Mesih’e Dönme: Tanrı Nasıl Halk Yaratır? yazısı ilk önce Müjde Birliği üzerinde ortaya çıktı.

Mesih’e dönme (tövbe ve iman) kavramını Kutsal Kitap’a dayalı bir şekilde anlayan bir kilise…

1. Kimi üye olarak kabul ettiğine dikkat eder.
2. Üyelik başvurusunda bulunan herkesten Müjde’yi açıklamasını ister.
3. Kişilerin hayatlarında tövbe etmedikleri günahlar olup olmadığını sorgular.
4. Vaftizi ve Rab’bin Sofrası’nı dikkatli bir şekilde uygular. Üyeler pastörlerine gerekli incelemeler yapılmadan önce insanları alelacele vaftiz etmeleri için baskı yapmaz. Rab’bin Sofrası’nın sınırları uygun bir şekilde çizilir ve korunur (yani onu uygulayan kişi, bu sofranın kimler için olduğunu ve kimler için olmadığını açıklar).
5. Duyguların manipüle edilmesi veya sulandırılmış bir Müjde sunulması gibi, insanları sahte bir iman ikrarına yönlendirebilecek müjdeleme yöntemleri konusunda çok dikkatli olur.
6. Günahı hafife almayı reddeder. Üyeler birbirlerine hesap verir, birbirlerini yüreklendirir ve gerektiğinde azarlar. Aynı zamanda onlar da…
7. Resmi kilise disiplinini uygular.
8. Kiliseyle dünya arasındaki çizgiyi resmiyette de çekmeye çalışır. Örneğin topluma yönelik hizmetler, yalnızca üyelere açıktır.

Mesih’e dönme kavramını, Kutsal Kitap’a dayalı olmayan bir şekilde anlayan bir kiliseyse…

1. İsa’yla ilgili samimi sözler sarf etmiş ancak Kutsal Kitap’ın Mesih’e dönmek olarak tanımladığı radikal değişimi yaşamamış insanlarla dolabilir.
2. Hristiyan değilken, kendisine Hristiyan bir kilise diyebilir. Hristiyan olmayanlar, bu sözde Hristiyanlara bakıp şöyle derler: “Sen Hristiyan mısın? Ama tıpkı benim gibi yaşıyorsun! Yaşamlarımız aynıysa, neden senin inandığın şeye inanayım ki?”

Mesih’e dönme kavramının Kutsal Kitap’a dayalı bir şekilde anlaşılması uygulamada kilise yaşamı için ne fark yaratır? yazısı ilk önce Müjde Birliği üzerinde ortaya çıktı.

Mesih’e dönme, kişinin yaşamındaki bir U dönüşüdür. Kişinin tüm benliğiyle günahtan yüz çevirmesi ve kurtuluş için Mesih’e yönelmesi demektir. Kişi putlara tapmaktan vazgeçip Tanrı’ya tapar. Kendini aklamaya çalışmaktan vazgeçip Mesih’in aklayışına gelir. Hükümdar olmaktan vazgeçip Tanrı’nın hükmüne girer.

Mesih’e dönüş, Tanrı’nın ruhsal olarak ölü olan kişileri uyandırdığı ve onlara günahlarından tövbe edip Mesih’e güvenebilme yetisi kazandırdığı an gerçekleşen şeydir.

• İsa bizleri tövbe ve imana çağırırken, bizleri bu dönüşe çağırmaktadır. Bu, inandığımız ve yaptığımız şeylerde radikal bir değişim olması anlamına gelir (Mar. 1:15)
• İsa bizlere çarmıhımızı sırtlanıp O’nu izlememizi söylediğinde, bizleri bu dönüşe çağırmaktadır. (Luk. 9:23)
• Tövbe edebilmemiz için, Tanrı’nın bizlere yeni bir yaşam, yeni yürekler ve iman vermesi gerekir (Ef. 2:1, Rom. 6:17, Kol. 2:13, Hez. 36:26, Ef. 2:8, 2 Tim. 2:25). 

Mesih’e dönme, şunlar değildir:

1. Yaşayış şeklimiz üzerinde hiçbir etkisi olmayan tek seferlik bir olay. Mesih’e dönme, bir anda gerçekleşir ve o an, radikal bir değişim anıdır. O andan sonra yaşam, artık çok farklı olmalıdır. Yeni bir savaş başlar.
2. Varış noktası olmayan bir macera. Mesih’e dönme, bazı kişiler için uzun bir sürecin sonunda olur ama bu dönüş, her zaman kişinin adanmış bir şekilde günahtan tövbe etme ve Mesih’e güvenme kararını da içermektedir. Bu karar, Tanrı’nın ruhsal olarak ölü olan bir günahkâra yeni bir yaşam vermesinin akabindeki sonuçtur.
3. İsteğe bağlı. Elçilerin İşleri 17:30, Tanrı’nın her yerde herkesin tövbe etmesini buyurduğunu söyler. Mesih’e dönme asla zorla olamaz ama bir kişinin kurtulabilmesi için kesinlikle şarttır.
4. Bir bilgi alışverişi. Hristiyanlar olarak görevimiz, alçakgönüllülükle her zaman Müjde’yi iletmek olsa da, amacımız sadece hoş bir bilgi alışverişi yapmak değildir. Bizler herkesi günahlarından tövbe etmeye ve kurtuluşları için Mesih’e güvenmeye çağırmalıyız.
5. Basmakalıp bir duayı tekrar etmek. Mesih’e dönmenin içerisinde kesinlikle dua da vardır ancak bizler, insanların güvenlerini birtakım sözlere bağlamalarına neden olmamaya dikkat etmeliyiz.

(Bu yazı, Brad Wheeler’ın “One of the Dirtiest Words Today C——-n” adlı makalesinden alıntıdır.)

Mesih’e dönme nedir? yazısı ilk önce Müjde Birliği üzerinde ortaya çıktı.

Elimizdeki bazı en bariz müjdeleme fırsatları, kilise üyelerimizle olan fırsatlardır. Onlarla zaten bir ilişkiye sahipsinizdir. Onlara devamlı olarak Müjde’yi anlatıyor olma avantajına sahipsinizdir. Aynı zamanda onları kişisel olarak Mesih’e yönlendirmek için de, sizlere Tanrı tarafından verilen fırsatlarınız vardır.

Pavlus Efes Kilisesi ihtiyarlarını, aralarına gelip sürüye zarar vermek isteyen yırtıcı kurtlarla alakalı uyardı (Elç. 20:29). Mesih, Vahiy 2 ve 3. bölümlerdeki kiliselerden birkaçını, aralarında imansızlar olduğuyla ilgili uyardı. Eğer bu kiliselerde imanlı olmayanlar olduysa, büyük ihtimalle bizim kiliselerimizde de vardır. Peki ama onlara nasıl ulaşabiliriz?

MESİH’E DÖNMEMİŞ ÜYELERE NASIL ULAŞILIR?

Burada sizlerin Müjde’yi halihazırda sadık bir şekilde vaaz ettiğinizi ve insanları Mesih’e yönlendirdiğinizi varsayıyorum. Sadık bir şekilde Müjde’nin vaaz edilmesi, bir bomba gibidir; etrafındaki her şeyi silip süpürür. Ancak bir yeri fethetmek için, yine de piyade birliklerine ihtiyacınız vardır. Dolayısıyla, Mesih’i sevinçle vaaz ederken, aynı zamanda şu adımları da takip etmeye çalışın:

1. Kilise üyelerinizin Mesih’e dönmesi için dua edin.

Öncelikle, kilise üyelerinizin Mesih’e dönmesi için dua edin. Tanrı’nın sahte imanla gerçek imana sahip olanları ayırması için dua edin. Çoğunuz, öyle varsayıyorum ki, vaazların başında ve sonunda herkese açık bir şekilde dua ediyorsunuzdur. Bu zamanlar aslında bu önemli konuda –insanların Tanrı önünde doğru sayılmaları için üyeliğe güvenmesin, gerçekten tövbe ve imanla Mesih’te olsunlar diye– dua edebilmeniz için harika fırsatlardır. 

2. Kilise üyelerinizin Mesih’e dönmesiyle vaaz verin.

İkincisi, kilise üyelerinizin Mesih’e dönmesiyle ilgili vaaz verin. Eğer açıklayıcı vaazlar veriyorsanız, sahte bir imanla karşılaşmanız çok uzun sürmez. Vaazlarınızda, ana fikirleri kendi kilise ailenizdeki hikâyelerle vurgulayın.

Bir kişi vaftiz olduğunda, ona Müjde’yi açıklama ve Mesih’e nasıl geldiğini anlatma fırsatı veririz. Geçen ay, David kilisemize nasıl yıllar boyunca Mesih imanlısıymış gibi davrandığını anlattı. Onun hikâyesi sıklıkla kullandığım harika bir örnektir.

3. Danışmanlık yaparken bu konuya dikkat edin.

Üçüncüsü, danışmanlık yaparken bu konuda dikkatli olun. Devin (gerçek adı bu değil) ve eşi, evlilik danışmanlığı için benimle buluştular. Devin aslında olayla çok ilgilenmiyordu çünkü kendisinin de en sonunda açıkladığı üzere, başka birini bulduğunu düşünüyordu. Bir pazar günü, ibadetten sonra onu bir kenara çektim ve eğer bu yolda devam ederse, artık kendisine güvenle bir Mesih imanlısı diyemeyeceğini söyledim. Aslına bakılırsa, onun bu zina ilişkisini devam ettirme yönündeki kararlılığı, aslında hiçbir zaman bir Mesih imanlısı olmamış olduğunun bir göstergesi olabilir.

Devin tövbe etmedi ama Greg (gerçek adı bu değil) etti. Greg bir iş gezisinde bir kızla tanışmıştı ve bu kız için eşini ve çocuklarını bırakmaya hazırdı. Bir akşam evinin mutfağında oturuyorduk ve ona, “Mesih mi yoksa bu kız mı?” diye sordum çünkü ikisine de aynı anda sahip olamazdı. Greg imanını ikrar etmiş ve kiliseye yıllar önce katılmış olsa da, yaşamı çok az meyve göstermişti. Greg yüreğiyle Mesih önünde diz çöktü ve Tanrı’nın lütfuyla sadece kendi değil, evliliği de kurtuldu.

4. Hastane ziyaretlerinde ve diğer ölüm kalım anlarında bu konuya dikkat edin. 

Dördüncüsü, hastane ziyaretlerinde ve diğer ölüm kalım anlarında bu konuya dikkat edin. Chuck (gerçek adı buydu) hastanedeydi. Doktor, Chuck’ın kalbiyle ilgili yapılabilecek bir şey kalmadığını kendisine henüz söylemişti. Beklediklerinden bile uzun süredir hayattaydı ama artık son yakındı. Chuck başarılı bir iş adamıydı ve birçok Hristiyan organizasyonunda yer almıştı. Daha önce katıldığı kiliselerin yönetim kurullarında hizmet etmiş ve kilisede dersler vermişti. Şimdiyse ölüyordu ve dehşete kapılmıştı.

Chuck çok az kişinin bildiği bir sır taşımaktaydı. İkinci Dünya Savaşı’nda Japonya’ya bombalama görevleri icra eden, ülke üzerine binlerce bomba yağdıran bir uçakta askerlik yapmıştı. Yüzlerce, belki de binlerce insan öldürmüş olduğunu biliyordu. 24’üncü görevinde, uçağı çok kötü vurulmuştu ama kendisi üsse geri dönmeyi başarmıştı. Ancak yardımcı pilotuysa ölmüştü. Chuck’ın 25’inci görevden sonra eve dönme hakkı vardı ama yardımcı pilotunun ölümünden ötürü o kadar öfkeliydi ki, bir 25 görev daha yapmak için başvurdu ve sonrasında bir 25 görev daha yaptı. Bu sayede çok daha fazla Japon öldürmeyi planlıyordu. Öyle de yaptı. 75 görevden sonra, sonunda evine döndü.

Michigan’a dönerken, Kaliforniya’daki bir üste bazı Japon savaş esirleriyle tanıştı. Bazıları oldukça nazik insanlardı ve ona bu savaşı istemediklerini söylediler. Onlar da yalnızca evlerine dönmek istiyorlardı. Eşlerinin ve çocuklarının resimlerini ona gösterdiler. Chuck’ın öfkesi, korkuya dönüştü. Bu adamlardan bazılarının eşlerini ve çocuklarını öldürmüş olduğunu düşündü. Ayrıca sadece sivilleri öldürmekle kalmadığını, buna bizzat kendi isteğiyle başvurduğunu fark etmeye başladı.

Şimdi, altmış yıl sonra, Tanrı’yla yüzleşme gerçeği onun en derin korkularını su yüzüne çıkarmıştı. Ölecek ve cehennemde lanetlenecekti. Chuck hikâyesini bitirdi, dizlerini kollarının arasında sıkıştırdı, yüzünü benden çevirdi ve duvara doğru baktı. Zayıf bedeni küçük hastane yatağını bile büyük gösteriyordu. Chuck benim Müjde’yi vaaz edişimi yıllarca duymuştu. Ama o gün açıkça görünüyordu ki, Müjde’nin doğru olduğunu düşünse de, onun için tam olarak doğru değildi. Durum farklıydı.

