1. Korintliler

Yazar

Elçi Pavlus yazar olarak kendisini göstermektedir (1:1) ve bu iddiadan şüphe etmek için ikna edici bir neden yoktur. Sözcük dağarcığı, teoloji ve kişisel bilgilerin hepsi Pavlus’un yazarlığına işaret etmektedir.

Tarih

Pavlus bu mektubu Pentikost kutlamalarından önce Efes’teyken yazmıştır (16:8). M.S. 51 yılında Korint’te kiliseyi kurmuş ve “bir süre” bu kentte kalmıştır (Elç. 18:18). Sonraki yıl Efes’e gitmiş ve burada yaklaşık üç yıl kalmıştır. Efes’te geçirdiği zamanın sonlarında 1. Korintliler’i yazmıştır ki bu da M.S. 54 veya 55 yılının ilkbaharına denk gelir.

Tema

Tanrı’yla övünmek ki bu da bedende birliği ve hem öğretide hem de davranışta paklığı pekiştirir.

Amaç

(1) Korintli imanlılardan gelen ve çeşitli konularda (evlilik ve boşanma, putlara sunulan yiyecekler, toplu ibadette düzen, ruhsal armağanlar ve bağış toplama) sorular soran bir mektuba yanıt vermek ve (2) kilise içinde var olup bedenin birliğini tehdit eden, bu nedenle de Tanrı’nın yüceliğine leke getiren bölünmeler hakkında Kloi hanesinden duyulan rahatsız edici raporları ele almak.

Toplu Bakış

1. Korintliler’in Kurtuluş Vahyine Katkısı

Pavlus Filipi’de (Elç. 16) dövülmelere ve Atina’da (Elç. 17) aşağılanmaya katlandıktan sonra, “zayıflık ve korku içinde” (1.Ko. 2:3) Korint’e gitti (Elç. 18). Her Şabat Günü havralarda vaaz vermeye başladı (Elç. 18:4) ve Yahudilerden gelen karşıtlığın ardından odağını diğer uluslara Müjde’yi duyurmaya çevirdi. Karşıtlık her ne kadar cesaretini kırdıysa da Pavlus Müjde’yi duyurmanın meyvelerini gördü. Havranın baş yöneticisi Krispus, Mesih’e iman etti ve birçok Korintli de Müjde’yi duyup iman etti. Pavlus doğrudan Rab’den daha fazla güven ve cesaret aldı; Rab elçiye korkmamasını ve konuşmasını öğütledi: “Ben seninle birlikteyim; hiç kimse sana dokunmayacak, kötülük yapmayacak. Çünkü bu kentte benim halkım çoktur” (Elç. 18:10). Pavlus Korint’te on sekiz ay kalıp onlara öğretti. Pavlus Efes’e gittikten sonra, Apollos Korint’te hizmet etti. Şüphesiz, Pavlus orada geçirdiği zamanı, Apollos’un ve hatta Petrus’un hizmetini düşünerek Korintli imanlıların Tanrı’yla olan yürüyüşlerinde kendisine gelen raporlarda ve sorulardakinden daha fazla olgunluk bekliyordu (mektubun tekrarlanan dizesinde de bu görülmektedir: “Bilmiyor musunuz?”) [1.Ko. 3:16; 5:6; 6:2-3, 9, 15-16, 19; 9:13, 24]).

Pavlus’un Korintli imanlıları yüzleştirmek zorunda kaldığı çirkin davranışların doğası göz önüne alındığında, mektup şaşırtıcı bir şekilde Korint’teki kiliseye gösterilen lütuf için Tanrı’ya sayısız övgü ve şükranla başlamaktadır. Pavlus onları Mesih’te kutsanmış ve kutsal olmaya çağrılmış Tanrı’nın kilisesi olarak tanımlar (1:2). Bu selamlama Pavlus’un kitap boyunca onlarla nasıl yüzleşeceğinin temelini oluşturur. Onlar Tanrı’nın kilisesidir, Tanrı tarafından Mesih’te kutsallar olarak ayrılmışlardır. Bu nedenle, Tanrı’nın halkı olarak, Müjde halkı olarak yaşamalılardır. Kendileriyle övünmek yerine, Tanrı’yla övünmelilerdir (1:31; 3:21; 4:7). Kendileri için değil, her şeyde Tanrı’nın yüceliği için (10:31) ve tüm sözlerini, düşüncelerini ve eylemlerini yöneten sevgiyle başkalarının iyiliği için yaşamalılardır (13. bölüm). Pavlus açılış selamlamalarında ve şükranlarında, içlerindeki lütuf etkinliği için Tanrı’yı içtenlikle över ve onları Mesih’in peşinden gitmeye devam etmeye teşvik eder; öyle ki, Rab İsa Mesih’in gününde lekesiz olsunlar (1:8).

