Çocuklar İçin Yeni Kent Kateşizmi yazısı ilk önce Müjde Birliği üzerinde ortaya çıktı.

Yeni Kent Kateşizmi yazısı ilk önce Müjde Birliği üzerinde ortaya çıktı.

30 Ağustos 2020 Jen Wilkin

 Temel Bilgi Oluşturun

Bugün kadınlar kendilerini pek çok yöne doğru çekilmiş buluyorlar: iş, aile, hizmet, spor ve diğer etkinliklerin hepsi programlarımızı takip ediyor. Ne kadar çok çekilirsek, Kutsal Kitaplarımız’ı kişisel olarak incelemeye ayırdığımız zamanı korumak için o kadar çok çalışmamız gerekir. Sonunda oturup okuyabildiğimizde, her değerli dakikanın buna değmesini isteriz. İster on beş dakikamız ister iki saatimiz olsun, çabalarımızın mümkün olan en fazla faydayı sağlamasını istiyoruz. Ama okumak zorunda olduğumuz zamandan en iyi şekilde nasıl yararlanabiliriz?

Kişisel çalışma zamanımızın o günkü duygusal depomuzu doldurmasını istemek cazip gelebilir. Ne kadar zamanımız olursa olsun harekete geçebileceğimiz bir uygulama noktası bulmak için acele edebiliriz. Bu, Söz’deki zamanımızı günlük ruhsal okumalarla, yani bir metin üzerinde derin düşünmekle ve onu hemen uygulamaya koymanın bir yolunu aramakla sınırladığımız anlamına gelebilir. Günlük ruhsal okumalar faydalıdır, ancak temel değildir ve Kutsal Kitap hakkındaki temel anlayışımız geliştikçe faydası aslında katlanarak artar. Bu nedenle Kutsal Kitap’ı yüreğimizle olduğu kadar aklımızla da incelemeliyiz. Bu nedenle Kutsal Kitap’ı yüreğimizle olduğu kadar aklımızla da incelemeliyiz.

Kutsal Kitap’ı günlük ruhsal okuma şeklinde okurken, Kutsal Yazılar hakkında temel bir bilgi edindiğiniz zamanla bunu tamamlamaya çalışın. İşte o zamandan en iyi şekilde yararlanmanıza yardımcı olacak dokuz öneri.

1. Uzun Vadeli Bir Görüşe Sahip Olun

Kutsal Kitap’ı bir banka kartı yerine bir birikim hesabı olarak düşünün. Acil bir ihtiyacı karşılamak için kullandığınız azalan bir bakiye olarak görmek yerine, haftalar, aylar ve yıllar boyunca kümülatif (gittikçe artan) bir etkiye sahip olmasına izin verin.

Bir gün okuduktan sonra bir metni tam olarak anlayamayabilir veya onu iyi bir şekilde uygulayamayabilirsiniz. Sorun yok. Hesabınıza para yatırmaya devam edin, Tanrı’nın mükemmel zamanlamasında, incelediğiniz şeyin anlamını ve yararlılığını aydınlatacağına ve değerini artıracağına güvenin. Ya bugün çalıştığınız metin sizi bundan on yıl sonraki bir sınava hazırlıyorsa? Çalışma süreniz otuz dakika içinde düzgün bir şekilde sonuçlansa da sonuçlanmasa da hiçbir şeyin boşa gitmediğine güvenerek şimdi sadakatle çalışın.

2. Sabit Kalın

Her gün Kutsal Kitap’ın farklı bölümlerinden alıntılar okumak yerine, bir kitap seçin ve orada kalın. Konuyla ilgili çalışma kılavuzları ve ruhsal okuma kılavuzları, bize Kutsal Yazılar hakkında parça parça bilgi verebilir.

Belirli metinlere çok aşina olabiliriz, ancak bağlamlarını asla öğrenemeyebiliriz. Kutsal Kitap içerisindeki bir kitabı baştan sona okumak, Kutsal Kitap bilgimizdeki noktaları birleştirmemize ve metni tutarlı bir şekilde anlamamıza yardım eder.

3. Bağlamı Onurlandırın

Belirli bir kitabı incelemeye başlamadan önce, kendinizi doğru bir şekilde anlamaya hazırlamak için onun tarihsel ve kültürel bağlamını araştırın. Bir kitabı, orijinal okuyucusu ve ortamı ışığında okumak, yorumlamanın temel ilkesidir.

Kitabı kim yazdı? Kime yazıldı? Bu kitap ne zaman yazıldı? Hangi tarihsel ve kültürel faktörler onun yazılmasını teşvik etti ve bilgilendirdi? Bu soruları araştırmak, bizi kendi kültürel veya tarihsel önyargımız ışığında yorumlamaktan korur. (Eğer İngilizce biliyorsanız) Burada size yardımcı olacak önemli bir kaynak, ESV Study Bible’dır.

4. Türü Anlayın

Kutsal Kitap birçok farklı edebi türden oluşur. Tarihsel anlatı, şiir, peygamberlik, bilgelik edebiyatı ve daha fazlasını içerir. Bu türlerin her biri belirli kurallara uyar. Her biri, dili ve imgeleri belirli bir şekilde kullanır.

Mezmurları Müjdeleri okuduğumuz gibi okuyamayız, ya da bilgelik edebiyatını okuduğumuz gibi peygamberliği okuyamayız. Belirli bir metne başladığınızda, türü hakkında bilgi edinin ve o türün nasıl “işlediğine” bakarak okuyun.

5. Kanıtlanmış Araçları Kullanın

Amacınız Kutsal Yazılar hakkında temel bilgiler oluşturmaksa, bunu yapmak için iyi araçlara ihtiyacınız olacaktır.

Zamanın testine dayanan araçları seçin: metni tekrar tekrar okuyun, anlamlarına odaklanmanıza yardımcı olmak için ayetleri kendi kelimelerinizle yeniden ifade edin, kelime anlamlarına bakın, metnin bir kopyasına açıklama ekleyin ve çapraz referansları kontrol edin. Bu araçların her biri, anlayış geliştirmenize ve sağlam yorumlama ve uygulamaya doğru ilerlemenize yardımcı olacaktır.

6. “Bilmiyorum”da Kalın

Genel olarak kendimizi kaybolmuş hissetmekten hoşlanmayız ve özellikle Kutsal Kitap’ı okurken kendimizi kaybolmuş hissetmekten hoşlanmayız. Ama o duygu aslında bir arkadaştır, öğrenme sürecinde önemli bir adımdır.

Bilmediklerimizin boyutunu hissedene kadar, kendimizi bilginin peşinden gitmeye zorlamayız. Çeşitli çalışma yardımlarına koşarak kaybolma hissimizi en aza indirme eğilimindeyiz. Bir metni okuruz, anlamamanın uyumsuzluğunu hissederiz ve uyumsuzluğu gidermek için hemen çalışma notlarına başvururuz.

Ama bu uyumsuzluk, sonunda ona ulaştığımızda anlayışımızı korumamıza yardımcı olan şeydir. Vaazlar veya bir Açıklamalı Kutsal Kitap’taki notlar da dahil olmak üzere yorumlar (yorum kitapları), en iyi şekilde, bir metni kendi başınıza anlamaya çalışarak zaman harcadıktan sonra kullanılır. Çalışma yardımcılarına başvurmadan önce, yukarıda belirtilenler gibi araçları kullanarak anlamak için kendinizi okumaya zorlayın. Bunu yapmakla, Tanrı’yı başkasınınkiyle değil, kendi aklınızla sevme emrini yerine getirirsiniz.

7. Hepsini Çalışın

“Kutsal Yazılar’ın tümü Tanrı esinlemesi… ve… yararlı…” (2. Ti. 3:16) ise, onun tamamında zaman geçirmek için çabalamamız daha iyi olmaz mı? Çalışma zamanınızı, zamanla Kutsal Yazılar’ın yalnızca en erişilebilir veya tanıdık görünen bölümlerine değil, tüm bölümlerine maruz kalacak şekilde kullanmaya karar verin.

Yeni Antlaşma’yı tam olarak anlamak için Eski Antlaşma’ya ihtiyacımız var. Yakup’a ihtiyacımız olduğu kadar Levililer’e de ihtiyacımız var. Kutsal Kitap’ın sıkıcı veya yararsız görünen bölümlerinden kaçınmamaya veya acele etmemeye dikkat edin. Soy kütükleri, garip peygamberliksel görümler ve inşaat malzemelerinin envanteri bile eğitimimiz için faydalıdır, ancak bunun nasıl olduğunu anlamak biraz zaman alabilir.