Sessizce oturdum ve yaşadığı suçluluğun ağırlığını hayal etmeye çalıştım. Sonrasında şöyle dedim: “Chuck, sen bir günahkârsın ama İsa senin bir günahkâr olduğundan çok daha büyük bir Kurtarıcı’dır.” Chuck sanki kendisine bir yıldırım çarpmış gibi cevap verdi. Bana sanki bunu ilk defa duymuş gibi bakıyordu. Gözleri iyice açıldı, yüzü canlandı ve şöyle dedi: “Öyle gerçekten, değil mi?! İsa, benim günahkâr olduğumdan çok daha büyük bir Kurtarıcı.”

Chuck iki hafta sonra öldü. Zincirleri kırıldıktan sonra, o son iki hafta içerisinde yaşamında sahip olduğu sevinç, onu ziyaret eden herkes tarafından görülebiliyordu. Yüreği artık özgürdü.

Üyeleriniz bazı en mahrem düşüncelerini sizinle paylaşacaklardır. İhtiyaçları olan şeyin, –yaşamlarında ilk kez– Mesih’e inanmak olduğunu keşfedebilirsiniz.

Bob Johnson

“Mesih’e Dönmüş” Olanlara Ulaşmak yazısı ilk önce Müjde Birliği üzerinde ortaya çıktı.

Bu metin, iki kısımdan oluşan Kutsal Kitap’a dayalı Mesih’e dönme kavramıyla ilgili yazının 2. kısmıdır. 1. kısım için buraya tıklayınız.

Mesih’e dönme, günahlarımızdan yüzümüzü çevirip Tanrı’ya yönelmemiz olarak tanımlanabilir. Belki de bu tanımı en iyi de 1. Selanikliler 1:9-10’daki değerli ayetler ortaya koymaktadır: “Çünkü herkes bizi ne kadar iyi karşıladığınızı anlatıp duruyor. Yaşayan gerçek Tanrı’ya kulluk etmek, O’nun ölümden dirilttiği ve bizleri gelecek gazaptan kurtaran Oğlu İsa’nın göklerden gelişini beklemek üzere putlardan Tanrı’ya nasıl döndüğünüzü anlatıyorlar.”

YENİ ANTLAŞMA’DA MESİH’E DÖNME: VAATTEN GERÇEĞE DOĞRU

Eski Antlaşma’da yer alan Tanrı’nın Yılan’a karşı galip gelişinin hikâyesi (Yar. 3:15), Yeni Antlaşma’da bir gerçekliğe dönüşür. Eski Antlaşma yeni bir antlaşma, yeni yaratılış, yeni bir Mısır’dan çıkış ve Tanrı halkı için yeni yürekler vaat etmiştir. Bütün bu vaatlerin tamamlanmasıysa, Yeni Antlaşma’da ilan edilen İsa Mesih’in yaşamı, ölümü ve dirilişiyle gerçekleşmektedir.

Sinoptik Müjde Kitaplarında Mesih’e Dönme

Sinoptik Müjde kitaplarında (Matta, Markos, Luka), Tanrı’nın Eski Antlaşma’da vaat edilen kurtaran eylemi, “Tanrı’nın Egemenliği” terimiyle özetlenmektedir. Tanrı’nın Egemenliği, Sinoptik Müjde kitaplarında merkezi bir rol oynar ancak bizler aynı zamanda bu egemenliğin, herkesi Mesih’e dönmeye çağırdığını da anlamak zorundayız. Mesih’e dönmenin iki ana unsuru, tövbe ve iman terimleriyle ifade edilebilir. Markos 1:14-15’te okuduğumuz gibi: “Yahya’nın tutuklanmasından sonra İsa, Tanrı’nın Müjdesi’ni duyura duyura Celile’ye gitti. ‘Zaman doldu’ diyordu, ‘Tanrı’nın Egemenliği yaklaştı. Tövbe edin, Müjde’ye inanın!’” (krş. Mat. 4:17). Sürgünden dönüşün müjdesi Yeşaya tarafından verilmişti. Tanrı’nın vaatlerinin tamamlanışının müjdesiyse ancak günahlarından tövbe edenler ve Müjde’ye iman edenler tarafından sevinçle alınacaktır.

Sinoptik Müjde kitaplarında Müjde, İsa’nın ölümüne ve dirilişine odaklanır. Nitekim bu üç kitapta da baskın olan konu, İsa’nın acıları ve dirilişidir. Çarmıh ve diriliş, hikâyenin doruk noktasıdır! Çarmıh yoksa, egemenlik de yoktur. İsa, “halkını günahlarından” kurtarmak amacıyla gelmiştir (Mat. 1:21) ve bu kurtuluş, ancak O’nun “birçokları için fidye olarak” canını vermesiyle gerçek olur (Mat. 20:28; krş. Mar. 10:45). Egemenlikten bahseden bazı kişiler, tövbe ve imanla Mesih’e dönmekten çok az bahsederler. Ama Sinoptik Müjde kitaplarına birazcık bile baksak, Mesih’e dönmenin son derece temel bir şey olduğunu görürüz. Mesih’e dönme olmaksızın, kişi egemenliğe giremez (krş. Mar.s 10:17-31).

Yuhanna’da Mesih’e Dönme

Mesih’e dönmenin ne kadar merkezi olduğu, Yuhanna Müjdesi’nde de görülür. Hatta Yuhanna kendi Müjdesi’ni, “İsa’nın, Tanrı’nın Oğlu Mesih olduğuna iman edesiniz ve iman ederek O’nun adıyla yaşama kavuşasınız” diye yazmıştır (Yuh. 20:31). Yuhanna, bu konunun önemini vurgular bir şekilde, “iman etmek” fiilini kendi Müjdesi’nde 98 kere kullanmıştır. İman etmek kelimesi Yuhanna’da pasif anlamda kullanılmamıştır da. Yuhanna, imanın ne kadar derinlik ve aktiflik taşıdığını bizlere aktarmak için birçok farklı terim kullanmıştır. İman etmek yemek, içmek, görmek, işitmek, bağlı kalmak, gelmek, girmek, almak ve itaat etmek gibidir. Mesih’e dönmenin kökten değişim yaratan doğası, Yuhanna’nın İsa’nın Mesih olduğuna iman etmenin ne demek olduğunu açıklamak için kullandığı farklı fiillerle de ifade edilmiştir. Dolayısıyla Mesih’e dönme, Yuhanna Müjdesi’nin ilettiği mesajın tam kalbinde yatmaktadır. Sonsuz yaşam (gelecek çağdaki yaşam), ancak ve ancak İsa Mesih’in “dünyanın günahını ortadan kaldıran Tanrı Kuzusu” (Yuh. 1:29) olduğuna inananlara aittir. Başka bir deyişle, sonsuz yaşamın tadını çıkaracak olanlar yalnızca Mesih’e dönmüş olanlardır.

Elçilerin İşleri’nde Mesih’e Dönme ve Tanrı’nın Egemenliği

Yukarıda yazdıklarımdan da açıkça görüldüğü üzere Mesih’e dönme, Müjde kitaplarında merkezi bir yol oynamaktadır ve aynı çıkarımı Elçilerin İşleri kitabı için de yapabiliriz. Elçilerin İşleri’nde, Müjde’nin dinleyenlere anlatıldığı birçok vaaz görürüz (örn. Elç. 2:14-41; 3:11-26; 13:16-41). Dinleyenler sıklıkla tövbeye çağrılırlar (Elç. 2:38; 3:19; 8:22; 17:30; 26:20) ve tövbe, aynı zamanda Tanrı’ya “dönmek” olarak da adlandırılmaktadır (Elç. 3:19; 9:35, 40; 11:21; 14:15; 15:19; 26:18, 20; 28:27). Müjde’nin mesajında, insanların günaha ve eski yaşantılarına derhal sırt çevirmeleri çağrısı da vardır. İyi haberi dinleyenler, aynı zamanda inanmaya ve imanı yaşamaya da çağrılırlar (Elç. 16:31; 26:18). Hatta “inanan” kelimesi, Elçilerin İşleri’nde Hristiyanları tanımlamak için yaklaşık 30 kere kullanılmıştır ve bu da, imanın Mesih’e ait olanların bir simgesi olduğunu göstermektedir.

Müjde’nin Yeruşalim’den Roma’ya kadar yayılışından bahsedildiği de düşünülünce, Elçilerin İşleri’nde Mesih’e dönmenin merkezi bir rol oynaması pek de şaşırtıcı değildir (Elç. 1:8; ayrıca krş. 1:6; 14:22). Ancak Elçilerin İşleri’ndeki ana temalardan birinin Tanrı’nın Egemenliği olduğu da belirtilmelidir. Bu tema, kitabın başlangıcında (Elç. 1:3) ve sonunda (Elç 28:31), kitaba genel bir çerçeve vermektedir. Pavlus, Roma’da bu egemenlik hakkında vaaz etmiştir (Elç. 20:35; 28:23, 31) ve Filipus da, “Tanrı’nın egemenliği ve İsa Mesih adıyla ilgili Müjde’yi” duyurmuştur (Elç. 8:12). İkisi de Tanrı Egemenliği’nin Müjde’nin merkezinde olduğunu göstermiştir. İlan edilen bu Müjde, yukarıda da gördüğümüz gibi, duyanları tövbeye ve imana çağırmıştır. Sonuç olarak burada, Mesih’e dönmenin egemenliğin ilanında temel bir öğe olduğunu gösteren bir başka kanıt daha görmekteyiz. Dünyanın Tanrı’nın hükümdarlığıyla yenilenmesi, imanlıların görkem dolu umududur. Ancak sadece tövbe ve iman edenler, gelmekte olan yeni dünyanın tadını çıkarabileceklerdir. İman etmeyi reddedenlerse, Elçilerin İşleri’nde de sıklıkla vurgulandığı gibi, yargılanacaklardır.

Pavlus ve Mesih’e Dönme

Pavlus, Tanrı’nın Egemenliği terimini sıkça kullanmaz ancak kendisinin eskatolojik dünya görüşü bilinen bir şeydir ve onun görüşü, egemenliğin eskatolojik yönüyle uyum içerisindedir. Müjdeler gibi Pavlus da, zaten gerçekleşti ama henüz tamama ermedi görüşünü içeren bir eskatoloji duyurmaktadır. Birçok teolog da kabul edecektir ki iman ve tövbe, Pavlus’un mektuplarındaki çok önemli iki temadır. Pavlus sıklıkla aklanma ve kurtuluşun sadece imanla elde edilebileceğini öğretmektedir (krş. Rom. 3:21-4:25; 9:30-10:17; 1. Kor. 15:1-4; Gal. 2:16-4:7; Ef. 2:8-9; Flp. 3:2-11). Pavlus tövbe kelimesini bu kadar sık kullanmaz ama yazdıklarında tövbe konusu hiç geçmiyor değildir (örn. Rom. 2:4; 2. Kor. 3:16; 1. Sel. 1:9; 2. Tim. 2:25). Pavlus, Tanrı’nın Mesih’teki kurtaran eylemini tanımlamak için kurtuluş, aklanma, özgür kılınma, barışma, evlat edinilme, yatıştırma gibi birçok farklı terim kullanmaktadır. Pavlus’un teolojisinde Tanrı’nın Mesih’teki kurtaran eyleminin büyük bir rol oynadığı tartışılmaz bir gerçektir. Ama böyle bir kurtuluş yalnızca inananlara, Mesih’e dönenlere verilir.

Pavlus’a göre, imanlılar İsa Mesih’in geri gelişini ve yaratılışın yenilenmesini özlemle beklemektedirler (Rom. 8:18-25; 1. Sel. 4:13-5:11; 2. Sel. 1:10) ve yine, yalnızca Mesih’e dönmüş olanlar gelmekte olan bu yeni yaratılışın bir parçası olacaklardır. Bu nedenle Pavlus, Müjde’yi uluslara duyurmak için var gücüyle çalışmakta (Kol. 1:24-2:5) ve Müjde’yi, onu hiç duymamış olanlara iletmek için elinden geleni yapmaktadır (Rom. 15:22-29), öyle ki, onlar da kurtulanların arasında olsunlar.

Diğer Mektuplarda Mesih’e Dönme

Diğer Yeni Antlaşma mektupları, özel durumlara hitaben kaleme alınmış mektuplardır. Yine de, bu mektuplarda da Mesih’e dönmenin önemi, hem doğrudan hem de dolaylı olarak ifade edilmektedir. Örneğin İbraniler mektubunda, iman ve itaat edenlerin, zamanın sonunda huzura (dinlenmeye) kavuşacaklarını görüyoruz (İbr. 3:18, 19; 4:3; 11:1-40). Yakup’un mektubuysa çoğunlukla yanlış anlaşılmıştır ancak doğru yorumlandığında, tövbekâr bir imanın aklanma için gerekli olduğunu öğretmektedir (Yak. 2:14-26). Petrus da aynı şekilde kurtuluşun imanla olduğunu öğretir (1 Pet. 1:5; 2 Pet. 1:1) ve 1. Yuhanna, iman edenlere sonsuz yaşama sahip olduklarının güvencesini vermek için yazılmıştır (1. Yuh. 5:13).

Vahiy Kitabında Mesih’e Dönme

Vahiy kitabı, hikâyenin tamamını bir sonuca ulaştırır ve Mesih İsa’da zaten gelmiş olan Tanrı Egemenliği’nin tamamlanacağına dair imanlılara güvence verir. Kötülük yapan ve Canavar’a uyanlar sonsuza dek yargılanacak ancak sona kadar dayananlarsa, göksel kente (Yeni Yerulaşim’e) gireceklerdir. Vahiy kitabı yalnızca tövbe edenlerin yaşam bulacağını vurgulamaktadır (Vah. 2:5, 16, 21, 22; 3:3, 19; 9:20, 21; 16:9, 11).

