Kutsal Kitap, birkaç noktayı apaçık bir şekilde öğretmektedir:

1. Hizmetlerin sonuçları Tanrı’ya bağlıdır, insan işlerine değil. “Tohumu ben ektim, Apollos suladı. Ama Tanrı büyüttü. Önemli olan, eken ya da sulayan değil, ekileni büyüten Tanrı’dır” (1. Kor. 3:6-7).
2. Bizim rolümüz Müjde’yi sadık bir şekilde duyurmak ve sonuçlar konusunda Tanrı’ya güvenmektir. “Şimdi aralarında dolaşıp Tanrı’nın Egemenliği’ni duyurduğum sizlerden hiçbirinin yüzümü bir daha görmeyeceğini biliyorum. Bu yüzden bugün size şunu açıkça söyleyeyim: Ben kimsenin uğrayacağı cezadan sorumlu değilim. Tanrı’nın isteğini size tam olarak bildirmekten çekinmedim” (Elç. 20:25-27).
3. Dolayısıyla hizmetteki başarı ölçütü, kısa sürede gözle görülür sonuçlar almak değil, göreve sadakatle bağlı kalmaktır. “Böylece insanlar bizi Mesih’in hizmetkârları ve Tanrı’nın sırlarının kâhyaları saysın. Kâhyada aranan başlıca nitelik güvenilir olmasıdır” (1. Kor. 4:1-2).
4. Hristiyan hizmetleri, doğası gereği doğrudan imana bağlıdır. “Gözle görülene değil, imana dayanarak yaşarız” (2. Kor. 5:7). Sonuçları ölçmeye kalkışmak, çoğu zaman gözle görülene dayanarak yaşamak demektir. Başarıyı sadakat olarak tanımlamak ve bu tanımı kabul etmek çetindir çünkü bu, tamamen Tanrı’ya güvenmeyi gerektirir.

Müjdeleme hizmetlerinde başarı nedir ve nasıl ölçülür? yazısı ilk önce Müjde Birliği üzerinde ortaya çıktı.

İsa’nın bütün ulusları öğrenciler olarak yetiştirmemiz yönündeki buyruğunu yerine getirebilmek için (Mat. 28:19), kiliseler şunları yapmalıdırlar:

1. Yılmadan Müjde’yi vaaz edin. Eğer bir kilise Müjde’yi dünyaya duyurmak istiyorsa, işe önce komşularına Müjde’yi duyurarak başlamalıdır. İlk adım: her haftaki kilise toplantınızda, Müjde’yi açık bir şekilde vaaz edin.
2. İnsanlara, İsa’nın söylediği her şeye uymayı öğretin. Yüce Görev, insanları İsa’nın öğrencisi olarak yetiştirme, onları O’nu izleyen ve örnek alan, O’na itaat eden insanlar haline getirme buyruğudur. Gelişim gösteren öğrenciler, daha da iyi tanıklar olurlar.
3. Her üyeyi, kişisel olarak müjdeleme yapabilecek şekilde donatın. Kilisede müjdelemeyi yapan tek kişi pastör olamaz. Bir kilise, kendi üyelerini müjdeleme yapabilmek üzere eğitmeli ve teşvik etmelidir. Müjdelemeyi öğreten Pazar dersleri düzenleyin. Kişisel olarak müjdelemede kullanılabilecek olan müjdelemeye yönelik kaynakları gösterin (Christianity Explored kitabı gibi [link]). Müjdeleme çalışmaları için düzenli olarak kilisenizle birlikte dua edin.
4. Başka uluslarda hizmet eden müjdecilerle iş birliği yapın. Kiliseler yalnızca kendi mahallelerinde müjdeleme yapmaya çalışmamalı, Mesih’in tanınmadığı yerlerde de müjdeleme yapmalıdırlar (Rom. 15:20). Bu nedenle, sizinle benzer düşünceleri paylaşan ve diğer uluslara hizmet etmekte olan kardeşlerle iş birliği yapmaya çalışın.
5. Tanrı, aranızdan Müjde’yi diğer uluslara götürecek üyeler çıkarsın diye dua edin. Her kilisenin durumu farklıdır ama her kilise, Tanrı’nın üyeler arasından yabancı ülkelere Müjde’yi götürecek kişiler çıkarması için dua etmelidir.

