2. Korintliler

Yazar

Elçi Pavlus kitabın yazarının kendisi olduğunu iddia etmektedir (1:1) ve bu iddiayı çürütecek hiçbir kanıt yoktur. Mektupta tartışma konusu olan tek kısım 6:14-7:1’dir. Bu kısımda Pavlus’un yazarlığına yapılan itirazlar şüphe uyandıracak kadar önemli değildir. 2. Korintliler açıkça Pavlus’un mektupları arasında en kişisel olanlarından biridir ve bu nedenle Pavlus’un yazarlığını sorgulamak için bir sebep yoktur.

Tarih

Pavlus 1. Korintliler’i yazdıktan yaklaşık bir yıl sonra Makedonya’dan yazmıştır (7:5; 8:1; 9:2) ki bu da mektubu M.S. 56 yılına tarihlendirmektedir.

Tema

Yeni antlaşma hizmetinin doğası: Ruh’un gücü sayesinde, şimdiki acılarla birlikte ve gelecekteki yücelik uğruna.

Amaç

Pavlus’un hizmetini ve bildirisini savunmak. Pavlus’un hizmeti iki ana noktadan ciddi saldırıya uğramıştır. İlk olarak, mesajının yetersiz olduğu, ikinci olaraksa hizmetinin zayıflık ve acı dolu olduğu düşünülmüştür. Pavlus’un karşıtları onun çektiği acılardan utanmış ve Pavlus’un hizmetini reddetmiş gibi görünseler de Pavlus acı çekmenin Tanrı’nın yüceliğini ilerletmenin çok önemli bir parçası olduğunu göstermektedir. Bu kitap sadece pastörlerin değil, tüm Hristiyanların eleştiri ve yetersizlik gibi zorlukların ortasında cesaret ve bakış açısı bulmak üzere başvurabilecekleri bir kitaptır. Pavlus, sahte bir öz değer duygusu aşılamak yerine, yeni antlaşma pastörünün yetersizliğini açıkça onaylamaktadır. Ancak Hristiyanlar yaşamın her alanında yeterlilikleri Tanrı’dan geldiği için sevinebilirler.

Toplu Bakış

2. Korintliler’in Kurtuluş Vahyine Katkısı

Kitap, Pavlus’un dönemindeki mektuplarda yaygın olan bir açılış selamlamasıyla başlar (1:1-2). Pavlus 1. Korintliler’de yaptığı gibi, kiliseye Tanrı’nın isteği uyarınca bir elçi olduğunu hatırlatır. Elçiliği sorgulanmıştır ve Pavlus’un zayıflığının ve çektiği acıların birçok kanıtından dolayı onu utanç kaynağı olarak görmektelerdir. Korint kilisesi, hizmetteki başarı ve zafer göstergelerine hayranlık duymaya devam etmiştir. Pavlus, Ruh’la güçlendirilmiş bir başarı öyküsü gibi görünmemekteydi. Ancak karşılaştığı kişisel saldırılara rağmen, merhametlerin Babası ve her tesellinin Tanrısı olan Tanrı’ya şükranlarını sunar (1:3). Zulüm zamanlarında ettikleri dualar için kiliseye teşekkür eder (11. ayet).

Mektubun giriş bölümünden sonra Pavlus hemen seyahat planlarına ve planlarının neden değiştiğine değinir (1:12-2:13). Kilisedeki bazı kişiler Pavlus’u seyahat planlarında kararsız davranmakla, planlarını açıkladıktan sonra sebepsiz yere değiştirmekle suçlamışlardır. Pavlus onlara yararlı olmak istediğini açıklar (2:15), ancak daha önceki ziyaretinde olduğu gibi (1-4. ayetler) üzüntüye neden olmaktansa yanlarına gelmemeye karar vermiştir. Bunun yerine, onlara yazmayı ve onları ne kadar sevdiğini söylemeye karar vermiştir (4. ayet).

Pavlus daha sonra dikkatini hizmetini savunmaya yöneltir (2:14-7:16). İçinde bulunduğumuz çağda yeni antlaşma hizmeti her zaman zaferle sonuçlanmaz, çoğu zaman bu hizmete acılar hâkimdir. Bazı Korintliler sık sık krallığın gelecekteki faydalarını şimdiki zamanla karıştırmaktaydı. Pavlus acıların ve denenmelerin, Tanrı’nın şimdiki zamandaki isteğiyle çelişmediğini yazmıştır. Tanrı, Müjdesi’ni iletmek için zayıf ve toprak kaplar seçmiştir; öyle ki, Müjde’nin gücünün hizmet edenlerden değil, Tanrı’dan geldiği açıkça anlaşılsın (4:7). Şimdiki zayıflık ve denenmeler son hikâye değildir. Hafif sıkıntılar sadece bir an içindir ve imanlılar çok daha büyük, sonsuz bir yüceliğin ağırlığını beklemektelerdir (17. ayet). Kurtuluşun “gerçekleşmiş” boyutuyla “henüz tamamlanmamış” kutsamalarını bir arada tutmak, bu çağda zorluklar ve denenmeler yaşayan Hristiyanlara ve pastörlere denge sağlar. Pavlus hizmetle ilgili tartışmasında, yeni antlaşma hizmetinin üstünlüğünü eski antlaşma hizmetiyle karşılaştırarak ortaya koyar (3. bölüm). Yeni antlaşma hizmetinin yüceliği, gelip kurtaran etkinliğini yerine getiren İsa Mesih’te bulunmaktadır. Mesih bu yeni antlaşma hizmetinde her şeydir. Mesih’in sevgisi pastörleri denenmelere, hatta reddedilmeye bile katlanmaya teşvik eder. Mesih’in öldüğü ve tekrar dirildiği gerçeği Pavlus’u barıştırılmayı vaaz etmeye yöneltmiştir (5:11-21).

