Yakup

Yazar

Yakup kitabının yazarı kendisini basitçe, “Tanrı’nın ve Rab İsa Mesih’in kulu ben Yakup” olarak tanımlamaktadır (1:1). Yeni Antlaşma’da Yakup adında altı farklı kişi olsa da, bu kitabın yazarının İsa’nın üvey kardeşi Yakup olduğundan emin olabiliriz (Mar. 6:3; Gal. 1:19). İlk olarak, Yakup kilisenin temel direklerinden biriydi ve Yeruşalim’de önemli bir rolü vardı; daha fazla açıklama yapılmadığı takdirde, ilk okuyucular buradaki Yakup’un bu Yakup olduğunu varsayacaklardır. İkinci olarak, uzmanlar Elçilerin İşleri 15:13-21’de Yakup’un cümle yapısını ve sözlerini incelemişler ve bu mektupla çarpıcı benzerlikler bulmuşlardır. Üçüncü olarak, bu kitabın içeriğinden dolayı, Yakup’un erken bir tarihte, ama aynı zamanda erken dönemdeki kilisede zulüm, acı ve baskının yaygın olduğu bir tarihte yazıldığı açıktır. Bu da Mesih’in kardeşi Yakup hakkında bildiklerimize uymaktadır. Son olarak, kilise tarihi İsa’nın üvey kardeşi Yakup’un bu kitabı erken bir tarihte yazdığını iyi bir şekilde belgelemiştir.

Yakup hakkında ne biliyoruz? Mesih’in yeryüzündeki hizmeti sırasında, Yakup’la Mesih’in diğer üvey kardeşleri Mesih’e inanmadılar (Yu. 7:5). Dirilişinden sonra Mesih, Yakup’a özel olarak göründü (1.Ko. 15:7) ve bu onun için bir dönüm noktası olmuş olabilir. Daha sonra onu Mesih’in imanlı takipçileriyle birlikte dua ederken buluruz (Elç. 1:14). Yakup’un bu mektubun hiçbir yerinde Mesih’le olan fiziksel ilişkisini vurgulamadığını belirtmek gerekir. Bunun yerine, kendisinden “Tanrı’nın ve Rab İsa Mesih’in kulu” olarak söz etmekle yetinir (Yak. 1:1).

Tarih

Yakup’un çok erken bir Hristiyan yazını, belki de Yeni Antlaşma kanonunda yazılmış ilk kitap olduğunu düşünen pek çok kişi vardır. Daha önce de belirtildiği gibi, Yakup mektubunu yazdığında, Hristiyanlık sadece zulüm ve acı değil, aynı zamanda kilisedeki bazı kişilerin kilisedeki diğer kişiler tarafından baskı görmesine yetecek kadar uzun bir süre önce kurulmuş hâldeydi. Aynı zamanda Yakup, Yeruşalim Konsili’nden söz etmez (M.S. 48 ya da 49). Yahudi olmayanların kiliseye akın etmesi erken dönemdeki kilisede bazı büyük gerginliklere neden olmuştur. Ancak bu gerginlik Yakup’un mektubunda yer almaz. Dolayısıyla, bu mektup muhtemelen M.S. 40’lı yılların başlarında ya da ortalarında bir yerde yazılmıştır.

Tema

Saf ile boş din arasındaki fark.

Amaç

Gerçek imanlıları Rab’le yakın paydaşlık içinde yaşamaya teşvik ederken, Hristiyan yaşamının bedel içermediği efsanesini ifşa etmek.

Toplu Bakış

Yakup’un Kurtuluş Vahyine Katkı

Yakup, sınanma zamanlarının dinimizin gerçek mi, yoksa sahte mi olduğunu göstermekte ne kadar iyi olduğunu ortaya koymaktadır.

1. Gerçek din Tanrı’dan iner ve ruhsal yeniden doğuşla yürekte yerleşir (1:17). Benliğe dayanan din yürekten kaynaklanır; yürek de günahı doğurur ve günah da ölümü getirir (15. ayet).

2. Gerçek din, canı kurtaran “ekilmiş” Söz’den kaynaklanır (21. ayet). Benliğe dayanan din ise “insanın öfkesi”nden kaynaklanır (20. ayet).

3. Gerçek din sınandığında sabırlı, sabit ve Tanrı’yı yücelten bir dindir (2-18. ayetler). Boş din ise bocalar; her konuda kararsızdır ve yok olup gider (2-18. ayetler).

4. Gerçek din sevgiyle işleyen imandır (2:14-26). Kendini dünyadan uzak tutar (1:27), şahsa itibar etmez (2:1-3), dilini dizginler (3:5-12), Tanrı’nın önünde alçakgönüllüdür (4:8-10), Tanrı’ya bel bağlar (13-17. ayetler) ve duada hararetlidir (5:13-20). Öte yandan boş din çalışmaz (2:4-26), kıskançlığı (3:13-18), arzuyu teşvik eder (4:1-12) ve dünyasal zevk düşkünüdür (5:5).

5. Gerçek dinin kendi mükemmel işi vardır (1:4) ve Rab’bin ikinci gelişine kadar esenliğe (3:18) ve değerli meyvelere yol açar (5:7). Benliğe dayanan din merhamet olmaksızın yargılanacak (2:13) ve mahkûmiyete düşecektir (5:12).

6. Gerçek din ölümden kurtarır (20. ayet) ve alçakgönüllü inanlıyı yükseltir (4:10). Benliğe dayanan din ise Şeytan ve askerleriyle birlikte (4:7) ölüme yol açacaktır (5:20).

Genel Hatlar

• I. Mektubun Adresi (1:1)
• II. Gerçek Dinin Sınamaları (1:2–27)
• A. Sınanmış Bir İmanın Faydaları (1:2–8)
• B. İki Sınama: Yoksulluk ve Ayartı (1:9–15)
• C. Sahtesinden Ayrılan Gerçek Din (1:16–27)
• III. Gerçek Dinin Gösterimi (2:1–26)
• A. Ayrımcılığa Yönelik Sözler (2:1–13)
• B. Gerçek Bir İmana Yönelik Sözler (2:14–26)
• IV. Günahın Sinsiliği (3:1–18)
• A. Konuşmada Günah (3:1–12)
• B. Çekişme Günahı (3:13–18)
• V. Alçakgönüllülüğe Çağrı (4:1–17)
• A. Sorun: Gurur (4:1–3)
• B. Tanrı’nın Önünde Alçakgönüllülük (4:4–10)
• C. Başkalarına Karşı Alçakgönüllülük (4:11–12)
• D. Geleceğe Dair Alçakgönüllülük (4:13–17)
• VI. Sonun Işığında Yaşam (5:1–20)
• A. Zenginlere Uyarı (5:1–6)
• B. Sabra Teşvik (5:7–11)
• C. Duanın Değeri (5:12–20)