Yüce Görev’in yerel kiliselere yüklediği sorumluluklar nelerdir? yazısı ilk önce Müjde Birliği üzerinde ortaya çıktı.

 “Bir kilise nedir?”

En çok korktuğum soru buydu. 28 yaşındaydım ve bir hizmet ekibi liderinden bölge direktörlüğüne terfi etmiştim. Aylık önderler toplantımızda 10 önderle birlikte Kuzey Afrika, Orta Doğu ve Asya’da hizmet eden, tam zamanlı destek alan 80 hizmetkârı temsil ederek oturuyordum. Konuşmalarımızın motive edici ve cesaret verici olması gerekiyordu ve çoğu zaman öyleydiler de. Müjdeleme stratejilerinden ve ürünlerini toplamaktan bahsediyor, imanda büyüyen öğrencileri ve kilisenin gelecekteki büyüme potansiyelini konuşuyorduk. Ama sonra birisi tam da o soruyu ya da onun gibi bir soru sorardı. Hedefimiz kilise kurmak mı? Bunu yapıyor muyduk? Ayrıca kilisenin ne olduğu konusunda hemfikir miyiz acaba? Bir kiliseyi kilise yapan nedir?

Bu sorudan korkuyordum çünkü cevabı bilmiyordum. Daha da kötüsü, tekrar eden sonuçsuz tartışmalardan dolayı odadaki hiç kimsenin cevabı bilmediğini biliyordum. İyi ya da sağlıklı bir kiliseyi tanımlamak bir yana, kiliseyi bile nasıl tanımlayacağımızı bilmiyorduk. Bir kiliseyle bir üniversite kampüsünde 25 öğrencinin toplanması arasındaki fark neydi? Böyle bir sürü grup başlatmıştık. Bir kilise ve düzenli olarak Kutsal Kitap çalışması yapmak için bir araya gelen 30 kişi arasındaki fark neydi?

Bu bizim için sadece teorik bir soru değildi. Tanrı’nın lütfuyla, O’nun bizim emeklerimizle inanılmaz meyveler ürettiğine tanık olduk. Bu toplantıları yaparken, o hafta içerisinde bir araya gelmekte olan imanlılar olduğunu biliyorduk. Bu buluşmalar öğrenci olarak yetiştirdiğimiz bir sürü insanla doluydu ve çoğu bizleri örnek alıyordu. Hızlı bir şekilde, onlara sunacak çok bir şeyimiz olmadığını keşfetmişlerdi.

HER YERDE AYNI HİKÂYE

Hizmet alanına ilk adım attığımdan bu yana on dokuz yıl içinde, çeşitli organizasyonlarda ve bölgelerde tekrarlanan aynı hikâyeyi gördüm ve duydum. Çoğu zaman Batılı hizmetkârların kilise hakkında söyleyecekleri, en azından Kutsal Kitap’a dayalı açık bir anlatımla söyleyebilecekleri pek bir şey yok. Şükür ki, müjdeci akım içerisinde Müjde genellikle açık ve net bir şekilde kalıyor, Kutsal Yazılar’ın yanılmazlığı genellikle kabul ediliyor ve teolojinin önemi genel olarak tanınıyor. Peki ya kilise?

Tanıdığınız bazı hizmetkârlardan, çalışmalarının kilise kurma göreviyle nasıl ilişkili olduğunu açıklamalarını isteyin. Beklediğinizden çok daha az cevap alırsınız. Onlara kiliseyi nasıl tanımladıklarını ve sağlıklı bir kilisenin neye benzediğini sorun ve yine beklediğinizden çok daha az cevap alırsınız.

Gerçek şu ki, hizmetkârları göreve yolladığınızda, onları desteklediğinizde ve başkalarıyla bu noktada iş birliği yaptığınızda, aslında belli bir kilise doktrini ihraç etmiş oluyorsunuz. Yıllar içerisinde ben şu sonuca vardım: Çoğunlukla kötü bir kilise öğretisi ihraç ediyoruz.

Üstelik bunun hizmet sahasındaki sonuçları trajik olabiliyor.

BURAYA NASIL GELDİK?

Bu soruna sebep olan muhtemelen bir sürü şey var. Ben bunlardan üç tanesini ortaya koymak istiyorum.

