1. Korintliler 12

Tanrı, çocuklarının her birine lütufkâr bir biçimde armağanlar verir. Kimin hangi armağandan kaç tane alacağına egemen olarak karar veren O’dur. Hristiyanlar çoğu zaman bir başkasıyla aynı armağana sahip olmadıkları için cesaretleri kırılır. Bazılarıyla sahip oldukları armağanlardan dolayı sanki o armağanları kendileri kazanmış gibi gururlanabilirler. Tanrı’nın egemen armağanları cesaret kırmak yerine övgü ve şükran uyandırmalı ve alçakgönüllülük aşılamalıdır. Çünkü armağanlar alıcının liyakatine göre değil, Tanrı’nın isteğine göre verilmiştir. Armağanınızı değerlendirirken, bunu ben merkezli değil, Tanrı merkezli bir bakış açısıyla yapın.

Pavlus ruhsal armağanları tartışırken kilisenin birliğini vurgulamaktadır. Bu birliği, imanlılara biri acı çektiğinde herkesin acı çektiğini hatırlatarak açıklar. Ayrıca biri onurlandırıldığında, herkes sevinir. Birçok yönden, acı çeken bir başkasıyla birlikte acı çekmek daha kolaydır. Bir başkası onurlandırıldığında sevinmek ise her zaman kolay değildir. Başka biri onurlandırıldığında ve siz göz ardı edildiğinizi hissettiğinizde tepkiniz ne oluyor? Onlarla birlikte sevinebiliyor musunuz? Kiliselerimizde ve evlerimizde kin ve kıskançlığı nasıl ortadan kaldırabiliriz?