8. Kutsal Kitap’ın Tanrı Hakkında Bir Kitap Olduğunu Unutmayın

Kutsal Kitap’ı yaşamlarımız için bir yol haritası veya “bol yaşam” için bir rehber olarak okumak cazip gelebilir. Ama Kutsal Kitap, tam anlamıyla, bizimle ilgili bir kitap değildir. Yaratılış’tan Vahiy’e kadar, Tanrı’nın karakterini ve işini ortaya koyar ve kutlar.

Kendimize ait bilgi edinebiliriz ancak yalnızca Tanrı bilgisini edindikçe kendi karakterimizi O’nunla ilişkili olarak görmeyi öğreniriz. Şunu sorarak okuyun: “Bu metin bana Tanrı ve O’nun kurtaran işi hakkında ne öğretiyor?” Sonra kendinizi O’na ilişkin şekilde gözden geçirin: “Tanrı’nın uzun süredir sabırlı olduğunu bilmek, ne kadar sabırsız olduğumu düşünmeme neden oluyor. O zaman nasıl yaşamalıyım?” Bir metinden çıkacak uygulamanın, Tanrı’yı belirli bir ışıkta görmekten kaynaklanmasına izin verin.

9. Dua Edin

Bilgelikten yoksunuz. Bunu en net şekilde, Kutsal Kitap’ı incelemeye başladığımızda fark ederiz. Bunu fark etmenin daha iyi bir yolu olamaz.

Çalışma zamanınızdan önce, sırasında ve sonrasında dua edin. Tanrı’dan size işitmek için kulak vermesini isteyin. Mezmur yazarı gibi, “Gözlerimi aç, yasandaki harikaları göreyim” diye dua edin (Mezmur 119:18). Sınırlılığınızı kabul edin ve alçakgönüllü bir şekilde Tanrı’dan çalışırken size bilgelik ve içgörü vermesini isteyin. İsteğinizi reddetmeyecektir.

Bu makale Jen Wilkin tarafından yazılmıştır ve ESV Women’s Study Bible‘dan uyarlanmıştır.

Jen Wilkin, Dallas, Teksas’tan bir Kutsal Kitap öğretmenidir. Kutsal Kitap okuryazarlığının bir savunucusu olarak, ev, kilise ve kilise organizasyonlarıyla ilgili bağlamlarda kadınlar için çalışmalar organize edip yönetti ve çok satan Women of the Word de dahil olmak üzere çok sayıda kitap yazdı. Onu JenWilkin.net’te bulabilirsiniz.

Kutsal Kitap Çalışmanızdan En İyi Şekilde Yararlanmak için 9 İpucu yazısı ilk önce Müjde Birliği üzerinde ortaya çıktı.

Günahın itirafı, ister Hristiyan yaşamının başlangıcında isterse yaşam boyu devam eden bir uygulama olarak, günahın kabul edilmesi ve Rab’be sunulması anlamına gelir.

Özet

Günahın itirafı, Hristiyan yaşamının normal ve vazgeçilmez bir unsurudur. Günahın itirafının Hristiyan yaşamının başlangıcını işaret ettiğini gösteren öğretiler bulunduğu gibi, günahın itirafının Hristiyan yaşamının devam eden ve vazgeçilmez bir unsuru olduğunu belirten öğretiler de mevcuttur. Mesih’i ikrar etmek konusunda daha fazla Yeni Antlaşma öğretisi ve Mesih hakkında çeşitli gerçekler mevcut olsa da, günahın itirafını ve Mesih’in ikrarını birbiriyle ilişkili kabul etmek oldukça doğru bir yaklaşımdır.

Giriş

Günahın itirafı, Hristiyan yaşamının merkezinde yer alır. Yazıda Hristiyanların günahının itirafı ele alınacağı için esas olarak Yeni Antlaşma’ya odaklanılacaktır. Ancak bazı önemli Eski Antlaşma kelimelerine ve arka plana da yer verilecektir.

Yeni Antlaşma’da üç anahtar kelime mevcuttur. Bunlar: homologeō (fiil: söz vermek, itiraf etmek, beyan etmek, övmek), exomologeō (fiil: söz vermek, itiraf etmek, övmek) ve homologia (isim: itiraf).

Eski Antlaşma’nın (Septuaginta) Grekçe (eski Yunanca) çevirisinde homologeō kelimesi birkaç İbranice kelimeyi tercüme eder. Bunlar; yada (övmek), nadar (adak adamak) ve saba (ant içmek). Grekçe homologia kelimesi İbranice nedabah (özgür irade), neder (adak) ve todah (övgü, onur) sözcüklerini tercüme eder. Exomologeō kelimesi ise İbranice yada (övgü, itiraf) kelimesini yaklaşık 120 defa tercüme eder. Exomologeō, ‘övgülerini dile getirmek’ anlamında psallō ile birlikte ve ‘şükretmek’ anlamında aineō ile birlikte kullanılır.

İbranice yada kelimesinin Eski Antlaşma’da ‘övmek’, ‘yücelik getirmek’, ‘suçunu itiraf etmek’ veya ‘Rab’bi kabul etmek’ anlamında birkaç kez geçtiğine dikkat etmek önemli olabilir. (bkz. Yeşu 7:19; 1.Kr. 8:33-36, 2.Tarih. 6:24-27). Homolgeō, ‘aynı şeyi söylemek’ anlamına gelen bileşik bir kelimedir. Bu, terimin üç anlamda nasıl kullanılabileceğini açıklamaya yardımcı olur: 1) günahını itiraf etmek (günahkâr olduğunu Tanrı’ya itiraf etmek), 2) Tanrı’nın yargısında adil olduğunu ikrar etmek, 3) Tanrı’yı yüceltmek (Tanrı’nın Tanrı olduğunu beyan etmek). Her üç anlamda da kişi, Rab ve Rab’bin gerçeğe olan bakışıyla aynı fikirdedir.

İtiraf ve Hristiyan

Bazı Yeni Antlaşma ayetlerini okuyarak başlayalım.

Markos 1:5; ‘‘Bütün Yahudiye halkı ve Yeruşalimliler’in hepsi ona geliyor, günahlarını itiraf ediyor, onun tarafından Şeria Irmağı’nda vaftiz ediliyordu.’’

Matta 3:6; ‘‘…günahlarını itiraf ediyor, onun tarafından Şeria Irmağı’nda vaftiz ediliyordu.’’

Yakup 5:16; ‘‘Bu nedenle, şifa bulmak için günahlarınızı birbirinize itiraf edin ve birbiriniz için dua edin. Doğru kişinin yalvarışı çok güçlü ve etkilidir.’’

Yuhanna 1:9; ‘‘Ama günahlarımızı itiraf edersek, güvenilir ve adil olan Tanrı günahlarımızı bağışlayıp bizi her kötülükten arındıracaktır.’’

Elçilerin İşleri 19:18; ‘‘İman edenlerin birçoğu geliyor, yaptıkları kötülükleri itiraf edip anlatıyordu.’’

Hristiyan yaşamının başlangıcında İsa’yı Rab olarak ‘ikrar ederiz’ veya kabul ederiz. (Rom. 10:9). Mesih’e yönelik boyun eğme, O’na karşı günahın itirafını da gerektirir. (Mat. 3:6; Mar. 1:5; Elç. 3:19; 5:31). Bu bizdeki ilk değişimdir. Kutsal Ruh tüm bunlarda (1Ko. 12:3) iş başındadır ve bizleri yeniler, değiştirir ve yeni bir sürece hazırlar.

Tanrı’nın Çağrısı

Tanrı bizleri ‘değişime’ çağırıyor (Rom. 12:1-2). Büyük bir değişim olmasına rağmen, henüz mükemmelliğe ulaşmadık (Filip. 3:12-14). Yaşam süreci boyunca herhangi bir başarısızlık için Tanrı’ya dürüstçe itirafta bulunmalıyız. 1. Yuhanna 1:5, bu konuda özellikle önemlidir. Çünkü Tanrı’nın ışık olduğunu ve O’nda hiç karanlık olmadığını öğreniriz. Karanlıkta yürürsek, Tanrı ile paydaşlığımız olduğunu söyleyemeyiz. (6. ayet) Ancak ışıkta yürürsek (Tanrı’yı ​​hoşnut eden bir yaşam sürersek), Oğlu İsa’nın kanı bizi her günahtan arındırır. (7.ayet) Günahımızı inkâr edemeyiz (8. ayet) Ancak Tanrı, Mesih’te yeni bir yol sağladı: ‘‘Günahlarımızı itiraf edersek, güvenilir ve adil olan Tanrı günahlarımızı bağışlar ve bizi her kötülükten arındırır.’’ (9.ayet)

Hristiyan yaşamı, doğruluğun peşinden koşmayı gerektirir, ancak hatalarımızda Mesih’in kurtarıcı çalışmasına dayanan bir bağışlanmaya sahibiz. Günahın itirafının örneğini 51. Mezmur’da görüyoruz. Burada Davut, günahını Tanrı’ya itiraf etmektedir. ‘‘Biliyorum isyanlarımı, günahım sürekli karşımda’’ (3.ayet) Burada kullanılan İbranice ‘bilmek’ kelimesi olan yada, Eski Antlaşma’nın (Septuaginta) Grekçe (eski Yunanca) tercümesinde hem homologeō hem de exomologeō ile çevrilmiştir ve ‘itiraf etmek’ olarak tercüme edilmiştir. Günahını itiraf eden Davut, yakarışını Tanrı’nın sarsılmaz sevgisi ve merhametine bağlayarak (1.ayet) arınma ve bağışlanma dilemektedir. (2.ayet)

İlgili Uyarılar

Tüm bunlardan günahın ciddi bir konu olduğunu öğreniyoruz. Bundan dolayı Baba Tanrı’nın önünde günahımızı kabul ederken ve İsa Mesih aracılığıyla bağışlanma beklerken dürüst olmalıyız.