1. Hizmetkâr gönderen kiliseler, hizmetleri genellikle başkalarına yaptırabilecekleri bir iş olarak görüyorlar. 

Kilise önderlerinin kendi kiliselerinde ilgilenmeleri gereken yeterince sorunları vardır. Dolayısıyla bir de hizmetkârları gözetmek ve desteklemek, genellikle kapasitelerini veya uzmanlıklarını aşabilmektedir. 

Bu ihtiyaçları karşılamak için hizmetkâr gönderen organizasyonların birçok faydası olduğu kesinlikle doğrudur. Ancak buradaki sorun, kiliselerin genellikle hizmetkâr gönderen organizasyonların neler yapabileceğiyle ilgili abartılı beklentilere sahip olmalarıdır. Örneğin, hiçbir başvuru süreci, kişinin armağan ve niteliğinin yerel bir kilisenin hayatına düzenli olarak katılması aracılığıyla değerlendirilmesinin yerini alamaz. Bu tür bir inceleme, bir kilise referans formu aniden gerekli olduğunda hızlıca kontrol edilecek bir şey olmamalı, sürecin en başında başlamalıdır.

2. Hizmetkâr gönderen organizasyonların net bir kilise doktrinleri yoktur.

Hizmetkâr gönderen organizasyonlar ya belirli bir hizmet odağıyla oluşturulur ya da sonradan bir odak belirlerler. Bazıları, öğrenciler veya iş insanları gibi nüfusun belirli bir kesimine müjdeleme yapmaya karar verirler. Diğer gruplarsa belirli bir teolojik program dahilinde önderler eğitmeye odaklanır. Yine diğerleri belirli bir bölgede veya belirli insanlar arasında yeni kiliseler başlatmaya odaklanırlar.

Bu senaryolarda ender rastlanan şeyse, organizasyonların kurdukları kiliselerin uzun vadeli sağlığını göz önünde bulundurup “başarıyı” yeterli bir şekilde değerlendirmeleridir. Çalıştığım organizasyonda orta düzey bir önder olarak, ölçülebilir örgütsel hedefler (kaç yeni grup başlattınız?) ve emeklerimizin kalıcı olduğunu görme arzusu arasında kaldığımı bizzat hatırlıyorum. Sayısal verilerin ötesine geçip çalışmalarımızın ne kadar sağlıklı olduğu konusunda konuşma girişimlerim pek de ileri gitmemişti.

3. Hizmetkârların kendileri de neyi hedeflediklerini bilmiyorlar.

Şöyle bir deyiş vardır: “Hiçbir şeye nişan alma, her seferinde hedefi vurursun.” Sahadaki her hizmetkâr iyi işler yapmaya çalışır. İmanlarını paylaşırlar, yeni imanlıları öğrenci olarak yetiştirmeye çalışırlar ve Tanrı’ya işlerini bereketlemesi için dua ederler. Bu iyi bir başlangıçtır ancak Kutsal Kitap’a uygun bir şekilde işleyen kurulu bir kilisenin net bir resmine sahip olmakla hizmeti ilerletmek için kendi kaynaklarını geliştirmek aynı şey değildir. Bu kişiler bu resimden yoksundurlar çünkü Tanrı’nın Sözü’nün yerel kilise ve bunun Yüce Görev’in yerine getirilmesinde oynadığı merkezi rol hakkında ne söylediğini anlamamaktadırlar.

NE YAPILABİLİR?

Daha iyi kilise öğretisi ihraç etmeye başlamak için bir pastör olarak ne yapabilirsiniz?

1. Uygulamadaki hizmet programınızı değerlendirin.

Kilisenin pastörü olarak gönderdiğiniz insanların kalitesini biliyor musunuz? Sahada gerçekten ne yaptıklarını biliyor musunuz? Çalışmalarını ayrıntılı olarak anlatmalarını istediniz mi? Hizmetkârların çalışmalarının ilerlemesini, kilisenizin dua hayatının bir parçası haline getirdiniz mi? Önderleriniz ve üyeleriniz, hizmetkârlarınız aracılığıyla kurulan sağlıklı kiliseleri görme konusuna yürekten bağlılar mı?

