1. Temel noktalar: Bir ihtiyar, (i) 1. Timoteos 3:1-7 ve Titus 1:6-9’da gördüğümüz niteliklere sahip olan, (ii) topluluk tarafından ihtiyarlığı onaylanmış olan ve (iii) topluluğa Söz’ü öğreterek (1. Tim. 3:2), koyunları için dua ederek (Yak. 5:14) ve kilisedeki gidişatı gözeterek (1. Pet. 5:2) onlara önderlik eden bir adamdır.
2. Gözetim: Bir ihtiyar, sürüsünü gözetmelidir. Koyunlarına öğretmeli, zayıf ve korunmasız olanları güçlendirmeli ve korumalı, inatçıları azarlamalı ve baş edilmesi zor olanlara karşı sabretmelidir (2. Tim. 2:24-25; Elç. 20:28; 1. Sel. 5:14). Bir ihtiyar, Tanrı’ya karşı onlardan sorumlu olan biri olarak, kilisesinin üyelerini gözetir (İbr. 13:17).
3. Çoğulluk: Yeni Antlaşma’da, yerel kiliselerin sürekli olarak birden fazla sayıda ihtiyarları olduğunu görürüz (Elç. 14:23, 20:17; Flp. 1:1; 1. Tim. 5:17; Yak. 5:14). Baş Çobanımız İsa, koyunlarına öğreten, onları koruyan, yönlendiren ve seven bir grup kutsal adamı kullanarak, kendi sürüsüyle ilgilenmektedir. Bunun anlamı da, her yerel kilisenin kendi pastörünün önderliğinde, halihazırda bir ihtiyarın görevlerini yerine getirmekte olan kişileri bulması ve onları ihtiyar olarak ataması gerektiğidir.

Kilise ihtiyarı nedir? yazısı ilk önce Müjde Birliği üzerinde ortaya çıktı.

1. Söz’ü vaaz edin. Genç bir pastörün yapması gereken en önemli şey, Tanrı’nın Sözü’nü vaaz etmektir. Her şey burada başlar. Günahkârları imana döndüren ve kutsalları kutsallaştıran şey, Tanrı’nın Sözü’dür (1. Sel. 1:5; Yuh. 17:17). Ruhsal sağlığı, gelişimi ve tanrısal değişimi sağlayan şey, Tanrı’nın Sözü’dür (1. Sel. 2:13). Dolayısıyla, Tanrı’nın Sözü’nü sadık ve açıklayıcı bir şekilde vaaz etmek, genç bir pastörün en büyük önceliği olmalıdır. 
2. İnsanları sevin. Bir pastör kilisesindeki insanları sevmek zorundadır. Onların arasında olmalı, onlarla ilgilenmeli, onlara hizmet etmeli, onları yüreklendirmeli, onlara sabırla katlanmalı ve kendini onlara adamalıdır. Özellikle hizmet yaşamının başlarında olan bir pastör için insanları cömertçe ve derinden sevmek, insanların da kendisine güvenmesi açısından önemlidir. Sevgiyle kazanılan güven olmadan, onun izinden gitmeyeceklerdir.
3. Önemli olan şeyleri iyi belirleyin. Her mesele, uğrunda kavga edilecek kadar önemli değildir. Genç bir pastör, en önemli şeyin ne olduğunu net bir şekilde görebilmek için uğraşmalı ve yalnızca konu gerçekten de önemliyse ayak diremelidir. 
4. Uzun soluklu düşünün. Her şeyin bir gecede değişmesini beklemeyin. Planınız bir yerde kalıcı olmak ve değişim yolunda uzun süre çalışmak olsun. İnsanlarınıza sabırla öğretin ve onları sabırla yetiştirin. Kendinizi insanlarınıza uzun soluklu olacak bir şekilde hizmet etmeye adayın ve Rab’be, doğru zamanda hizmetinizin meyvelerini sağlaması için dua edin.

Genç bir pastörün yapması gereken en önemli şeyler nelerdir? yazısı ilk önce Müjde Birliği üzerinde ortaya çıktı.

“İhtiyar” ve “diyakon” unvanları, kilise hizmeti açısından olmazsa olmaz unvanlar olmasalar bile, kullanılmalarının neden gerekli olduğunu gösteren geçerli sebepler vardır:

1. Bu, yetkimizin insan bilgeliğine değil, Kutsal Yazılar’a dayandığını gösterir. Kutsal Yazılar’a dayanan unvanlar kullanmak Tanrı’nın buyruklarını takip ettiğimizin, kilisede önderlik yapısının nasıl olması gerektiğine kendimiz karar vermediğimizin bir göstergesidir. Tanrı bizlere ciddi bir şekilde izlememiz gereken temel bir yapı vermiştir. Bu yapıdan şaşmak veya önderlerimize Kutsal Kitap’ın onlara verdiği unvanlarla hitap etmeye gerek olmadığına karar vermek, bir şeyleri Tanrı’dan daha iyi bildiğimizi söylemek olur.

2. Bu, topluluğun önderlerden ne beklemesi gerektiğini bilmesine yardımcı olur. Bir kilise Kutsal Kitap’ın yaptığı gibi “ihtiyar” ve “diyakon” unvanlarını kullandığında, bir kilise üyesi kolaylıkla Kutsal Yazılar’a bakıp bu kişilerin “iş tanımı”nı görebilir. Kutsal Yazılar’a bakar ve önderlerden tam olarak ne beklemesi gerektiğini bilir.

3. Bu, önderlerin Kutsal Kitap’taki niteliklere göre değerlendirilmesini sağlar. Kutsal Kitap’ta vasilik, meclis üyeliği, “liderlik takımları” veya bizim sonradan ortaya çıkardığımız diğer unvanlarla ilgili belirli nitelikler aranmamaktadır. Ancak “ihtiyar” ve “diyakon” unvanları için Kutsal Kitap’ta aranan belirli nitelikler vardır. Kutsal Kitap’a bağlı görev terimlerini kullanmak, önderliğin Kutsal Kitap’taki standartlara göre değerlendirilmesi açısından gereklidir. Bu özellikle de Tanrı Sözü’nü öğretme yetkisi olan ihtiyarlar için önemlidir (1. Tim. 3:2). Kiliseyi ve gidişatını gözeten kişilerin Kutsal Yazılar’a sıkı bir şekilde hakim olması ve Kutsal Yazılar’ı öğretebilmesi, kilise için önemli ölçüde fayda sağlar. Bu şekilde, kilise insan bilgeliğiyle değil, devamlı olarak Tanrı’nın Sözü’yle şekillendirilecektir.(Bu yazının büyük bir kısmı, Benjamin Merkle’ın “Do We Need To Use the Titles ‘Elder’ and ‘Deacon’?“ adlı makalesinden uyarlanmıştır.)

“İhtiyar” ve “diyakon” unvanlarını kullanmak önemli midir? yazısı ilk önce Müjde Birliği üzerinde ortaya çıktı.

Şüphesiz bu gibi sorular, o an içinde bulunulan duruma göre cevaplandırılmalıdır ama şu yedi noktada, yeri geldiğinde pastörlerin belki de işlerini kaybetmeyi dahi göze almaları gerekebilir:

1. Müjde. Bir konu Müjde’yle ne kadar alakalıysa, bir pastör de o konuyu o kadar savunmalıdır. Elbette birinin sahte bir müjde öğretmesi veya sahte bir müjdeye yol açabilecek başka doktrinler öğretmesi durumunda bu kişinin karşısında durmak da buna dahildir. Ancak aynı zamanda Müjde’yi bozan farklı hizmet felsefeleri söz konusu olduğunda da, örneğin toplumsal değişim eylemlerine odaklanıp müjdelemeyi ikinci plana atmak veya müjdelemeyi tamamen bırakmak gibi durumlarda da aynı şey geçerlidir.
2. Birlik. Bir pastör, kiliseyi yanlış bir şekilde bölebilecek herkesin ve her şeyin karşısında sert bir şekilde durmalıdır. 
3. Kutsal Yazılar doktrini. Bir pastör, Kutsal Yazılar’ın yetkisini sarsmaya çalışan her türlü girişimin (yanılmazlığına yapılan saldırılar gibi) karşısında durmalıdır. Çünkü Kutsal Yazılar, kilise yaşamının ve kilise sağlığının kaynağıdırlar.
4. Doğruluk ve dürüstlük. Bir pastör kendisinin doğruluğunu ve dürüstlüğünü sarsacak veya Tanrı Sözü karşısında vicdanını rahatsız edecek her türlü şeyden kaçınmalıdır.
5. Kilisenin kutsallığı. Bir pastör, kilisenin veya kilise üyelerinin kutsallığına zarar verecek her şeyin karşısında durmalıdır.
6. Koyunların iyiliği. Eğer bir çoban, koyunlarının iyiliği için işini kaybetmeyi göze alamıyorsa, gerçek bir çoban (pastör) değildir.
7. Vaaz. Bir pastörün yaptığı en önemli şey, Tanrı’nın Sözü’nü vaaz etmektir. Bu nedenle, eğer bir kilise bir pastörün Kutsal Kitap’ı açıkça vaaz etmesine engel oluyorsa, o pastör o kiliseden ayrılmaya hazır olmalıdır. Elbette bu, pastörün Kutsal Kitap’taki belirli doktrinleri ne zaman ve nasıl öğreteceğine dikkat etmeyeceği anlamına gelmez.

Bu ilkelerden birinin risk altında olup olmadığı her zaman açıkça belli olmayabilir. Yine de bunlar, bir pastörün ne zaman sert bir karşıt duruş sergilemesi gerektiğini anlayabilmesi için doğru soruları sorabilmesini sağlar: “Bu durumda harekete geçmezsem, koyunlarım zarar görür mü?”

Pastörler hangi konularda sonuna kadar mücadele etmelidirler? yazısı ilk önce Müjde Birliği üzerinde ortaya çıktı.