Günahı görmezden gelemeyiz. Bununla birlikte bir hata konusunda uyarıda bulunabiliriz. İtiraf edilen günahın bağışlanacağı vaadinin ışığında, daha önce itiraf edilmiş ve dolayısıyla bağışlanmış olan eski günahları yeniden öne sürmemeye dikkat etmeliyiz. Çünkü böyle davranmak, farkında olmadan bile olsa, Tanrı’nın sadakatini ve adaletini sorgulamak anlamına gelir. Günahlarımızı açıkça itiraf etmeliyiz, ancak vaat ettiği bağışlanma için Tanrı’ya güvenmeli ve O’na şükretmeliyiz.

Ayrıca bir rahibe günahın itiraf edilmesi olan ‘kulaktan’ itirafın hatasını da kabul etmeliyiz. Roma Katolikleri ve birçok Anglikan, bu konuda Yakup 5:16 ayetine yönelmektedir. Yakup 5:16 şöyle der: ‘‘Bu nedenle, şifa bulmak için günahlarınızı birbirinize itiraf edin ve birbiriniz için dua edin. Doğru kişinin yalvarışı çok güçlü ve etkilidir.’’

Elçi burada kuşkusuz günahın karşılıklı itirafı için bir yer olduğunu teyit etmektedir. Ancak bu ayetten Roma Katolik sakramentine önemli bir adım atılmıştır. Bununla birlikte Tanrı’yla insanlar arasında tek aracı olan Mesih’ten başka hiçbir insanı kabul etmiyoruz (1Tim. 2:5).

KAYNAKÇA: https://www.thegospelcoalition.org/essay/confession-of-sin/

Günahın İtirafı yazısı ilk önce Müjde Birliği üzerinde ortaya çıktı.

Tanım

Yeniden doğuş, Tanrı’nın Kutsal Ruh’unun her Hristiyan’a ruhsal yaşam vermesinin, onları ölümden diriltmesinin, böylece artık tövbe edebilmeleri ve yeni bir yaratılış olarak Mesih’e güvenebilmelerinin mutlak yetkili işidir.

Özet

Yeniden doğuş, Kutsal Ruh’un ölü günahkarlara ruhsal yaşam veren doğaüstü işidir. Bu, insanın katkıda bulunduğu bir iş değil, yalnızca Tanrı’nın bir eseridir. Bir bebek doğduğu için itibar görmediği gibi, insan da Tanrı tarafından yeniden doğmadan onur bulamaz. Diriliş gücüne sahip bir lütfa ihtiyacı olan insanın,  imanın kendisi de dahil olmak üzere kendi başına herhangi bir kasıtlı faaliyeti, yeniden doğuşun nedeni değil, sonucu olabilir. Yeniden doğuş lütfu, insanlara Tanrı’ya karşı iman ve yeni eğilimler uygulama yeteneği veren Tanrı’nın gücüdür.

İsa Nikodim’e, “Kişi yeniden doğmadıkça Tanrı’nın krallığını göremez” (Yu. 3:2) dedi. Nikodim, İsa’nın ne demek istediğini anlamaya çalıştı. ”Annesinin rahmine ikinci kez girip doğabilir mi?” (Yu. 3:4) diye sordu. Nikodim, İsa’nın ruhsal bir gerçekliği tanımlamak için mecazi bir anlatım kullandığını anlayamadı.

Yeniden doğuş nedir?

Yeniden doğuş, ‘Kutsal Ruh’un, seçilmiş günahkarın içine yeni bir yaşam üflemesi, onu ruhsal ölümden ruhsal yaşama geçirmesi ve taştan yüreğini çıkarıp etten yürek vermesi’ işini ifade eder. Ayrıca yeniden doğuş, yalnızca Tanrı’nın bir eylemidir ve doğası gereği monerjistiktir. Yani insanın inanma isteğinden bağımsız ve koşulsuz olarak Ruh’un mutlak yetkili eylemiyle gerçekleştirilir. Kısacası insanın imanı yeniden doğuşa sebep olmaz, fakat yeniden doğuş insanın iman etmesine sebep olur.

Bu tanımda dikkat edilmesi gereken bileşenler mevcut;

Yeniden doğuş, Ruh’un doğaüstü işidir.

İsa, Nikodim’e “Bir kimse sudan ve Ruh’tan doğmadıkça, Tanrı’nın egemenliğine giremez” derken, yeniden doğuşu Ruh ile ilişkilendiriyor (Yu. 3:5). İsa, Rab’bin halkını temizlemek için ‘temiz su serpeceğini’ (36:25) ve ‘Ruhu’nu içlerine koyacağını’ (36:27) söyleyen peygamber Hezekiel’in sözlerini tekrarlıyor.

Yeniden doğuş insanın işi değil, yalnızca Tanrı’nın işidir.

Doğum aracılığıyla bu dünyaya yeni bir hayat başlar. Ama bebeğin itibarı hak ettiğini düşünmek saçma bir yaklaşım olur. Çünkü bebek pasiftir. Ruhsal doğumda ise çok daha fazla pasiftir. Yeniden doğuş, yalnızca ve yalnızca Tanrı’nın işidir; günahkar pasiftir, ruhsal olarak ölüdür. Hezekiel 36. bölüme geri dönersek ve mecaz anlatımları biraz değiştirirsek, Hezekiel Ruh’un yeniden doğuş işini tarif ederken, günahkarın ‘taştan yüreğinin’ çıkarılması ve yerine ‘etten bir yürek’ konulması gerektiğini söylediğini fark ederiz (36:26). Yeniden doğmayanlar üzerinde böyle bir ameliyatı yalnızca Ruh gerçekleştirebilir.

O halde, yeniden doğuşun, Tanrı ve günahkarın birbirleriyle işbirliği yapmak zorunda olduğu sinerjik bir eylem olduğunu söylemek, günahkarın yeteneğine çok fazla güvenmek demektir. Yeniden doğmamış günahkar, sadece yaralanmış ve lütfa muhtaç kişi değil, aynı zamanda ruhen ölü olan kişidir. O sadece okyanusta boğulmak üzere olan biri değil, aksine boğulan ve okyanusun dibinde ölü olarak yatan kişidir. O halde diriliş gereklidir. Pavlus, Efeslilere şöyle seslendi: ”Bir zamanlar içinde yaşadığınız suçlardan ve günahlardan ötürü ölüydünüz. Ama Tanrı…. bizi Mesih’le birlikte yaşama kavuşturdu; O’nun lütufla kurtuldunuz” (Ef. 2:1, 4–5).

Yeniden doğuş imandan önce gelir.

İnsanın diriliş gücüne sahip bir lütfa ihtiyacı olduğu için, imanın kendisi de dahil olmak üzere kendi başına herhangi bir kasıtlı faaliyet, yeniden doğuşun nedeni değil, sonucu olabilir. Kelimenin kendisi bir uyanışın gerçekleştiğini ifade eder. Günahkar, Mesih’e karşı kördü, ancak şimdi görebiliyor. Önceleri sadece günahı arzulardı, ama şimdi ona Mesih’i arzulamak için yeni eğilimler verildi. Ruh, iradeyi her şeyden önce ruhsal esaretinden kurtarmadıkça, insanın Mesih’e güvenme konusundaki kasten seçimi olanaksızdır.

