Eyüp 33

Tanrı mutlak surette bağımsızdır ve hiçbir yarattığına hesap vermek zorunda değildir (13. ayet). Ne yapıyorsa, kendi isteğine göre yapar (Mez. 115:3). Tanrı’nın yaptığı şeyi neden yaptığını bilmeye kalkışmamalıyız. Dolayısıyla, buradaki ders açıktır: Hristiyan, Tanrı’nın yaptıklarını anlayamadığında, Tanrı’nın düşüncelerinin ve yollarının, kendisinin ötesinde olduğunu ancak bununla birlikte Tanrı’nın doğru olup her zaman doğru olanı yaptığını fark etmek zorundadır (Yar. 18:25). Dolayısıyla, Hristiyan’ın görevi Tanrı’nın kendisine tabi olmasını beklemek yerine, kendisinin Tanrı’ya tabi olmasıdır. Mesih’in çarmıhı kendi başına yeterince göstermektedir ki, Tanrı’nın kendi halkına yönelik her muamelesinin ardında bir lütuf amacı vardır (Rom. 8:32).

Elihu’nun ifadesi doğrudan Rab İsa Mesih’e işaret etmektedir (23-28. ayetler). Mesih antlaşmanın habercisi, Tanrı’dan son Söz’ü konuşan ilahi elçidir (İbr. 1:1-2). O, gerçekten de türünün tek örneği, Tanrı’yla insan arasındaki tek aracıdır (1.Ti. 2:5). O, yaşamını alçakgönüllülükle feda ettiğinde, kendisini Tanrı’ya fidye olarak, birçok günahkârın yerine geçen kurban olarak sundu (Mar. 10:45). O’nun ölümü kendi halkını Tanrı’nın yasasının ve gazabının dehşet lanetinden özgür kılar (Rom. 3:19-26; Gal. 3:13) ve O’nun dirilişi onları ölümsüzlüğe kavuşturacaktır (1.Ko. 15:20-23, 53). Kutsal Ruh, ne zaman dua dolu iman ve günah karşısında keder dolu tövbe için işliyorsa, o zaman Mesih’in kurtaran gücü kayıp bir canı sarmış demektir. O sizi sardı mı? Nereden biliyorsunuz?