Editörün notu: Bu makale, Bob Johnson tarafından yazılan serinin üçüncü bölümüdür:

• Bölüm 1: Çobanlığımızdan Henüz Memnun Değiliz (2014)
• Bölüm 2: Çobanlığımızdan Henüz Memnun Değiliz-Ama İlerleme Kaydediyoruz (2016)
• Bölüm 3: Çobanlığımızdan Henüz Memnun Değiliz-Ama Eskiye Göre Çok Daha İyi Gidiyoruz (2018)

Son dört yılda, Bob’un bu makalelerde konu aldığı fikirler ve kararlar aracılığıyla, Tanrı bu kiliseye bolca sağlık ve cesaret getirdi. Okuyun ve ruhsal olarak beslenin ama belki daha da önemlisi, okuyun ve öğrenin!

* * * * *

Geçen gün, hızlı bir öğle yemeği yemek için yerel bir Wendy’s şubesine uğradım ve kilisemin bir üyesine rastladım. Bu kız kardeş, kişisel olarak gözetimimde bulunan üyelerin grubundaydı (açıklama için bunu okuyun). Aynı sabah önceki saatlerde, bu kadına ve kocasına bir e-posta göndermiştim. Onlara her salı onlar için dua ettiğimi hatırlatmış ve yaşamlarında herhangi yeni bir şey ve/veya dua istekleri olup olmadığını sormuştum.

Oğlu Wendy’s şubesinde çalışıyordu ve işini o an bırakamadıysa da, en azından selamlaşma şansımız oldu. Tam oradayken, kadına önceki konuşmalarımızla ilgili bazı özel sorular sorma şansım oldu ve bu üyeyi ve ailesini teşvik edip onlarla ilgilenebildim.

İLERLEME KAYDETTİK

Birkaç yıl öncesinde olsak, bunların hiçbiri gerçekleşmiş olmazdı. Tanrı’nın lütfuyla, üyelerimize çobanlık etme konusunda büyük ilerleme kaydettik.

Ben harika bir ihtiyar grubuyla birlikte hizmet ediyorum. Bu adamlar yıllarca sağlam bir önderlik sunmuşlardı. Ama yine de, birkaç yıl önce, birkaç şey benim için sorun teşkil etmeye başladı. Geçerli bir üyelik listesine sahip olmakta kararlıydık ama listeyi her gözden geçirişimizde, kiliseden uzaklaşmış olan insanlar fark ediyorduk. Üstelik dürüst olmak gerekirse, birisinin onlarla temasa geçip geçmediğini ya da ilk başta neden ayrıldıklarını bile bilmiyorduk.

Küçük gruplarımız ve yetişkin Kutsal Kitap gruplarımız var. Bunlar kilisemizdeki insanları kesinlikle birbirine bağlamaktaydı. Ancak Kutsal Kitap’a göre, üyelerin sağlığını ve üyelik listesinin doğruluğunu denetlemek ihtiyarların sorumluluğundadır. Bizlerse basit bir şekilde söylersek, bu konuda yeterince iyi bir iş çıkarmıyorduk. Buna ikna olarak, bu konuda bir şeyler yapmamız gerektiğine karar verdim ve bu yüzden ihtiyarlarımızın sürüye çobanlık etme şeklini değiştirmek üzere yola çıktık. Bu dört yıl önceydi.

BU NASIL İŞLİYOR?

2014’te, kilisemizin her üyesine tutarlı ve kişisel bir şekilde gözetim sağlamak için ihtiyarlarımızın nasıl bir plan geliştirmek istediğine dair bir makale yazdım. İki yıl sonra da bu planın nasıl gittiğine dair bir güncelleme yazısı yazdım. Neden bahsettiğimi daha iyi anlamak için, önceki makaleleri okumak yararlı olacaktır çünkü mevcut çabalarımızdan elde edilen meyve, birkaç yıllık emeğin ve ince ayarların sonucudur.

Şu anda durumumuz şöyle: Her ihtiyarın insanların mevcut durumunu görmek ve onlarla nasıl ilgilenebileceğimizi öğrenmek için düzenli olarak temasta bulunduğu bir Üyelerle İlgilenme Grubu var. Aylık ihtiyar toplantılarımızda, her bir ihtiyar, sorumluluğunda bulunan üyelerin en az beşiyle ilgili rapor veriyor. Bu sayede hepimiz insanların mevcut durumundan haberdar oluyor ve onlar için dua edebiliyoruz. Bu güncel bilgilendirme ve dua zamanları, toplantımızın en uzun kısmı haline geldi.

Her ihtiyarın Üyelerle İlgilenme Grubunda yaklaşık 60 üyesi var. 2018’in başında, her üyeyi inceledik ve hangi Üyelerle İlgilenme Grubunun hangi üye için uygun olacağına karar verdik. Mümkünse, üyeleri zaten tanıdıkları bir ihtiyar tarafından yönetilen bir gruba koymak istedik. Örneğin, küçük grubumun tüm üyeleri aynı zamanda Üyelerle İlgilenme Grubumdadır. Onları zaten her zaman görüyorum ve bu nedenle yaşamlarında neler olup bittiğinden de devamlı haberdarım.

Bunu şöyle yaptık: Bir ihtiyar, her üyeyi en mantıklı olduğunu düşündüğü ihtiyara atayarak, Üyelerle İlgilenme Gruplarını yaratmış oldu. Sonra hepimiz bir araya geldik ve gruplar arasında üye değişimi yaptık. Örneğin, bazıları bizim tanımadığımız bazı üyeleri öğrenci olarak yetiştirmekte ve onlara danışmanlık vermekteydi. Bu üyelerin doğru gruplarda olmalarını istedik. Çoğumuz için grubumuzdaki 60’tan fazla üye, zaten tanıdığımız ve yarı-düzenli bir şekilde karşı karşıya geldiğimiz insanlardı.

Bundan sonra, topluluğu dahil edildikleri Üyelerle İlgilenme Grubuyla alakalı bilgilendirdim. Onlara bir ihtiyarın onlarla iletişime geçeceğini söyledim. (Başlangıçta bunlara İhtiyar İlgilenme Grupları ismini verdik ancak yaşlı bir beyefendi buna biraz alındı çünkü ihtiyar kelimesinin kendi yaşına yönelik olduğunu düşündü. Bu yüzden de bu ismi Üyelerle İlgilenme Grubu olarak değiştirdik.) Bu çobanlık planını üyelik derslerimizdeki her aday üyeye de açıkladım. Hatta bir kişi üyelik için başvurduğunda, ilk yıl kendileriyle ilgilenecek olan ihtiyarla bir görüşme yapmasını sağlarız, bu sayede bu kişilerle daha hızlı bir ilişki kurulmuş oluyor. Yıl boyunca, ihtiyarlarımızdan biri bu üyelik görüşmelerini ve üye atama sürecini organize etmekle görevlidir.

Hizmet ettiğim üyelerle ilgilenmek artık çok daha kolay ancak özellikle izini sürmek ve konuşmak zorunda kaldığım bazı üyeler da var. Örneğin, grubumdaki her üye için haftanın belirli bir gününde dua edeyim diye bir dua listesi oluşturdum. Sonrasında bu listeleri düzenli olarak onlara e-postayla gönderiyorum ve onlara dua isteklerini soruyorum. İhtiyarlar kendi gruplarındaki üyeler hakkında birbirlerini bilgilendirdiğinde, bir bütün olarak sürümüzün sağlık durumunu iyi bir şekilde kestirebiliyoruz.

Kilise önderliğindeyseniz, muhtemelen birçok toplantıya gidiyorsunuzdur. Tanrı’nın sizlere verdiği görevi yerine getirdiğinizi bilerek bir önderlik toplantısından çıkmanın ve eve gitmenin nasıl bir şey olduğunu hayal edebiliyor musunuz? Sürülerine çobanlık eden ihtiyarlar kiliseye güzel bir armağandır. Çobanlar koyun gibi koktuğunda, koyunlar da çobanlarını takip edecektir.

Bob Johnson

Çobanlığımızdan Henüz Memnun Değiliz-Ama Eskiye Göre Çok Daha İyi Gidiyoruz yazısı ilk önce Müjde Birliği üzerinde ortaya çıktı.

Hazırlayan: Jon Bloom

Hristiyan olduğunu söyleyen herkes, Hristiyan bir önderin hizmetkâr bir önder olması gerektiği konusunda hemfikir olacaktır. İsa bu konuda daha net olamazdı:

“Ulusların kralları, kendi uluslarına egemen kesilirler. İleri gelenleri de kendilerine iyiliksever unvanını yakıştırırlar. Ama siz böyle olmayacaksınız. Aranızda en büyük olan, en küçük gibi olsun; yöneten, hizmet eden gibi olsun.” (Luka 22:25-26)

Her zaman hemfikir olunamayan konuysa, hizmetkâr önderliğin belirli bir durumda nasıl sergileneceğidir. Bazı zamanlarda hizmetkâr önderler tabiri caizse başkalarının ayaklarını yıkarlar (Yuhanna 13:1-17) ancak diğer zamanlarda azarlarlar (Matta 16:23) ve hatta terbiye ederler (Matta 18:15-20). Bazı zamanlarda kendilerini feda ederler (1. Korintliler 9:7) ancak bazı zamanlarda ciddi buyruklar savururlar (1. Korintliler 5:2; 11:16).