Deneyimlerimize göre, İsa’ya ilk inandığımızda her şey bir anda oluyor gibi görünüyor. Ancak Tanrı’nın işini incelediğimizde, yeniden doğuşun imandan kaynaklanmadığını, ancak imanın yeniden doğuştan kaynaklandığını görebiliriz. Kurtuluşta bu mantıksal düzeni tersine çevirirsek, Ruh’un doğaüstü çalışmasını insanın iradesine koşullandırırız. Bunun yerine odak noktası Tanrı’nın iradesidir: “ Tanrı, yarattıklarının bir anlamda ilk meyveleri olmamız için bizleri kendi isteği uyarınca, gerçeğin bildirisiyle yaşama kavuşturdu.” (Yak. 1:18) ve ‘büyük merhametiyle’, yeniden doğmamızı sağladı” (1 Pe. 1:3). Bu nedenle Yuhanna, iman eden herkesin Tanrı’dan doğacağını söylemez, fakat iman eden herkesin “Tanrı’dan doğduğunu” söyler (1. Yu. 5:1)

Önceleri “müjdenin ışığına” kördük, ancak Tanrı, “Işık, karanlıkta parlayacak” diyen Tanrı, ”İsa Mesih’in yüzünde parlayan kendi yüceliğini tanımamızdan doğan ışığı bize vermek için yüreklerimizi aydınlattı” dedi (2 Ko. 4:3–6). Evet, imanlı kişi Mesih’i seçer, ancak bu sadece Ruh’un ölü bedenimize yeni bir yaşam üflemesi ve kör gözlerimizi açmak için yeni bir ışık tutması nedeniyledir. Elçilerin İşleri kitabındaki Lidya gibiyiz. Rab yüreğini açana dek Lidya, Rab’be iman etmedi. (Elç. 16:14).

Ayrıca, imandan bahsettiğimizde bile, bunun Tanrı’nın bir armağanı olduğunu unutmamalıyız (bkz. Elç. 13:48-50; Ef. 2:8–10; Flp. 1:29–30; 2.Pe. 1:1). Bu, Tanrı’nın yalnızca yeniden doğmamış olanlara verdiği bir armağan değildir; aynı zamanda sinerjiyi ve günahın tam esaretinde olmayan bir iradeyi gösterir. İman etkili bir armağandır, günahkarın İsa’ya güvenebilmesi için Ruh’un içine işlemesi gereken bir armağan. İmanı, kendi işimiz olarak düşünemeyiz. Sadece Tanrı bize bahşettiği ve içimizde etkin kıldığı için inanırız. Aksini söylemek, imanı ilahi kökeninden yoksun bırakmak demektir.

KAYNAKÇA: https://www.thegospelcoalition.org/essay/regeneration/

Yeniden Doğuş yazısı ilk önce Müjde Birliği üzerinde ortaya çıktı.

TEHLİKELİ SONUÇLAR VEREN BİR FİKİR, ROMA İMPARATORU KONSANTİNE’NİN YETKİSİ ALTINDAKİ İZNİK KONSİLİ’NİN (MS 325) HIRİSTİYAN KİTAP KANONUNU KURDUĞU KAVRAMIDIR.

Fikirlerin sonuçları vardır. Tehlikeli sonuçlara yol açan bir fikir, Roma imparatoru Konstantin’in yetkisi altındaki İznik Konsili’nin (MS 325) Hıristiyan Kutsal Kitap kanonunu oluşturduğu fikridir.

Kutsal Kitap, hangi kitapların dahil edileceğini seçen birkaç seçkin piskopostan mı kaynaklandı? Yoksa bu konuda bir Roma imparatoruna mı itibar etmeli miyiz? Hayır. Bu yalan, Kutsal Kitap otoritesini çürütme ve kanonun kökenleri hakkında şüphe uyandırmak için kullanıldı. Dan Brown’ın 2003’te en çok satan kitabı Da Vinci Şifresi bu fikri kültürümüze yerleştirdi ve şimdi birçokları Konstantinus veya İznik’in Kutsal Kitabı kurduğunu düşünüyor. Ama Brown bu hikayeyi icat etmedi. Bunu sadece kurgusu aracılığıyla sürdürmüştür. (Aynı şey popüler casus romancı Daniel Silva’nın son kitabı The Order için de geçerli. Bir yazarın notunda şunu kabul ediyor: “Kutsal Kitap yanılmazlığına inanan Hıristiyanlar, müjdecilerin kim olduklarına ve Müjdelerinin nasıl yazıldığına dair açıklamama hiç şüphesiz karşı çıkacaklardır.”)

İznik ve Tarihte Kanon

İznik’in kanonu kurduğu ve Kutsal Kitap’ı yarattığı fikrinin tarihsel bir temeli yoktur. The Biblical Canon Lists from Early Christianity ve diğer erken kanıtlar, Hristiyanların İznik’ten önce ve sonra Kutsal Kitap kanonunun sınırlarını tartıştıklarını göstermektedir. Örneğin, Kudüslü Cyril (yaklaşık MS 350) ve İskenderiyeli Atanasius (yaklaşık MS 367) gibi İznik yanlısı ataların listeleri bile Vahiy’in dahil edilmesi konusunda hemfikir değildir. Ne konseyden alınan ilk kayıtların hiçbiri, ne de görgü tanıkları (örneğin, Evsevius veya Ahanasius), kanonu kuran herhangi bir Konsil kararından bahsetmez. İznik Konsili’nin kanonu kurduğu ve Kutsal Kitap’ı yarattığı fikrinin hiçbir tarihsel temeli yoktur.

Yudit’in Latince çevirisinin önsözünde Hieronymus şunları yazdı:

Madem İznik Konsili’nin bu kitabı kutsal Yazılar arasında saydığı kabul edildiği, isteğinize teslim ediyorum. Jerome, Yudit’i kanona dahil etmek için resmi bir karardan bahsediyor olabilir mi? Bu pek olası değil. Atanasius’tan Nazianzus’lu Gregory’ye, Poitiers’li Hilary’den Hieronymus’a kadar İznik’te kabul gören inancı en erken benimseyenler, Yudit’i kanon listelerine dahil etmezler. İznik’te Judith’in kanona uygunluğu hakkında bir karar verilmiş olsaydı, ilk benimseyenler onu kanona uygun kitaplar arasında listelerlerdi. Ama yapmazlar. Bunun yerine, Hieronymus muhtemelen bazı ataların Yudit’ten kutsal metinler olarak bahsettiği tartışmaları anlatıyor. Her halükarda, bu tartışmalar, kanonun sınırları hakkında resmi bir konsil kararıyla sonuçlanmadı. Görünüşe göre Hieronymus’un ifadesi daha sonra İznik’in kanona karar verdiğini söylemek için yanlış anlaşıldı ve bu da bizi hikayenin geri kalanına götürüyor.

Efsanedeki İznik ve Kanon

Bu fikrin kaynağı, o zamana kadar Yunan konseylerinin kararlarını özetlediğini iddia eden Synodicon Vetus adlı dokuzuncu yüzyıl sonlarına ait bir Grekçe el yazmasında yer almaktadır (buradaki sayfa 2-4’e bakınız). Andreas Darmasius bu el yazmasını 16. yüzyılda Mora’dan getirmişti. John Pappus, 1601’de Strasburg’da düzenledi ve yayınladı. İşte ilgili bölüm:

Konsey, kanonik ve apokrif kitapları şu şekilde tecelli etti: Kitaplar Tanrı’nın evindeki ilahi masanın yanında koydular; sonra İlâhi esini olan kitaplarının masanın üzerinde, sahte kitapların ise masanın altında bulunması için Rab’be yalvararak dua ettiler, ve öyle oldu. Bu kaynağa göre, kilisenin kanonu, İznik’te meydana gelen, yani Rab’bin kanona dahil kitapların masada kalmasına ve altında uydurma veya sahte olanların bulunmasına neden olduğu bir mucize nedeniyle vardır.

Pappus’un Synodicon Vetus baskısından, bu alıntı dolaşıma girdi ve alıntılandı (bazen onun editörlüğünü yaptığı Grekçe el yazmasından değil, Pappus’un kendisinden geliyormuş gibi!) ve sonunda Voltaire (1694-1778) gibi önde gelen düşünürlerin eserlerinde kendine yer buldu. Voltaire’n yazdığı Philisophical Dictionary 3. cildinde “Konseyler” (bölüm I) altında şöyle yazar: Aynı konseyin ataları, Kutsal Kitap’ın gerçek kitaplarını apokrif kitaplardan ayırmaları, neredeyse benzer bir yöntemle oldu. Hepsini sunağın üzerine yerleştirdikten sonra, apokrif kitaplar kendi kendilerine yere düştüler.

Kısım III’te biraz sonra Voltaire şunları ekliyor: ”Nice Konsili’nin ekinde, Eski ve Yeni Antlaşma’nın hangilerinin gerçek, hangilerinin apokrif kitap olduğunu bulmaya çok şaşıran önderlerin, hepsini bir sunağın üzerine koyduğunu daha önce söylemiştik. ve reddedecekleri kitaplar yere düştü. Ne yazık ki bu kadar güzel bir imtihan kaybedildi!”