Açılış ayetlerinden sonra Pavlus hemen duyduğu habere, yani kilisedeki bölünmelere odaklanır (1:18-6:20). Kilisede gruplaşma ruhunu teşvik edip Pavlus yanlısı, Apollos yanlısı, Kefas (Petrus) yanlısı ve hatta Mesih yanlısı olduklarını iddia edenler vardı. Bu adamların aynı Müjde’yi vaaz ettikleri ve öğretilerinin birbirlerine zıt olmadığı göz önüne alındığında, bu gruplaşma ruhunun doğası teolojiyle ilgili değil, kişilikle ilgiliydi. Pavlus, İsa Mesih’in Müjdesi’nin yüceliklerini sıralayarak bu ayrılığa karşı çıkar. Müjde insanın doğal bakış açısından saçma, gücendirici ve zayıf olsa da, Tanrı’nın bilgeliği ve gücüdür; ve Tanrı, çarmıh vaazı aracılığıyla yüceliğini göstermiştir. Pavlus, imanlıların Tanrı tarafından bize bilgelik, yani doğruluğumuz, kutsallığımız ve kurtuluşumuz kılınmış olan Mesih’le bir olduklarını duyurarak argümanını doruk noktasına ulaştırır (1:30). İsa Mesih imanlının her şeyi ve imanlı için her şeydir ve bunun sonucunda tüm yücelik yalnızca Tanrı’ya aittir. Bölücü bir gruplaşma ruhu İsa Mesih’in Müjdesi’ne aykırıdır. Pavlus, Müjde hizmetinin doğasının (3-4. bölümler) gruplaşma ruhuna sahip olmanın kabul edilebilirliğini de ortadan kaldırdığını göstermeye devam eder.

Kilise arasında sadece bölücü bir ruh yoktu; aynı zamanda öteki ulusların telaffuz bile etmeyecekleri iğrenç bir ahlaksızlık da vardı (5. bölüm). Pavlus’u bu kadar üzen şey sadece kiliseden birinin babasının karısıyla gayrimeşru bir ilişkiye girmesi değil (5:1), ayrıca kilisenin buna göz yummasıydı! Pavlus onlara günahla başa çıkmalarını ve böyle birini Şeytan’a teslim etmelerini nasihat eder ve günahın kendisiyle övündükleri için onları azarlar. Yine Müjde Pavlus’un tartışmasının temelini oluşturur. Mesih bizim Fısıhımız’dır (5:7). Mesih’te her şey yenidir. Eski olan bir kenara bırakılmalıdır ve imanlılar eski kötülüklere ve kötülüğe tutunmamalı, aksine içtenlik ve dürüstlük içinde yaşamalılardır (5:8). Onlar Mesih’te kutsal kılınmış, ayrılmışlardır. Bu nedenle, buna uygun olarak yaşamalılardır.

Daha sonra, Pavlus kilise üyeleri arasında skandal yaratan davalar olduğu haberine değinir (6. bölüm). Korintliler ne kadar ruhsal oldukları konusunda kendileriyle övünüyorlardı. Ancak kendi aralarındaki anlaşmazlıkları bile çözemiyorlardı. Çözüm bulmak için anlaşmazlıklarını imansızların önüne götürüyorlardı (6:6). Pavlus da onları, Mesih’in adına leke getirmektense hatayı ve kaybı kabul etmenin daha iyi olduğu konusunda cesaretlendirir (6:7).

