Mezmurlar 112

“Rab’den korkan” (1. ayet) ile “korkmaz” (7. ayet) arasındaki tezada dikkat edin. Herkes bir şeyden korkar. Korktuğumuz şey, en çok bilincinde olduğumuz ve bizim tutumlarımızı ve eylemlerimizi dikte etmesine izin verdiğimiz şeydir – yüreklerimizdeki en büyük şey neyse ve yaşamlarımızı ne kontrol ediyorsa, odur. Tanrı korkusu ve insan korkusu birbirini dışarıda bırakır. Eğer Tanrı bilincimiz zihniyetimizde hâkimse ve O’nu etrafımızı saran bütün durumlara dahil ediyorsak, gerçekten kutsanmışlığı bilip tadarız. Özünde bu, gözle görülene değil, imana dayanarak yaşamaktır. Fiziksel gözle göremediğimiz Kişi’nin, etrafımızda gördüklerimizden daha gerçek olduğuna ikna olmuş kişiler olarak yaşamayı nasıl öğrenebiliriz?

Bu mezmur bize İsa Mesih’in güzel bir resmini sunmaktadır. İnsan doğası içinde Tanrı Oğlu, Rab’den korkar (Yşa. 11:2; İbr. 5:7) ve O’nun buyruklarından zevk alır (40:8; Yu. 4:34). O lütufkârdır, şefkatlidir ve doğrudur (53:11; Lu. 7:13; Yu. 1:14). O kendi zenginliklerini yoksul günahkârlara dağıtmaktan memnundur (Rom. 10:12; 2.Ko. 8:9). Bunun için, İsa insanların en kutsanmışıdır (Mez. 21:6) ve Tanrı’nın sağına yükseltilmiştir (110:1). O’nun kutsamaları, ruhsal ailesine taşıp akar (22:30; Yşa. 53:10; Gal. 3:29) ve kötüler hiddetlenseler de O’nun yargısı altında mahvolacaklar (Mez. 2:1, 12).