Mezmurlar 116

Kurtuluş kutsaması öyle bir şeydir ki hem bu yaşamda hem de sonrakinde, övgülerimiz ve şükranlarımız asla son bulmamalıdır. Gerçek imanlılar Rab’be, O’nun iyiliğini ve merhametlerini ne kadar takdir ettiklerini anlatmanın mümkün olmadığını hissederler. Hissettikleri şeyleri ve O’nu ne kadar sevdiklerini O’na anlatmak için sonsuzluğa ihtiyaçları vardır. Ancak minnettarlıklarını ifade etmelerinin en büyük yolu O’nun kurtarışının sevinçlerinden doyasıya içmek ve daha da fazla lütuf için dua etmektir (12-13. ayetler). Tanrı (sanki O’na herhangi bir şey verebilirmişiz gibi) almakla değil, vermekle yücelir (1.Ta. 29:10-16). Bu bizi büyük dualar etmek üzere nasıl cesaretlendirmektedir?

Hiç kimse Baba’yı Oğul’un sevdiği kadar sevmez (Yu. 14:31) ve hiç kimsenin de Mesih’inki kadar içten ve etkili bir dua yaşamı olmamıştır (Yu. 11:41-42; İbr. 5:7). O, ölüm elemlerine tümüyle girdi ancak dirildi ve göksel rahatına giriş yaptı. Bugün O, kurtuluş kâsesinden içmekte ve bütün kurtarılmışlarının O’nun yüceliğine girmeleri için aracılık etmektedir. O, Baba’ya olan yükümlülüklerini tutmakta asla başarısız olmayacaktır ki Baba’nın isteği, Mesih’in O’na Baba tarafından verilen herkesi diriliş yüceliğine kavuşturmasıdır (Yu. 6:37-40). Bu mezmur bize İsa Mesih’e ait olan sevinçleri nasıl göstermektedir?