktı.

Hazırlayan: David Mathis

Hristiyan hedonistler, Tanrı’da sevinç arayışını yaşamın uğraşı hâline getirmeyi amaçlarlar. Bu da, yaşamlarımızı Tanrı’nın yüceliğine adamamızla ters düşmez çünkü biz Tanrı’da en çok ne zaman tatmin bulursak, Tanrı da en çok o zaman yüceltilir.

Ama Hristiyan hedonistlerin zamanla sevincimizin kaynağı hakkında “Tanrı’da” demekten daha fazlasını yapmaları gerekir. Herhangi bir “Tanrı” değildir. Eğer yüreğimizin tatminini gerçek Tanrı’da, var olan Tanrı’da, kendisini “Rabbimiz İsa Mesih’in Tanrısı ve Babası” olarak açıklamış olan Tanrı’da bulmuyorsak (Romalılar 15:6; 2. Korintliler 1:3; 11:31; Efesliler 1:3, 17; Koloseliler 1:3; 1. Petrus 1:3), canlarımız derin ve kalıcı bir mutluluğa erişemez ve bu yaşamdaki (ve ebedi) gayemiz de gerçekleştirilemez.

Ancak bu Tanrı’nın tanımlayıcı özelliklerini nasıl biliriz? Bu Hristiyan Tanrı’yı, dünya üzerinde milyarlarca insanın önünde diz çöktüğü sahte ilahlardan ayıran şey nedir? Gerçek Tanrı olan Tanrımız’ın tanımlayıcı bir işareti veya tanımlayıcı bir anı var mıdır?

Tanrı’nın Tanımlayıcı Anı

Hristiyanlar için, bizim tanımlayıcı işaretimiz özel bir kişidir: İsa Mesih. Tanrı’nın bizzat, Nasıralı İsa kişisinde aramızda yaşadığına inanırız. Bizim etimize, kanımıza ve tam insanlığa bürünmüştür. Ezeli Söz, Üçlübirlik Tanrısı’nın ikinci kişisi “insan olup aramızda yaşadı” (Yuhanna 1:14).

Ama gerçek Tanrı bize yalnızca tanımlayıcı bir kişi değil, aynı zamanda tanımlayıcı bir an da vermektedir. Dört Müjde anlatısı Nasıralı İsa’nın 30 yaşından sonraki yaşamının bir zirve anına tanıklık etmektedir: O kendisinin olmayan günahlara karşılık acı dolu bir biçimde çarmıhta öldü ve üç gün sonra zaferle dirildi. İsa’nın yaşamının tanımlayıcı anı –Kutsal Cuma’dan Diriliş Pazarı’na kadarki zaman– bizim için Tanrı’nın tanımlayıcı anı olmuştur. Çünkü Oğlu’nun ölümü ve dirilişiyle, Tanrı bizim için, gerçek, derin ve kalıcı sevgi için gerekli olan en az üç paha biçilemez gerçekliği güvence altına aldı.

Her Şeye Gücü Yeten Gazap Kaldırıldı

Mesih’in çarmıhı olmadan, Hristiyan hedonizmi diye bir şey yoktur. Biz perişan günahkârlar olduğumuz ve Tanrı yıkılmaz bir mutluluğa sahip olan Tanrı olduğu için, Tanrı bizim kaldıramayacağımız şeyi kaldırmak üzere harekete geçmediği sürece gerçek sevinci asla tadamayız. Bu da, bizimle O’nun arasında engel teşkil eden günahtır. Günahın doğası bizzat Tanrı’nın sevincine ve bizim O’ndaki sevincimize karşı bir başkaldırıdır. Tanrı’nın kendi sevincinin tabanı ve tavanı kendisi olduğundan (O’nun önünde O’ndan başka tanrı yoktur), günah yalnızca bir engel değil, bir saldırıdır.

Dolayısıyla, eğer kendi halkı için dolu ve kalıcı sevinci mümkün hale getirecekse, Tanrı’nın bizzat güvence altına alması gereken ilk paha biçilemez gerçeklik, O’nun bizim günahımızdan ötürü bize karşı olan haklı gazabının kaldırılmasıdır. Bunu da, kendi Oğlu’nun “antlaşma kanını” sağlaması aracılığıyla yapmaktadır (İbraniler 10:29).