ANA TEMA DEĞİL, BÜTÜN HİKÂYENİN TEMELİ

Özetlememiz gerekirse, Mesih’e dönme kesinlikle Kutsal Yazılar’ın ana teması değildir. İmanlılar Tanrı’yı yüceltmek ve O’ndan sonsuza dek zevk almak için yaratılmışlardır ve bizler de hem bu dünyada hem de gelecek olan dünyada O’ndan zevk alıyor ve O’nu yüceltiyoruz.

Ancak tövbe ve imanla Mesih’e dönme, bu hikâyenin temeli ve esasıdır çünkü yalnızca Mesih’e dönenler yeni yaratılışın zevkine ulaşabilirler. İnsanlar kurtuluş için günaha sırt çevirmeli ve Tanrı’ya dönmelidirler. Günahlarından tövbe etmeli ve çarmıha gerilmiş ve dirilmiş olan İsa Mesih’in Müjdesi’ne iman etmelidirler. Son gün geldiğinde, kişi bu dünyanın daha iyi bir yer olmasına ister büyük isterse de küçük bir katkıda bulunmuş olsun (bu her ne kadar faydalı bir şey olsa da), eğer Mesih’e dönmemişse, bulacağı avuntu çok küçük olacaktır.

Bu metin, iki kısımdan oluşan Kutsal Kitap’a dayalı Mesih’e dönme kavramıyla ilgili yazının 2. kısmıdır. 1. kısım için buraya tıklayınız.

Thomas R. Schreiner

Yeni Antlaşmada Mesih’e Dönme yazısı ilk önce Müjde Birliği üzerinde ortaya çıktı.

Birçokları için Hristiyanlıktaki Mesih’e dönüş (tövbe ve iman) doktrini hiç de güzel bir şey değildir. Bu kişiler bunun zorlayıcı bir şey olduğunu düşünüp şöyle derler: “Kimse kendi inançlarını bana zorla dayatamaz!” Ya da bu doktrin onlar için bir hakaret gibidir. “Kim oluyorsun da benim nasıl yaşadığımın ve neye inandığımın yanlış olduğunu söylüyorsun?”

Bu anlamda elbette güzellik bakan gözdedir. Doktrinle ilgili en önemli şey, onun güzel veya çirkin olup olmadığı değil, doğru veya yanlış olup olmadığıdır. Bunu göz önünde tuttuğumuzda, Hristiyanlıktaki Mesih’e dönüş doktrini yalın bir şekilde güzeldir.

Mesih’e dönme, bir açıdan diğer dönüşümlerle benzer şekilde güzeldir. İlk okulda çocuklar, bir tırtılın kelebeğe veya bir iribaşın kurbağaya olan dönüşümünü öğrenirler. Pazar Okulu’ndaysa çocuklar, bu dönüşümlerin nasıl yüreğin “günahta ölü” olmasından “yeni yaratık” olmaya doğru ilerleyen dönüşümünü yansıttığını öğrenirler. Bir çiçek açar, bir kuş yumurtasını kırar, bir yavru kuş kanatlarını ilk kez çırpar. Bu değişimlerin her birinin kendine has bir güzelliği vardır ancak aynı zamanda hepsinin ortak bir güzelliği de vardır. Yaratılışın bir sürü detayında Tanrı, ruhsal ölümden sonsuz yaşama geçişte açıkça gösterdiği yüceliğinin bağlantılarını kurmuştur.

Doğanın kanunlarından biri de, kendi haline bırakılan şeylerin gelişim göstermemesi, gerileme göstermesidir. Her şey sonunda ölür. Ancak Tanrı, daha iyiye doğru değişimin güzelliğinin ipuçlarını bu dünyanın her bir noktasına serpiştirmiştir. Bunlar kurtuluş mucizesinin birer işareti değiller midir?

Hatta Mesih’e dönmek, bundan daha fazlasıdır. Mesih’e dönmek, hem sadeliğiyle (Romalılar 10:9’u düşünün) hem de karmaşıklığıyla güzeldir (Efesliler 2:1-10’u düşünün).

Ama kurtuluşun güzel olduğunu söylemek yeterli değildir. Bunu bir de gösterelim.

İÇİNDE BULUNDUĞU UYUMUYLA GÜZELDİR

Mesih’e dönme içinde bulunduğu uyumuyla güzeldir. Mesih’e dönüşün belirli bir anı vardır. Bir an için kurtaran bir imanla İsa Mesih’in Tanrı’nın Oğlu olduğuna ve Tanrı’nın O’nu ölümden dirilttiğine inanmıyorken, sonrasında aniden buna inanırız.

İnanmaya ilk defa karar verdiğimiz ve boş ellerimizle imanla Mesih’e tutunduğumuz an, kendi işine bakmakta olan önceden belirlenmiş bir günahkârın, ordo salutis’e yakalandığı andır. Tanrı bu kişiyi zamanının başlangıcından önce hedefine almıştır ancak Mesih’e dönme anında, etkin çağrının önceden belirlenen zamanı gelmiş demektir. İnsanın kendi tasarıları, Tanrı’nın o insanın adımlarını yönlendirmesiyle birlikte kesintiye uğramıştır (Özd. 16:9).

Mesih’e dönme hem Tanrı’nın tasarısının meyve vermesidir hem de bu tasarının ilerleyişi içerisindeki yalnızca bir duraktır. Bu an bir karar anıdır ancak arkasında ne de ince tasarılar yatmaktadır! Bu güzergâhı Romalılar 8:30’da görüyoruz: “Tanrı önceden belirlediği kişileri çağırdı, çağırdıklarını akladı ve akladıklarını yüceltti.” Gözlerimiz insanların tövbe ettiklerine ve Mesih’e iman ikrarında bulunduklarına şahit olabilir ancak bu noktaya kadar gelinmesini ve bu noktadan sonraki sürecin devamını sağlayan o sonsuz yüceliğin ağırlığına bakamazlar.

Romalılar 8:30’daki güzergâhın her bir adımıyla ilgili birkaç cilt kitap yazılabilir. Güzellik içinde kat kat güzellikler saklıdır. Çaresiz bir günahkârın bozulmuş yüreğine ekilmiş bir hardal tanesi kadar iman, Tanrı’nın dünyanın yaratılışından önce bu günahkârı önceden bilmesinin sonuç noktasıdır. Zamanın başlangıcından bile önce Tanrı, lütfuyla bu kişinin yaşamı boyunca düşeceği günahların toplam suçunu görmezden gelmiş ve sevgiyle O’nun tarafından evlat edinilmek üzere önceden belirlemiştir. Sonrasında da Tanrı, biricik Oğlu’nu bu kişiye günahsız bir şekilde kefaret etmek üzere göndermiştir. Öyle ki, kişi Mesih’in doğruluğuyla ve Kutsal Ruh’un onun taşlaşmış yüreğini yenilemesiyle aklanabilsin. Çok çarpıcı, değil mi? Üstelik bu aklayan iman tohumunun, Baba’nın sadakatiyle kutsallaştıran bir iman olarak büyümesi ve yine Kutsal Ruh’un işi aracılığıyla yüceltilme vaadine kadar yükselmesi çok daha da çarpıcıdır.

VAADİYLE GÜZELDİR

Mesih’e dönmek, vaat ettiği şeyle güzeldir. Ah o vaat! Ucundaki şey hepimizin isteyeceği şey değil midir? Kutsalların da günahkârların da her gün umdukları şey değil midir? Herkes değişim ister. Herkes kötünün iyiye döneceğine ve yanlışların düzeltileceğine inanmak ister. Hepimizin bunun nasıl olacağıyla ilgili fikirleri vardır ancak herkes temelde aynı şeyi ister ve o da yaşamdır.

Tanrı sonsuzluğu yüreklerimize koymuştur (Vai. 3:11). Dolayısıyla uyanık olduğumuz her an, bu veya başka bir tanrıya tapınmanın ve gerçeğe, doğruya, güzele ve daha iyi ve daha adil olana yönelik bir vaade muhtaç olmamızın bir dışavurumudur. Bruce Marshall meşhur yazısında şöyle demiştir: “Genelev kapısının zilini çalan genç adam, bilinçsizce Tanrı’yı aramaktadır”[1] Bu ister cinsellik isterse de maneviyat olsun, bütün putlaştırmalar için geçerlidir. Ancak her şeyin ötesindeki bir gerçek şudur ki, doğal haline bırakılan hiçbir insan gerçek Tanrı’yı aramamaktadır (Rom. 3:11). Bizler kendi tanrılarımızın Tanrı olmasını isteriz. Aslında aradığımız şey, günahkârca görmezden gelmeye çalıştığımız Kişi’de bulunmaktadır.

Bu nedenle “Tanrı’yı bulanlar”, aslında Tanrı tarafından bulunanlardır. Yardımcımız Kutsal Ruh, dünyayı taramakta ve yeni yaşam vereceği kişileri aramaktadır. Tanrı önceden bildiği putperestlere karşı sabırlıdır, hiçbirimizin mahvolmasını istemez ve hepimizin tövbe etmesini ister. O’nun Ruh’u yüreklerimizde ışık yakar, mezarımızın yanı başından bize “Dışarı çık!” der ve inanılmaz olan, inanılır olur. Ben farklı olabilirim! Değişebilirim! Tanrı’yı tanıyabilir ve dolayısıyla yaşamı da tadabilirim! İlahinin de dediği gibi: “Hayatta hiçbir suçum, ölümden hiçbir korkum yok. Budur içimdeki Mesih’in gücü!”

Müjde, benim için ve bu dünya için gerçek umudu ortaya çıkarır. Yaratılışın ve sanatın bütün güzelliği, insanların gelişme ve aydınlanma yolundaki bütün mücadelesi, beden almış, çarmıha gerilmiş, mezara koyulmuş, dirilmiş ve yüceltilmiş olan İsa Mesih’te özetlenir ve gerçek olur. Mesih’in dirilişi nasıl ölümden dirilenlerin ilk örneğiyse (1. Kor. 15:20-23), bizim Mesih’e dönerek kurtaran imana kavuşmamız da, bir gün ölümsüzlüğe kavuşacağımızın vaadidir. Yani, “değiştirileceğiz” (1. Kor. 15:50-53).

SAYISIZ ŞEKİLDE İŞLEMESİYLE GÜZELDİR

Mesih’e dönmek, sayısız şekilde işlemesiyle güzeldir. İnsanların Mesih’teki kurtaran imana gelmesi, her anıyla güzeldir. Benim kuşağımdan birçok kişi ve diğerleri, kilisede öne doğru yürüyerek, iman ikrarı için elini kaldırarak veya bir duayı tekrar ederek “kurtuldu”. Yine benim kuşağımdan pastör olanların birçoğuysa Müjde’ye cevap almak uğruna böyle bir yönteme başvurmamaktadır. Hepimiz Kutsal Kitap’a uygun bir şekilde Müjde’nin vaaz edildiğinden emin olmalıyız. Ama Tanrı’nın İsa Mesih’in iyi haberinin mükemmel gücünü icra etmek için hataya düşebilen insanların kusurlu yöntemlerini kullanması ne mucizedir!

Ben (artık) Vahiy’deki zorluk zamanlarından önce bazı insanları Tanrı’nın bu dünyadan alacağına inanan dönemci bakış açısına sahip değilim. Ama benim Mesih’e dönmem, Kutsal Ruh’un 1970’lerdeki “geride kalanlar” (left behind) tarzı düşük kaliteli bir filmi, yüreğimi yumuşatarak İsa’ya bağışlanma ve güven arayışıyla dönmem için kullanmasından sonra oldu. Ben bugün bu tarz yöntemleri kullanmazdım ama şükrediyorum ki, Tanrı kendi çocuklarını yaşama getirmek için kullandığı yollar konusunda aşırı seçici davranmıyor. Bununla hava atmıyor. O’nun gücü, bizim müjdelemedeki zayıflıklarımızda ve hatta bizim kusurlu vaazlarımız ve iman çağrılarımızda tamamlanıyor. Tanrı’nın hem bizim Müjde hizmetlerimize rağmen hem de bu hizmetlerimiz aracılığıyla tasarılarını gerçekleştirmesi beni her zaman şaşırtıyor.

Mesih’e dönüş, istisnasız olarak bizim O’nu Mesihimiz, yani kurtuluşumuz için sunulan kurban olarak kabul etmesinden ileri gelir. Buna güzel bir örnek, Saul’un Şam yolundayken Mesih’e dönmesidir. Bu çok çarpıcı bir andır. Başkaları içinse bu an daha az çarpıcı olabilir. Bir çocuk, kilisedeki çocuk dersinde dua eder. Bir adam, kilisede ibadetten sonra bir adım öne çıkar. Bir tanıdığım neredeyse üç yıl boyunca her pazar kilisede oturduğunu ve ancak sonra “Bir dakika, kurtulmam gerek. Buna inanmam gerek” diye düşündüğünü söylemişti.