Bulanık Sulara Doğru

Diğer bazı faktörler, suları bizim için daha da bulanık hâle getirir. Örneğin, tüm Hristiyan önderlerin içinde yer etmekte olan günah vardır ve bu da, en olgun hâlleriyle bile, hâlâ kusurlu hizmetkârlar olacakları anlamına gelir. Buna eklenen bir diğer gerçek de, çoğu önderin henüz maksimum olgunluk seviyelerine erişmemiş olmalarıdır. Üstelik tüm Hristiyan takipçilerde de günah mevcuttur ve onların da çoğu maksimum olgunluk seviyelerine henüz erişmemiştir. Bunun yanında, birçok farklı mizaç, yaşantı, armağan ve çağrı vardır ve bunları hepsi önderlerin hem hizmet etme şekillerini hem de takipçilerin onların önderliğini algılama şekillerini etkilemektedir. Bir önderin tüm yüreğiyle hizmet etmek üzere kalkıştığı bir şey, yine aynı temiz duygulara sahip olan bir başka takipçi tarafından kendilerine “egemenlik taslama” olarak algılanabilir (2. Korintliler 1:24). Ayrıca bir de, yırtıcı kurtlar gibi olan, kendilerine hizmet eden önderler vardır ve bunlar kendi takipçilerini kandırdıkları yerde, hizmetkâr önderler gibi davranıyor görüntüsü çizerler.

Dolayısıyla, bir önderin Mesih’i andıran bir yürekle hizmet edip etmediğini anlamak, iyiliksever, sabırlı ve alçakgönüllü bir muhakeme gerektirir. Bu kolay değildir. Her zaman her bedene uyacak bir hizmetkâr önder tanımı yoktur. Kilise genelindeki ihtiyaçlar ve durumlar son derece geniş ve çeşitlidir ve birçok farklı türden öndere ve armağana ihtiyaç olmaktadır. Önderlerin yüreklerini değerlendirirken kendi içimizdeki önyargılara karşı tetikte olmamız gerekir. Her birimiz az ya da çok belirli türdeki önderlere çekim duyarız ve tercihlerimiz sağlam olmayan ve hatta merhametsiz ölçütler bile olabilir.

Hizmetkâr Önderin Beş İşareti

Yine de, Yeni Antlaşma bize bir Hristiyan önderin uygunluğunu değerlendirirken başvurabileceğimiz bazı noktaları öğretmektedir (örn. bkz. 1. Timoteos 3:1-13). Bir önderde, bu önderin temel amacının Mesih gibi hizmet etmek olduğunu bize gösterecek ne gibi özelliklerin aramamız gerekir? Gereken tüm özellikleri kayda geçirdiğim söylenemez ama aşağıda beş temel göstergeye yer verdim.

1. Hizmetkâr bir önder, Efendisi’nin yüceliğini amaçlar.

Efendisi de kendi itibarı veya hizmet ahalisi değil, Tanrı’dır. İsa şöyle demiştir: “Kendiliğinden konuşan kendini yüceltmek ister, ama kendisini göndereni yüceltmek isteyen doğrudur ve O’nda haksızlık yoktur” (Yuhanna 7:18). Mesih’i andıran bir önder, Mesih’in bir kuludur (Efesliler 6:6) ve zaman içerisinde kul olduğu şeyin kişisel itibarı, konumu veya maddi güvenliği değil, ancak Mesih’in ta kendisi olduğunu gösterir. Bu şekilde, “kendi zararına ant içse bile, dönmez andından” (Mezmurlar 15:4).

2. Hizmetkâr bir önder fedakâr bir biçimde, hizmet ettiği kişilerin yüce sevincini amaçlar.

Bu, Efendisi’nin yüceliğini amaçlamakla ters düşmez. İsa şöyle demiştir: “Aranızda büyük olmak isteyen, ötekilerin hizmetkârı olsun… Nitekim İnsanoğlu, hizmet edilmeye değil, hizmet etmeye ve canını birçokları için fidye olarak vermeye geldi” (Matta 20:26, 28). Mizacı, armağanları, becerileri veya etki alanı ne olursa olsun, sorumlu olduğu kişilerin “imanda gelişip sevinmesi” için gereken her türlü fedakârlığı gösterir ve bu da elbette Tanrı’nın yüceltilmesiyle sonuçlanır (Filipililer 1:25; 2:9-11).

3. Hizmetkâr bir önder, Müjde’ye gölge düşürmektense, kendi haklarından feragat eder.

Pavlus bunu şu şekilde ifade etmiştir: “Daha çok kişi kazanayım diye herkesin kölesi oldum” (1. Korintliler 9:19). Bunun kendisi için anlamı neydi? Bu zaman zaman bazı yiyecek ve içeceklerden uzak duracağı, hizmet ettiği kişilerin maddi desteğini reddedeceği, kendisini destekleyebilmek adına kendi elleriyle çalışması gerekeceği, aç kalacağı, yoksul giysiler giyeceği, dövüleceği, evsiz kalacağı veya gerek kilise içinde gerekse dışında, saygısızlıklara katlanacağı anlamına geliyordu (1. Korintliler 4:11-13; 9:4-7). Ayrıca evlenmemeye karar vermişti (1. Korintliler 9:5). Tüm bunlar elbette kendisi şehit düşmeden önceydi. Pavlus’un önderlik çıtası aşırı yükseklerde olabilir ama eğer sonucunda Mesih’e daha çok kişinin kazandırılacağına inanıyorlarsa, tüm hizmetkâr önderlerin kendi haklarından feragat etmeleri gerekir.

4. Hizmetkâr bir önder, kişisel olarak göz önünde olmayı ve tanınmayı düşünmez.

Vaftizci Yahya gibi, hizmetkâr bir önder de kendisini “Güvey’in dostu” olarak görür (Yuhanna 3:20) ve kendi rolüyle göz önünde olmakla meşgul değildir. Daha az görünür rollerde olanları daha az önemli olarak görmez. Ayrıca görünür rolleri daha önemli roller olarak görüp kıskançlık da etmez (1. Korintliler 12:12-26). Kendisine emanet edilen görevin en iyi şekilde kâhyalığını yapar ve görev tayinlerini memnuniyetle Tanrı’ya bırakır (Yuhanna 3:27).

5. Hizmetkâr bir önder, çekileceği zamanın geleceğinin farkındadır ve bunu iyilikle kabul eder.

Bütün önderler yalnızca belirli bir dönem için hizmet ederler. Bazı dönemler uzun, bazıları kısadır. Bazıları bolluk içerir, bazıları kıtlık içerir. Bazıları kayda geçer ve hatırlanır, çoğuysa hatırlanmaz. Ama her dönemin bir sonu vardır. Vaftizci Yahya kendi döneminin sona ermekte olduğunu fark ettiğinde, şöyle demişti: “İşte benim sevincim böylece tamamlandı. O büyümeli, bense küçülmeliyim” (Yuhanna 3:29-30).

Bazen döneminin sonunu fark eden ilk kişi önderin kendisidir, bazen başkaları bunu fark eder ve bazen de Tanrı, önderin o an için anlayamayacağı sebeplerle döneminin haksız bir biçimde sonlanmasını sağlar. Ama hizmetkâr bir önder, kendi pozisyonunu Mesih’in davasına iyilikle teslim eder çünkü kimliği ve güveni kendi çağrısında değil, Mesihi’ndedir.

Önderlerinize Karşı Merhametli Olun

Yeryüzündeki hiçbir Hristiyan önder, bu beş işaretin de tamı tamına vücut bulmuş bir hâli değildir. Bunun tek örneği İsa’dır. Önderlerimizin büyük bir çoğunluğu Tanrı’ya sadık kalmaya çalışan kusurlu önderlerdir.

Bu nedenle, önderlerimize sunabileceğimiz en büyük armağanlardan bazıları 1) bu beş lütfun herhangi birini onlarda gördüğümüzde açıkça teşvik olmamız (dillerimizi gevşetmemiz), 2) tökezledikleri zaman sessizce sabretmemiz (dillerimizi tutmamız) ve 3) soru ve şüphe uyandıran kararlar karşısında sevecen bir muhakeme ve merhametli bir geribildirim sunmamız (dilimizi dizginlememiz) olacaktır. Bu üç nokta hem önderlerimiz hakkında konuşurken, hem de onlara konuşurken kolaylıkla uygulanabilir.

Eğer bir önderin kendi döneminin sonunun geldiğini fark etmesi gerekiyorsa, kendi sadık arkadaşları ona sevecen, merhametli, nazik ve sabırlı bir teşvik ve gerekiyorsa da azar sunsun.

Ama bazen Diotrefis gibi (3. Yuhanna 1:9), bir önderin günahlı kusurları oldukça zarar vericidir veya Yahuda gibi (Luka 6:16), kurt oldukları ortaya çıkar. Bu durumda verilecek merhametli tepki uygun, Tanrı’ya yaraşır ve olgun takipçilerin, azarlama veya hatta terbiye etme noktasında önderlik inisiyatifini almalarıdır (Matta 18:15-20). Bir süre gözlem yaptıktan sonra, bu beş işaretin önderde bariz bir biçimde eksik olduğunu gördükten sonra, artık bu noktaya gelmemiz gerektiğini de anlarız.

Hizmetkâr Önderin Beş İşareti yazısı ilk önce Müjde Birliği üzerinde ortaya çıktı.

Eğer Tanrı tarafından bir pastör olmaya çağrıldıysanız, bu durumda eminim insanlar için dua etmeye isteklisinizdir. Ne yazık ki istek hiçbir zaman yeterli değildir.

Rabbimiz kendi sadık öğrencilerine, “Burada kalın, benimle birlikte uyanık durun” dediğinde, eminim onlar sadık bir şekilde O’nunla uyanık durup dua etmek istiyorlardı.

Maalesef bu istekleri yeterli değildi. Aksine, öğrencileri söz konusu dua olduğunda her pastörün yaşadığı acı bir gerçeğin birer örneği oldular: “Ruh isteklidir, ama beden güçsüzdür” (Mat. 26:41). Kim bilir kaç kere topluluktaki insanlar için dua etmeye karar verip de kendinizi “göz kapaklarınıza ağırlık çöktüğü” için derin derin uyurken bulmuşsunuzdur (Mat. 26:43)?

Bu makalenin amacı, duayla canlandırılmış Tanrı Sözü gerçeğini kullanarak, ağırlık çöken göz kapaklarımıza karşı savaşmaktır. Umuyorum ki, bu derin düşünceler ruhunuzu, “Biz ise kendimizi duaya ve Tanrı sözünü yaymaya adayalım” diyen o elçisel sesle dolduracaktır (Elç. 6:4).

