2. Timoteos

Yazar

Selamlama bölümüne göre Pavlus (1:1), Tanrı tarafından gönderilmiş olarak (11. ayet), Mesih’ten aldığı elçilik yetkisiyle 2. Timoteos Mektubu’nu yazmıştır. Yazar kişisel koşullarının mücadelesini anlatmaktadır; hapisteydi ve hâlihazırda savunmaya çıkmıştı (4:16). Ölümünün yakın olduğunu biliyordu (6. ayet) ve “yüce mücadeleyi” sürdürmüş ve yarışı tamamlamıştı (7. ayet). Ortodoks (doğru) inanca bağlı olanların erken dönemdeki kilise tanıklıkları, Elçi Pavlus’un 2. Timoteos’un yazarı olduğu konusunda hemfikirdir. Birinci yüzyılın sonundaki kilise önderleri 2. Timoteos’tan alıntılar yaparlar ki bu da mektubun elçisel yetkiye sahip olduğunu göstermektedir.

1. Timoteos gibi, bu mektup da “sevgili oğlum Timoteos’a” yazılmıştır (1:2). Timoteos erken dönemdeki kilisede önemli bir rol oynamıştı ve Pavlus için çok özeldi. Pavlus’un ruhsal oğluydu ve muhtemelen Pavlus’un ilk müjdeleme yolculuğu sırasında iman etmişti. Memleketi Listra’dan ayrıldıktan sonra Timoteos, Pavlus’un ikinci ve üçüncü müjdeleme yolculuklarında ona eşlik etmiştir. Pavlus onu ayrıca yerel kiliselere yön vermesi için de görevlendirmiştir. Timoteos’un yüreklendirilmeye ihtiyacı olan çekingen bir kişi olduğu anlaşılmaktadır (7-8. ayetler; 2:1-6).

Tarih

Uzmanlar 1. ve 2. Timoteos’ta bahsedilen koşulların Elçilerin İşleri’ndeki herhangi bir özel senaryoyu yansıtmadığı konusunda hemfikirdir. Bu da bizi, bu iki mektubun daha sonraki bir tarihte, Pavlus’un Roma’daki iki yıllık hapis cezasından kurtulmasından sonra yazıldığı sonucuna götürmektedir. Pavlus hapse girmeden kısa bir süre önce, Anadolu’nun kuzeybatısında, Misya kıyısında büyük bir kent olan Troas’ta bulunuyordu (4:13). Pavlus abasını orada bıraktığına göre, yazın orada bulunduğu varsayılabilir ve Timoteos’un da kıştan önce yanına gelmesini istediğine göre, Pavlus’un uzun süredir hapiste olmadığını ve şimdi aynı yılın sonbaharı olduğunu da varsayabiliriz. Pavlus’un ilk tutukluluğu bir ev hapsiydi (Elç. 28). Bu ikinci tutukluluk farklı bir nitelikteydi. Pavlus kendini terk edilmiş hissetmişti (2.Ti. 4:16) ve Onisiforus onun nerede hapsedildiğini bulmak için “gayretle” araştırmak zorunda kalmıştı (1:17). Tarihçiler Pavlus’un M.S. 67 yılı civarında öldürüldüğünü tahmin etmektelerdir. Bununla birlikte, Pavlus’un yaşamındaki son olayların kronolojisi, bu mektubu hangi yılda yazdığından emin olmak için yetersizdir.

Tema

Hizmette zorluklara ve sahte öğretilere karşı yüreklendirme.

Amaç

Pavlus Timoteos’u, kendisine emanet edilen hizmette Pavlus gibi sadık kalmaya teşvik etmek üzere yazmaktadır; öyle ki, o da yücelik tacını alabilsin.

Toplu Bakış

2. Timoteos’un Kurtuluş Vahyine Katkısı

Timoteos’a yazılan iki mektup arasında benzerlikler olduğu görülmektedir. Her ikisinde de Timoteos güçlü olmaya, kilise yaşamını düzene sokmaya ve sahte öğretmenlere karşı uyanık olmaya çağrılmaktadır. Her iki mektup da Timoteos’u Rab’be sadakat yolunda teşvik etmeyi amaçlasa da aralarında büyük farklılıklar vardır. Birinci mektup daha nesnel ve işle ilgili bir havaya sahiptir; kilise yaşamını düzene sokmaya ve korumaya ilişkin ilgili çeşitli konulara değinmektedir. İkinci mektupsa daha kişiseldir; ölmekte olan bir dostun ve Rab’deki kardeşin ruhsal mirasıdır. Pavlus Timoteos’un varlığını özlemle bekler ve defalarca ondan hapisteyken gelip kendisini ziyaret etmesini ister (4:9, 21).

Genel Hatlar

• I. Selamlamalar ve Şükran (1:1–5)
• A. Mektubun Adresi (1:1–2)
• B. Timoteos’un İmanı İçin Tanrı’ya Şükür (1:3–5)
• II. Yüreklendirmeler ve Nasihatler (1:6—2:13)
• A. Cesur Olmaya ve Gerçekten Utanmamaya Dair Nasihat (1:6–11)
• B. Gerçeğe Sımsıkı Tutunmaya Dair Tembih (1:12–18)
• C. Hizmette Zorluklara Dayanmaya Dair Yüreklendirme (2:1–13)
• III. Sebata Teşvik İçin Uyarılar ve Nasihatler (2:14—4:5)
• A. Sapkın Öğretmenlere, Sahte Öğretilere ve Diğer Günahlara Karşı Uyarılar (2:14–26)
• B. Son Günlerde İmandan Dönmeye Karşı Uyarılar (3:1–9)
• C. Tanrı Sözü’nde Sağlam Durmaya Dair Nasihat (3:10–17)
• D. Tanrı Sözü’nü Vaaz Etmeye Dair Nasihat (4:1–5)
• IV. Kapanış Sözleri (4:6–22)
• A. Pavlus’un Kendi Ölümüne ve Diri Umuduna Dair Tanıklığı (4:6–8)
• B. Kişisel Selamlar (4:9–21)
• C. Kutsama (4:22)