1. Samuel 18

Davut’la Yonatan arkadaşlığın güzelliğine örneklerdir (Özd. 17:17; 18:24). Onlar kan bağını bile aşan bir sevgi ve sadakat bağı yaşadılar. Bu onların yaşamları boyunca ortadaydı ve Yonatan’ın ölümünden sonra bile Davut tarafından korundu (2.Sa. 9:1). Bu bağ kıskançlığa yer bırakmadı ve kişisel risk durumlarında dahi ayakta kaldı. Bugün arkadaşlık fikri ortak pek az şeyin paylaşıldığı tanışıklıklara indirgenmiş durumdadır. Hristiyanlar karşılıklı hesap verme sorumluluğu ve karşılıklı bina etme için iyi arkadaşlar aramalılardır. Benzer şekilde biz de ideal anlamda antlaşması sayesinde bize herkesten daha yakın olan Arkadaş’a sahip olduğumuz için sevinmeliyiz.

Tanrı’nın yüceliği yerine kendi yüceliğimize arzu duymak her zaman felakettir. Saul ve Davut, Filist bölgesinde ortak bir düşmanla savaşıyorlardı; ikisi de krallığı genişletmekle meşgullerdi. Ancak Davut daha fazla kişiyi öldürmesinden dolayı daha fazla övgü aldığı için (7. ayet) Saul, Davut’a karşı kıskanç, kindar ve saplantılı hâle büründü. Çoğunlukla Tanrı’nın işinde, başkalarının kilisede ne yaptıklarına bakma ve onların hizmetlerinden ötürü kıskançlığa kapılma ayartısı vardır. “Küçük hizmetlerde” bulunanlar ortak düşmanla savaşmak yerine saldırılarını “büyük hizmetlerde” bulunanlara çevirebilirler. Pavlus’un dediği gibi, bazıları eker ve bazıları sular ancak büyütme Rab’be aittir (1.Ko. 3:6-9). Tanrı’nın bize vermiş olduğu hizmette sadık olmayı öğrenmeli ve krallığın her ilerleyişinde, Tanrı sahne ışıklarının altına bizden başka birini koysa bile sevinmeliyiz.