Öldüğü gece İsa, eline kâseyi aldı, şükretti ve şöyle dedi: “Bu benim kanımdır, günahların bağışlanması için birçokları uğruna akıtılan antlaşma kanıdır” (Matta 26:28; Markos 14:24; ayrıca 1. Korintliler 11:25). Eski zamanlarda, resmi mutabakatlar (antlaşmalar) çoğunlukla her iki tarafın da sadakat yemini ederek kan dökmesi (hayvan kanı) ve sözleşmenin ciddiyetini göstermek için kanı kendilerine sürmeleri gerekirdi. Bu tören özünde şu mesajı veriyordu: “Bu antlaşmanın koşullarına uymazsam, benim kanım da böyle dökülsün.” Musa’yla yapılan antlaşma, Kutsal Yazılar’da bu tür bir iki-taraflı antlaşmanın örneğidir. Kan dökülüp hem halka serpilmiş, hem de Tanrı’yı simgeleyen sunağa serpilmiştir (Mısır’dan Çıkış 24:3-8).

Ama bütün antlaşmalar her iki tarafın da kanının dökülmesiyle (sembolik anlamda) başlatılmadı. Örneğin, Tanrı Avram’la bir antlaşma yaptığında, tek başına antlaşma kanını üstüne aldı. Avram uyurken, Tanrı sununun içinden geçti (Yaratılış 15:7-21). Böyle yaparak, aslında şunu dedi: “Benim Tanrı olduğum nasıl kesinse, sana olan vaadim de kesinlikle gerçekleşecektir. Bu sana bağlı değildir. Kesinlikle yapacağım.”

İsa’nın kanının dökülmesiyle başlatılan Yeni Antlaşma, Avram’la yapılan antlaşma gibidir, Musa’ya yapılan gibi değildir. Tanrı beden alan Oğlun’da bizzat Yeni Antlaşma kanını döker ve böylece kendi halkına karşı olan haklı gazabını kaldırır ve kendisine ait olanlar için sonsuz beğenisini güvence altına alır. Antlaşma kanı hâlihazırda dökülmüştür. Tanrı’nın Mesih’te olanlara yönelik gazabının kaldırılışı kesindir.

Ama İsa’nın satın aldığı bu maliyetli şeyde, dahası gereklidir ve dahası vardır.

Verilen Yeni Yürek

Mesih’in çarmıhı ve antlaşma kanının dökülmesi yalnızca bizim için sevinç imkânını satın almamış, aynı zamanda sevinç yüreğini de satın almıştır. Antlaşma şartları altında yeni bir yürek yalnızca mümkün değil, olmazsa olmazdır. Günahımızın sorunu yalnızca dışsal değil (Tanrı’nın gazabının kaldırılmasını gerektirir), aynı zamanda içseldir (içimizde yeni bir yürek gerektirir). Günah ruhlarımızı zehirlemiştir. Tanrı’dan zevk alabilmek için, yeni yüreklere ihtiyacımız vardır ve bu yeni yüreğin, Mesih’teki Yeni Antlaşma’nın açık vaadi olduğunu görüyoruz. Mesih’ten altı yüzyıl önce Tanrı, Yeremya aracılığıyla şunu vaat ediyor:

“Ama o günlerden sonra İsrail halkıyla yapacağım antlaşma şudur” diyor RAB, “Yasamı içlerine yerleştirecek, yüreklerine yazacağım.” (Yeremya 31:33)

Sonrasında Hezekiel aracılığıyla, şöyle bildiriyor:

Size yeni bir yürek verecek, içinize yeni bir ruh koyacağım. İçinizdeki taştan yüreği çıkaracak, size etten bir yürek vereceğim. (Hezekiel 36:26)

Çarmıh gerçeği sevinç arayışımızın kıyıdaki bir unsuru olamaz çünkü Mesih’in bizim için satın aldığı “yeni bir yürek” olmadan (ve “taştan yürek” yerine “etten yürek” koyulması olmadan), sonsuz perişanlıktan kurtulabiliriz ama dolu ve kalıcı sevince henüz kavuşturulmamışızdır.

Yeni yüreklerimizin ötesinde, Mesih’in canı pahasına satın aldığı bir diğer can alıcı gerçeklik daha vardır.

Açıklanan Yeni Yücelik

Yalnızca sevinç temeline değil (kaldırılan gazapta ve verilen yeni yürekte), aynı zamanda içinde sevinç bulacağımız bir yüceliğe ihtiyacımız vardır. Çarmıhta, aynı anda iki şey oldu: Mesih hem Yeni Antlaşma’nın sevincini güvence altına aldı (kendi kanıyla), hem de sevincimizi satın alırken, sevincimiz en yüce nesnesi hâline geldi.

Elçi Pavlus 2. Korintliler 4:4’te, Tanrı’nın bizim (yeni) yüreğimizin gözlerini açtığı ışığın “Tanrı’nın görünümü olan Mesih’in yüceliğiyle ilgili Müjde’nin ışığı” olduğunu söyler. Hristiyan Müjdesi –Mesih’in yüceliğinin Müjdesi olarak– yalnızca bizim en dolu ve zengin sevincimizi elde etme mekanizması veya aracı değil, aynı zamanda o sevincin nesnesi ve odağıdır. Çarmıha gerilmiş Tanrı-insan ve kendisini çarmıhta günahkârlar için sunarak yücelikle yukarı kaldırılan Mesih (Yuhanna 8:28; 12:32), “görünmez Tanrı’nın görünümü”dür (Koloseliler 1:15).