2. Hizmetler için bir model olarak Pavlus’un ilk hizmet yolculuğuna bakın (Elç.  13-14).

Hizmetkârların sayısına değil, kalitesine odaklanın. Kutsal Ruh Antakya’daki kiliseyi, en iyilerinden ikisi olan Pavlus ve Barnabas’ı göndermeye yönlendiriyor (Elç. 13:2)! Kilisenizin kendi bağlamında zaten hizmet etmekte olan kişileri, uluslara hizmet hakkında düşünmeye ve dua etmeye teşvik etmeye bakın.

Hizmetkârların çalışmalarını kilisenizin yaşamının merkezi bir parçası haline getirin. Pavlus ve Barnabas’ın gönderilmesi, kilise çapında oruç tutma ve dua etme zamanıydı (Elç. 13: 3). Benzer şekilde, hizmetkârlarınız için kendi kilisenizde nasıl daha düzenli dua edebileceğinizi düşünün. Desteklediğiniz hizmetkârların çalışmaları için ve dünyadaki insanların Müjde’yi duyması konusunda düzenli olarak dua etmek için, önder olarak dualarınızı ve kilise dua toplantılarınızı kullanın.

Kurulan sağlıklı kiliselerin gözlerini doğru hedefte tutmak için hizmetkârları teşvik edin. Pavlus ve Barnabas sadece vaaz vermedi ya da sadece öğrenci yetiştirmedi. Her kilisede ihtiyarlar atanana kadar ziyaretlerine ve çobanlıklarına devam ettiler (Elç. 14: 23). Antakya’daki kilisenin kendilerinden yapmalarını beklediği şey muhtemelen buydu. Bu nedenle, hizmetkâr adaylarından hem kilise kurmayı hem de bu kiliseleri sağlıklı olmaya yönlendirmeyi içeren bir hizmet planı hedeflemelerini isteyin.

Kiliseye tam bir rapor hazırlamaları için memlekete izne dönen hizmetkârları davet edin. Pavlus ve Barnabas kiliseyi bir araya getirdi ve “Tanrı’nın kendileri aracılığıyla neler yaptığını, öteki uluslara iman kapısını nasıl açtığını anlattılar” (Elç. 14: 27). Yakın zamanda ülkemde izindeyken, beni destekleyen birkaç kilisenin ihtiyar kurulları tarafından benden bir rapor yazmam istendi. Bunu çok sevdim! Hizmetkârlar kendilerini destekleyen kiliselerin, hizmet ettikleri yerlerdeki yerel kiliseleri yetiştirme görevinde onlarla birlikte olduğunu bilmek isterler. Ayrıca onlara sadece yerel halkın gülümseyen birkaç resminden daha fazlasını paylaşmamız gerektiği yönündeki sorumluluğumuzu da seviyoruz. 

3. Daha azıyla daha fazlasını yapmayı düşünün.

Günün sonunda, kötü kilise öğretisinin ihraç edilmesi, Batılıların getirdiği mutlaka her zaman daha fazlasının gerektiği fikrinden geliyor. Daha fazla işçi gönderiyoruz ve onlardan daha fazla sonuç istiyoruz. Başarımızı “Mesih’e dönenlerin” veya “kiliselerin” sağlık durumlarına bakmadan, artan iman ikrarı ve artan kilise sayısına bakarak ölçüyoruz. Aslında bence halihazırda çalışan sistemlerin çoğunun derinleşmekten ziyade genişlemeye odaklandığını biliyoruz ama bunu nasıl değiştirebileceğimizi bilmiyoruz.Basit bir başlangıç için, zamanla daha az insanı daha iyi bir şekilde desteklemek yerinde olacaktır. Daha az hizmetkâra daha fazla para verin. Çalışmalarını teftiş etmek için düzenli olarak bir ihtiyar gönderebilmek adına kenara biraz para ayırın. İzne dönen hizmetkârların kilisenizle daha fazla vakit geçirmesini mümkün kılın. Her şeyden önce de hizmetkârların işlerini kendi işiniz gibi görün. Amacınız sadece sağlıklı bir kiliseye önderlik etmek değil, ama hizmetkâr gönderdiğiniz her yerde kurulmuş sağlıklı kiliseler görmek olsun.