Bu doğrultuda, burada bizleri duasızlık uykusundan uyandırmasını umduğum altı Kutsal Kitap gerçeği sunacağım.

1. Topluluğunuzdaki insanlar için dua etmemek bir günahtır.

Duasızlık günahtır. Bu konuda dürüst olmamız gerekir. Tanrı Sözü’nü vaaz etmeyi reddeden bir pastör Kutsal Kitap’a nasıl uygun davranmıyorsa, insanlar için dua etmeyen bir pastör de aynı şekilde uygun davranmıyordur. Bir Hristiyan olmanın en güzel gerçeklerinden biri de, artık “doğruluğun köleleri” olmamızdır (Rom. 6:18). “Bedenin istekleri” bizi günaha doğru çekse de (Gal. 5:16), imanlılar doğru olanı yapmaya bitmek bilmez bir istek duyarlar. Tanrı kendi yasasını akıllarımıza ve yüreklerimize yazdığı için (Yer. 31:33; İbr. 8:10), bizler doğruluğu sevmeyi ve günahtan nefret etmeyi isteriz (Mez. 25:7;7 İbr. 1:9). Kutsal Ruh, Hristiyanların yaşamlarında günaha göz yummalarına hiçbir zaman izin vermez. Topluluğun üyeleri için de geçerli olduğu gibi, onlara hizmet eden pastörler de kendi yaşamlarında duasızlığı hoş göremez çünkü duasızlık günahtır.

Samuel peygamber, İsrail halkına onlar için şöyle dua edeceğini söyleyerek bu noktayı açıkça ortaya koymuştur: “Bana gelince, sizin için RAB’be yalvarmaktan vazgeçip O’na karşı günah işlemek benden uzak olsun” (1. Sam.12:23). Samuel, Tanrı halkı için dua etmemenin Tanrı’ya karşı bir günah olduğunu anlamıştı. Samuel, Tanrı halkı arasında bir liderdi. Halkın ihtiyaçlarını, bu ihtiyaçlarla ilgilenebilecek olan Kişi’ye, Yahve-Yire’ye götürmeden, bu halkı umursadığını nasıl iddia edebilirdi? Samuel, insanları Rab’be dua etmeye yönlendirmediği sürece, nasıl olur da bu halka önderlik ettiğini iddia edebilirdi? Tanrı halkını dualarda anmamak, onları “çobansız koyunlar gibi” bakımsız, muhtaç ve kılavuzsuz bırakmak demektir (Mat. 9:36). Pastörler olarak bizler günahtan uzak durmak ve doğruluğu aramak için çağrıldık. Duasızlık günahından uzak durmayı öğrenmek ve doğruluğu giyinerek harika bir alışkanlık olan halkımız için dua etme alışkanlığını edinmek zorundayız.

2. Topluluğunuzdaki insanlar için dua etmek Tanrı’yı yüceltir.

Duayla ilgili en sevdiğim ayetlerden biri Mezmurlar 50:15’tir: “Sıkıntılı gününde seslen bana, seni kurtarırım, sen de beni yüceltirsin.”

Geçirdiğimiz her sıkıntılı gün, Tanrı’yı yüceltmemiz için bir fırsat ve bir ayrıcalıktır. Hastaları teselli ederken, yeni imanlıları öğrenci olarak yetiştirirken ve zor durumlarda danışmanlık yaparken, bazen asıl çağrımızdan uzaklaşmakta olduğumuzu hissederiz ama bu bir hatadır.

Karşımıza çıkan her bir sorun, Tanrı’nın yardımı için O’na yakarmamız ve bu sayede O’nu yüceltmemiz için bir fırsattır ve O gerçekten de yardım eder! Tanrı dualarımıza cevap verdiğinde ve kendileri için dua ettiğimiz insanların yaşamında çalıştığında, yücelik O’na gider. Hastaları teselli ettiğinde veya uğraştığımız bir takım sorunları çözdüğünde, yücelik O’na gider çünkü işi yapan O’dur.

John Newton’un (1725-1807) bir ilahisinde sunduğu öneriyi takip etmeliyiz:

Gel ey ruhum, hazırla kendini,
İsa sever dualara cevap vermeyi,
Dua etmenizi bizzat O buyurmuştur size,
Bu yüzden de hayır demez size;
Bu yüzden de hayır demez size.

Bir Kral’a yaklaşıyorsunuz,
Büyük isteklerle geliyorsunuz,
Ama öyle büyüktür ki lütfu ve kudreti,
Kimse bulamaz O’nu aşan bir şeyi;
Kimse bulamaz O’nu aşan bir şeyi.

Dertlerimizin ortasında Rab’bin yardımını aradığımızda, O’na layık olduğu yüceliği vermiş oluruz.

3. Bizler sorumluluğunda olan insanlar için dua eden önderleri örnek almaya çağrıldık.

İbraniler 13:7, bizleri kilise önderlerimiz hakkında düşünmeye çağırır: “Tanrı’nın sözünü size iletmiş olan önderlerinizi anımsayın. Yaşayışlarının sonucuna bakarak onların imanını örnek alın.” Hristiyan kilisesinin büyük önderlerine baktığımızda, hepsinde ortak olan şeyin, duaya adanmışlık olduğunu görürüz. Bunu Elçi Pavlus’un yaşamında görüyoruz. Nitekim Pavlus Koloseliler’e, onların imanını ilk duyduğu günden itibaren, kendisinin ve hizmet arkadaşlarının onlar için dua etmekten hiç geri kalmadıklarını söylemiştir (Kol. 1:9).

Kolose’deki koyunlardan haberdar olduğu andan itibaren onlar için hiç durmadan dua etmek… İşte tam bir sebatkârlık örneği! Kardeşler, bunu düşünün ve bu yaşam şeklini örnek alın. Aynı zamanda Epafras örneğini de düşünün. Pavlus, “sizden biri ve Mesih İsa’nın kulu olan” Epafras için, “Tanrı’nın her isteğinden emin, yetkin kişiler olarak ayakta kalasınız diye sizin için her zaman duayla mücadele ediyor” demiştir (Kol. 4:12). Pavlus ve Epafras gibi Tanrı adamlarının, bu dua adamlarının nasıl bir örnek ortaya koyduklarını düşünün.

4. Topluluğunuzdaki insanlar için dua etmek, Yeni Antlaşma kiliselerinin önceliğinin ne olduğunu ortaya koyar.

Pentikost Günü’nde Kutsal Ruh’un dökülmesi, bir duaya cevaptı. Tanrı aniden kudretini gösterdiğinde, ilk Hristiyan önderler, sayısı 100’ü anca bulan İsa takipçileriyle birlikte dua ediyor ve bekliyorlardı (Elç. 1-2). İlk Hristiyanlar kendilerini “duaya” adamışlardı (Elç. 2:42). Ayrıca kilise, zamanla büyüdükçe ve önderlik ihtiyacı arttıkça, kilise önderleri önceliklerini yeniden belirlemeleri gerektiğini fark ettiler (Elç. 6). Kilisedeki bazı dulların ihmal edilmesi, önderlerin her şeyi yapamayacaklarını anlamalarına yardımcı olmuştu.

Peki öyleyse önderlerin odak noktası ne olmalıdır? İnsanlara birebir iyilik etmekle mi yoksa yönetim işleriyle mi meşgul olmalılar? Bunlar iyi ve ruhsal amaçlar taşıyan seçeneklerdi (Rom. 12:6–8) ancak erken dönemdeki kilise önderleri daha iyi bir seçenek biliyorlardı. Kutsal Ruh’un önderliğinde, şöyle dediler:

Tanrı’nın sözünü yayma işini bırakıp maddi işlerle uğraşmamız doğru olmaz. Bu nedenle, kardeşler, aranızdan Ruh’la ve bilgelikle dolu, yedi saygın kişi seçin. Onları bu iş için görevlendirelim. Biz ise kendimizi duaya ve Tanrı sözünü yaymaya adayalım. (Elç. 6:2-4)

Elçilerin yapılacaklar listesinin nelerden oluştuğunu fark ettiniz mi? Tanrı Sözü’nü çalışıp öğretmek ve dua etmek. Elbette topluluk dulları aç bırakamazdı. Ancak önderler, eğer duayı bırakırlarsa, her şeyi kaybedeceklerini fark etmişlerdi. Eğer önderler Tanrı’nın halkı için dua ederek ellerindeki kovaları Tanrı’nın merhamet kuyusuna daldırmaya devam etmezlerse, dullarla ilgilenmek için gerekli olan tüm o cömertlik de kuruyup giderdi. Eğer Yeni Antlaşma’daki hizmetleri yürütmek istiyorsak, bu durumda Yeni Antlaşma’daki duayı anlamalı ve bunu yaşama dökmeliyiz.

5. Tanrı’nın halkı için dua etmek, onları değişime yönlendirir.

Pastörler olarak bizler, kilisedeki insanların Mesih’e benzerlikte büyüdüklerini görmeyi iple çekiyoruz. Vaazlar hazırlıyoruz çünkü Kutsal Kitap’ın yaşamları değiştirmeye olan gücüne inanıyoruz. Sürümüze örnek oluyoruz çünkü insanların önderlerinin izinden gittiklerini biliyoruz.