Çarmıh, Tanrı’nın tanımlayıcı anıdır. Orada Tanrı, çarmıha gerilmiş (ve dirilmiş) olan Oğlu’nu bizim sonsuz sevincimizin odağı ve nesnesi olarak ortaya koyar. Ya da Pavlus’un bir cümle sonrasında tekrar ifade ettiği gibi, “Tanrı, İsa Mesih’in yüzünde parlayan kendi yüceliğini tanımamızdan doğan ışığı bize vermek için yüreklerimizi aydınlattı” (2. Korintliler 4:6). Tanrı’nın yüceliğini görmek için gözlerimiz nerede olmalı? Oğlu’nun çarmıha gerilmiş (ve dirilmiş) olan yüzünde. İsa’ya bakarız. Gözlerimizi, bizim sevincimizi güvence altına aldığı aynı eylemle birlikte yüce Hazinemiz olmuş olan Kişi’ye çeviririz.

Çarmıhın Sevinci

“Tanrı’nın yüceliğine erişmek umuduyla övünmek” (Romalılar 5:2), yüceliğine kavuşmak için kendisini boğazlanmaya teslim etmiş olan Tanrı-insanda sevinmektir. “Mesih İsa’yla övünmek” bu demektir (Filipililer 3:3). Tanrı insan yüreğini yalnızca Tanrı’da değil, aynı zamanda insan olmuş olan Tanrı’da tatmine kavuşması için yarattı. Üstelik yalnızca Tanrı-insanda da değil, aynı zamanda bizden biri olup bizim için kendini feda eden Tanrı’da bulmamız için yarattı. Hristiyan hedonistlerin övünç ve sevinç duyduğu Tanrı yüceliği (hem şimdi hem de gelecek çağda), bize Oğlu’nun kimliğinde ve yaptıklarında açıklanan bizzat Tanrı’nın yüceliğidir.

Çarmıhın ağır bedelinin satın aldıklarına, Tanrı’nın gazabının kaldırılmasının ve derin ve kalıcı sevinç yetisine sahip yeni bir yüreğin sağlanmasının dahil olması muazzam değerlidir. Ama çarmıh daha da fazlasını yapmıştır: Bizi Tanrı’nın kendisine götürür. “Nitekim Mesih de bizleri Tanrı’ya ulaştırmak amacıyla doğru kişi olarak doğru olmayanlar için günah sunusu olarak ilk ve son kez öldü” (1. Petrus 3:18). Ayrıca bizler gelirken, “Tanrı’nın sağında oturmuş” olarak kimi buluruz (İbraniler 1:3)? Tanrı’nın kendi sağında oturtmuş olduğu, bizim için sonsuz sevincimizin nesnesi ve odağı olmuş olan yüceltilmiş Oğlu’ndan başkasını değil.

Çarmıh kendi başına dünya tarihindeki en korkunç, en adaletsiz olaydı. Ama Hristiyan hedonistler olarak kendi utançtan uzak sevinç arayışımızda çarmıhı es geçmeyiz. Geçemeyiz. Aksine, özellikle çarmıha döneriz. Yaşadığımız bu hüsran ve ölüm dünyasında, kendi Oğlu’nun korkutucu ölümü aracılığıyla bizim sevincimizi güvence altına almasının Tanrı’nın gözünde nasıl doğru olduğunu görürüz.

Çarmıhta, Tanrı’nın tanımlayıcı anını buluruz. Orada yalnızca sevincimiz önündeki mutlak engeli kaldırmakla ve bizim için yeni bir sevinç yüreğini güvence altına almakla kalmamış, aynı zamanda bizim sevincimizi güvence altına aldığı bu eylemle, sevincimizin en yüce nesnesi olmuştur. Yalnızca Mesih’te ve Mesih aracılığıyla, mezmur yazarına şu sözünde eşlik edebiliriz: “Yaşam yolunu bana bildirirsin. Bol sevinç vardır senin huzurunda; sağ elinden mutluluk eksilmez” (Mezmurlar 16:11).

İsa’nın En Yüce Sevincinizi Güvence Altına Alması yazısı ilk önce Müjde Birliği üzerinde ortaya çıktı.

Tanrı Hangi Duaları Cevaplar? O’nun İsteğine Uygun Dileklerde Bulunmak yazısı ilk önce Müjde Birliği üzerinde ortaya çıktı.

Koşulsuz Seçimin Merhamet Dolu Gizemi yazısı ilk önce Müjde Birliği üzerinde ortaya çıktı.