Voltaire daha önce Konstantinus’un konseyi topladığına değinir. O halde, İznik’te atalar, kutsal kitabı apokrif kitaplardan dua ve bir mucizeyle ayırdılar. Pappus’un Synodicon Vetus’un 1601 baskısının yayınlanması -ve daha sonra İznik’teki mucizenin, özellikle Voltaire tarafından Sözlüğünde alıntılanması- Dan Brown’un olayları bu kadar renkli anlatabilmesinin ve diğer birçok kişinin bu efsaneyi sürdürmeye devam etmesinin nedeni gibi görünüyor.

Yetki meselesi

Kültürümüz giderek daha laik hale geldikçe, birçok kişi Kutsal Kitap’ın kökenleri ve özellikle erken Hıristiyanlığın kanonun oluşumundaki rolü hakkında şüphe atmaya devam edecek. Kanonun tarihi zaman zaman biraz karışık olsa da, 325’te İznik’te toplanan birkaç Hıristiyan piskopos ve kilise tarafından kurulduğuna dair hiçbir kanıt yoktur.

Hıristiyanların bu çağda zihinlerini harekete geçirmeye hazırlamaları ve Kutsal Kitap kanonunun kiliseler tarafından uzun yıllar boyunca tanınan Tanrı’nın işi olduğunu güvenle ileri sürmeleri gerekir. J. I. Packer’ın canlı sözleriyle, ” Sir Isaac Newton’un nasıl bize yerçekimi gücünü vermedi ise kilise de bize kanonu aynı şekilde vermedi.”

Daha Fazla Okuyunuz:

Ed Gallagher and John D. Meade, The Biblical Canon Lists from Early Christianity: Texts and Analysis (OUP, 2018).

F. F. Bruce, The Canon of Scripture (IVP, 1988).

Timothy Paul Jones, How We Got the Bible (Rose Publishing, 2015). Interview with Timothy Paul Jones.

Kaynakça: https://equip.sbts.edu/article/the-council-of-nicaea-did-not-create-the-canon-of-scripture/

İznik Konsili Kutsal Yazılar Kanonunu Yaratmadı yazısı ilk önce Müjde Birliği üzerinde ortaya çıktı.

Hazırlayan: Marshall Segal

Günahların affına … inanıyorum (Elçilerin İnanç Açıklaması)

Roma’da hâlâ zayıf durumda olan kilisenin üzerine korkunç bir fırtına çöktü. İmparator Hristiyanların yakalanmasını, kitaplarının yakılmasını ve kiliselerinin yıkılmasını emretmişti. Yalnızca Tanrı’ya karşı çıkan ve Roma ilahlarına kurbanlar sunan kişiler kurtuldu. Birçok kişi korkuyla diz çöktü, elleri kan içindeydi. Bazıları hatta din adamıydı.

Ama Daniel gibi, birçokları tek bir ilahtan başka herhangi bir ilaha diz çökmeyi reddetti. Bu yaşamda sahip olabilecekleri her türlü haktan feragat ettiler; “daha iyi ve kalıcı bir mal” sahibi olduklarını biliyorlardı (İbraniler 10:34). Bazıları her şeyini kaybetti. Özgürlüklerini, mallarını, ailelerini ve nefeslerini dahi kaybettiler. İsa’ya bağlılık yemini ettiklerinden dolayı idam edildiler. Diğerleri hapishanelerden izlediler ve ağladılar. Sıranın kendilerinde olabileceğini biliyorlardı. Şehit edilen sevdiklerinin kanı, yüreklerinde acı dolu lekeler bıraktı.

Sonra, fırtına sonrasındaki beklenmedik sessizlik gibi, zulüm duruldu. Hristiyanlık Roma’da bir kere daha hoşgörüyle karşılanıyordu. Ateşler azalınca ve tehlikeler uçunca, İsa’ya ihanet etmiş olanlar, görünüşte Yahuda’nın oğulları ve kızları olanlar kilisede yine meydana çıktılar. Kilise ne yapacaktı? Denenmeler ve hatta ölüm tehditlerine dayanmış olanlar, onları terk etmiş ve Mesih’i inkâr etmiş olanları geri kabul etmeli miydiler? Nitekim İsa bizzat şu uyarıyı yapmıştı: “İnsanların önünde beni inkâr edeni, ben de göklerdeki Babam’ın önünde inkâr edeceğim” (Matta 10:33). Hainler, hainler bile, affedilebilir mi?

Kim Affedilebilir?

Dördüncü yüzyıldaki o hassas, rahatsız edici, değişken ikilem, sonunda Elçilerin İnanç Açıklaması’na iki ilave sözcüğün eklenmesine vesile oldu. Günahların affı bildirgenin ilk versiyonlarında, belki yüz yıldan fazladır yoktu. Sonrasında da o erken dönemdeki imanlılar günahın ve merhametin daha derin, daha rahatsız edici sularına inmek zorunda kaldılar.

Bazıları vazgeçenlerin affedilemez, kurtarılamaz, lanetlenmiş olduğu konusunda ısrar etti. Diğerleriyse hararetle, çarmıhın dibindeki kan çeşmesinin bunu bile, bunları bile yıkayıp örtebileceğini beyan etti. Sonunda, Ben Myers’e göre, kilise şu karara vardı:

İsa öğrenciliğindeki düşüşler –toplum önündeki fena düşüşler bile– bir kişiyi Tanrı lütfundan hariç tutmaz. Augustinus’un ruhsal elitizme karşı verdiği birçok vaazından birinde ısrar ettiği gibi: “Hiç kimseden, asla umudumu kesmemeliyiz.” (The Apostles’ Creed, 115)

İman ve tövbe aracılığıyla, Mesih’i terk etmiş olanlar Mesih’e buyur edildi ve akıl almaz olan şeyi duydu: “Çok olan günahlarınız bağışlandı” (bkz. Luka 7:47). Böylece, kilise inanç açıklamamıza merhamet dolu, kalıcı ve skandal niteliğinde bir kazık çaktı: Başkaları –kendi gözündeki merteği görmeyen, kendisini doğru görüp taş atmaya ve düşüşlerinden dolayı kardeş günahkârları gözden çıkarmaya hazır olan başkaları– bu taşkın merhametten geri dursa da, biz günahların affına inanıyoruz.

Günahların Affı Nedir?

Günahların affı nedir? Dışarıdan basit görünse de, bu kelimeler üç derin gerçeği temsil etmektedir: İlk olarak, insan, her insan, günahın kölesidir. “Doğru kimse yok, tek kişi bile yok” (Romalılar 3:10). “İyilik eden yok, tek kişi bile!” (Romalılar 3:12). Tümüyle yozlaşmış durumdayız. İkinci olarak, günahımız Tanrı’nın haklı gazabını hak etmektedir. Tanrı, eğer kötülüğümüzü mazur görüyor veya görmezden geliyorsa, Tanrı olamaz. Yargı yerini bulmalı ve bulacak. Üçüncü olaraksa, tüm inananlar ve tövbe edenler için, yargı hâlihazırda yerini bulmuştur. Mesih’te, Tanrı “bütün suçlarımızı bağışladı. Kurallarıyla bize karşı ve aleyhimizde olan yazılı antlaşmayı sildi, onu çarmıha çakarak ortadan kaldırdı” (Koloseliler 2:13-14).

Günahkârlığımızın dibini ve affedilişimizin zirvesini görebileceğimiz birçok metni ele alabilirdik ama özellikle Mika 7:8-9, yıllar içerisinde değerli bir rehber olmuştur.

Halime sevinme, ey düşmanım!
Düşsem de kalkarım.
Karanlıkta kalsam bile RAB bana ışık olur.
RAB’be karşı günah işlediğim için,
O’nun öfkesine dayanmalıyım.
Sonunda davamı savunup hakkımı alacak,
Beni ışığa çıkaracak, adaletini göreceğim.

İNSANIN GÜNAHKÂRLIĞI

Rab’be karşı günah işlediğim için…

“Günahların affına inanıyorum” diye ikrar ettiğimizde, kendi günahkârlığımızı ve affedilmeye olan ihtiyacımızı ikrar etmiş oluyoruz. Bu, Hristiyanların inandığı en tartışmalı ve en güzel gerçeklerden biridir. Adem aracılığıyla, günah ve ölüm bir virüs gibi gerideki herkese, bir kişi hariç, bulaşmıştır. Hepimiz Kral Davut’la şöyle deriz: “Nitekim suç içinde doğdum ben; günah içinde annem bana hamile kaldı” (Mezmurlar 51:5). Günahta doğmuş olarak da, günahımız içinde ölüyüz (Efesliler 2:1). Mesih’ten yoksun bir durumda ruhlarımızın ne kadar kötü ve çaresiz olduğunu ne kadar vurgulasak azdır.