C.S. Lewis Korkunç Kale adlı romanında, kendine has tarzıyla bir kadının Mesih’e dönmesinin sıradanlığını ve ağırlığını aktarır:

Orada kadını bekleyen, acı ve ötesinde ciddi şeylerdi. Ne bir biçim ne de bir ses vardı. Çalıların altında küf, patikadaki yosunlar ve kiremitten küçük bir sınır duvarı, hiçbir şey değişmemiş gibi görünüyordu, ama değişmişlerdi. Bir sınır geçilmişti. Kadın dünyaya gelmişti veya bir İnsana gelmişti, ya da bir insanın varlığına gelmişti. Umutlu, sabırlı, amansız bir şey, kadınla arada bir tül perdesi veya bir koruma olmadan buluşmuştu…

Bu yükseklik, derinlik ve genişlikte, kadının kendisiyle ilgili şimdiye kadar olan küçücük fikri ve anlayışı beni boşlukta nefessiz bir kuş gibi dipsiz karanlık ıraklara düşürdü, yok etti. Ben ismi, kadının asla varlığından şüphe etmediği bir varlığın ismiydi, o anda tamamen var olmayan ama aslında tamamen var olan ve olmasına ihtiyaç olan bir varlık. Bu bir kişiydi (kadının olduğunu düşündüğü kişi değil), ama aynı zamanda bir şeydi, yaratılmış bir şey, Başkasını memnun etmek üzere ve kendisi aracılığıyla başkalarını memnun etmek üzere yaratılmış, şu an dahi yaratılmakta olan bir şey, kendisinin seçme hakkı olmadan, kendisinin hiç hayal etmediği bir şekilde yaratılıyordu. Yaratılışı sırasında hem harikalar hem de acılar vardı, kadının yoğrulmuş bir topak mı, yoksa yoğuran, şekil veren ellerde mi olduğunu anlamadığı bir şekilde…

Başına gelen en büyük şey, görünüşe göre, kendisinde zaman bile denemeyecek kadar kısa bir anda, zaman bulmuştu. Eli bir hatıradan başka bir şey kapatmadı. Kapatırken, bir an bile duraklamadan, kapatmayanların sesleri, uluyarak yükseldi ve varlığının her zerresinde lakırdı ettiler.

“Kendine iyi bak. Geri çekil. Kendine hakim ol. Kendini adama”, dediler. Sonra başka bir köşeden bir ses, daha zarifçe, “Sen, dini bir tecrübe yaşadın, bu çok ilginç. Herkesin başına gelmez. Şimdi On Yedinci Yüzyıl şairlerini çok daha iyi anlayacaksın!”, dedi.

…Ancak savunmaları ele geçirilmişti ve karşı taarruzları başarısızdı.[2]

Şeytanlar ona karşı çıkıyor, bazen doğrudan, bazen de yaşadığı tecrübenin anlamını değiştirmeye çalışarak. Ancak hiçbir şey, melekler ve şeytanlar bile, Jane’i Tanrı’nın sevgisinden ayıramıyor ve sessiz bir İngiliz bahçesinde, sunakta umutlu dualar edilirken ya da bir yalnız sandalyesinde Kutsal Kitap okurken, sonsuzluk yanı başlarına düşüyor.

Tanrı’nın sayısız şekilde ölü insanları yaşama getirmesi güzeldir. Bazen insanlar o anda yeni gerçekleri fark ederken, diğerleri bunun için zamana ihtiyaç duyabilir. Bazıları mesajı ilk seferde duyar ve imanla cevaplar. Diğerleriyse bütün yaşamları boyunca mesajı duyar ama uzun bir süre sonraya kadar, duymak için ruhsal “kulakları” yoktur. Bu bir ustanın işi. Tanrı vardır ve insan tecrübesinin ve gündelik hayatın geniş yelpazesi içerisinde, sıkıcı ve şaşırtıcı detaylarda, dirilişi tekrar tekrar yinelemektedir. Mesih’e dönüşlerin en sıradanı bile aslında sıra dışıdır. Melekler birkaç yıl önce kızımın kendi odasında uyku saatinde kurtaran imanını ilk kez ifade edişini, Pavlus’un 2000 yıl önceki olayından daha az kutlamamışlardır. Her Mesih’e dönme bir mucizedir ve Mesih’in o yüce kutsal görünümü, bizlere de kutsal bir görünüm vermektedir (2. Kor. 3:18).

KAYNAĞIYLA GÜZELDİR

Mesih’e dönme, kaynağıyla güzeldir. Yaratıcı görkemli olduğu için, her yaptığı şey görkemlidir. Bu önemli gerçekten dolayı da “güzellik bakan gözdedir” demek, tam olarak doğru değildir. Güzellik, nesnel bir gerçek olarak Üçlübirlik Tanrısı’nda bulunur, fani insanlar tarafından görülse de görülmese de. Davut, Rab’bin evinde yaşamayı ve O’nun güzelliğini seyretmeyi istiyor (bkz. Mez. 27:4) ama Tanrı böyle duaları yanıtlamasa bile, O’nun güzelliğinden bir zerre bile kaybolmamaktadır.

Öte yandan Tanrı’nın güzelliği (çoğunlukla görkemi veya yüceliği olarak da adlandırılır), seyredilmesiyle yansıtılır ve hatta büyür. Tanrı’nın ölü insanları diriltip onlara yeni yaşam vermesinin bir başka güzelliği de, sonrasında onların vaazlar, ilahiler ve şükran dolu yürekleriyle O’nun güzelliğini yansıtmalarıdır (Kol. 3:16). Petrus Mesih’in acılarına ve dirilişine tanıklık ettikten sonra kendisine, “Mesih’in çektiği acıların tanığı, açığa çıkacak olan yüceliğin paydaşı” diyebilmiştir (1. Pet. 5:1). Kurtaran imanla Müjde’nin çağrısına cevap verebilmek, bir anlamda bu güzelliğe önce sahip olmak ve böylece onu büyütmektir. Pavlus 2. Selanikliler 2:14’te şöyle yazar: “Rabbimiz İsa Mesih’in yüceliğine kavuşmanız için, bildirdiğimiz Müjde’yle sizi bu kurtuluşa çağırdı.”

Mesih’e dönmek güzeldir çünkü Tanrı güzeldir. Tanrı kendi büyüklüğünde, yüceliğinin haşmetinde, sahip olduğu bütün sıfat ve özelliklerin ağırlığıyla güzeldir. Kutsal Kitap’ın Tanrı’yı tanıtma şekli de, yine, güzeldir. Tanrı’nın Pentatük’ün (Musa’nın beş kitabının) anlatılarında ortaya konan kutsallığından, mezmur yazarının coşkusuna; Tanrı’nın Eyüp’e verdiği destansı cevaptan, peygamberlerinin şaşkınlığına; Müjdelerin tanıklığından, mektupların taşıdığı hayranlık dolu sevince ve Yuhanna’nın şaşırtıcı kıyametine dek, Kutsal Kitap, Tanrı’nın içsel ve aşkın güzelliğiyle güzeldir.

Üstelik bu Tanrı, bu harika, esrarengiz ve kutsal Tanrı, bizi tanıyor, seviyor, seçiyor, çağırıyor ve kurtarıyor. “Çünkü, ‘Işık karanlıktan parlayacak’ diyen Tanrı, İsa Mesih’in yüzünde parlayan kendi yüceliğini tanımamızdan doğan ışığı bize vermek için yüreklerimizi aydınlattı” (2 Kor. 4:6). Mesih’e dönmek bu kadar güzel olmasına rağmen (ki bu güzelliğe dair çok daha fazlası vardır), bu güzellik, Tanrı’nın kendi güzelliğinden kaynaklanmakta ve O’nun güzelliğinin gölgesinde kalmaktadır. O’nun görkemi hem zamanın sınırlarını hem de bizim sınırlarımızı aşar, öyle ki, bu görkemi görelim, İsa’yı tanıyalım ve sonsuza dek değişelim.

Jared C. Wilson

[1] Bruce Marshall, The World, The Flesh and Father Smith (Boston: Houghton Mifflin, 1945), 108.

[2] C.S. Lewis, That Hideous Strength (Türkçe İsim: Korkunç Kale) (New York: Macmillan, 1970), 318-319.

Mesih’e Dönmenin Güzelliği yazısı ilk önce Müjde Birliği üzerinde ortaya çıktı.

Günümüzde neredeyse herkes, Kutsal Kitap’ta sahip olduğumuz şeyin bir hikâye olduğunu söylüyor ve haklılar da. Bu hikâye sıklıkla, yaratılış, düşüş, kurtuluş ve tamamlanma hikâyesi olarak nitelendirilir. Yaratılıştan başlayıp yeni yaratılışa doğru ilerler.

Peki Mesih’e dönme bu hikâyenin neresindedir? Bunun için kurtuluş bölümüne bakmalıyız.

Mesih’e dönme, bu hikâyenin elbette merkez teması değildir. Merkezdeki tema, insanların Mesih’e dönmesinin ve aynı zamanda da yaratılmalarının arkasındaki amaçtır. Westminster İnanç Açıklaması’nda da söylendiği gibi, “Tanrı’yı yüceltmek ve O’ndan sonsuza dek zevk almak” üzere yaratıldık. Yeni bir dünya geliyor ve orada Mesih’le birlikte saltanat sürecek ve O’nun yüzünü göreceğiz (Vah. 22:4).

Ancak Mesih’e dönme, aynı zamanda hikâyenin temellerinden biridir çünkü bu olmadan, Tanrı’nın yeni yaratılışının birer parçası olamayız. Kutsal Kitap’ın olay örgüsünden de çok açıkça görüyoruz ki, bizi karanlığın hükümranlığından kurtardığı ve sevgili Oğlu’nun egemenliğine dahil ettiği için Tanrı’yı göksel kentte sonsuza dek öveceğiz. Tanrı’nın Mesih’in çarmıhı ve dirilişi aracılığıyla hayatlarımızda yaptığı o kesin ve kurtaran işini asla unutmayacağız. Bu her zaman övgülerimizin merkezinde olacaktır.

İsrail’in tarihi, Kutsal Kitap’ın hikâyesinin geniş bir kısmını kapsadığı için, sizlere Mesih’e dönmenin bu hikâyede neden merkezi bir yer teşkil ettiğini gösteren bir resim sunmak istiyorum.

MESİH’E DÖNME VE İSRAİL’İN HİKÂYESİ

İsrail’in tarihi aslında Adem’le başlar. Adem ve Havva, dünyayı Tanrı için yönetmek ve bu şekilde Tanrı’ya yücelik getirmek üzere yaratılmışlardı (Yar. 1:26-28). Onlar, Tanrı’nın yarattığı dünyada O’nun vekilleriydiler. Tanrı’nın rabliği altında, O’nun buyruklarına uyarak ve O’na güvenerek yeryüzüne egemen olacaklardı. Ancak Tanrı’nın rabliğine isyan ettiler. Yaratıcı’ya övgü ve şükran sunmak yerine, yaratılanlar olarak kendilerine taptılar. Bu itaatsizliğin bir sonucu olarak da öldüler (Yar. 2:17). Günah işledikleri anda Tanrı’dan ayrıldılar ve tövbe etmedikleri sürece de kesin bir ruhsal ölüme tabi kılındılar.

Günahlarından sonra Adem ve Havva’nın en büyük ihtiyacı Tanrı’ya dönmekti. Tanrı’yla doğru bir ilişkiye sahip olmadan, O’nun adına dünyaya egemen olamaz ve O’nun bereketini dünyaya yayamazlardı.

Ancak Tanrı, kadının soyunun, Yılan’ı ve Yılan’ın soyunu yeneceğini vaat etti (Yar. 3:15). Erken dönem insanlık tarihi, insanın ne kadar kötülükle dolu olduğunu gözler önüne sermektedir. Her insan dünyaya, Adem’in oğulları ve kızları (Rom. 5:12-19) ve Yılan’ın soyu olarak gelir (Mat. 13:37-38; Yuh. 8:44; 1. Yuh. 5:19). Sadece kurtaran lütfu tecrübe edenler Şeytan’ın hükümranlığından kurtarılırlar. Örneğin Kayin, doğru bir kişi olan Habil’i öldürerek hangi tarafta olduğunu göstermiştir (Yar. 4:1-16).

Kötülük ne kadar mı güçlüydü? Nuh zamanında dünyada sadece sekiz doğru insan kalmıştı! İnsanlar radikal bir şekilde kötüydü ve Yaratılış 6:5, günahın ne kadar bulaşıcı olduğunu bize göstermektedir. Yılan soyu dünyaya hâkim olmuştu ama Tanrı, rabliğini ve kutsallığını, günahkârları bir tufanla mahvederek gösterdi. Yeni bir başlangıç yapılmıştı ancak insan yüreği değişmediğinden, çok büyük bir iyileşmeden de söz edilemezdi (Yar. 8:21). Babil Kulesi’ndeki durum düşünüldüğünde (Yar. 11:1-9), yeni yaratılış pek de yakınmış gibi görünmüyordu. Dünya, Rab’bi seven insanlarca yönetilmiyordu. Yeni yaratılış, yeni bir yürek olmadan gelemezdi.

İnsanların Babil’de dağılmasının ve yargılanmasının karşısında, İbrahim’in çağrısını görüyoruz (Yar. 12:1-3). Kötülükle dolu bir dünyada, sadece bir doğru adam vardı. Ancak bu adam Tanrı tarafından çağrılmış ve bereket vaadi almıştı. Kenan diyarı, bir anlamda yeni Aden Bahçesi olacaktı ve İbrahim de yeni Adem olacaktı. İbrahim’in çocukları, Tanrı’nın çocukları olacak ve İbrahim’e verilen bereket, sonunda bütün dünyaya yayılacaktı. Artık insanlar, Adem ve Havva’nın yapmaya çağrıldığı gibi, dünyayı Tanrı’nın rabliği altında yönetecekti.