Ancak dua ediyor muyuz? Elbette danışmanlığa, vaaza ve insanları yetiştirme fırsatlarına ihtiyacımız vardır. Ancak bunların tümü, Tanrı’nın dua aracılığıyla ortaya çıkan kudreti olmadan işe yaramazdır. Elçi Pavlus, Tanrı halkının kutsallaştırılması için duayı temel bir araç olarak görmüştür. Bu nedenle şöyle dua etmiştir:

Tam bir bilgelik ve ruhsal anlayışla Tanrı’nın isteğini bütünüyle bilmenizi sağlamasını dilemekten geri kalmadık. Rab’be yaraşır biçimde yaşamanız, O’nu her yönden hoşnut etmeniz, her iyi işte meyve vererek Tanrı’yı tanımakta ilerlemeniz için dua ediyoruz. Her şeye sevinçle katlanıp sabredebilmeniz için O’nun yüce gücüne dayanarak bütün kudretle güçlenmenizi diliyoruz. (Kol. 1:9-11)

Bilgi, bilgelik, anlayış, yaşamsal değişim, meyve verme, güç, kudret, katlanma ve sabır. Daha ne isteyebilirsiniz ki! Elçi Pavlus’a göre, bütün bunlar Tanrı halkına dua aracılığıyla gelmekteydi. Filipililer mektubunda, Pavlus defalarca şöyle dua ediyor:

Duam şu ki, sevginiz, bilgi ve her tür sezgiyle durmadan artsın. Öyle ki, üstün değerleri ayırt edebilesiniz ve böylece Tanrı’nın yüceltilip övülmesi için İsa Mesih aracılığıyla gelen doğruluk meyvesiyle dolarak Mesih’in gününde saf ve kusursuz olasınız. (Flp. 1:9-11)

Sevgi, bilgi, derin bir görüş, ayırt etme, paklık, kusursuzluk, doğruluk meyvesi ve bütün bunlar Tanrı’yı yüceltmek içindir. Yine görüyoruz ki, bütün bu bereketler dua aracılığıyla gelmişti. Hizmet ettiğimiz topluluklar da bu özellikleri gösteriyor mu? Belki de “Tanrı’dan dilemiyor” oldukları için göstermiyorlardır (Yak. 4:2). Ya Rab, bizleri duaya yönlendir!

6. Dua, sıradan insanların Tanrı için sıra dışı şeyler yapmalarını sağlayan şeydir.

Yıllar boyunca, kilisemdeki ihtiyarlar Yakup 5:14’te Tanrı’nın hastalar için dua etmemizle ilgili çağrısına uymak için sadık bir şekilde dua etmeye çalıştı. Kilisemizin acı çeken kutsallarından birine şifa versin diye Rab’be dua etmek için ne zaman toplansak, Yakup’tan bir ayet beni hep teşvik etmiştir. Yakup bizlere şöyle hatırlatıyor: “İlyas da tıpkı bizim gibi insandı. Yağmur yağmaması için gayretle dua etti; üç yıl altı ay ülkeye yağmur yağmadı” (Yak. 5:17). Ben bu ayetin 5. bölümün sonuna doğru verilmesinin, her zaman Tanrı’nın sevecen merhametinin bir eseri olduğunu hissetmişimdir.

Düşünün, Yakup biraz öncesinde kilise ihtiyarlarını hasta kişi için şifa umuduyla dua etmeye çağırmıştır. O, görünüşe göre, şifanın kırk yılda bir olan bir olay olduğunu değil, kilisenin normal yaşantısında Tanrı’dan görmeyi beklememiz gereken bir şey olması gerektiğini düşünüyordu. Kendisi şöyle yazıyor: “İmanla edilen dua hastayı iyileştirecek ve Rab onu ayağa kaldıracaktır.” Ne kadar harika bir vaat! İhtiyarlar Tanrı’dan bir mucize yapmasını istiyor. Yakup pastörlerin genel anlamda nasıl düşüneceğini biliyor: “Ben mi? Ben sadece sıradan bir adamım!” Yakup bu itirazı öngörerek, İlyas’ın hikâyesine yer veriyor: “Yeniden dua etti; gök yağmurunu, toprak da ürününü verdi” (Yak. 5:18).

Yakup şöyle diyor: “Bakın ihtiyarlar, sizler de tıpkı İlyas gibisiniz. Tanrı onu kullanarak üç buçuk yıldır değişmeyen havayı değiştirmişti. Elbette Tanrı sizin gibi sıradan adamları kullanarak da sıra dışı işler yapabilir.” Ne büyük bir teşvik! Hizmetlerimiz aracılığıyla Tanrı’nın sıra dışı işler yapması için, bizim sıra dışı olmamıza gerek yoktur. Bunun yerine, sıradanlığımızı tamamıyla ve sevinçle kabul etmeli ve kendimizi Tanrı’nın sıra dışı vaatlerine bırakmalıyız.

Kardeşler, umarım ki bu altı sebep vicdanlarınızı şekillendirecek ve yüreklerinizi daha derin bir tutkuyla duaya yönlendirecektir. Kendinizi kilisenizdeki insanlar için dua etmeye adayın. Tanrı’ya sizi dua konusunda kesin bir kararlılıkla donatması için neden hemen şimdi dua etmiyorsunuz? Tanrı Sözü’yle yenilenen düşünceleriniz itaat meyveleri versin (Rom. 12:1-2). Dua Tanrı’ya yücelik verir, geçmişte yaşamış harika iman adamlarının izinden gider, erken dönemdeki kilisenin önceliğinin ne olduğunu ortaya koyar, topluluğumuzdaki insanları değiştirir ve sıradan insanların sıra dışı işler yapması için Tanrı tarafından kullanılır. Tanrı dua etmemiz için bizlere yardım etsin!

* * * * *

Editörün notu: Bu makale, Pray for the Flock: Ministering God’s Grace through Intercession (Zondervan, 2015) adlı kitaptan derlenmiştir.

Ryan Fullerton

Pastörlere Topluluklarındaki İnsanlar İçin Dua Etmeye Bir Çağrı yazısı ilk önce Müjde Birliği üzerinde ortaya çıktı.

“Pastör” unvanını duyduğunuzda aklınıza gelen ilk kelime nedir? “Nazik” olmaz diye tahmin ediyorum. Demir Dev hariç, popüler kahramanlarımız yumuşak huylu olmalarıyla meşhur değillerdir. Onlar genellikle sadece fiziksel güç, beceri ve irade gücüyle büyük işler başarmaktadırlar. Alçakgönüllülükleriyle değil, kibirleriyle öne çıkmaktadırlar.

Her zaman nazik olduğumu düşünürdüm. Yeni Antlaşma’daki erdemlerin listelerini okurken, nezaket hiçbir zaman dikkatimi çekmemişti. Genç bir adam olarak, şehvete karşı düzenli olarak dua ettim. Gururla savaştım. Tembellikten kurtulmak için çabaladım. Bu ölümcül günahlar, karşı çıkmam gerektiğini bildiğim üç başlı bir canavarı oluşturuyordu. Ama yol boyunca bir yerlerde, Kerberosum’a karşı önden bir saldırı yaparken, sinsi küçük bir günah yüreğimden sızıp arkadan bana saldırdı. Bu yaratık birçok isim kullanır. Sertlik, arsızlık ve otoriter olmak bunlardan bazılarıdır. O ne yumuşak huylu ne de naziktir. 

Peki bu sinsi küçük günah dikkatimi nasıl çekti? Çok sevgili bir kardeşim cesurca bir şey yaptı ve bana bazen sert ve korkutucu olabildiğimi söyledi. O kadar ki, kilisemizin ihtiyar takımında benimle birlikte hizmet edebileceğinden emin değildi. Sözleri beni hayrete düşürdü. İnanamadım ancak inanmamazlık da edemedim. Bu kardeş bilge ve kutsal biri. Ayrıca onun benim için ve ikimizin de sevdiği kilisemiz için en iyisini istediğini biliyordum.

GÜNAHIM BENİ ALDATTI

Daha derine inmemiz gerekiyordu. Kendisinden kilisemizden bu bilgileri paylaşma konusunda kendisini rahat hissettiği iki ihtiyar seçmesini istedim. Dördümüz konuşmak ve dua etmek için oturduk. Onlara endişelerini anlattı. Kendi zayıflıklarını da itiraf ederek, bu konuşmayı alçakgönüllülükle yaptı. Ama konuştukça, nasıl başkalarına kendilerini kötü ve küçük hissettiren konuşmalar yaptığımı daha iyi anladım. Azami sonuçlar beklerken, sık sık asgari rehberlik ve önderlik sağladığımı fark ettim. Şehvet, tembellik ve gurur gibi yönlerim kontrol altındayken, sertlikte bir doruk yapmaya başladığımı öğrendim.

Bu günahı uzun zamandır nasıl gözden kaçırdığımı merak ettim. Sonuçta, düzenli olarak dua ediyor, her gün Kutsal Kitap’ı okuyor ve haftada en az bir kez vaaz veriyordum. Bütün bir topluluğun günahlarıyla ilgilenmek üzere yerel bir kilise tarafından görevlendirilmiştim. Dolayısıyla nasıl oldu da kendi günahımı bu şekilde gözden kaçırabilmiştim?

Kısa cevap şu: Bilmiyorum, günahım beni aldattı. On dokuzuncu yüzyıl teoloğu Archibald Alexander şunları söyler: “Tüm günahlarda, zihin yanıltıcı bir etki altındadır. Doğru düşünceler ve niyetler unutulur veya baskılanır.”[1] Kendisi haklı. Direkt olmak (kabalıktan daha hoş bir kelime), kendi önderlik tarzımın bir parçası diye düşünerek aldatılmıştım.

Haftalar geçtikçe, Rab bana kutsallaştırılmanın pastörler için bile bir süreç olduğunu hatırlattı. Sadece bu değil, sevgili kardeşimin keskin sözlerinde İbraniler 3:13’ün gücünü de gördüm: “‘Gün bugündür’ denildikçe birbirinizi her gün yüreklendirin. Öyle ki, hiçbirinizin yüreği günahın aldatıcılığıyla nasırlaşmasın.” Onun uyarısı beni yüreğimi yeniden yoklamaya yönlendirdi.