Affedilme vaadini almak şöyle dursun, bu vaadi anlamak için, kendimizi perişan hâldeki günahkârlar olarak görmemiz gerekir. “İman olmadan Tanrı’yı hoşnut etme[nin] olanaksız” olduğunu (İbraniler 11:6), inanmadan önce işlediğimiz iyi eylemlerin bile aslında günah olduğunu (Romalılar 14:23) fark etmemiz gerekir. Bir nevi aldığımız her nefes günahtı ve günaha kulluk ediyorduk. Üstelik Tanrı müdahale etmemiş olsaydı, bizi yaşamdan ve umuttan yoksun bir biçimde cehenneme sürükleyecekti.

TANRI’NIN GAZABI

O’nun öfkesine dayanmalıyım…

Eğer tövbe etmemiş ve inanmamış olsak, cehennem mübalağa bir karşılık olmazdı. Uygun, adil, hatta iyi olurdu. Tanrı’nın gazabı asla hesapsız veya hatalı bir biçimde düşmez. Rab’bin öfkesini hak ediyoruz. “Günahın ücreti ölüm” (Romalılar 6:23), hayal edemeyeceğimiz veya dayanamayacağımız bir ölümdür. Yalnızca yok olmak değil, aynı zamanda o kadar karanlık, korkutucu, eziyet edici bir varoluştur ki, keşke yok olsak diye yalvarırdık (Luka 16:24). “Günahların affına inanıyorum” diye ikrar ettiğimizde, Tanrı gazabının doğru, kutsal adaletini beyan etmiş oluyoruz.

Günahtan dönmeyi reddedenler, kendi kötü isyanlarının adil ve korkunç karşılığını alacaklardır. “Böyleleri Rab’bin varlığından ve yüce gücünden uzak kalarak sonsuza dek mahvolma cezasına çarptırılacaklar” (2. Selanikliler 1:9). Daniel’in sözünü verdiği gibi, “Yeryüzü toprağında uyuyanların birçoğu uyanacak: Kimisi sonsuz yaşama, kimisi utanca ve sonsuz iğrençliğe gönderilecek” (Daniel 12:2). “Çektikleri işkencenin dumanı sonsuzlara dek tütecek” (Vahiy 14:11). Affedilmek mümkün olmasa, geleceğimiz böyle olurdu.

GÜNAHLARIN AFFI

Sonunda davamı savunup hakkımı alacak…

Ama Mika’nın cümlesi –Mesih’e ait olanlar için– öfkeyle bitmiyor. “O’nun öfkesine dayanmalıyım” diyen Mika, şöyle yazıyor: “Sonunda davamı savunup hakkımı alacak.” Yani, bana karşı değil, “benden yana” olacak. Bizi haklı olarak reddedilecek, utandırabilecek, bize eziyet edebilecek, hatta bizi yok edebilecek olan Tanrı, bunların aksine bizi savunmaktadır. Mesih’te, davamızı kendi tahtının önünde, kendi adaleti, kendi haklı gazabıyla savunmaktadır. Affedilmek mümkündür çünkü çarmıhta, Tanrı’nın yüceliğini daha da açıklamak için, Tanrı’nın merhameti Tanrı’nın gazabıyla buluşmuştur. “Adım uğruna öfkemi geciktiriyorum. Ünümden ötürü kendimi tutuyorum” (Yeşaya 48:9).

Bizzat İsa’nın adıyla bize şu vaat yapılmıştır: “Halkını günahlarından O kurtaracak” (Matta 1:21). O daha doğmamışken, Tanrı kendi halkının “günahlarının bağışlanmasıyla kurtulacaklarını” bildirmişti (Luka 1:77). Otuz yıl sonra, Mesih bu kurtuluşu “günahların bağışlanması için birçokları uğruna akıtılan” kendi kanıyla ödedi (Matta 26:28).

Sonra da arkasında kendi öğrencilerini, bugün bile, bir görevle bıraktı: “Günahların bağışlanması için tövbe çağrısı da Yeruşalim’den başlayarak bütün uluslara O’nun adıyla duyurulacak” (Luka 24:47). Dolayısıyla kim olursanız veya ne yapmış olursanız olun, O’nu ne kadar ciddi veya kaç tane insan içinde yüzüstü bırakmış olursanız olun, Mesih’te bağışlanabileceğinizi ikrar ediyor ve buna tanıklık ediyoruz. O’nun kanından başka hiçbir şey sizi temiz kılamaz. Ama şunu bilin: Bu dünya veya kendi şüpheleriniz ne diyor olursa olsun, O’nun kanı sizi kesinlikle temiz kılabilir. Affedilmek bir hayli mümkündür.

İptal Kültüründe Affetme

Affedilme vaadi ne kadar basit ve tanıdık görünse de, affın gizeminin ve harikasının günümüzle bu kadar alakalı olduğu başka bir zaman var mıydı? Bizler, en azından Amerika’da, bir affetmeme vebasının acısını çekmekteyiz. İptal kültürümüz heyecanlı ve berbat bir şekilde bir sonraki ayak kayması, bir sonraki hata, bir sonraki ayıp için bekliyor. Ya da sabredemiyor ve bir kişi bulup yargı önüne çıkarmak için tarihin sayfalarını karıştırıyor ve sonra tüm öfkesini kusuyor (en azından 24 saatliğine).

Günümüzün sözde “sosyal” medyasının ne kadarı bir tür dijital giyotine, vahşi ve öngörülemez cellatlar kalabalığına dönüştü ve ağızlarından köpükler çıkararak bir sonraki olası idamı bekliyor?

Oysa bizler af skandalına inanıyoruz. Hâlâ inanıyoruz ve inanacağız ki, “günahlarımızı itiraf edersek, güvenilir ve adil olan Tanrı günahlarımızı bağışlayıp bizi her kötülükten arındıracaktır” (1. Yuhanna 1:9). Hâlâ inanıyoruz ve inanacağız ki, “O bizi karanlığın hükümranlığından kurtarıp sevgili Oğlu’nun egemenliğine aktardı. O’nda kurtuluşa, günahlarımızın bağışına sahibiz” (Koloseliler 1:13-14). Hâlâ inanıyoruz ve inanacağız ki, Mesih’ten dolayı, Tanrı bizim davamızı savunacaktır. Bizim hakkımızı arayacaktır. Bizi ışığa getirecektir. İnanıyoruz ki biz, biz bile, affedilebiliriz.

Her Günah Affedilebilir İnandığımız ve İnanmaya Devam Edeceğimiz Gerçek yazısı ilk önce Müjde Birliği üzerinde ortaya çıktı.

Kutsal Kitap “kararsız” insanların farkındadır. Örneğin, 2. Petrus 3:16’da “(Pavlus’un mektuplarında) güç anlaşılan bazı yerler var ki, bilgisiz ve kararsız kişiler, öbür Kutsal Yazılar’ı olduğu gibi bunları da çarpıtarak kendi yıkımlarını hazırlıyorlar” der. 2. Petrus 2:14, “kararsız kişileri ayartan” kötü kişilerden bahseder. Yakup 1:8 “her bakımdan değişken, kararsız olan kişi”den bahseder.

Hiçbirimiz mükemmel kararlılıkta değiliz. Kral Davut ve elçi Pavlus, cesaret kırıklığının çukurunda ve coşkunun bulutlarında olmanın nasıl bir şey olduğunu biliyorlardı. Doğruyu yanlıştan ayırt etmek her zaman çok kolay değil, yine de sürekli denemeliyiz, çünkü ikisi için de reçeteye aynı terapi yazılmıştır: sevgi.

“Kararsız kişiler”den ne kastettiğimi tanımlamaya çalışmama izin verin – ve bu özelliklerden bir ya da iki tanesi size uyarsa çok endişelenmeyin. Kararsızdan kastettiğim şey şu:

1. Kararsızlar, iyi bir gerekçeleri olmadan aşırı duygusal ruh hali değişikliği eğilimindedirler. Böyle olmak için yeterli sebepleri yokken aşırı morali bozuk ya da aşırı heyecanlı olabilirler.
2. Bu durum kişiyi ikinci özelliğe götürür: Kararsız insanların duygularıyla, mantıkları ve algılama kabiliyetleri yeterince bağlantılı değildir. Bu hepimiz için bir ölçüde doğrudur. Ama mantıklı bir akılda duygular, gerçeklik hakkında doğru gözlemler ve bu gözlemler hakkında doğru düşünme tarafından yönlendirilir. Oysa ki kararsız kişide algılama çarpıktır ve mantığın dümeni geminin altında boşta dönmektedir. Hayatın gemisi, dümen tarafından sağlanan kontrol olmadan duygular denizinde sürüklenmektedir. İyi bir dümenle bile oldukça kötü bir şekilde sürüklenilebilir. Ama dümenin bağlantısı kırık olunca herşey çok daha kötüdür. Hayatın kararsız gemisi duygular denizinde oraya buraya sürüklenir.
3. Bu sebeple, kararsızlar güvende değildirler. Tanrı’nın egemen lütfundaki bilgi, güven ve duygusal tatminin derin köklerine sahip olmadan, ilişkisel durumlardan aşırı miktarda güven sağlamaya çalışırlar. Yine hepimiz bir ölçüde böyleyizdir. “İman ediyorum, imansızlığımı yenmeme yardım et.” Ama kararsızlarda sorun daha büyüktür ve bu yüzden uzaktan eleştiri, onaylanmama ya da reddedilme işaretlerine karşı bile hassastırlar.
4. Bu sorunların bir dışavurumu da kararsız insanların genellikle ilişkisel dinamiklerden habersiz olmasıdır. Ne şekilde karşılaştıklarının farkına varmazlar. Basit sosyal etkileşimin olağan sınırları ve gereklilikleri onların çerçevesinde değildir

Neden bu tür insanlar, diğer alışılmadık işaretler ve mucizelerden ve peygamberlik, bilgi ya da diller gibi olağanüstü ruhsal armağanlardan orantısız bir ölçüde etkilenirler?

