Yuhanna 19

Pontius Pilatus, Tanrı’nın Oğlu’nun öldürülmesi sürecinde izin verdiği büyük adalet ihlaliyle sonsuza dek hatırlanacaktır. Vicdanen yanlış olduğunu bildiğimiz bir şeyi yapmak için kendimize zorbalık edilmesine asla izin vermemeliyiz. İnsan korkusu neden insanları vicdanlarına karşı gelmeye itecek kadar güçlüdür? Bunun üstesinden nasıl gelinebilir?

Mesih’in böylesine korkunç acılara kendi rızasıyla katlanmasına bakıldığında, O’nun hem göklerdeki Babası’nı hem de kendi sevgili halkını sevdiği ne kadar da açıktır! O’nun annesine söylediği sözlerden de anlaşılacağı gibi, O ölürken bile başkalarıyla ilgileniyordu. Bununla birlikte, O’nun son sözleri, (“Tamamlandı” – 30. ayet) şunu göstermektedir: O çaresiz bir şehit olarak değil, çarmıhtaki levhanın de belirttiği gibi, fetheden Kral olarak öldü. Bir anlamda çarmıh, lütuf Kralı’nın kendisine zulmeden herkese karşı zafer kazanmak için bindiği savaş arabasıydı. Yine de O, Tanrı’nın Kuzusu olarak, Tanrı’nın günahkârlara yönelik adil yargısını geri çevirmek üzere acı çekerek ve ölerek fethetti. Bu bölüm bizi neden sonsuz lütfun bu Kralı’nı sevmeye, bu Kral’a güvenmeye, hayranlık duymaya ve teslim olmaya yöneltmelidir? Bu bölüm sizi nasıl etkiliyor?