KUTSAL YAZILAR BENİ YENİLEDİ

Aynı derecede önemli olan başka bir şeyse, onun azarının beni Kutsal Yazılar’ı yepyeni gözlerle okumaya yönlendirmesi oldu. Örneğin, daha önce Musa’yı düşündüğümde, öncelikle Tanrı’nın halkını Mısır’dan çıkarmak için derin bir özgüvensizliğin üstesinden gelen çok cesur bir lider görürdüm. Bu doğru. Musa güçlü bir adalet savunucusuydu. Ama hepsi bu değildi. Kendi sertliğimle yüz yüze geldiğimde, Musa’yı Tanrı’nın görkemiyle kişisel ve güçlü bir şekilde dönüştürülmüş bir adam olarak da görür oldum. Kutsal Kitap onu şöyle tanımlar: “Musa yeryüzünde yaşayan herkesten daha alçakgönüllüydü” (Say. 12:3).

Daha önceleri, Ruh’un meyvesi üzerinde derin derin düşündüğümde, sevinç, sadakat ve özdenetim ihtiyacımın üstünde çok fazla duruyordum. Ama şimdi, nezaket bana metnin içinden seslendi ve yüreğimi Ruh’un meyvesinin bu özel parçasına koymamı istedi (Gal. 6:22-23).

Öncesinde, kilisede ihtiyarların rolünü incelemek için 1. Petrus 5’e her başvurduğumda, özellikle para hırsıyla değil, gönül rızasıyla hareket etmeleri gerektiğini görmüştüm. Ama şimdi benim için öne çıkan şey, sorumlulukları altındaki koyunlara “egemenlik taslamadan” davranmaları gerektiği oldu (1.Pet. 5:3).

1. Timoteos 3’ü, gözetmenlik görevi için gerekli olan özellikleri düşünerek kaç sefer okumuştum? Evlilikte sadakat, sarhoş biri olmamak ve saygınlık gibi şeylerin her biri dikkatimi çekmişti. Ama artık neon ışıklarıyla parlayan o “egemenlik taslamadan” ifadesini görmeden bu metni okuyamıyorum.

KİLİSEMİZİN YUMUŞAK HUYLU BİR PASTÖRE İHTİYACI YOK

Bir kiliseye önderlik etmek çoklu bir ihtiyar takımıyla bile kolay bir şey değil. İyi bir pastör yoğun bir eleştiri almaya hazırlıklı olmak zorundadır. Bu, işin doğasında vardır. Ayrıca, bir pastörden sadece kilisenin olması gereken yeri bilmesi değil, aynı zamanda kiliseyi bu yere taşıyabilmek için gereken vizyona, özgüvene, gayrete ve iş bitiriciliğe sahip olması da beklenebilir. Bazen günah tarafından perdelenmiş olan akıllarımızdan ötürü biz pastörler, yumuşak huyluluğu kilisemizde yeşertmenin bu noktada bizlere yardımcı olacağını göremiyoruz. Amerika’nın yumuşak huylu bir başkana, ordunun yumuşak huylu bir komutana ve şirketin yumuşak huylu bir CEO’ya ihtiyacı olmadığını biliyoruz. Bu yüzden belki de bunu sesli olarak söylemesek de, kilisemizin yumuşak huylu bir pastöre ihtiyacı olmadığına kanaat getiriyoruz.

Ama kilise bir ülke, bir ordu ya da bir şirket değildir. Tanrı politikacılar, generaller veya CEO’lar tarafından yönetilen bir kilise isteseydi, bunu gerçekleştirebilirdi. Bunun yerine, Tanrı kendi bilgeliği uyarınca kilisenin geleceğini, kendi zayıflığının farkında olma özelliğini taşıyan ihtiyarlara emanet etti: “Üstün gücün bizden değil, Tanrı’dan kaynaklandığı bilinsin diye bu hazineye toprak kaplar içinde sahibiz” (2.Kor. 4:7). İsa kendisini bir hiç kılarak dünyayı kurtardıysa (Flp. 2:7), o zaman her ihtiyarın İsa’nın duruşunu taşıması da kendisinin bir görevidir.

Bir koca olarak, Dave Harvey’nin evlilikte uysallık hakkındaki sözlerini çok takdir ediyorum “Yumuşak huyluluğun zayıf veya pasif olmakla hiçbir ilgisi yok. Yumuşak huyluluk, sevginin dizginlediği güçtür… Evlilikte yumuşak huylu olmak zayıf veya savunmasız olmak değil, iyiliği için her şeyi feda edeceğiniz eşinize adanmış olmaktır.”[2] Bu sözler kilisede çobanlık için de geçerlidir.

Yumuşak huyluluk, zayıflık değildir. Kilisesini kendi bireysel armağanlarına dayanarak yükseltme ihtiyacı hisseden pastör, Müjde’nin gücünü hafife alıyordur. Kendisinin en iç görü sahibi, en keskin, en etkileyici ve en emredici kişi olması gerektiğini düşünen bir pastör, en basit ruhsal gerçekleri kaçırıyor demektir: Tanrı insanların en yumuşak huylu olanlarını kullanmayı sever çünkü kendisine en açık şekilde tabi olanlar onlardır. Bu iyi bir pastörün sessiz, önderlik etme noktasında ketum ya da kendi yargıları hakkında şüpheci olacağı anlamına gelmez. Hiç de böyle değildir! Yine de, bunun anlamı iyi bir pastörün “dinlemekte çabuk, konuşmakta yavaş, öfkelenmekte de yavaş” olduğudur (Yak. 1:19).

Ben hâlâ olması gerektiği gibi nazik değilim ama içimdeki sert olma ayartısının farkındayım ve böyle bir farkındalığın beni daha iyi bir koca, daha iyi bir baba ve daha iyi bir pastör yaptığını biliyorum. Biliyorum ki, bir gün hizmetim bitecek. İnsanlar cenazemde toplanacaklar ve umarım, İsa hakkında benden çok daha fazla konuşurlar. Ama hatırlandığım ölçüde, yumuşak huyluluğu yansıtan bir adam olarak hatırlanmak istiyorum.

YUMUŞAK HUYLULUĞA DOĞRU

Hiçbirimiz olması gerektiği kadar yumuşak huylu ya da nazik değiliz. Ama bu konuda gerçek bir sorununuz olabileceğini düşünüyorsanız, ne yapmalısınız?

Aaron Menikoff

[1] Archibald Alexander, Practical Truths (Harrisonburg, VA: Sprinkle, 1998), 59.

[2] Dave Harvey, When Sinners Say, “I Do,” (Wapwallopen, PA: Shepherd Press, 2007), 130.

Yumuşak Huylu Olmak Zayıflık Mıdır?—Bir Pastörün Nezaket Üzerine Düşünceleri yazısı ilk önce Müjde Birliği üzerinde ortaya çıktı.

Editörün notu: Bu makale, Bob Johnson tarafından yazılan serinin ikinci bölümüdür:

• Bölüm 1: Çobanlığımızdan Henüz Memnun Değiliz (2014)
• Bölüm 2: Çobanlığımızdan Henüz Memnun Değiliz-Ama İlerleme Kaydediyoruz (2016)
• Bölüm 3: Çobanlığımızdan Henüz Memnun Değiliz-Ama Eskiye Göre Çok Daha İyi Gidiyoruz (2018)

Son dört yılda, Bob’un bu makalelerde konu aldığı fikirler ve kararlar aracılığıyla, Tanrı bu kiliseye bolca sağlık ve cesaret getirdi. Okuyun ve ruhsal olarak beslenin ama belki daha da önemlisi, okuyun ve öğrenin!

* * * * *

Bir buçuk yıl önce, kiliseminiz ihtiyarlarının üyelerimize sağladığı çobanlığın seviyesini ve samimiyetini arttırma ihtiyacıyla ilgili bir plan hakkında benzer bir başlık içeren bir makale yazdım. Ruhlarını gözetim altında tuttuğumuzu söyleyeceksek (İbr. 13:17), halkımızın yaşamlarında daha fazla yer almamız gerektiğine ikna olmuştum. The Shepherd Leader adlı kitabında Tim Witmer, makro-çobanlık (vaaz, öğretim, organizasyon) ve mikro-çobanlıktan (sohbetler, birebir öğrenci yetiştirme, birlikte dua etme vb.) söz ediyor. Benim düşüncem, makro-çobanlığa yeterince dikkat ettiğimiz ancak bunun mikro yönüne daha fazla dikkat etmemiz gerektiğiydi. Bu yüzden ilk makalede, atacağımız bazı adımlara yer verdim ve bunların nasıl gittiğine dair bir izleme raporu sözü verdim.

Sonuçlar inanılmaz oldu! Katılımda yüzde 600 artış! Bağış ve ondalıklarda yüzde 850 artış! 8 kilise kuruldu! 57 genç adam şimdi teoloji eğitimi alıyor! 2 milyon yeni Twitter takipçisi!

Tamam, bu doğru değil tabii. Ama gerçekten işler nasıl gitti?

ÜÇ PRATİK ADIM

Planımız, üç temel bileşeni ve akabindeki bazı pratik adımları içeriyordu:

1. Kilisemizin ihtiyarlarıyla beraber kilisenin doğasını ve her üyeyle ilgilenmemize ilişkin sorumluluklarımızı gözden geçirmek.

2. Sürünün her üyesiyle ilgilenilen, kapsayıcı bir hizmet için net bir vizyon oluşturmak.

3. Durumlara verilen tepki odaklı değil, ilişki odaklı bir çobanlık planı oluşturmak.

Bu son adımın amacı, sürünün her üyesi için bir ilgilenme planı oluşturmaktı, öyle ki, onlar için en iyi şekilde nasıl dua edeceğimizi, onları nasıl teşvik edeceğimizi, gerekli yerlerde onları nasıl harekete geçireceğimizi ve hizmetler, kaynaklar veya onlara yardım edebilecek diğer insanlar hakkında onları nasıl bilgilendirebileceğimizi bilebilelim. İhtiyarlar ilk iki adımı sevinçle benimsediler ve üçüncüsü üzerinde çalışmak için yola koyuldular. Neler yaptığımız aşağıda yer alıyor.