Burada şaşırtıcı olan şey, hikâyenin bu noktaya gelmesinin ne kadar zaman almış olmasıdır. Vaatler neredeyse iki bin yıl boyunca tamamlanmamıştı! Yaratılış kitabı İbrahim, İshak ve Yakup’a vaat edilen çocukların verilmesine odaklanmaktadır. Bu adamlar, Kenan diyarını miras almamış ve bereketin dünyaya yayılışını da kesinlikle görmemişlerdi.

Mısırdan Çıkış’tan Yasa’nın Tekrarı’na kadar bu olay örgüsünün devam ettiğini görürüz. Burada İsrail’in Mısır’daki kölelikten özgür kılınması anlatılır (Çık. 1:15). Tanrı artık onları çok çocukla bereketleyeceği vaadini gerçekleştiriyordu. İsrail bir nüfus patlaması yaşamıştı. Rab onları Mısır’dan özgür kıldı ve yeni Aden’e, Kenan diyarına getirdi. Bu diyarda Tanrı’nın kendi halkı üzerindeki hükümranlığı gösterilecek ve uluslar da Tanrı’nın rabliği altındaki insanların içinde bulunduğu doğruluk, barış ve refahı göreceklerdi. Ancak Mısır’dan çıkan nesil, bu vaat edilmiş diyara asla giremedi (Say. 14:20-38). Tanrı’nın vaadine güvenmeyi reddettiler. Mısır’dan muhteşem bir şekilde kurtulduklarını ve Tanrı’nın bütün belirtilerini ve harikalarını gördükleri halde, O’nun vaadine güvenmeyi reddettiler. Mısır’dan kurtulan İsraillilerin çoğu inatçı ve isyankârdı ve Rab’bi gerçek anlamda tanımıyorlardı (krş. 1. Kor. 10:1-12; İbr. 3:7-4:11) Yüreklerinin sünnet edilmesi ve Tanrı’ya döndürülmesi gerekiyordu, öyle ki, Tanrıları Rab’bi sevip O’ndan korksunlar (Yas. 30:6) ve O’na Tanrıları olarak sıkıca tutunup O’nun yolundan yürüsünler.

Çöldeki nesil başarısız olmuşken, bir sonraki kuşakta ortaya çıkan çocuklar başarıya ulaştı. Yeşu ve İsrail, Rab’be güvenip itaat ettiler ve Tanrı’nın İbrahim’e vaat ettiği Kenan diyarını miras aldılar (Yeş. 21:45; 23-14). Artık İsrail yeni Aden’de yaşayabilecek ve Yahve’nin rabliği altında yaşamanın yüceliğini ve güzelliğini yansıtacaktı. Ancak yine de elmanın çekirdeğinde bir kurt vardı. İsrail’in itaati uzun sürmedi. Hakimler kitabına göre İsrail, uluslara bir bereket olmadı. Bunun yerine, diğer uluslara benzediler. Putperest yollara geri döndüler. Rab onları tövbe ettiklerinde kurtarmaya devam etti ama yürekleri değişmiyor çünkü sürekli günahlarına geri dönüyorlardı.

İsrail ne yapmalıydı? İbrahim’e verilen vaat üzerinden neredeyse 1000 yıl geçmişti. İsrail’in geniş bir nüfusu vardı ve bu topraklarda yaşadılar ama dünya çapında bereket olmaları vaadinin gerçekleşmesi yakın bile değildi. İsrail bir kral istedi. Diğer ulusların kralları gibi, bu kralın da onları düşmanlarından kurtaracağına ikna olmuşlardı (1. Sam. 8:5). Saul kral olarak atandığında, o da İbrahim gibiydi ve bir anlamda da yeni bir Adem’di. Tanrı tarafından İsrail’i yönetmek ve Tanrı’yı yüceltmek üzere atanmıştı. Ancak Saul da tıpkı Adem gibi, Rab’be karşı isyan etti ve bu nedenle krallıktan indirildi (1. Sam. 13:13; 15:22-23). Tanrı’nın İsrail üzerindeki hükümdarlığı, Saul zamanında tam anlamıyla gerçekleşmemişti. Tanrı bundan sonrasındaysa Davut’u kral olarak atadı ve Saul’dan farklı olarak Davut, Tanrı’nın gönlüne göre olan ve ulusu Tanrı’yı yüceltmek için yöneten bir adamdı (1. Sam. 13:14). Ancak yine de Davut, Bat-Şeva’yla zina etti ve Uriya’yı öldürttü. Böylece Tanrı’nın kendisi aracılığıyla bereketlerini bütün dünyaya yayacağı kişi olmadığını göstermiş oldu (2. Sam. 11).

Süleyman tahta çıktığında, yeni yaratılışın cenneti onlara çok yakınmış gibi geliyordu (1. Kr. 2:13-46). Süleyman’ın hükümdarlığı esenlik doluydu ve Rab için harika bir tapınak inşa ettirdi (2. Kr. 3-10). İnsanları hikmetli bir şekilde ve başlarda Tanrı korkusuyla yönetti ancak sonra, Rab’den ayrıldı ve başka ilahlara yöneldi (1. Kr. 11). Bunun sonucunda da ulus, Kuzeyde İsrail ve Güneyde de Yahuda Krallığı olmak üzere iki krallığa ayrıldı (1. Kr. 12). Bununla birlikte uzun bir günah dönemi başladı ve sonucunda İsrail, Asurlular tarafından M.Ö. 722’de sürgün edildi. Yahuda’ysa Babilliler tarafından M.Ö. 586’da sürgün edilecekti (2. Kr. 17:6-23, 24:10-25:26). Tanrı’nın İbrahim’e yaptığı çağrı üzerinden 1500 yıla yakın bir süre geçmişti. İbrahim’e vaat edilmiş toprak, soy ve bereket gerçekleşmeye yakın bile değildi. İsrail’in artık kendine ait bir toprağı bile yoktu ve sürgündeydiler. Bütün dünyayı bereketlemek yerine İsrail, dünya gibi oluvermişti.

İsrail neden sürgündeydi? Sorun neydi? Peygamberler defalarca İsrail’e, günahları yüzünden sürgünde olduklarını öğretmişti (örn. Yeş. 42:24-25; 50:1; 58:1; 59:2, 12; 64:5). Yeşaya’da Rab, yeni bir Mısır’dan çıkış ve yeni bir yaratılış vaat ediyor. Ancak bu yeni çıkış ve yaratılış, yalnızca günahların bağışlanmasıyla gelecekti (Yeş. 43:25; 44:22) ve bu bağışlanma da Acı Çeken Kul’un ölümüyle gerçekleşecekti (Yeş. 52:13-53:12).

Yeremya da aynı gerçekleri öğretmektedir. İsrail’in ihtiyacı olan şey, yüreklerinin sünnet edilmesiydi (Yer. 4:4; 9:25). Başka bir deyişle, yeniden doğmalı ve tövbe ve imanla Mesih’e dönmeliydiler. Yeremya, Tanrı’nın kendi Yasası’nı halkının yüreğine yazacağı yeni bir antlaşmanın geleceği ve bu şekilde halkını itaate yanaşır bir hale getireceğiyle ilgili peygamberlik etmektedir (Yer. 31:31-34). Benzer bir şekilde Hezekiel kitabında da, Rab’bin insanların yüreklerini günahtan temizleyeceği gün özlemle beklenmektedir. O gün geldiğinde, taştan yürekler çıkarılıp yerine etten yürekler verilecekti (Hez. 36:25-27). Değişen yürekleri Kutsal Ruh’un işinin bir sonucu olacak ve sonuç olarak da İsrail, Tanrı’nın yolundan yürüyecek ve O’nun buyruklarını tutacaktı.

İsrail M.Ö. 536’da sürgünden döndü ama peygamberlerin bahsettiği büyük vaat tamamen gerçekleşmemişti. İsrail, Hagay ve Zekeriya’nın zamanında ve Ezra, Nehemya ve Malaki’nin zamanında da sorunlar yaşadı. Kutsal Ruh’un vaat edilen eylemi, henüz gerçekleşmemişti. Onlar bir kral bekliyorlardı. Yeni yaratılışın gelişini bekliyorlardı.

MESİH’E DÖNME OLMAKSIZIN İSRAİL VEYA DÜNYA İÇİN HİÇBİR BEREKET YOKTUR

İsrail’in tarihi bize gösteriyor ki, yeni yaratılış ve yeni Mısır’dan çıkış, günahların bağışlanması ve yüreklerin sünnet edilmesi olmadan gerçekleşemez. İbrahim’e verilen vaatler, İsrail’in günah ve isyanları yüzünden gerçekleşmemiştir. Bu ulusun tarihi, tekrar eden itaatsizlikle ve Rab’bin isteğini yapmayı retle doludur. İsrail perişan bir halde günahlarının bağışlanmasına muhtaçtır ve Yeşaya, böyle bir bağışlanmanın Acı Çeken Kul aracılığıyla gerçekleşebileceğini Yeşaya 53’te öğretmektedir. Ancak İsrail, kurtulmak için aynı zamanda Kutsal Ruh’un doğaüstü işine de muhtaçtı. Tövbe ve imanla Mesih’e dönmeye muhtaçtı. Mesih’e dönme, İsrail’in hikâyesinin temel bir parçasıdır çünkü kendilerine ve dünyaya vaat edilen bereketler, Mesih’e dönme olmaksızın asla gerçekleşemez.

Thomas R. Schreiner

Mesih’e Dönme ve İsrail’in Hikâyesi yazısı ilk önce Müjde Birliği üzerinde ortaya çıktı.

Yaratılış kitabından Vahiy kitabına kadar Kutsal Yazılar, tövbe ve imanla Mesih’e dönmenin, bir kişinin kurtuluşa kavuşması ve Tanrı’yı tanıması için kesinlikle gerekli olduğu konusunda açıktır. Günahlarımıza sırt çevirip Tanrı’ya dönmediğimiz ve Kutsal Kitap’ın yüreğin ruhsal ve doğa üstü bir şekilde sünnet edilmesi olarak tanımladığı olayı tecrübe etmediğimiz sürece (Yas. 30:6; Rom. 2:25-29), kurtaran Tanrı bilgisine sahip olamayız ve O’nun yargısı ve gazabı altında kalırız (Ef. 2:1-3).

Tom Schreiner’ın da 9Marks’daki iki makalesinde gösterdiği gibi, Mesih’e dönmenin gerekliliği Kutsal Yazılar’ın tamamında öğretilmektedir. Bu belki Kutsal Yazılar’ın baş teması olmayabilir ama kesinlikle kurtuluş hikâyesinin tümü açısından, özellikle de kurtuluşun Tanrı halkına nasıl uygulandığı konusunda bir temel teşkil eder. Mesih’e dönmeden kurtaran Tanrı bilgisine sahip olamayız. Günahların bağışını yaşayamayız. Tanrı’nın Egemenliği’ne ve O’nun kurtaran hükümranlığına giremeyiz.

Ancak yine de şu sorulabilir: Mesih’e dönmek neden gereklidir?

POPÜLER ANLAYIŞA KARŞI KUTSAL KİTAP’TAKİ MESİH’E DÖNME

Bu soruyu cevaplamadan önce, Mesih’e dönmeyi popüler anlamıyla değil, Kutsal Kitap’a uygun anlamıyla ele aldığımızı açıkça belirtmemizde fayda vardır. Peki fark nedir?

Google’da “ruhsal dönüşüm” diye bir arama yaparsanız, sonuçların çoğu şöyle olacaktır: Ruhsal dönüşüm, “yeni bir din edinmektir” veya “yeni bir inanç sisteminin içselleştirilmesidir.” Bu tanımlar, Mesih’e dönmeyi kişinin düşünce dünyasındaki veya bakış açısındaki bir değişim olarak ele almaktadır ve bu da çoğunlukla kişiyi temelde aynı kişi olarak bırakır. Hristiyanlığa göre, Mesih’e dönme bu değildir.

Buna karşın, Hristiyanlıkta Mesih’e dönme, Üçlübirlik Tanrısı’nın kendi halkının yaşamlarında gerçekleştirdiği egemen ve doğa üstü işine bağlıdır. Mesih’e dönüş anında, Tanrı insanları ruhsal ölümden yaşama geçirir. Bu geçiş, insanların daha önce sevdikleri şeylerden –günahlarından ve Tanrı’ya karşı isyanlarından– tiksinmelerini ve Mesih’e dönüp O’na güvenmelerini sağlar.

MESİH’E DÖNMENİN GEREKLİLİĞİNİ DESTEKLEYEN ÜÇ GERÇEK

Peki Mesih’e dönme öğretisini bu şekilde anlamak niçin şarttır? Kutsal Kitap’taki Mesih’e dönme öğretisinin altında yatan ve Kutsal Yazılar’da, teolojide ve Müjde’nin ilan edilmesinde bu öğretinin neden bu denli önemli olduğunu görmemize yardımcı olan üç temel gerçek vardır.

Ayrıca şunu da söylemeliyim ki, bu üç gerçek birbiriyle ilişkilidir. Kişi birini anlayıp diğerlerini anlamadan, Kutsal Kitap’ın Mesih’e dönmeyle ilgili öğretisini doğru bir şekilde anlayamaz. Bu da teolojimizdeki inançların birbirlerine nasıl bağlı olduğunu bizlere hatırlatan bir diğer şeydir. Teolojimizdeki yanlış bir nokta, diğer noktaları da ciddi bir şekilde etkiler ve bu kesinlikle Mesih’e dönme konusu için de böyledir.