Pavlus, Korint kilisesini Yeruşalim’deki kutsallar için daha önce başlatılmış olan bağışları tamamlamaya teşvik eder (8-9. bölümler). Onlara Makedonyalıların kendi sıkıntı ve yoksulluklarına rağmen cömertçe bağışta bulunduklarını söyler (8:1-5). Pavlus kiliseye, nasıl bağışta bulunmaları gerektiği konusunda talimatlar verir. Herkes yüreğinde suçluluk duygusuyla veya zorunluluktan değil, isteksizce de değil, ancak sevinçle vermeyi amaçlamalıdır (9:7). Tüm cömert bağışlar Tanrı’nın sözle anlatılamaz armağanına minnettarlıkla karşılık vermektir (15. ayet).

Pavlus’un üslubu 10-13. bölümlerde değişir. Bu bölümde kendi karşıtlarına doğrudan hitap eder ve onlara sert bir şekilde meydan okur. Bazıları Pavlus’u mektuplarında cüretkâr, bire birdeyse zayıf olmakla suçlamaktadır (10. bölüm). Kendi üstünlüklerini göstermeye çalışarak kendileriyle övünüyor ve kendilerini başkalarıyla kıyaslıyorlardı (12-18. ayetler). Pavlus durumu karşıtlarının aleyhine çevirir ve kendisi akılsızca övünürken onlardan kendisine katlanmalarını ister (11:1). Elbette Pavlus’un övünmesi onlarınkinden farklıdır. O zayıflığıyla övünür, çünkü Tanrı’nın gücü zayıflıkta ortaya çıkmaktadır. Pavlus, Mesih’in gücü üzerinde bulunsun diye zayıflıklarıyla övünmeyi tercih eder (12:9-11). Onlara, kendisini daha az sevmeleri anlamına gelse bile, onları sevdiği için onlar uğruna harcamada bulunmaya ve bizzat harcanmaya hazır olduğunu söyleyerek amacını ortaya koyar (15. ayet). Mektubunu son nasihatler, sıcak bir sevgi sergilemesi ve zarif bir övgü duasıyla sonlandırır.

Genel Hatlar

• I. Giriş (1:1–11)
• A. Selamlamalar (1:1–2)
• B. Sıkıntılardaki Teselli İçin Tanrı’ya Kutsamalar (1:3–11)
• II. Seyahat Planlarına İlişkin Savunma (1:12—2:13)
• A. Kişisel Dürüstlüğe İlişkin Savunma (1:12–24)
• B. Değişen Planlara İlişkin Savunma (2:1–13)
• III. Hizmete İlişkin Savunma (2:14—7:16)
• A. Mesih’in Mesajı: Ölüm ve Yaşam Kokusu (2:14–17)
• B. Pavlus’un Tavsiye Mektubu Olarak İnsanlar (3:1–6)
• C. Yeni Antlaşma Hizmetinin Daha Büyük Yüceliği (3:7–18)
• D. Mesih’in Mesajı, Müjde’nin Işığı (4:1–6)
• E. Toprak Kaplarda Müjde Hazinesi (4:7–15)
• F. Gelecek Yücelik Umudu (4:16—5:10)
• G. Barıştırma Görevi (5:11–21)
• H. Gerçek Bir Tanrı Hizmetkârının Nitelikleri (6:1–13)
• I. İmansızlarla Paydaşlığı Redde Yönelik Çağrı (6:14—7:1)
• J. Son Nasihat ve Tövbeden Dolayı Sevinç (7:2–16)
• IV. Para Toplama (8:1—9:15)
• A. Makedonya’daki Kiliselere Verilen Lütuf (8:1–5)
• B. Başlatılan Bağışların Tamamlanmasına Yönelik Talimat (8:6–15)
• C. Titus Tavsiye Ediliyor (8:16–24)
• D. Para Toplama İçin Hazır Olunmasına Yönelik Nasihatler (9:1–5)
• E. Neşeyle Vermenin Önemi (9:6–15)
• V. Pavlus’un Ziyareti Öncesinde Karşıtlarına Azarları (10:1—13:10)
• A. Yetki Savunması ve Karşıtlara Azar (10:1–7)
• B. Akılsızca Övünme ve Karşılaştırmalarla Mücadele (10:8–18)
• C. Elçisel Övünç (11:1–33)
• D. Mesih’in Gücü Görülsün Diye Zayıflıklarla Övünme (12:1–10)
• E. Pavlus Gerçek Bir Elçinin İşaretlerini Ortaya Koyuyor (12:11–18)
• F. Endişe ve Uyarılarla Birlikte Savunmanın Sonlanması (12:19—13:10)
• VI. Sonuç (13:11–14)
• A. Son Selamlar (13:11–13)
• B. Son Kutsama (13:14)