Eyüp 27

Eyüp’ün doğruluğu (5. ayet) onun ruhsal savaşının odak noktasıydı (2:3). Bir Hristiyan’ın doğruluğu sevgi dolu bir yaşamdan, yürekten hissedilen paklık gayretinden, iyi vicdandan ve samimi imandan geçer (Mez. 26:1-5; 1.Ti. 1:5; 2.Ti. 2:22). Eyüp kendi arkadaşlarının argümanlarına teslim olmuş olsaydı, doğruluğunu inkâr ederdi. Eğer Şeytan bizi tövbesiz günaha sürükleyemiyorsa, bizim güvencemizi yok etmeye çalışır, vicdanımızı haksız yere ateşler ve Tanrı’ya dair çetin düşüncelerle imanımızı topallatır. Hristiyan kişi Şeytan’a karşı nasıl direnebilir ve doğruluğuna tutunabilir?

Doğruların acı çekmesine ilişkin gizem bizim şu gerçeği görmemize asla engel olmamalıdır: Tanrı kötüleri cezalandıracaktır (13-23. ayetler). Eyüp buna Tanrı’ya dair sorularının ortasında dahi inandı (2. ayet). Geçici durumlarla veya Şeytan’ın yalanlarıyla aldanmayın. Günahkârlar Tanrı’nın gazabıyla karşılaşacak (Ef. 5:6). Dolayısıyla, onları kıskanmayın, tövbe edin.