YALNIZCA TEPKİLER YOLUYLA DEĞİL, İLİŞKİLER YOLUYLA ÇOBANLIK ETMEK

İlk olarak, her ihtiyardan her ay beş üyeyle iletişim kurmasını istedik. Üyelerimiz 1000’den biraz fazla kişiden oluşuyor. Bunu halihazırda kimin kimi tanıdığına göre ayarlamadık ama kesinlikle mevcut ilişkileri veya ihtiyarlarımızın tercihlerini göz önünde bulundurarak çeşitli isimleri paylaştığımız oldu.

Başlangıçta, hepimiz bizlere atanan üyelerimizle telefonla iletişime geçmeye çalıştık. İhtiyarlar kendini tanıttı ve kilisenin her üyesi için düzenli olarak dua ettiğimizi ve onlar için nasıl dua etmemiz gerektiğini onlardan duymak istediğimizi açıkladık. Telefonları yanıtlayanlar çoğunlukla bu yapılanı oldukça takdir ediyor gibi görünüyorlardı. Bazı durumlarda, ihtiyarlar üyeyi tam da gerekli olan bir anda aradı ve bu üyenin acil bir ihtiyacının ele alınmasına yardımcı olabildi. Başka durumlardaysa, kişi hazırlıksız yakalandı ve gerçekten arandığı anda söyleyecek bir şeyi yoktu ama bazı üyeler akıllarına gelen bazı şeyleri söylemek için daha sonra geri dönüş yaptılar. Genel olarak, muhtemelen üyelerimizin yaklaşık %40-50’si telefonlara hiç cevap vermedi ve geri de aramadılar.

SOMUT FAYDALAR

Üyelerimizle tamamen temasa geçememiş olmamıza rağmen, bu iletişim paha biçilemez bir şey oldu. Bunun somut faydalardan biri, çobanların koyunlarla olan temaslarının artması olmuştur. Koyun gibi kokmayan bir çoban, tam anlamıyla bir çoban değildir. Hepimiz belirli üyelerin yaşadığı günlük zorlukları ve sadece bir telefon görüşmesinin daha birçok konuşmaya nasıl kapı açabileceğini öğrendik.

Başka bir fayda da bazı insanların kilisemizin çeşitli hizmetleriyle ilgili bilgisinin ne kadar az olduğunu fark etmemiz oldu. Bu, kurduğumuz iletişimde daha titiz olmamızı sağladı.

Topluluğun, her üyesi için dua etme ve birbirleriyle ilgilenme sorumluluğuna sahip olduğunu fark etmesi de, bir diğer faydadır. İhtiyarların bu yolda örnek olması, bana üyeleri de bu ritme uymaya çağırmak için fırsat oluyor. Özellikle pazar günleri, üyeleri sadece görüşmelerinin düzenli bir parçası olarak birbirleri için dua etmeye teşvik ediyorum. İbadetten veya başka bir toplantının sonrasında üyeleri sıralarda veya bir köşede birbirleri için dua ederken görmek oldukça teşvik edici.

Diğer bir faydaysa ihtiyarlarımız için oldu. Kilisemizi yönetilecek bir hizmetler bütünü değil, beslenecek, yönlendirilecek ve hizmet edilecek bir sürü olduğunu sürekli hatırlamış oldular. 

SOYUT FAYDALAR

Bazı soyut, elle tutulamayan faydalar da var gibi görünüyor. Eşim geçenlerde bir üyenin başka bir üyeye şöyle bir şey sorduğuna kulak misafiri olmuş: “İhtiyarlar seni aradı mı?” Üye bunu iyi bir şekilde soruyordu ve ona gösterdiğimiz ilgiye olan şükranını ifade ediyordu. İçerisindeki kişiler belli olan ve çobanlar tarafından bilinen ve ilgilenilen bir sürü olduğumuz düşüncesi, kilisemiz için büyük bir rahatlıktır.

Bu ayrıca topluluğun, kilisenin üyelik listesini güncel ve geçerli tutmamız gerektiğini anlamasına da yardımcı oldu. İstatistiksel verilerim yok ancak topluluk sağlıklı bir yerde gibi görünüyor. İhtiyar takımına gerçekten güveniyor gibi görünüyorlar. Üye toplantılarında sorulan soruları dinliyorum ve insanların önderlik takımına ne kadar güvendikleriyle ilgili bir fikir edinmeye çalışıyorum. Öyle görünüyor ki, topluluk ihtiyarlarla ve diğer önderlerle oldukça barışık ve her üyeye çobanlık yapmak için gösterilen bu özel çabalar da bu duruma katkıda bulunuyor.

SIRADA NE VAR?

Peki şimdi ne olacak?

Bu yıl hem gerçekleştirdiğimiz sohbetleri derinleştirmeye hem de daha fazla üyenin bu plana katılmasını sağlamaya çalışıyoruz. Lojistik işlerde çok ufak değişiklikler yaptık. Bu yılın başında, her ihtiyara iletişim kurması ve gözetmesi için bir grup insan atadık. Her ihtiyar sadece belirli bir ayda değil, yıl boyunca bu kişilerle konuşma fırsatı yakalamaya çalışıyor. Dolayısıyla aylık raporlar tutmamıza rağmen, gözlerimizi tüm yıl boyunca açık tutuyoruz.

Ayrıca, kayıt tutma süreci ihtiyarların daha kolay kullanabileceği bir hale getirildi. Telefon görüşmesi ve birebir görüşmenin yanında, insanlarla e-posta ve SMS aracılığıyla da iletişim kuruyoruz. Yüz yüze veya telefonla iletişim kurmak ilk tercihimiz tabii ancak en azından e-postayla da bir geri yanıt alabilirsek, bunu da kabul ediyoruz. Artık insanlara sadece “Sizin için nasıl dua edebiliriz?” diye sormuyoruz. Onlara, “Sahip olduğunuz ve sizi teşvik edebileceğimiz hangi ruhsal hedefleriniz var?” diye de soruyoruz. Bu soru kilisedeki insanlarımızın yüreklerinde bir dizi kapı açıyor.

Çobanlığımızdan hâlâ memnun değiliz ama kaydettiğimiz ilerleme için minnettarız. İbraniler 13:17’nin bana hâlâ meydan okuduğunu hissediyorum ama ihtiyarlar elini taşın altında daha da fazla koydu ve topluluk bu nedenle artık daha sağlıklı.

Bob Johnson

Çobanlığımızdan Henüz Memnun Değiliz–Ama İlerleme Kaydediyoruz yazısı ilk önce Müjde Birliği üzerinde ortaya çıktı.

Kilise belgeleri belki çok havalı şeyler olmayabilir ama bir pastörün kullandığı takım çantasının önemli bir parçasıdırlar. Şu üçlünün önemine odaklanmak istiyorum: inanç açıklaması, kilise antlaşması ve tüzükler.

İNANÇ AÇIKLAMASI

İnanç açıklaması, doktrinsel inançların bir özetidir. Erken dönemdeki kilisede Hristiyanlar, Elçilerin İnanç Açıklaması’ndan, İznik İnanç Açıklaması’ndan (İ.S. 325, 381) ve Kalkedon İnanç Açıklaması’ndan (451) yararlandılar. Bu kısa ve basit açıklamalar, Tanrı’ya olan ortak Hristiyan inancını ve Tanrı’nın bize verdiği Müjde’yi yansıtıyordu. Reformasyon döneminde de bir dizi inanç açıklaması, kilise yönetimi ve vaftiz konusunda birtakım ayrılıkları ifade etmiş olsa da, dönemin Protestan kiliselerini Müjde’de birleştirmiştir. Augsburg İnanç Açıklaması (1530), Westminster İnanç Açıklaması (1546), Savoy Bildirgesi (1658) ve İkinci Londra İnanç Açıklaması (1689) da sırasıyla Luteryenlerin, Presbiteryenlerin, Toplulukçuların ve Baptistlerin doktrinsel inançlarını ortaya koymuştur.

Yirmi birinci yüzyıl kiliseleri bilgelikle bu inanç açıklamalarını benimseyerek, kiliseyi bu zengin mirasın üzerine inşa etmişlerdir. İnanç açıklamasını onaylamak genellikle üyelik veya önderlik için bir gerekliliktir. Pastörlere yazılan mektuplarda, “Kilisenizde belirli bir inanç açıklamasını benimseyeceksiniz” diye bir ifade bulamasanız da, bu bilgece olan ancak bizim akılsız ederek reddettiğimiz bir uygulama olarak kalmaktadır.

Bir inanç açıklaması, kiliseye ve kilisenizin neye inandığını bilmek isteyen ziyaretçilere bir hediyedir. Ayrıca, doktrininiz hakkında dolambaçlı olmayan, doğrudan söylemleriniz olduğunda, gelen ziyaretçiler de size güvenmeye daha meyilli olacaklardır. Bu aynı zamanda öğretmenlerin de sadakatle Tanrı Sözü’nü kullanabilmek için özlemle bekledikleri bir hediyedir. Kilisesinin inanç açıklamasının farkında olan bir Pazar Okulu öğretmeni haklı olarak şöyle diyebilir: “Sınıfımdaki herkese, Vahiy’deki sıkıntılar öncesinde herkesin göğe alınacağına inanmaları gerektiğini söylememeliyim!” Bir iman açıklaması, birilerine bir buyruk iletecekleri zaman bilgeliğe ihtiyaç duyan ihtiyarlar için de bir hediye gibidir. Bir üye şöyle sorar: “Aynı cinsiyetten insanların evlenmesini onaylama özgürlüğümüz var mıdır?” İhtiyar şöyle cevap verir: “Hayır, yoktur.” “Bu konuda Kutsal Kitap’ı inceledik ve inanç açıklamamızda görüşümüzü özetledik. Lütfen açıklamayı okuyun ve sonra neden bu sonuca ulaştığımızı görmek için birlikte Kutsal Kitap’a bakabiliriz.” Son olarak, bir inanç açıklaması her kilise üyesine bir armağandır çünkü bizi birbirine bağlayan doktrinleri vurgular. Sonuçta, paydaşlık ancak paylaşılan iman kadar derindir.