Mark Collins

Kötü Kilise Öğretiniz Hepimize Zarar Veriyor yazısı ilk önce Müjde Birliği üzerinde ortaya çıktı.

Hiç hizmet odaklı iş yapmayı düşündünüz mü? Düşünmelisiniz. Bunun uygulamada nasıl göründüğüyle ilgili size birkaç canlı örnek vereyim.

Yakın zamanda, Washington, DC’de bulunan, pastörlerinden biri olduğum kilisenin eski bir üyesiyle Londra’da bir Asya füzyon restoranında oturuyordum. Kendisi ve genç olan ailesi bir yıl kadar önce Londra’ya, özellikle de civarda yardıma ihtiyacı olan bir kiliseyle ilgilenmek için taşınmışlardı. Bunu normal bir işi olan sadık bir kilise üyesi olarak yapacaktı. Topluluğa kısa bir süre önce ihtiyar olarak atanmıştı ve pastörü (aynı zamanda benim de dostum) daha sonra bu sadık ailenin varlığının, işlenmesi zor olan bu Hristiyanlık-sonrası Londra topraklarında emek göstermeye devam edebilmesi için kendisine destek olduğunu söyledi.

Örneklerden biri bu. Başka bir örnek daha vereyim. Sadece bir ay önce, Orta Asya’nın sıkıntılı bir sokağında çok da rağbet görmeyen bir kebap restoranında oturuyordum. DC’deki kilisemizden başka bir genç aileyi ziyaret etmekteydim. Onlar da yakın zamanda işlerini taşıyarak, IŞİD çatışmalarının yakınında bir şehre taşınmışlardı. Kendilerinden bir yıl önce gönderilmiş tam-zamanlı hizmet eden bir aileye eşlik ediyorlardı. Kendilerini tam-zamanlı kilise kurma işçileri olarak görmemişlerdi. Mültecilere eğitim vermeye yönelik kâr amacı gütmeyen işlerini çok seviyorlardı. Ama kısa sürede, küçük uluslararası kiliselerine yararlı olmaya başladılar. Elbette etraflarında birçok ruhsal mücadele mevcuttu ama bu aile kendi geleceği konusunda heyecanlı görünüyordu.

Yirmi yıldır bu tür senaryoların tekrar tekrar gerçekleştiğini izlemek benim için bir zevk oldu. Sıradan insanlar, becerilerini ve mesleklerini Müjde işini desteklemek için nasıl kullanacaklarını zorlu bölgelerde öğreniyorlar ve bunu kilise kuran kişiler veya “işçiler” olarak değil, sıradan, sadık Hristiyanlar olarak yapıyorlar.

Bu tür faaliyetlere Hizmet Odaklı İş Yapma, Çadırcılar veya Gezgin Pazar Profesyonelleri gibi birçok farklı isim verilmiştir. Bazı terimler diğerlerine göre daha iyidir ve bazılarında da bize pek de faydası dokunmayan teolojik sorunlar vardır. Ancak hepsi, aynı fikrin farklı bir şeklidir: Bir kültüre pazar (ticari saha) aracılığıyla giriş yapan Hristiyanlar, meslek olarak hizmet edenlerin sahip olmadığı bazı erişim kolaylıklarına ve aynı zamanda da finansal ve ilişkisel avantajlara sahip olabilirler. Ayrıca bu kişiler zorlu bölgelerde tam-zamanlı hizmet eden kişilerin hizmetlerine de yardımcı olabilirler.

Eğer daha önce pazarda yeri olan işinizi Müjde için başka ülkelere taşımayı düşünmediyseniz, belki de şimdi düşünebilirsiniz. Yirmi yıl boyunca bu tip hizmetlere insanları teşvik ederken gözlemlediğim birkaç şey var:

1.  Topluluğa olan ihtiyacınızı fark edin.

İnsanlar başka ülkelere Müjde için taşınmayı düşünmeye başladıklarında, bazıları hiç ulaşılmamış, Müjde’nin duyulmadığı yerlerde birer öncü olarak çalışmayı hayal eder. Bunun yerine, çoğu kişi başka bir ülkede zaten kurulmuş olan bir kiliseye katılmayı düşünmelidir, hiç ulaşılmamış yerlerde yeni patikalar açmayı değil. Herkesin bir topluluğa, hesap verme sorumluluğuna ve hizmette yardıma ihtiyacı vardır. 10,000 mil ötedeki topluluktan gelen bir destek, pek ideal bir şey değildir. Bunun yerine, anladığınız dili konuşan iyi bir yerel kilisenin olduğu veya en azından bu boşluğu doldurabilecek çok güçlü bir yerel hizmet takımının bulunduğu bir yere gitmelisiniz. Hem haftada 40 saatten fazla çalışacak hem de yeni bir kültürde kilisenin yokluğunda kendini ve ailesini geçindirebilecek az kişi vardır. 