İnsan Sorunu

Kutsal Kitap’ın Mesih’e dönme öğretisini temellendiren ve anlamlandıran ilk temel gerçek, Kutsal Kitap’ın insan sorununa ilişkin bakışıdır. Her ne kadar insanlar Tanrı’nın suretini taşıyan varlıklar olarak yaratılmış ve bu nedenle de değer ve önem sahibi olsalar da, bizler Adem’de Yaratıcımız’a isyan ettik ve bu nedenle de Tanrı’nın gazabını hak eden günahkârlar olduk. (Yar. 3; Rom. 5:12-21).

Kutsal Kitap günahtan ve insanların günahkârlığından bahsederken, bunu küçük bir sorun olarak görmez. Bu sorun kişisel gelişimle, daha üst seviyede bir eğitimle veya kişisel olarak gösterdiğimiz kararlılığımızla çözebileceğimiz bir şey değildir. Bu tarz kalıcı çözüm önerileri, Kutsal Yazılar’ın güçlü bir şekilde tasvir ettiği insan sorunun doğasını ciddi anlamda küçümsemektedir.

Kutsal Kitap’a dayalı bir şekilde bakıldığında, günah yalnızca Adem’in antlaşma temsilcisi olmasından ve bizim onda bir sayılışımızdan kaynaklanan evrensel bir sorun değil (Rom. 3:9-12, 23; 5:12-21; 1. Kor. 15:22), aynı zamanda bizleri doğamızda ve eylemlerimizde günahkâr olarak tayin eden bir gerçektir (Ef. 2:1-3). Adem’de kendi seçimimizle, Tanrı’ya karşı ahlaki anlamda isyankârlar olmuş ve bu dünyaya düşmüş yaratıklar olarak gelmişizdir. Bu kendi inisiyatifimiz veya eylemlerimizle değiştiremeyeceğimiz bir durumdur. Ayrıca bu, ne yazık ki, Tanrı’nın egemen lütfunun müdahalesi olmadıkça değiştirmek istemediğimiz bir durumdur. Düşmüş halimizle sadece günahımızdan zevk almakla kalmaz, aynı zamanda Tanrı’nın üzerimizde bulunan haklı yönetimine de karşı çıkarız. Ama tam da bu yöndeki istekliliğimiz, kendimizi değiştiremeyeceğimizin ve kurtaramayacağımızın bir kanıtı niteliğindedir (Rom. 8:7). Sonuç olarak, farkında olsak da olmasak da, Tanrı’nın yargısı ve gazabı altında durmaktayız (Rom. 8:1; Ef. 2:1-3) Günah içerisindeki halimiz, evrenin Yargıcı’nın önündeki bir mahkûmiyet ve suçluluk durumudur (Hez. 18:20; Rom. 5:12, 15-19; 8:1). Kutsal Yazılar bu durumu hem ruhsal hem de sonunda fiziksel olarak ölüm olarak tanımlamaktadır (Yar. 2:16-17; Ef. 2:1; Rom. 6:23).

Bu sorunun Kutsal Kitap’a göre çaresi olan kurtuluş, bu zor durumu tersine çevirir. Bu tersine çevrilme sürecindeki dönüm noktasıysa Mesih’e dönmedir.

İhtiyacımız olan ilk şey, günahımızın bedelini Tanrı’nın önünde ödeyebilecek ve Tanrı’nın adil şartlarını ve yargısını yerine getirebilecek olan bir kurtarıcıdır. Rabbimiz İsa Mesih, beden almış olan Oğul Tanrı, çarmıhta bizler için tam da bunu yapar. Tanrı’nın taleplerini yerine getirir ve günahlarımızın bedeli tamamıyla ödenir (Rom. 3:21-26; Gal. 3:13-14; Kol. 2:13-15; İbr. 2:5-18).

Buna ek olarak, sadece günahlarımızın bedelinin ödenmesine değil, aynı zamanda ruhsal ölümden yaşama geçirilmeye de ihtiyacımız vardır. Bu, doğamızın tümden değişimiyle sonuçlanır (Rom. 6:1-23; Ef. 1:18-23, 2:4-10). Üçlübirlik Tanrısı’nın bizleri ölümden yaşama çağırmasına ve Ruh’u aracılığıyla bizlere yeniden doğuş bahşetmesine ihtiyacımız vardır (Ef. 1:3-14 Yuh. 3:1-8). Günahımızdan isteyerek dönebilmemiz, Tanrı’ya ve hükümranlığına olan karşıtlığımızdan vazgeçebilmemiz ve Müjde’ye tövbe ve imanla cevap verebilmemiz için, antlaşmamızın başı olan İsa’nın dirilişine benzer bir dirilişe muhtacızdır (Yuh. 3:5; 6:44; 1. Kor. 2:14).

Özetle, Mesih’e dönme gereklidir. Çünkü Kutsal Yazılar’da insan sorununun ciddi bir doğası olduğu anlatılır ve Mesih’e dönme de bu çözümün bir parçasıdır.

Tanrı Doktrini

Kutsal Kitap’ın Mesih’e dönme öğretisini temellendiren ve anlamlandıran ikinci temel gerçek, Kutsal Kitap’ın Tanrı’nın doğası ve karakteriyle ilgili öğretisidir.

Yukarıda değinildiği gibi, bu ilk iki gerçek birbirini açıklar niteliktedir. İnsan sorununu sorun yapan şey, Kutsal Kitap Tanrısı’nın kimliğidir. Sorunumuzu ancak Tanrı’nın kendi kişiliği, doğruluğu ve kutsal karakteri ışığında gerçek anlamıyla görebiliriz.

Mesih’e dönme gereklidir çünkü bizler günahkâr ve isyankâr yaratıklar olarak, Tanrı’nın kutsal huzurunda bulunamayız. Günah yalnızca Tanrı’nın karakterini, yani evrenin ahlaki yasasını ihlal etmekle kalmamış, aynı zamanda bizleri Tanrı’nın antlaşmaya dayalı huzurundan da ayırmıştır (Yar. 3:21-24; Ef. 2:11-18; İbr. 9). Bizler Tanrı’yı O’nun vekilleri olarak tanımak ve O’nun yüceliği için yaratılışa küçük krallar ve kraliçeler olarak egemen olmak üzere yaratıldık. Şimdiyse Tanrı’nın gazabı ve laneti altında durmaktayız.

Dolayısıyla, Tanrı’nın kutsal karakteri yine kendi sağladığı Oğlu’nun kurbanıyla tatmin bulmadığı sürece, kurtaran Tanrı bilgisine sahip olamayız (Rom. 6; Ef. 4:20-24 Kol. 3:1-14). Dahası, her ne kadar Tanrı’nın önünde aklanmamız için son derece önemli olsa da, yalnızca yasal bir değiş tokuş olması yeterli değildir. Kurtuluş aynı zamanda günahın içimizden silinmesini ve düşmüş doğamızın tümden değişime uğramasını da içerir. Bu süreç, bizler Ruh’un yeniden doğuş veren eylemi aracılığıyla Mesih’le bir olduğumuzda başlar ve bu da isteyerek günahtan dönmemize ve Rabbimiz Mesih’in tamamlanmış eyleminde rahat bulmamıza olanak tanır.

Başka bir deyişle, Mesih’e dönme kesinlikle gereklidir. Çünkü Tanrı, kendisi gibi, yarattıklarının da kesinlikle kutsal olmalarını ister. Bu nedenle, O’nun huzurunda durabilmek için Mesih’in doğruluğunu giyinmemiz, Ruh’un gücüyle dönüşmemiz ve Mesih İsa’da yeni birer yaratık olmamız gerekir (2. Kor. 5:17-21). Günahlarının bedeli tamamen ödenmeden, Ruh’ta yeniden doğmadan ve Mesih’le iman aracılığıyla bir olmadan, Tanrı’nın suretini taşıyanların yaratılış amaçlarına geri dönmelerinin ve yeni yaratılışın bütün faydalarını tatmalarının hiçbir yolu yoktur.

Tanrı’nın alev dolu kutsallığını, mükemmel doğruluğunu ve yarattıklarından söz dinleyen oğullar ve suretini taşıyanlar gibi davranmaları yönündeki isteğini kısmen bile anlayamazsak, Kutsal Yazılar’a göre Mesih’e dönmenin neden bu kadar önemli olduğunu da asla tam anlamıyla kavrayamayız.

Bunun yanı sıra, Mesih’e dönmemizin tek sebebinin Üçlübirlik Tanrısı’nın egemen kararı olduğunu anlamazsak, bu durumda Tanrı’nın bizlere, yani kendi halkına olan sevgisinin derinliğini ve genişliğini de asla tam anlamıyla kavrayamayız.

Mesih’e Dönme, Tövbe ve İmanı İçerir—Tüm Benliğimizin Tanrı’ya Dönüşü

Kutsal Kitap’ın Mesih’e dönme konusundaki öğretisini anlamamıza yardımcı olan üçüncü temel gerçek de, bu dönüşün kişiyi baştan aşağı, tümüyle etkilemesidir. Yani, Kutsal Yazılar’a göre Mesih’e dönme, hem günahtan dönmeyi (tövbe) hem de İsa Mesih’e dönmeyi (iman) içerir. Mesih’e dönmede ikisi de şarttır. Doğrusu, tövbe ve iman bir elmanın iki yarısı gibi görülmelidir.

Başka bir deyişle, Kutsal Kitap’a dayanan Mesih’e dönme hiçbir zaman kişinin yaşamında hiçbir değişikliğe sebep olmayan bir entelektüel bakış açısı değişimi değildir. Maalesef kiliselerimizin çoğunda, Mesih’e döndüğünü ikrar eden ama yaşamında hiçbir gerçek değişim kanıtı olmadan Müjde’ye yalnızca aklen rıza gösteren insanlar görmekteyiz.

Kutsal Yazılar açıkça bu gibi kişilerin gösterdikleri akli rızanın, sahte bir dönüş olduğunu söyler (Mat. 7:21-23). Tanrı, insanlardan O’na tüm benlikleriyle, O’nun antlaşması altındaki yaratıklar olarak karşılık vermelerini talep eder. Günahımız Tanrı’ya karşı tüm benliğimizle gösterdiğimiz bir isyandır ve Hristiyanlıktaki kurtuluş da kişinin tüm benliğiyle değişime uğraması, kelimenin tam anlamıyla yeni bir yaratık olmasıdır. Mesih’e dönme, günahtan Mesih’e dönmeyi içerir ve bu da kişinin tüm benliğini –akıl, irade ve duyguları– kapsar (Elç. 2:37-38; 2. Kor. 7:10; İbr. 6:1).

İSA’YA SADECE BİR SELAM VERMEK YETMEZ

Mesih’e dönme, tercihe bağlı bir şey değil, şarttır. Mesih dönmenin ne anlama geldiğini kavramadığımız sürece, kurtuluşu ve Müjde’yi de kavrayamayız.

İsmen Hristiyanlık (kiliselerimizde bu çok yaygındır), Kutsal Kitap’a uygun Hristiyanlık değildir. İsa’ya sadece bir selam vermek yetmez. Tanrı’nın yaşamlarımızdaki egemen ve lütufkâr işleyişini, tövbe edip Müjde’ye iman edebilmemiz için bizlere bahşettiği yeni yaşamı tecrübe etmemiz gerekir.

Mesih’e dönmeye ilişkin hatalı anlayışlar, genelde hatalı teolojilerden kaynaklanmaktadır. Bu durumun çözümü dizlerimizin üstünde Kutsal Yazılar’a dönmek ve harika Tanrımız’dan kilisesini yeniden canlandırmasını istemektir. Dua edelim ki, bizler Müjde’yi duyururken erkekler, kadınlar, oğlanlar ve kızlar günahlarından tövbe etsin ve Rabbimiz Mesih İsa’ya inansınlar.

Stephen J. Wellum

Mesih’e Dönme, Tanrı ve Tüm Benliğimiz yazısı ilk önce Müjde Birliği üzerinde ortaya çıktı.

Modern dünyada içyüzünü anladığımız en büyük şeylerden biri, John Donne’un haklı ve Simon & Garfunkel’in hatalı olduğudur: ben bir kaya değilim; ben bir ada değilim (şair John Donne “hiç kimse bir ada değildir” derken, şarkıcı Simon ve Garfunkel “ben bir adayım” demiştir).

Kim olduğumla ilgili düşüncelerimden tutun, yaşam ve evren hakkındaki inançlarıma kadar, hepsi toplumsal olarak inşa edilmiştir. Bu benim bağımsız kararlar vermediğim anlamına gelmez. Basitçe söylemek gerekirse, bunun anlamı içinde yaşadığım sosyal bağlamın, seçebileceğim seçeneklerin çeşitliliğini büyük ölçüde belirliyor olduğudur.

Dahası, kültür takdir ederek veya kınayarak, bazı seçimleri ödüllendirmekte ve bazılarını da cezalandırmaktadır. Bazen ödül parasaldır. Ancak maddi ödülden çok daha güçlü olan, toplumun normal, sağlıklı, iyi uyum sağlamış bir üyesi olarak kabul edilmenin getirdiği o sosyal, entelektüel ve duygusal ödüldür. Bizler sosyal varlıklarız ve bu yüzden de bir gruba dahil olmak istiyoruz.

Bu da, bir fikrin nesnel anlamdaki liyakatine bakılmaksızın, bazı fikirlerin diğerlerine göre daha makul veya çekici göründüğü anlamına gelir. Tanıdığımız herkesin çılgınca olduğunu düşündüğü bir şeye inanmak zordur. Öte yandan, yine tanıdığımız herkesin açıkça doğru olduğunu düşündüğü bir şeye inanmaksa oldukça kolaydır. Bizler nehir üzerindeki adalar değil, bir balık sürüsüyüz ve akışa uyum sağlamamız da oldukça mantıklı görünmektedir.