7-16. bölümler kitabın ikinci büyük kısmını oluşturur. Bu bölümlerde Pavlus, Korint kilisesi tarafından ortaya atılan sorunları ele alır. Yedinci bölüm evlilik ve boşanma konusuna odaklanır. 8-10. bölümler putlara sunulan yiyecekler ve bu konularda farklı vicdani kanaatlerde olan kilise üyeleriyle ne yapılacağı konusuna değinir. Pavlus 9. bölümde haklar ve özgürlük arasındaki farkı gösteren kişisel bir örnek verir. Bir elçi olarak emeklerinin karşılığını alma hakkına sahiptir ancak tanıklığı ve hizmetinin yararlılığı için bunu reddetme özgürlüğüne sahiptir. 11. bölüm, cinsiyet farklılıkları ve Rab’bin Sofrası’yla ilgili olarak toplu ibadetlerdeki düzene odaklanır. 12-14. bölümler Yeni Antlaşma’da ruhsal armağanların en detaylı ele alındığı bölümlerdir ve Pavlus bu bölümleri kardeşlere duyulan sevgi ve düzenli ibadet etrafında şekillendirir. Bu mektuptaki odak noktasının çoğu yaşamın paklığına odaklanırken, 15. bölümde Hristiyanların öğretide (doktrinde) de saf olmaları gerektiğini görmekteyiz. Pavlus’un, Mesih’le imanlıların dirilişini derinlemesine ele alması, inancın Hristiyan yaşamı için bir ahlak ve motivasyon meselesi olduğunu vurgulamaktadır (15:58). Son olarak, Pavlus kutsallar için para toplama konusuna değinir. Mektubunu kendi seyahat planlarından bahsederek ve imanda sağlam durmak üzere son nasihatlerini vererek kapatır (16:13).

Pavlus’un ilk mektubu, kiliseyi bugün de ilgilendiren birçok konuya değinmekte ve imanlılara Müjde’yi günlük yaşam koşullarına nasıl uygulayacaklarını bilgece göstermektedir.

Genel Hatlar

• I. Giriş (1:1–9)
• A. Selamlama (1:1–3)
• B. Şükran (1:4–9)
• II. Bildirilen Sorunlara Çözümler (1:10—6:20)
• A. Bölünme Sorunu (1:10—4:21)
• 1. Kilisede Bölünmeler (1:10–17)
• 2. Mesih’in Müjdesi Bölünmeyi Çözer (1:18—3:4)
• 3. Müjde Hizmetinin Doğası Bölünmeyi Çözer (3:5—4:21)
• B. Skandal Günahlarla İlgili Sorunlar (5:1—6:20)
• 1. Günahı Disiplin Altına Almada Başarısızlık (5:1–13)
• 2. Kilise Üyeleri Arasında Davacılık (6:1–8)
• 3. Günah, Krallık ve Kurtuluş (6:9–11)
• 4. Rastgele Cinsel İlişkide Bulunma (6:12–20)
• III. Korint Kilisesinden Gelen Sorulara Cevaplar (7:1—16:4)
• A. Evlilik, Boşanma, Evlenmemişler ve Dullar Hakkında (7:1–40)
• B. Putlara Sunulan Etlere Dair Vicdani Kanaatler Hakkında (8:1—11:1)
• 1. Vicdanın Önemi (8:1–13)
• 2. Elçisel Haklarla İlgili Kişisel Örnek (9:1–27)
• 3. Putperestliğe Karşı Uyarılar ve Tanrı’yı Yüceltmeye Çağrı (10:1—11:1)
• C. Toplu İbadette Usul Hakkında (11:2–34)
• 1. Baş (Reis) Olma ve Baş Örtüleri (11:2–16)
• 2. Rab’bin Sofrası’ndaki Davranışlar (11:17–34)
• D. Ruhsal Armağanlar Hakkında (12:1—14:40)
• 1. Tek Bedendeki Çeşitlilikte Birlik (12:1–31)
• 2. Sevginin Önceliği (13:1–13)
• 3. Peygamberlik ve Diller, Düzgünlük ve Düzen (14:1–40)
• E. Diriliş Hakkında (15:1–58)
• F. Para Toplama Hakkında (16:1–4)
• IV. Sonuç (16:5–24)
• A. Pavlus’un Seyahat Planları (16:5–12)
• B. Son Nasihatler (16:13–18)
• C. Son Selamlar (16:19–24)