Eyüp 31

Konuşmasının sonu olan bu zirve noktasında, Eyüp etkili bir biçimde kendi doğruluğunu beyan etti. Tanrı, Eyüp’ü bir doğruluk modeli olarak övdüğünden, onun örneğini dikkatle gözlemleyip takip etmeliyiz. Eyüp gözleriyle bir antlaşma yapmıştı (1. ayet). Davranışlarında dikkatliydi (5. ayet). Yüreğinde günahlara direndi (9. ayet). Yetkisi altındakileri düşündü (13. ayet). Yoksullara şefkat besledi (16. ayet). Umudunu bu dünyanın zenginliklerine bağlamama konusunda dikkatliydi (24. ayet). Bu doğruluğun eksiksiz bir resmi olmasa da, bu bölüm Rab’be canlı bir imandan gelen itaatin iyi bir örneğidir. Siz yaşamınızın sonuna geldiğinizde, böyle şeyler söyleyebilecek misiniz? Şimdiden nasıl hazırlanabilirsiniz?

Eyüp, Tanrı’nın yarattıkları olarak insanların esas eşitliklerini ve de bunun herkese olan davranışımıza dair doğurması gereken sonuçları gördü (15. ayet). Onun yetkisi altında ve sosyal konum olarak ondan daha aşağıda olan insanlar da onunla ortak bir insanlığı paylaşıyorlardı. Bu ifadeyle Eyüp, her Hristiyan’ın öne çıkan bir özelliği olması gereken şefkatin ve adaletin temelini ortaya koymaktadır. Sizin etrafınızdaki insanlar kendilerinden daha az önemde veya değerde olan diğer insanlara genellikle nasıl davranıyorlar? Siz nasıl farklı olmalısınız?