KİLİSE, “BU, DÜŞÜNDÜĞÜNÜZ KADAR DA ÇILGINCA BİR ŞEY DEĞİL” DİYOR

Peki bu temel bilgileri yerel kiliseye ve onun müjdeleme görevine uyguladığınızda ne olur? Birdenbire, yerel kilisenin müjdeci programlar için bir vaaz merkezi veya bir mekândan daha fazlası olduğunu fark edersiniz. Müjdeleme görevinin artık sadece kadrolu personel ve profesyonellerle sınırlı olmadığını görürsünüz.

Bunun yerine, tüm topluluk Müjde’yi ilan etme görevinde önemli bir unsur haline gelir. Bu topluluk inançsızlığa makul bir alternatif haline gelir. İsa’yı sevmenin ve takip etmenin ve bu sayede de birbirini sevmenin ve birbirine hizmet etmenin neye benzediğini gösteren bir alt kültür haline gelir. Ayrıca kilise, tüm bunları bir beden olarak yaşayarak gerçekleştirmektedir. Pazar toplantılarından küçük gruplardaki Kutsal Kitap çalışmalarına, yemeklerdeki gayri resmi toplantılardan sosyal etkinliklere kadar, bu hayatı birlikte yaşamak sadece paylaşılan inancı güçlendirmekle kalmaz, aynı zamanda Hristiyan olmayan bir dünyaya bir şeyler iletir: “Bu, düşündüğünüz kadar çılgınca bir şey değil ve inançsızlıktan inanca geçiş yaparsanız, yalnız kalmayacaksınız.”

Başka bir deyişle, kilise inanç için makul bir yapı haline gelir. Mantıklı geliyor mu?

BİR ADIM DAHA İLERİ: İNANMADAN ÖNCE AİT OLMA

Bununla birlikte son birkaç on yılda, birçok kilise bu beraberlik anlayışını bir adım daha ileri götürmüştür. Makul bir alternatifi dışarıdan görmek, birinin inançsızlıktan inanca geçmesine yardımcı olabiliyorsa, içeriden görmek daha da iyi olmaz mıydı? Müjde’yi Hristiyan olmayanlara ilan etmek istiyorsak, onları içeri davet etmekten, bir şeyi satın almaya kalkmadan önce denemelerine izin vermekten daha etkili ne olabilir? Topluluk sahip olduğumuz en güçlü araçsa, o zaman insanları birer dış gözlemci olarak değil, topluluğun yaşamına iştirak eden (çekingen) içerdekiler olarak görüp içimize alalım.

Sonuç? “İnanmayanlar”, Hristiyan olmayan insanlardan ziyade, “arayışta olanlar” haline gelirler. Onlar sadece yaşamlarında farklı bir noktada olan ama yolculukta bizlere yol arkadaşlığı yapan gezginlere dönüşürler.

Günlük hayatta bunun anlamı, inanmayanların tapınma grubundan okul sonrası ders hizmetine, kilisenin teknik işlerinden sorumlu olmaktan yaşlılar için ulaşımı koordine etmeye kadar her şeye katılmalarına izin vermektir. Herkes dahil, herkes aittir. İnancı ne olursa olsun.

Düşünülür ki, aidiyet kişiler için inancı makul hale getirdiği için, bu kişiler farkına bile varmadan sadece ait hissetmekle kalmayacak, aynı zamanda ait oldukları şeye de inanacaklar.

NEDEN İNANMADAN ÖNCE AİT OLMALARINA İZİN VERİLMEMELİDİR? – ÜÇ NEDEN

Bu çekici bir düşüncedir. Görünüşte etkili olacak bir fikirdir. Ama aynı zamanda da kötü bir fikirdir. Kötü bir fikir olmasının arkasındaki üç sebep şöyle:

Hristiyanların Kafasını Karıştırır

İlk olarak, bu düşünce Hristiyanların kafalarını karıştırır. Ben yıllardır tam resmi olmayan şekillerde bunu uygulamış olan bir kilisede pastörlük yapıyorum. Sonuç olaraksa ortada hepsinin Hristiyan olduğunu iddia ettiği bir “içeridekiler” (bazıları resmi üye, bazıları değil) topluluğu var. Sorun şu ki, bazıları gayretli ve bağlı, bazıları eğlenme derdinde gibi görünüyor ve yine diğerlerinin hiçbir şekilde katkıda bulunma istekleri yok. Ama hepsi ailenin bir parçası olduğu için, hepsi ismen İsa’nın takipçileri sayılıyor ve bizler bu yüzden bu kişilerle aramızdaki farklılıkları başka şekillerde açıklamak zorundayız: “o gerçekten meşgul”, “onun müzikle pek arası yok”, “arkadaşları artık bu kilisede değil.” Ayrıca, “adanmış Hristiyanlar”, “ciddi Hristiyanlar” ve “fedakâr Hristiyanlar” gibi ek kategoriler de oluşturmamız gerekiyor ki, bu kişileri “orta karar Hristiyanlar” ve “Hristiyanımsı olanlar” gibi diğer mevcut gruplardan ayırabilelim. 

Elbette kilisede farklı olgunluk seviyeleri olacaktır ve Hristiyanlar günah işleyeceklerdir. Ama bu bağlamda bir Hristiyan olmak gerçekten ne anlama geliyor? Ayrıca İsa’nın söylediği bazı ilginç sözleri ne yapacağız? Örneğin, “Göklerdeki Babam’ın isteğini kim yerine getirirse, kardeşim, kızkardeşim ve annem odur” (Mat. 12: 50) ya da “Çarmıhını yüklenip ardımdan gelmeyen bana layık değildir” (Mat. 10:38). İsa kendisini takip etmekten bahsederken, eski yaşam tarzımızdan radikal bir şekilde vazgeçmemizden bahsetti. Ancak aradaki keskin çizgiyi kasıtlı olarak silik hale getirmeye başladığımızda, Hristiyanların kafalarını, ilk etapta İsa’nın takipçisi olmanın ne anlama geldiği konusunda karıştırıyoruz.

Hristiyan Olmayanların Da Kafasını Karıştırır

İkincisi, bu durum Hristiyan olmayanların da kafasını karıştırır. Kiliseme geldikten kısa bir süre sonra, biri numarası gizli bir şekilde kilise ofisini aradı ve bize önderlerimizden birinin, eski moda tabirle, “günah içinde yaşadığını” bildirdi. Araştırdık bunun doğru olduğu ortaya çıktı.

Bir açıdan aslında en büyük sorun bu değildi. Hristiyanlar günaha, hatta günahın en kötüsüne de düşerler.

Pastör bakış açısıyla asıl sorun, bu kişi günahıyla yüzleştirildiğinde ortaya çıktı. Cevap çarpıcıydı: “Ben kiliseye bunun için gelmedim! Bilseydim, ilk etapta asla katılmazdım.” (Komiktir ki, inanmadan önce ait olmanın mümkün olduğu bir kilise ortamında hâlâ resmi üyelik sistemini devam ettiriyor olabilirsiniz.)

Görünüşe göre, bu adam için Hristiyan olmak İsa’ya itaat etmekle ilgili bir şey değildi. Ayrıca Müjde de tövbe ve imanla ilgili bir şey değildi. Bunlardan ziyade, Hristiyanlık ailemize ait olmak, kabul edilmek ve kendi armağan ve ilgi alanlarını ifade etme fırsatına sahip olmakla alakalıydı. Hesap verme sorumluluğu ve adanmışlık da kesinlikle söz konusu değildi. Bu konuda konuşma fırsatımız bile olmadan, bu önder çıkıp gitmişti.

Hristiyan olmayanlara Hristiyan olmadıkları asla söylenmediğinde ve kendilerini “yol arkadaşları”, “arayıştakiler” veya “aynı yolculuğun farklı aşamalarındaki insanlar” olarak görmeye sevk edildiklerinde, Hristiyan olmanın ve Müjde’ye güvenmenin gerçekte ne anlama geldiği konusunda kafalarının karışması kolaydır. Harika bir insan grubuna, harika bir aileye ait olma arzusu, kişinin İsa’nın topluluğuna üye olmak için oldukça kolay bir şekilde imza atmasına sebep olabilir ancak bu, asla İsa’nın tövbe ve iman buyruğuna uyma imzası değildir.

Yerel Kilisenin Temel Tanımını Değiştirir 

Üçüncüsü, inanmadan önce ait olma, yerel kilisenin temel tanımını değiştirir. Yerel kilise bir topluluktur ve günün sonunda bir topluluk, belgeleri, binaları veya programlarıyla değil, halkıyla tanımlanır. Bu halk, yeni yaratılışın sevgi ve kutsallığıyla yaşamlarını sürdüren ve bu sayede inandırıcılık taşıyan yeni yapılar oluşturan halktır.

İsa’nın öğrettiği şey budur. “Birbirinize sevginiz olursa, herkes bununla benim öğrencilerim olduğunuzu anlayacaktır” (Yuh. 13:35).

Pavlus’un öğrettiği şey budur. “Azıcık mayanın bütün hamuru kabarttığını bilmiyor musunuz?  Yeni bir hamur olabilmek için eski mayadan arınıp temizlenin. Zaten mayasızsınız. Çünkü Fısıh kuzumuz Mesih kurban edildi” (1. Kor. 5:6-7). Başka bir yerde de şöyle der: “İmansızlarla aynı boyunduruğa girmeyin.  Çünkü doğrulukla fesadın ne ortaklığı, ışıkla karanlığın ne paydaşlığı olabilir?”  (2. Kor. 6:14).

Petrus’un öğrettiği şey budur. “İnanmayanlar arasında olumlu bir yaşam sürün. Öyle ki, kötülük yapanlarmışsınız gibi size iftira etseler de, iyi işlerinizi görerek Tanrı’yı, kendilerine yaklaştığı gün yüceltsinler.” (1. Pet. 2:12).

Yuhanna’nın öğrettiği şey budur. “Tanrı’da olduğumuzu bununla anlarız. ‘Tanrı’da yaşıyorum’ diyen, Mesih’in yürüdüğü yolda yürümelidir” (1. Yuh. 2:5-6).

Bu, Yeni Antlaşma’ya göre kilisenin Mesih için yaptığı tanıklığın gücüdür. Dünya kiliseye baktığında, elbette günahkârları görür. Ama gördüğü tek şey bu değildir. Yaşamları Müjde’nin iyi haberiyle radikal bir şekilde dönüşüme uğramış günahkârları görür. Birbirlerine olan sevgisi, İsa Mesih’in ölümü ve dirilişinden başka bir şeyle açıklanamayan günahkârları görür. Sadece birbirlerini sevmekle kalmayan, aynı zamanda Tanrı’yı İsa Mesih aracılığıyla seven ve yaşamlarında bu sevgiyi kutsallık ve gerçekte başkalarına gösteren günahkârları görür.

Başladığımız noktaya geri dönecek olursak, kilise ancak ve ancak iman sahibi insanlardan oluştuğu sürece iman hususunda inandırıcı bir yapı olabilir.

Ancak kilise birlikte sadece bir yolculuğa çıkan insanlardan oluşan bir topluluk haline geldiğinde, bütün bunlar değişir. Bu kişilerin çoğu için yolculuğun sonucu bulanık ve belirsizdir. Başkaları içinse yolculuk, varış noktasına ulaşılmadan önce durma noktasına gelmiştir. Bazıları içinse kurtuluş hedefi bulunmuştur. Ancak böyle bir durumda topluluğun kendisi, İsa Mesih’in ve O’nun Müjdesi’nin gerçeğine tanıklık etmemektedir. İnanmadan önce ait olabiliyorsanız, bu gerçeğe tanıklık edemez.

Gerçeğe tanıklık etmek yerine, topluluk ancak ve ancak kendisine, kendi sıcakkanlılığına, kendi dışadönüklüğüne ve kendi kapsayıcılığına tanıklık eder. Ama nihayetinde burada o kadar eşsiz ve çekici olan nedir ki? Yaşadığım şehir olan Portland’da bir sürü sıcakkanlı ve dışadönük topluluk veya deyim yerindeyse alt kültür var. Ama İsa’ya tanıklık etmiyorlar. Bunu sadece yerel kilise yapabilir ve o zaman bile, kilise bunu ancak ve ancak kiliseye ait olmak için iman etmeniz gerekiyorsa yapabilir.

Kısacası, inanmadan önce ait olma anlayışı, kilisenin temel tanımını değiştiren bir şeydir ve uzun vadede kilisenin verdiği tanıklığın gücünü zayıflatır.

DAHA İYİ BİR FİKİR

İnanmadan önce ait olma fikri kötü bir fikirdir. Daha iyi bir fikirse, İsa’nın Yuhanna 13’te tarif ettiği şeydir: Müjde’ye derinden inanan ve böylece yaşamı birbirlerine karşı besledikleri sevgiyi yansıtan bir topluluk. Böyle bir topluluk, dışarıdakileri sadece dışarıda olduklarını kabul etmeleri için değil, içeri girmeleri için de teşvik edecektir.

