1. Petrus

Yazar

Bu mektubun yazarı, Müjde Kitapları’nda ve Elçilerin İşleri’nde kendisinden söz edilen, Mesih’in tanınmış ve sevilen öğrencisi Simun Petrus’tur (1:1). Hem kilise tarihi hem de mektubun içindeki kanıtlar (5:1), 1. Petrus Mektubu’nun İsa’nın elçisi Petrus tarafından yazıldığına dair çok güçlü kanıtlar sunmaktadır. Belli ki, Petrus’un sözleri, bir süre Pavlus’un yol arkadaşı olan (Elç.15:40) ve burada Petrus’un yazmanı olarak görev yapan Silvanus (ya da Silas) tarafından yazılmıştır (1.Pe. 5:12). Petrus’un muhtemelen bir yardımcıyla yazıyor olması, bazılarının sıradan bir balıkçının yazamayacağını öne sürdüğü daha karmaşık Grekçeyi açıklayabilir. Yazman kullanımı hem Yeni Antlaşma’nın hem de birinci yüzyıldaki diğer yazıların alışılmadık bir özelliği değildi.

Tarih

Petrus’un M.S. 67 yılında Neron’un zulümleri sırasında bir çarmıha baş aşağı asılarak öldüğüne inanılmaktadır. Tarihi kaynaklardan biliyoruz ki, Hristiyanlık karşıtı duygulardan kaynaklanan zulüm Roma’da M.S. 64 civarında Neron’un hükümdarlığı sırasında güçlenmişti (M.S. 54-68). Petrus “Babil”e atıfta bulunur (5:13) ki bu muhtemelen Roma’ya üstü kapalı bir göndermedir. Bu mektupta zulüm ve acıya yapılan atıflar göz önüne alındığında, Petrus’un bu mektubu Hristiyanların yoğun acı çektiği dönemle kendi ölümü arasında, acı çeken imanlıları teselli etmek üzere yazmış olması muhtemeldir.

Tema

Acıların ortasında Mesih aracılığıyla umut.

Amaç

Mektubun amacı, hem İsa Mesih’in yüceliğini hem de kendileri için ayrılmış olan lütuf umudunu önlerine koyarak Hristiyanları acılarında sebat etmeye cesaretlendirmektir.

Toplu Bakış

1. Petrus’un Kurtuluş Vahyine Katkısı

Petrus mektubuna, Mesih’in Müjdesi aracılığıyla sahip oldukları yüce ayrıcalıkları okuyucularının gözleri önüne sererek başlar. Kilise şimdiki ve gelecekteki denenmeler, sıkıntılar ve mücadelelerle karşı karşıyaydı. Petrus, Hristiyanlara yalnız olmadıklarını, çünkü Mesih’in çektiği acıları izlediklerini ve bu nedenle Hristiyanların çektiği acıların Tanrı’nın, dünyanın kuruluşundan önce başlayan ve yüceliğe kadar devam edecek olan halkına olan sevgisi bağlamında ele alınması gerektiğini hatırlatır. Hristiyanlar tam da bu dünyada “yabancı” ve “konuk” oldukları için acı çekerler. Hristiyanlar bu dünyaya ait olmadıkları ve bu dünyanın standartlarına ve ideallerine aykırı yaşamlar sürmeleri gerektiği için acı çekerler; doğruluk uğruna acı çekerler (3:14). Hristiyan’ın bu dünyada geçirdiği zaman; kutsallık dolu bir yaşam sürerek (1:15), lütuf ve Tanrı bilgisinde büyüyerek (2:2), “cana karşı savaşan benliğin tutkuları”ndan kaçınarak (2:11) ve duada “her şeyin sonu”nu bekleyerek geçirilmelidir (4:7). Hristiyanlar çektikleri acılarda “utanç” duymamalı (4:16), “canlarını güvenilir Yaradan’a emanet” etmelilerdir (4:19).

Petrus bu şekilde yazma amacı doğrultusunda, bir yandan yüce ayrıcalıklarımıza, diğer yandan da konuklar, kocalar ve karılar, Mesih uğruna acı çekenler, bu dünyanın eleştiri ve aşağılamalarına maruz kalanlar olarak ve yine de tüm bunlara rağmen yüceliğin mirasçıları olarak sahip olduğumuz görevlere işaret etmektedir. Her bölüm, imanlının bu dünyadaki yaşamının belirli bir sorununu inceledikten sonra, hayati önem taşıyan canlandırıcı bir gerçekle sona erer. Birinci bölüm Tanrı Sözü’nün esinlenmesiyle; ikinci bölüm ruhumuzun Mesih’in himayesinde güvende olmasıyla; üçüncü bölüm Mesih’in artık tüm meleklerin ve tüm insani otoritelerin üzerinde evrensel bir yetkiyle yükselmiş olduğunun hatırlatılmasıyla; dördüncü bölüm ruhlarımızın sadık bir Yaratıcı’nın himayesinde olmasıyla; beşinci bölüm ise Tanrı’nın bu dünyada bir süre acı çektikten sonra bizi yetkinleştirip “sonsuz yüceliğine” getirmesi için (10. ayet) dua edilmesiyle sona erer. Genel mesaj şudur: “Yukarı bakın!”

Genel Hatlar

• I. Selamlama (1:1–2)
• II. Hristiyan Özellikleri (1:3—2:10)
• A. Hristiyan’ın Yaşayan Umudu (1:3–12)
• B. Hristiyan’ın Kutsallığı (1:13–25)
• C. Hristiyan’ın Sağlam Temeli (2:1–10)
• III. Hristiyan’ın Dünyadaki Görevleri (2:11—4:11)
• A. Yabancı ve Konuk Olma (2:11–12)
• B. Dünyadaki Otoritelere Tabi Olma (2:13–25)
• C. Evlilikte Tabi Olma (3:1–7)
• D. Acılarda Tabi Olma (3:8–22)
• E. Birbirine Tabi Olma (4:1–11)
• IV. Hristiyan’ın Kilisedeki Sorumluluğu (4:12—5:11)
• A. Birlikte Acılara Dayanmak (4:12–19)
• B. Sürüye Çobanlık Etmek (5:1–4)
• C. Alçakgönüllülük ve Umut İçinde Yaşamak (5:5–11)
• V. Sonuç (5:12–14)