Malaki 1

Eğer imanlıysak, İsrail’in lütfa karşı duyarsızlık ahmaklığı bizi aldığımız lütfa karşı şükran içinde duyarlı kılmalıdır. Dini en çok canlı tutacak şey, lütfun bilincinde olmaktır. Lütfa duyarlılık daima şükran doludur ve Tanrı’nın sevgisinin maddiyatla değil, ancak Rab’bin kendisiyle kişisel, yakın bir ilişkinin gerçekliğiyle ölçüldüğünü fark eder. Tanrı’nın sevgisi muhteşemdir; şu bir gerçektir ki, O’nun bizi seviyor olduğunu O’nun vahyinden bağımsız olarak bilemezdik. Tanrı’nın sevgisi hak edilmemiştir; nedeni Seven Tanrı’nın kendisindedir, sevilen bizde değil. O lütfa aday olarak Yakup’u sevdi ki Yakup erdemden yoksun bir hileciydi. Tanrı’nın sevgisi sarsılmaz ve kalıcıdır. Bu egemen, değişmez sevgi O’nun bütün halkının üzerindeki sancaktır.

Samimi ibadet Tanrı’nın kim olduğuna dair vahye dayalı bilgiden doğar. Tanrı’nın 6 ile 14. ayetlerdeki unvanları O’nun yetkisine, onuruna ve gücüne odaklanmaktadır. Tanrı’yı hafife almak asla ibadete yol açmaz. Kendimizi küçük, Tanrı’yı ise sınırsızca büyük görene dek, gerektiği gibi veya O’nun hak ettiği şekilde ibadet edemeyiz. Tanrı’dan korkmak, O’nda huşu bulmak, ibadetin olmazsa olmaz bir bileşenidir.

İsrail’in gelişigüzel ve dikkatsiz ibadeti, dinin nasıl kolay bir şekilde rutin ve boş hâle geleceğine dair canlı bir hatırlatıcıdır. Alışıldık ritüellere ve litürjilere katılıp Tanrı’nın, O’na fırlattığımız ıvır zıvırlardan hoşnut olacağını düşünmek çok kolaydır. Çoğu zaman kiliseler ibadeti mecburi bir dert olarak görmektedir (13. ayet). Mesih’in kuyudaki kadına söylediği sözler oldukça yerindedir: “O’na tapınanlar da ruhta ve gerçekte tapınmalıdırlar” (Yu. 4:24). Tanrı O’na ibadet edecek hakiki, samimi bir yürek talep etmektedir ve bundan daha azıyla hoşnut olmaz.