2. Yerel kilisenin hizmet için her yerde bir zemin teşkil ettiğini fark edin.

Yalnızca anladığınız bir dili konuşan sağlıklı bir yerel kilisenin olduğu yere taşınmayı düşünmemeli, daha da iyisi, aynı zamanda hizmetinizin odak noktası olarak bu kiliseye destek olmalısınız. En bariz meyveler verdiklerini gördüğüm Hristiyan iş insanları, tam da böyle yapıyorlar.

Bir yerel imanlı topluluğunun paydaşlığı, iş birliği ve tanıklığı aracılığıyla ne kadar çok meyve veren hizmetlerin yapıldığını anlamak çoğu zaman zordur. Ancak bahsettiğimiz meyveler bu yeni kültürde çok daha görünür olabilir. Yerel topluluğun öğretişi, sosyal ağları ve toplu olarak verdikleri tanıklık, mesleğimizde kişisel olarak ortaya koyduğumuzdan çok daha büyük ve güçlü bir Müjde resmi ortaya koyar. Evet, bazı yerlerde el ele verilecek herhangi bir kilise henüz kurulmamış olabilir ve bazı yerlerde Hristiyan iş insanları yalnızca birkaç hizmetkâr aileyle toplanmak zorunda olabilirler. Ancak kişilerin yaşamlarının ve hizmetlerinin merkezinde mevcut bir yerel kilise olduğunda, çoğu kişi ruhsal olarak büyümektedir. Dünyanın her yerinde bunun gibi küçük kiliseler vardır.

3. Olumlu ve gerçekçi beklentilere sahip olun.

Çoğu Hristiyan, bir yerel kilisenin tam-zamanlı kadro üyesi olmayı istemez veya bunun için kendini yeterli hissetmez. Birçoğu da Tanrı’nın kendilerine verdiği yaşam stilinden ve ilişkilerden gayet mutludur. Ben şahsen hayatımın neredeyse yirmi yılını bir iş sahibi veya iş elemanı olarak geçirdim ve hayatımın bu döneminde de bir Hristiyan olarak büyük sevinç duydum. Ama yine de, bu şekilde çalışan insanların tam-zamanlı kilise kadrosu üyelerine göre hizmete ayırabileceği çok daha az zamanı olacaktır.

Aynısı Müjde’yle ilgili işlere destek olmak için kendi işlerini başka ülkelere taşıyan insanlar için de geçerlidir. Dili öğrenmek için ve hizmete birçok yönden destek olmak için tam-zamanlı bir hizmetkâr kadar vakit bulamazlar. İyi haberse şu ki, eğer bu kişiler Kutsal Kitap’ı takip eden Hristiyanların tek tük bulunduğu bir yerdeyseler, sıradan bir meslek icra ediyor olmaları çok daha uygun bir şey olabilir.

4. Bunun, neden bir Müjde hizmetkârı olarak gönderilmekle aynı şey olmadığını anlayın.

3. Yuhanna’da Elçi Yuhanna, Hristiyanların tarih boyunca “Müjde hizmetkârı” olarak nitelendirdiği insan tipini tanımlıyor. Bu kişi, Mesih’in adını duyurmak için bir kilise tarafından gönderilmiş olan ve maddi anlamda kiliseye (putperestlere değil) bağlı olan bir insandır. Üstelik Yuhanna, (zorlayıcı bir ifade olan “gerek” kelimesini kullanarak) Hristiyanlara böyle kişilere destek olmalarını ve Müjde gerçeğinde onlarla iş birliği içerisinde olmalarını buyurmaktadır.