Olası bir cevap, bu armağanların nesnel gözlem ve mantığın olağan süreçlerinin çok dışında olmasıdır. Bu sebeple, bu insanların içinde yaşamayı çok zor buldukları olağan koşullardan özgür görünen bir atmosfer sağlarlar. Sonunda mantığın, dikkatli Kutsal Kitap yorumunun ve hayatın girdi ve çıktılarını normal olarak yöneten akla yatkın gözlemin sınırlamaları olmadan akıllarına gelen her şeyi söyleyebileceklerini hissederler. Bu ruhsal armağanlar onların hayat tarzlarına uygun görünür: öngörülemez, mantık süreçleriyle bağlantısız, nesnel gözlemin taleplerinden özgür.

Ama size 1. Korintliler 14’ü okumanızı ve Pavlus’un ruhsal armağanların atmosferini kararsız görüp görmediğini anlamanızı şiddetle tavsiye ederim. Karşı karşıya olduğumuz konu, dengesizlik için bir ortam yaratmadan armağanların gerçeğini nasıl kavrayacağımızdır.

Tanrı’nın doluluğunu azimle arzulayan,

Pastor John

(c) Desiring God. Asıl makaleye şuradan erişebilirsiniz: https://www.desiringgod.org/articles/why-some-spiritual-gifts-attract-unstable-people?lang=tr

Neden Bazı Ruhsal Armağanlar Kararsız İnsanlara Çekici Gelir yazısı ilk önce Müjde Birliği üzerinde ortaya çıktı.

Bir kış sabahı, en sevdiğim kahvecide oturup Kutsal Yazılar’ı okuyor ve günlük tutuyordum. Yanımdan geçen bir adam Kutsal Kitap okuduğumu fark etti ve benimle konuşmaya başladı.

Yaşadığım bölgedeki büyük bir kilisenin üyesi olduğunu söyledi (refah müjdesi denen sözde müjdeyi öğreten bir kilise) ve Kutsal Kitap’ın, Tanrı’nın bizleri bereketlemeye yönelik tasarılarını bildiren bir kitap olduğuna inandığını söyledi.

Ben Kutsal Kitap’ın Tanrı’nın kim olduğuyla, bizim kim olduğumuzla ve Tanrı’nın bizleri kendisiyle barıştırmak için ne yaptığıyla alakalı bir kitap olduğunu söyleyerek cevap verdim. Müjde’yi paylaşmaya başladım ve Hristiyanlara İsa’yı izlemenin bir parçası olarak acı çekmenin vaat edildiğini söyledim.

Kendisi buna cevap olarak, imanımız olduğu sürece Tanrı’nın bizleri bereketlemeye ve acı çekmekten korumaya devam edeceğini söyledi. Bense Tanrı’nın hem iman edenlerin yaşamlarında bazı ortak ayartmalarla hem de bazı özel zulümlerle acı çekeceğini vaat ettiği birkaç ayetten alıntı yaptım. Bu noktada, ellerini kendini savunurcasına havaya kaldırarak, “Ben bunu reddediyorum. Başıma böyle bir şey gelmeyecek” dedi.

Eşim yakın zamanda bir düşük yaptı ve bunu bu kişiyle paylaşma gereği hissettim. Kendisine bu gibi denenmelerle karşılaştığımızda, “Ben bunu reddediyorum. Başıma böyle bir şey gelmeyecek” deyip bu durumları ortadan kaldıramayacağımızı açıkladım. Aynı zamanda İsa’nın dünyayı yendiğini ve denenmelerde asla bizleri yalnız bırakmayacağını, acı zamanlarda bizleri teselli edeceğini vaat ettiğini anlatarak iyi haberi paylaştım. 

Sanırım açık yürekli oluşum ve geçirdiğim bu denenmenin ciddiyeti karşısında hazırlıksız yakalandı. Ama bu kişiyle yaşadığım olay benim şunu merak etmeme sebep oldu: Refah müjdesine inananlara müjdeleme yapmak için kendimizi nasıl daha iyi hazırlayabiliriz?

NEDEN BU KADAR ZOR?

İsa’nın bizleri sağlıklı, zengin ve başarılı yapmak için öldüğüne inanan insanlarla Müjde’yi paylaşmak, birçok nedenden dolayı zordur ama bence özellikle öne çıkan iki neden var.

1. Refah mesajı, benliğe çekici gelir.

Birincisi, refah mesajı benliğe çekici gelir. Bu sözde müjde özellikle sağlık ve zenginliğe yönelik sahip olduğumuz doğal istekleri kullanır ve günahlı yüreklerimize tam da istediği şeyleri vaat eder. Günahtan tövbe etmeye, benliği inkâr etmeye, çarmıhı yüklenmeye, İsa’yı takip etmeye ve ölmeye bir çağrı yoktur (Mar. 10:34-35).

Sonuç olarak, bu sözde müjdeye kanmış bir kişiyle Müjde’yi paylaştığımızda, kişiyi benliğe çekici gelen bir mesaja inanmayı bırakmaya ve benliğe çekici gelmeyen bir mesaja inanmaya çağırmış oluyoruz.

2. Onlar da bizim kullandığımız kelimeleri kullanırlar ama farklı anlamlarla.

İkincisi, refah müjdesi denen sözde müjdenin yanlıları da bizim kullandığımız kelimeleri kullanırlar ama farklı anlamlarla. Örneğin ben iman kelimesini kullandığımda, Tanrı Sözü’nün doğru olduğuna ve Oğlu’nun Mesih olduğuna inanmam için bana verdiği armağanı kastediyorum (1.Kor. 2:14; Yuh. 6:44, 65). Oysa bu sözde müjdenin yanlıları iman kelimesini kullandıklarında, çoğunlukla Tanrı’yı kendilerine sözde borçlu kılmak üzere kullandıkları bir araçtan bahsetmektedirler. İman basitçe bir para birimi gibidir ve bizler Tanrı’dan istediklerimizi bununla alırız.

Bir diğer örnek olarak, ben müjde kelimesini kullandığımda, İsa’nın yaşamını, ölümünü ve dirilişini kapsayan iyi haberi kastediyorum (1.Kor. 15:1-4; Gal. 2:10-14). Oysa bu sözde müjdenin birçok yanlısı müjde derken, Tanrı’nın bizim sağlıklı, varlıklı ve refah içinde olmamızı istemesini kapsayan bu sözde iyi haberi kastetmektedirler.

Refah Müjdesi Yanlılarına Müjdeleme Yolunda Beş Öneri

Pavlus bizlere açıkça bütün Hristiyanların, özellikle de pastörlerin, müjdeleme görevini yapması gerektiğini söylüyor ve şöyle diyor: “Tanrı sözünü duyur. Zaman uygun olsun olmasın, bu görevi sürdür” (2.Tim. 4:1-5). Öyleyse bu sözde müjdeye inananlara nasıl müjdeleme yapabiliriz?

1. Alçakgönüllülükle şu gerçeği fark edin: Tanrı’nın lütfu olmasa, bizler de yanlış bir müjdeye inanıyor olurduk.

Alçakgönüllülükle şu gerçeği kavrayın: Tanrı’nın lütfu olmasa, bizler de yanlış bir müjdeye inanıyor olurduk. Eğer refah müjdesinin benliğe hitap ettiği ve bizlerin de günah içinde doğduğu doğruysa (Ef. 2:1), bu durumda bunun sahte bir müjde olduğunu anlamamızın tek nedeni Tanrı’nın lütfudur. Bu gerçek bizleri refah müjdesi yalanına inanan kişilerle alçakgönüllü bir şekilde konuşmaya yönlendirmelidir.