Akla soğuk ve karlı bir gündeki bir fırının görüntüsü geliyor. Lezzetli ekmek ve sıcak çikolata kokuları ara ara dışarıdan duyulmaktadır ve bir çocuk burnunu pencereye yaslamıştır. Bu cam bir engeldir. Bu olmadan, sıcaklık ve lezzetli kokular soğuk rüzgârda hemen dağılır ve kimse orada bulunacak iyi bir şey olduğunu bilemez. Ama bu şeffaf bir engeldir ve çocuğun içerideki iyi şeyleri görmesine ve içeri davet edilmesine olanak tanır. Ayrıca içeri girmenin tek bir yolu vardır, bu da çocuğun geçmesi gereken dar bir kapıdır. Buradan geçene dek, içeride ne olduğunu görebilir ve canı çekebilir ama içerideki şeyler onun değildir. Bir kez içeri girdiğindeyse, istediği her şey artık onundur.

Hristiyan olmayanlar kilisenizle karşılaştıklarında, tuğladan bir duvara boş boş bakıyor gibi değil, o pencerede dikiliyor gibi olmalıdırlar. Tanrı’nın suretinde yaratılan insanlar olarak onlarla ilgilenerek onları konuksever bir şekilde karşıladığınızda ve onlarla iletişim kurduğunuzda, sevginizin sıcaklığını hissetmelidirler. Normalde birbirlerine hizmet etmek için hiçbir nedeni olmayan insanların, birbirlerine yaptıkları fedakârlıklara tanık olarak, ilişkilerin derinliğini görmelidirler. Yaşamlarını ilgilendirecek bir şekilde Tanrı’nın Sözü vaaz edilip öğretildikçe, Müjde’nin zenginliğini tatmalıdırlar. Çarmıha gerilmiş ve dirilmiş Rabbimiz’e tapınan o halkın övgülerini ve dualarını dinlerken, sevinç dolu bir topluluğun davetkâr seslerini duymalıdırlar.

Dolayısıyla yabancıları güzel bir şekilde karşılayan bir topluluk oluşturmak için fedakârlık edin. Kullandığınız dili düşünün. Konukseverliğinizde içten olun. Şeffaflığınızda stratejik olun. Ekmeğin lezzetli kokusunu dışarıya veren bir fırın gibi, aranızda olan lütuf ve dönüşüm hikâyelerini halka açık bir şekilde kutlayın. Tüm bunları yaptıktan sonra da Müjde’yi açık bir şekilde sunun ve insanları buna tövbe ve imanla yanıt vermeye davet edin. Onları çağırın. Kürsüye doğru bir adım atıp iman ikrarı yapmaları için değil, dar kapıdan girmeleri ve Müjde’ye imanın zenginliklerinde size katılmaları için onları çağırın. 

Eğer kilise Müjde’den gelen iyi şeyleri sergileyecekse, aradaki inanç engeli ortadan kaldırılmamalıdır çünkü insanları davet etme yolunda en etkili olan şey, sergilenmekte olan bu ortak inançtır.

Michael Lawrence

“İnanmadan Önce Ait Olma”, Kilisenin Tanımını Nasıl Değiştirmektedir? yazısı ilk önce Müjde Birliği üzerinde ortaya çıktı.

Bir pastör olarak, Mesih’e olan imanlarının gerçek olup olmadığı konusunda sıkıntı yaşayan pek çok insanla karşılaşmaktayım. Onlara göre, günah onları sıkıca sarmalamaktadır ve başarısızlıkları da daima an meselesidir. Çoğunlukla bu kişilerin teselliye ve güvene ihtiyaç duyan imanlı kardeşler olduklarını görüyorum.

Kiliselerimizin büyük bir kısmında endişe verici bir diğer grup daha mevcuttur: gerçekten iman ettiklerine dair kesin ancak temelsiz bir inanca sahip olanlar. Muhtemelen bu tür insanlara sizler de aşinasınız. Bu kişiler doğru sözcükleri bilirler. Onları topluluk önünde rezil edecek günahlardan uzak dururlar. Aynı zamanda ahlaklı kişilerdir de. Ancak bu kişilerin meyveleri gerçek değildir. Tanrı’nın insanı dönüştüren Ruhu’nun onlarda etkin olduğuna dair herhangi bir belirti yoktur. Ayrıca çoğunlukla, yüreklerinde gizli bir günahın barındığı şifa bulmamış bir alan vardır.

PASTÖRLERİN SAHTE GÜVENCEYİ ARTTIRDIĞI ALTI YOL

Bu kişiler, ulaşılması güç kişilerdir. Sanki Müjde aşısı yemiş ve Müjde’ye bağışıklık kazanmış gibidirler. En çok ihtiyaç duydukları şeye zaten sahip olduklarını düşünürler ve bu yüzden de daha fazlasını aramamaktadırlar! Eğer içlerinde bir yerde saklanmış herhangi bir günah varsa, bu günahla çoktan barışmışlardır.

Ne yazık ki onların aramızda var olmasından kısmen de kiliselerimiz suçludur. Sizlere biz pastörlerin, istemeden de olsa bu tür insanlardaki sahte güvenceyi besleyebildiği altı farklı yolu sunmama izin verin.

1. Müjde’yi Varsaymak

Kiliselerimizdeki insanların Müjde’yi anlayıp buna iman ettiklerini varsaymak oldukça kolaydır. Nihayetinde Pazar sabahları kilisede olurlar. Gerçek şudur ki, kiliselerimizin pek çoğu iletilen mesajın ve topluluğun bu mesajı alma şeklinin, tam da olması gerektiği gibi olduğunu varsaymıştır. Sonuç olarak da kiliselerimiz, Müjde’nin ne gibi sonuçlar doğurması gerektiğini anlayabilen (örn. nasıl daha iyi bir eş olunur, öfke nasıl kontrol edilir), ahlaklı yaşamlar süren ancak bunları Müjde’yi sahiplenmeden yapan insanlarla doludur. 

Ruhsal anlamda bu ölümcüldür çünkü ahlaklı yaşamlar, Müjde’ye imanın göstergesi olabilse bile, aynı zamanda kendini doğru görmenin ve Ferisiciliğin de göstergesi olabilir. Aklayan imanın asla eylemsiz olmadığını, gerçek imana her zaman eylemlerin de eşlik ettiğini vurgulamak kesinlikle doğrudur. Ama öncelikle vurgulanması gereken nokta, bizim yalnızca imanla aklandığımızdır ve bu tekrar ve tekrar vurgulanmalıdır. Aksi takdirde gördüğünüz eylemler, kurtaran aklanmanın eylemleri olmayacaktır. Vaiz tarafından Müjde yeterince açıklanmadığında ve cennete ve cehenneme giden yol yeterince açık bir şekilde gösterilmediğinde, insanlar kişisel ahlaklarının veya kiliseye katılıyor olmalarının, güvencelerine temel oluşturduğunu düşüneceklerdir. 

Kısacası asla ahlakçılığı vaaz etmeyin. Asla. Her hafta Müjde’yi vaaz edin. Sonrasında da Müjde’nin göstergelerinin sağlam bir temele oturtulmasıyla birlikte, ardından gelmesi gereken diğer zorunlulukları onlara gösterin.

2. Onlara Yüzeysel Bir Günah Algısı Aşılamak

Kutsal Kitap’ta günah yalnızca yaptığımız şeyler değil, aynı zamanda düşmüş doğamız içerisinde sahip olduğumuz kimliktir. Kutsal Yazılar bizlere hepimizin ruhsal anlamda ölü (Ef.2:1-2), günahın kölesi (Yuh. 8:34), Tanrı’nın yasasını tümden çiğnemekten ötürü suçlu (Yak. 2:10) ve Tanrı’nın haklı gazabını yaşamaya mahkûm (Rom. 1:18) olduğunu öğretmektedir. Bizler tepeden tırnağa günahkârız.

Temelsiz bir güvenceye sahip olan insanlar, günahı genelde yanlış anlamaktadır. Eğer günah yalnızca dışsal ve gözle görülür davranışlarla alakalıysa, o halde biraz çaba ve disiplinle kendi problemlerinin üstesinden gelebilirler. Ama Kutsal Kitap öğretisi doğrultusunda, düzenli olarak günahlarıyla mücadele vermeleri için onları yönlendirirsek, o zaman yeniden doğuşa ve kendi kişiliklerinden bağımsız olarak gelen kurtuluşa duydukları ihtiyacı anlamak zorunda kalacaklardır.

3. Kilise Üyeliğini ve Disiplinini Hafife Almak

Yerel bir topluluğa üyeliğin amaçlarından biri de imanlılara kurtuluş güvencesini verebilmektir. Bu, kişinin Hristiyan olduğu iddiasının toplulukça kabul edildiğinin bir mührüdür. İmanlılar topluluğu, bir kişinin iman ikrarını ve yaşama şeklini gözden geçirdiğinde ve sonrasında onu vaftiz edip Rab’bin Sofrasına kabul ettiğinde, kilise o kişiye şöyle demiş olmaktadır: “Söyleyebileceğimiz kadarıyla ve Mesih’in bize verdiği yetki ve bilgeliğe dayanarak, sen bizden birisin.” Diğer bir taraftan, kilise bir kişiyi topluluktan attığında (aforoz ettiğinde), bu kabul mührünü kaldırmaktadır. Topluluk o kişiye eylemlerinin, kendi iman ikrarının güvenilirliğini ve güvencesinin temelini sarstığını söylemektedir. 

Ama bir kilise üyelik konusunu hafife aldığında, kişilerin kiliseye katılmadan üyeliklerini sürdürmesine izin verdiğinde, sahte güvenceyi körüklemiş olur. Kim bilir kaç kişi, gevşekçe denetlenen üyelikleri onlara yanlış güvence verdiği için cehenneme gidecektir?

4. Güvencelerini Geçmişte Sergiledikleri Bir Eylemle Temellendirmeyi Öğretmek

Müjde’nin bizden bir karşılık vermemizi talep ettiğine zaten değinmiştik. Kiliseler ve bazı müjdeci programlar, insanların Mesih’e duymaya başladıkları bağlılığı ifade edebilmeleri adına onlara çeşitli fırsatlar vermeyi yararlı bulmuşlardır. Bazı kiliseler insanların “Günahkârın Duası” denen duayı etmelerine olanak tanırlar. Diğerleriyse onların Pazar günü kilisede ortaya doğru yürümeleri için bir çağrı yapar veya Müjde’ye verdikleri iman cevabını doldurmaları için onlara bir form verirler. Bu dışsal eylemler gerçekten Kutsal Ruh’un iman yaratan işlerine verilmiş içten bir cevap anlamına gelebilir. Ama tüm bunlar yanıltıcı da olabilir. Bir duayı tekrarlamanıza, ortaya doğru yürümenize ya da bir cevap formu doldurmanıza karşın, hâlâ tümüyle günahlarınızda kaybolmuş olmanız mümkündür. Dolayısıyla, insanları yeniden doğuş haricinde dışsal eylemlere güvencelerini bağlamaları için teşvik edersek, onları ciddi bir ruhsal tehlikeye atmış oluruz. Dünyada kim bilir kaç kişi kaybolmuş ancak çocukken bir kez ettiği duadan ötürü cennete gideceğinden emin bir şekilde aylak aylak dolaşmaktadır?

5.  Kilisedeki İnsanların Gözünde Aklanmayı ve Kutsallaşmayı Birbiriyle Bağdaştırmamak

Tanrı’nın karşılıksız lütfunu yücelten iyi niyetli bir gayretle bile olsa, yalnızca Mesih aracılığıyla ve yalnızca imanla aklanma gerçeğini, dinleyicilerimizin gözünde bütün noktaları tam anlamıyla birbiriyle bağdaştırmadan öğretme ihtimalimiz vardır. Ancak daha önce de söylediğim gibi, Kutsal Kitap öğretisine göre Mesih’in kurtaran eylemi, imanlıların yaşamında daima doğruluk meyveleri verecektir (bir örnek olarak Rom. 6:1-14’e bakabilirsiniz).

Aklanma ve kutsallaşma arasındaki bağlantının koparılması, imanlılar için oldukça tehlikelidir. Bu durum, kişisel hayatlarında kutsallaşmaya duydukları ihtiyaca yönelik algılarını ve Tanrı’yı itaatle sevme motivasyonlarını bozar. Ancak sahte bir güvenceye sahip olanlar için söz konusu durum iki kat tehlike arz eder çünkü bu şekilde, bir yandan Tanrı’ya apaçık isyankârlık içerisinde yaşamanın ve bir yandan da O’nun gözünde doğru biri olmanın mümkün olduğuna inandırılmış olurlar.

6. Onlara Kutsal Kitap’ın Uyarılarını Dikkate Almamayı Öğretmek

Kutsal Yazılar, günaha kucak açanlara ve/veya imandan dönenlere yönelik korkunç uyarılarla doludur (Mat. 5:27-30, İbr. 6:1-6). Tanrı’nın kendi halkına duyduğu yetkin şefkati öğretme yönündeki gayretimizden dolayı, Kutsal Kitap’taki uyarıların imanlılar için geçerli olmadığı izlenimini yaratarak, bu uyarıların insanlar üzerindeki tesirini zayıflatma ihtimalimiz vardır. Ama söz konusu uyarılar Kutsal Kitap’ta belirli bir amaç için yer almaktadırlar. Bu uyarılar tümüyle doğrudur ve halkının kaybolup gitmemesi adına Tanrı’nın onları bir arada tutma yollarından biridir. Bilge bir pastör, topluluğuna günahın ve imandan dönmenin ciddiyetini ifade edecek ve kendisini dinleyen herkesi sona dek imanda dayanmaya çağıracaktır.

Mike McKinley

Kilisenizdeki İnsanlara Sahte Güvence Vermenin Altı Yolu yazısı ilk önce Müjde Birliği üzerinde ortaya çıktı.