Başka bir deyişle, bir kişinin bir kiliseye veya hizmet takımına destek olmak için işini başka bir ülkeye taşıması, bir Müjde hizmetkârı olmakla aynı şey değildir ancak kesinlikle değerlidir. Bazılarının bu ayrımdan dolayı kırılacağının farkındayım. Ama çoğumuzun bunu anlayacağını düşünüyorum. Herkes kilisede öğretmen veya ihtiyar değildir ama yine de herkes değerli bir rol oynar (1. Kor. 12:12-31).  “Tanrı bedenin her üyesini dilediği biçimde bedene yerleştirmiştir.” Mesih’in işinde bir bereket olmak için, kilisede özel bir unvana veya göreve sahip olmanız gerekmez.

5. Hizmet odaklı iş yapmanın neden bu kadar iyi bir şey olduğunu anlayın.

Çoğumuz bir meslek aracılığıyla hayatımızı idame ettirmek zorundayız. Çoğumuz asla tam-zamanlı bir şekilde Müjde işinde çalışmanın getirdiği faydaları (ve yükleri) tadamayacağız. 1. ve 2. Selanikliler sıradan, kendini idame ettiren Hristiyan yaşamının normalliğini ve güzelliğini çok açık bir şekilde resmetmektedir. Ancak çoğumuz nerede yaşayabileceğimizi seçebiliriz. Bu noktada Hristiyan özgürlüğü bizlere geniş bir seçenekler yelpazesi sunuyor. Bazılarımız çok sevdiği bir kiliseyi, şehrin diğer yakasında yeni kurulmakta olan bir kiliseye yardım etmek için bırakmayı seçebilir. Bazılarıysa, bu onlar için heyecan verici yeni iş imkânlarını kaçırmak anlamına bile gelse, bulundukları kilisede kalıcı olmayı seçebilir. Bazıları yaşamlarını kökten değiştirip Müjde emektarlarının az olduğu yerlerde Müjde işini teşvik etmek için başka bir ülkeye taşınmayı seçebilir. Bunların hepsi harika seçimler. Hepsi Tanrı’nın kendi kilisesini olgunlaştırmak ve Müjdesi’ni yaymak adına uygun gördüğü normal yolların birer parçasıdırlar. Dolayısıyla, sizler için neyin mümkün olduğunu ve yaşamınızın en çok nerede meyve verebileceğini düşünün.

6. Kendinizi değerlendirmek ve seçenekleri incelemek için yardım alın.

Hristiyanlar halihazırda ruhsal anlamda büyümekte oldukları bir kiliseyi bırakıp işleriyle birlikte başka bir yere taşınmadan önce, çok dikkatli bir şekilde düşünmelidirler. Ruhsal sağlık hafife alınacak bir mesele değildir. Ancak bu, başka bir kültürde Müjde’ye tanıklık etmek için bulunduğu yerden taşınmayı düşünen Hristiyanlar için özellikle geçerlidir. Bunu herkes yapmamalıdır. Güvendiğimiz arkadaşlarımızın bize olduğumuz yerde kalmamızı söylemelerine açık olmamız gerekir. Bu noktada iyi denebilecek adaylar, hizmette lokomotif olacak Hristiyanlardır, ihtiyaç ve mücadele içerisinde yoğun bir pastör bakımına muhtaç olan Hristiyanlar değil. Böylesi bir geribildirim duymak, büyük bir alçakgönüllülük gerektirir. Bazılarımızın olduğu yerde kalması ve büyümeye devam etmesi şimdilik alınabilecek en elverişli karar olabilir.

Müjde odaklı bir şekilde taşınmayı düşünenler içinse alçakgönüllülük, bütün dünyayı avucunuzun içindeymiş gibi görmektense, yardım alarak birkaç ülkeyi değerlendirmek anlamına gelebilir. Kilisenizin zaten hizmet yatırımları yapmakta olduğu bir ülkeyi düşünmekle işe başlayın. Taşınmayı düşündüğünüz şehirde uluslararası bir kilise veya sağlam bir hizmet takımı var mı? Bu toplulukla nasıl bütünleşebilir ve liderlere nasıl teşvik olabilirsiniz? Bu ilk seçeneğiniz olmayabilir ancak sonunda doğru insanlarla çalışmanın, en mükemmel yeri bulup seçmekten neredeyse her zaman daha önemli olduğunu siz de anlarsınız.