2. Refah müjdesi denen sözde müjdedeki doğru olan şeyleri onaylayın.

Açık konuşayım: Refah müjdesi sahte bir müjdedir. Ancak sahte şeylerin inanılır olabilmesi için, her zaman gerçeğiyle aralarında yeteri kadar benzerlik olması gerekir. Dolayısıyla, refah müjdesinde de doğru olan şeyleri onaylayın.

Refah müjdesi, teistik (Tanrı inancı olan) bir dünya görüşünü temel alır. Bu sahte müjde, İsa’yı izlememizden dolayı bizlere gelen bereketler olduğunu ve bu bereketlerin şu anki yaşamımızda da mevcut olduğunu doğru bir şekilde öne sürmektedir (Mar. 10:29-30). Temelinde Tanrı’nın dualarımızı duyup cevapladığına yönelik sağlam bir inanç vardır (Yak. 5:16) ve Tanrı’nın imanı ödüllendirdiği gerçeğini kabul eder (Mat. 9:29).

Bu sözde müjde, gerçekten tamamıyla yoksun değildir ve sanki içerisinde gerçek olan hiçbir şey yokmuş gibi davranmak hem doğru değildir hem de müjdelemede bizlere yardımcı olmaz.

3. Refah müjdesi denen sözde müjdenin yalanlarının ve hatalarının karşısında durun.

Refah müjdesinin yalanlarının ve hatalarının karşısında durun. Bu sözde müjdenin tehlikeli yalanlarından biri, Tanrı’dan ne alacağımıza, sahip olduğumuz iman miktarının karar verdiğidir. Oysa Kutsal Kitap şu konuda açıktır ki, önemli olan imanımızın nerede olduğudur, miktarı değil. Eğer putlara bolca imanımız varsa, putlar bizi kurtarmayacaktır; eğer İsa’ya az da olsa imanımız varsa, O bizi kurtaracaktır (Yuh. 14:1-14).

Bu sözde müjdenin bir ölümcül hatası da, günün birinde kaçınılmaz olarak acılara maruz kaldığımızda, bu müjdenin bizlere hiçbir yardımının olmamasıdır (Yuh. 16:33). Eğer Tanrı’ya olan imanımızın bizleri acıdan muaf kılacağına inanırsak, bu bizleri Tanrı’nın yalan söylediği, aslında var olmadığı veya bizim yeterince imanımız olmadığı sonucunu çıkarmaya zorlayacaktır ve elbette bunların hiçbiri doğru değildir.

4. Kutsal Kitap’taki Müjde’nin getirdiği umudu gösterin.

Kutsal Kitap’taki Müjde’nin getirdiği umudu gösterin. Müjde bizlere Tanrı’dan iyilik görmeyi hak etmediğimizi söyler. Günahlarımızdan ötürü sonsuza dek cezalandırılmayı hak ediyoruz. Ama yine de, merhameti bol olan Tanrı, bizleri İsa’ya ve O’nun kurtaran eylemine olan imanımız aracılığıyla aklamaktadır.

Yaşamımızda bolca gözle görülür bereket almış olalım veya olmayalım, iyi haber şudur ki, Mesih’e iman yoluyla günahlarımız bağışlanmıştır ve bizler artık Tanrı’nın ailesinde evlat edinilmişizdir. Bu gerçeği bilmek, bizleri bu yaşamdaki iyi şeyleri putlaştırmaktan veya iyi şeylere sahip olamadığımızda hayal kırıklığına uğramaktan korur. 

5. En büyük sevincimizin Tanrı’nın bizlere verdiği maddi bereketlerde değil, Tanrı’nın kendisinde yattığını gösteren cömert bir yaşam sürün.

En büyük sevincimizin Tanrı’nın bizlere verdiği maddi bereketlerde değil, Tanrı’nın kendisinde yattığını gösteren cömert bir yaşam sürün. Eğer ikna edici bir şekilde refah müjdesine karşı Kutsal Yazılar’ı da kullanarak tartışır ama para ve varlık uğruna yaşarsak, ağzımızla başardığımız her şeyi, sürdürdüğümüz yaşamla çöpe atmış oluruz. 

Tanrı’nın sağladığı bolluktan başkalarına da vererek cömert yaşamlar sürdüğümüzde, Kutsal Kitap’taki Müjde’yi paylaşmak için fırsatlar yaratmış oluruz. Pavlus şöyle yazıyor: “Rabbimiz İsa Mesih’in lütfunu bilirsiniz. O’nun yoksulluğuyla siz zengin olasınız diye, zengin olduğu halde sizin uğrunuza yoksul oldu” (2.Kor. 8:9).

Cömertçe vermek, diğerlerine Mesih’in bizim en büyük hazinemiz olduğunu ve O’na ve bizim için yaptıklarına, Tanrı’nın bizlere vereceği diğer her şeyden daha fazla değer verdiğimizi gösterir.

Allen Duty

Refah Müjdesi Yanlılarına Müjdeleme Yapma yazısı ilk önce Müjde Birliği üzerinde ortaya çıktı.

1. Tanrı bizi zengin etmek istiyor. Günümüzde bazı vaizler iyi haberin, Tanrı’nın bizleri kamyonlar dolusu parayla ve eşyayla bereketlemesi olduğunu söylüyorlar. Üstelik yapmamız gereken tek şey istemek! Oysa Müjde, ruhsal bereketlere dair bir mesajdır (Ef. 1:3): Tanrı, İsa Mesih’i bizler uğruna ölmesi ve dirilmesi için gönderdi, öyle ki, Tanrı’yla barışabilelim ve sonsuz yaşama kavuşalım (Rom. 3:25-26, 6:23; 2. Kor. 5:18-21). Dahası, Kutsal Kitap imanlıların bu hayatta sahip olacakları şeyin dünyasal zenginlik değil, aksine sıkıntı (Elç. 14:22), zulüm (2. Tim. 3:12) ve acı olduğunu (Rom. 8:17) ve tüm bunların bir gün yerini kelimelere sığmayan bir yüceliğe bırakacağını söylüyor (2. Kor. 4:17; Rom. 8:18).
2. Tanrı sevgi ve durumumuz iyi. Bazı insanlar Müjde’nin, Tanrı’nın bizi sevmesi ve olduğumuz gibi kabul etmesi olduğunu söylerler. Ancak Kutsal Kitap’a dayanan Müjde, insanları günahkâr oldukları ve Tanrı’nın gazabıyla karşılaşacakları gerçeğiyle yüzleştirmekte (Rom. 3:23, Yuh. 3:36) ve onlara Tanrı’nın radikal çözümünü sunmaktadır: İsa’nın günah sunusu olarak çarmıhtaki ölümü. Bu Müjde, insanları buna karşılık aynı derecede radikal bir cevaba çağırmaktadır: günahlarından dönmeleri ve kurtuluş için Mesih’e güvenmeleri.
3. Doğru bir yaşam sürmeliyiz. Müjde, bize daha iyi ve doğru bir yaşam sürmemizi ve bu sayede de Tanrı’yla aramızın düzeleceğini söyleyen bir mesaj değildir. Aslında Müjde, bunun tam tersini söyler. Bizler Tanrı’yı tatmin edemeyiz ve kendimizi asla O’nun önünde kabul edilebilir bir duruma getiremeyiz (Rom. 8:5-8). Ancak iyi haber şu ki, kendimiz için asla yapamayacağımız şeyi, İsa bizler için yapmıştır. Mükemmel bir yaşam sürüp Tanrı’nın gazabını çarmıhta kendi üzerine alarak, günaha sırt çevirenlerin ve O’na güvenenlerin kurtuluşunu güvence altına almıştır (Rom. 5:6-11, 8:31-34).
4. İsa toplumu değiştirmeye geldi. Bazı insanlar, İsa’nın görevinin toplumu değiştirmek ve politik bir devrim aracılığıyla mazlumlara adalet getirmek olduğuna inanırlar. Oysa Kutsal Kitap, bizlere dünyanın ancak ve ancak İsa’nın tekrar gelmesiyle ve yeni bir gök ve yeni bir yeryüzü kurmasıyla düzelebileceğini söyler (2. Sel. 2:9-10, Vah. 21:1-5). Temelde Müjde, günümüz toplumunda gerçekleşecek bir değişimle ilgili değil, Mesih’e iman aracılığıyla Tanrı’nın gazabından kurtuluşla ilgili bir mesajdır.

(Bu yazının bazı kısımları, Mark Dever’ın Nine Marks of a Healthy Church adlı kitabından alıntıdır, sayfa 80-90)

İnsanların yanlış bir şekilde Müjde olarak öne sürdüğü bazı mesajlar nelerdir? yazısı ilk önce Müjde Birliği üzerinde ortaya çıktı.