Elbette Kutsal Kitap’tan farklı olarak, inanç açıklamaları yanılmaz değildir. Daha fazla açık olmaları amacıyla değişiklikler yapılabilir. Örneğin, son yıllarda birçok kilise kendi inanç açıklamalarına Kutsal Kitap’a dayanan evlilik görüşünü dile getiren bir bölümü de eklemiştir.

İyi bir inanç açıklaması kullanmak, bowling oynarken topun yanlara kaçmasını engelleyen tamponlardan faydalanmak gibidir. Tıpkı bu tamponların bowling topunu şeritte tuttuğu gibi, inanç açıklaması da bizi gerçekle aynı hizada tutar ve böylece yanlış yöne çok fazla sapmayız. Tek yetkimiz Kutsal Kitap’tır. Kaliteli bir inanç açıklaması, Kutsal Yazılar’dan sonra, sağlam doktrini korumak ve teşvik etmek için önemli bir araçtır.

KİLİSE ANTLAŞMASI

Pavlus, Timoteos’a şöyle demiştir: “Kendine ve öğretine dikkat et” (1.Tim. 4:16). İnanç açıklaması doğru doktrinin bir özetiyse, antlaşma da doğru yaşamın özetidir. Hristiyan yaşamının neye benzediğini açıklayarak, kilise önderlerine ve üyelerine yardımcı olur. Kilise antlaşmasının doğru kullanımı, üyeleri birbirlerinin kutsallığı için sorumluluk almaya teşvik eder.

İnanç açıklamamızdan sonra, kilise antlaşmasının Hristiyanları kilise üyeliği için hazırlamada en yararlı şey olduğunu öğrendim. İnsanlar sadece neye inandığımızı değil, aynı zamanda birlikte nasıl yaşayacağımız konusunda ne şekilde kararlar verdiğimizi kabul ettiğimizi de bilmek istiyorlar. Bir kilise antlaşmasında gezinmek, kutsallaştırılma parkında bir yürüyüş yapmak gibidir. Manzarayı sevmeyenler, bu kilisenin onlar için olmadığını çabucak fark ederler.

Rab’bin Sofrası’nı kutlarken, genelde kilisemizin antlaşmasını yüksek sesle okuruz. Bu uygulama Kutsal Yazılar tarafından zorunlu kılınmasa da, kendini sınamak zorunludur (1. Korintliler 11:28). Kendini sınamanın, bu yerel kiliseye üye olurken birbirimize karşı verdiğimiz sözleri hatırlamaktan daha iyi bir yolu olabilir mi? Bizler sadece bazı şeylere inanmaya söz vermedik. Aynı zamanda belirli bir şekilde yaşamayı da kabul ettik.

Bir kilise antlaşması, kişisel doğruluk ve dürüstlük, kardeşçe sevgi ve sadık müjdeleme gibi birçok adanmışlıkla doludur. Tanrısal bir yaşamın peşinde olmak bizi kurtarmaz. Bizi kurtaran Ruh’un İsa Mesih’in görkemli Müjdesi aracılığıyla yaptığı iştir. Ancak değişen bir yaşam, dönüşümün kanıtıdır ve bir kilise antlaşmasını ön planda ve merkezde tutmak, kutsallaştırılmayı ön planda ve merkezde tutmanın önemli bir yoludur.

TÜZÜKLER

Benim eyaletimde, kâr amacı gütmeyen kurum statüsü almak isteyen bir kilisenin, kurallarını açıklayan bir tüzüğü olmak zorundadır. Bu pratik anlamda, bir kilise tüzüğü “gereklidir.” Ancak bu konuyu biraz farklı bir açıdan ele almak istiyorum. Eyalet bir tüzüğü gerekli tutmamış olsaydı bile, yine de bir tüzüğe sahip olmayı teşvik ederdim.

Pavlus, toplu ibadet konusundaki görüşünü “Ancak her şey uygun ve düzenli biçimde yapılsın” (1.Kor. 14:40) ifadesiyle bitirdiğinde, bunu kilisenin bir tüzük benimsemesi gerektiği anlamında söylemedi. Pavlus’un ısrarı şuydu: Topluluk olarak yapılan toplantılarda, toplantının sorumlusunun kim olduğu ya da sırada neyin olduğunu kimsenin bilmemesinden kaynaklanan bir anlaşmazlık olmamalıdır. Bir inanç açıklaması böyle bir düzen kurmak açısından çok faydalı olabilir ama en temel soruları çok net bir şekilde iyi bir tüzük ortaya koyacaktır: Bir ihtiyar veya bir diyakon olmak için gereken şartlar nelerdir? Bu kişiler nasıl seçilirler? Mali konularla kim ilgilenir? Üyelik iptal edilebilir mi?

Bazı insanlar bu soruları iyi ihtimalle sıkıcı ve kötü ihtimalleyse ruhsallıktan uzakmış gibi görürler. Ama bu meselelerde sahip olunan netlik, koyunların, özellikle de geçmişte önderlerin suiistimaline uğramış olan koyunların güvende hissetmesine yardımcı olur. İyi bir pastör topluluğuna şöyle söyleyecektir: “Eğer kararlı bir şekilde Kutsal Yazılar’a aykırı olan şeyleri öğretmeye başlarsam, olabildiğince çabuk bir şekilde benden kurtulmalısınız.” İyi yazılmış bir tüzük topluluğa bunu nasıl yapacağını söyler.

İsa bizi şöyle görevlendirdi: “Yılan gibi zeki, güvercin gibi saf olun” (Mat. 10:16). Kiliselerin içeriden ve dışarıdan saldırı altında olduğu bir dünyada yaşıyoruz. Kutsal Yazılar’a uymaya kararlı olan kiliseler, üyelerini alışkanlık haline gelen, tövbe edilmeyen günahlarından ötürü disiplin altına alacaklardır. Kiliseden uzaklaştırma süreci bir tüzükte bulunur ve kiliseye katılmadan önce her üye tarafından onaylanmalıdır. Bu, huysuzluk çıkaran bir üyenin kiliseyi veya ihtiyarları iftira (veya daha kötü bir şey) suçuyla dava etmesini engellemeyecektir. Ancak bu yine de, Kutsal Kitap ahlakını reddetmekte olan ve sadık bir kiliseye saldırabilecek potansiyelde olan bir dünyada bilgelikle yaşamanın bir yoludur.

DAHA DA FAZLA BELGE İÇİN BİR ÇAĞRI

İnanç açıklaması, kilise antlaşması ve tüzükler, kilise belgelerinin kralı, kraliçesi ve prensidir. Ancak bu kraliyet ailesinin ötesinde, dikkate değer başka belgeler de vardır.

Kilisedeki çocuklarınızı (ve ebeveynlerini) sevmenin bir yolu da, bir çocuk koruma politikası benimsemektir. Çocuk tacizcileri örgütlenmemiş, düzensiz çocuk hizmetlerini dört gözle ararlar. Bir çocuk koruma politikasına sahip olmamak, kendi çocuklarınızı ihmal etmeye eşdeğerdir.

Bir kilise politikası rehberi, dikkate değer bir başka belgedir. Tüzük tarafından ele alınmayan önemli sorular ortaya çıkabilmektedir. Örneğin, ondalık ve bağışlardan alınan makbuzlarda bir eksiklik varsa kiliseniz ne yapar? Ya da bir fazlalık varsa? Ya Bayan Smith ön bahçeye bir çeşme inşa etmek için 500 dolar bağışlamak istiyorsa? Ya Bobby kısa süreli bir hizmet gezisi için maddi destek toplamak amacıyla kilisenin her üyesine bir mektup göndermek istiyorsa? Hayırseverlik isteklerini nasıl ele alıyorsunuz? Binanız hafta boyunca ziyarete açık mı? 

Her kilise er ya da geç bu gibi soruları ele alacaktır. Cevaplar bir kilise tüzüğünü tıkayarak, tüzüğü karışık ve ağır hale getirecektir. İyi bir kilise politikası rehberi, idari boşlukları doldurabilir ve gelecekte önder takımına çokça zaman kazandırabilir. Özetle, söz konusu karar vermek olduğunda, iyi bir kilise tüzüğü birliği sağlamayı kolaylaştırır. Birlik olmamak da hiç “ruhsal” bir şey değildir.

SONUÇ

Özellikle İsa’nın geri geleceğini ve yapılması gerekenin müjdeleme ve öğrenci yetiştirme olduğunu bildiğimiz için, çoğumuz kilise belgeleri hakkında düşünmeyi sevmiyoruz. Kilisenizin odaklanmasını isteyeceğiniz şeyin tam olarak bunlar olduğu konusunda sizinle hemfikirim.

Bununla birlikte, kaliteli kilise belgelerini ortaya koymanız yerinde bir iş olacaktır. Müjdeleme ve öğrenci yetiştirme hizmetlerinizi bir spor araba olarak düşünün. İyi kilise belgeleri arabanın altında uzanan pürüzsüz, sağlam bir yol gibidir. Bu yol düzgün bir şekilde korunduğunda, araba bitiş çizgisine kadar rahatlıkla yarışacaktır. Ancak birinci sınıf bir yol olmadan, araç yavaşlamak zorunda kalır ve hatta lastik değiştirmek için kenara çekmesi dahi gerekebilir. Kötü yollar kaçınılmaz olarak en iyi yarış arabasını bile aksatacaktır.

Aynı şekilde, iyi belgeler olmadan bir kilise şu an için iyi işliyor olabilir ama onlar olmadan, çok geçmeden kendinizi asıl görevinizden uzaklaşmış bir halde bulursunuz. Bu yüzden kilise belgelerini benimsemek, onları daha da iyi hale getirmek ve kullanmak için biraz zaman harcayın. Bu, uzun vadede kilisenizin en önemli olan şeye, yani Müjde’ye odaklanmasına yardımcı olacaktır.

Aaron Menikoff

Hangi Kilise Belgeleri? Ve Neden? yazısı ilk önce Müjde Birliği üzerinde ortaya çıktı.