Kilisenizin zaten iş birliği yaptığı hizmet organizasyonlarını ve onların kaynakları olup olmadığını düşünün. Kendi kilisem, International Mission Board of the Southern Baptist Convention (Güney Baptist Konvansiyonu Uluslararası Hizmetler Heyeti) organizasyonuyla çalışıyor. Bu hizmet organizasyonunda, seçtikleri bazı şehirlerde kiliselerin, kendi üyelerinin mesleklerini tam-zamanlı hizmetkârlara destek olmak için nasıl kullanabileceğini öğrenmesine yardımcı olmayı hedefleyen, Global Cities Initiative (Küresel Şehirler İnisiyatifi) isminde bir program var. Kendi kilisenizdeki Müjde hizmetkârları veya organizasyonlar da buna benzer bir destek sunabilirler.

7. Hizmet odaklı iş yapmak bir “altın anahtar” değildir. Peki altın anahtar nedir?

Taşınma işine girişenlerin çoğu, bir iş bulup başka bir ülkeye taşınmanın ne kadar çok emek gerektirdiğini derhal anlarlar. Oraya varınca da insanlar bazen yaşamlarının aslında memleketlerindeki yaşamlarına ne kadar benzediğini fark eder ve dolayısıyla hayal kırıklığına uğrarlar. Çocuklara bakarsınız, işe gidersiniz, komşularla tanışırsınız, fırsat olduğunda Müjde’yle ilgili konuşursunuz, yerel kilisedeki hizmeti sürdürürsünüz, tohum ekmeye devam edersiniz ve umutla beklersiniz. Ancak şimdi, dil engeli ve kültür her şeyi memlekettekinden daha da yavaş bir hale getirmektedir.

Bir strateji olarak hizmet odaklı iş yapmak, hizmette bir devrim yaratıp her şeyi kolaylaştıracak bir “altın anahtar” değildir.

Ancak bir şeyin hızlı ve kolay bir şekilde Müjde’de meyve almayı garantilememesi, o şeyi kötü yapmaz. Yalnızca hizmeti gerçek ve normal kılar. Nitekim Kutsal Kitap da bizden aksini beklememizi istememektedir.

Biz Söz’e bağlı kalıp Müjde’yi el üstünde tuttukça, kutsal ve sevgi dolu yaşamlar sürdükçe, Müjde’yi dünyaya duyurup kilisedekileri yetiştirdikçe, pastörler yetiştirerek hizmetkârlar yollayıp yeni kiliseler kurdukça ve herkesi Tanrı’ya sadık yaşamlara davet edip teşvik ettikçe, Tanrı da bizim sıradan çabalarımızın sıra dışı sonuçları olacağını vaat ediyor. Tanrı’nın ellerinde küçük ve sıradan bir sadakatin, sonsuz etkileri vardır.

Dolayısıyla belki de siz veya kilisenizden biri, on kişiden birinin değil de, milyonda bir kişinin sadık bir Hristiyan olduğu bir yerde, imanlılarla paydaşlık içerisinde o sıradan hayatı sürdürmeye devam edebilirsiniz. Ne düşünüyorsunuz? 

Sıradan armağanlarınız ve yetenekleriniz, Malezya’daki, Londra’daki, İstanbul’daki ya da Dubai’deki bir topluluk için bir hazine olabilir. Evet, yine de kiliseler tarafından gönderilen tam-zamanlı hizmetkârlara büyük bir ihtiyaç olacaktır. Evet, böyle bir hizmet dünyayı Mesih’e açacak tek araç olmayabilir. Bu strateji, kesinlikle Müjde’nin hiç duyulmadığı yerler için veya tek başlarına gidenler için değildir. Ancak bu belki de birçok Hristiyan için, Mesih’in kendi yüceliğini evrene göstermek adına halkının o basit ve sıradan sadakatini kullandığı bilge planı içerisinde küçük, görkemli bir yer bulmak için bir adımdır (Ef. 3:10). Üstelik bu, işinizi yapmak ve yaşamınızı geçirmek için hiç de kötü bir yol değildir.

Andy Johnson

İşinizi Başka Ülkelere Götürün— Hizmet Odaklı İş Fikrine Giriş yazısı ilk önce Müjde Birliği üzerinde ortaya çıktı.