Çölde Sayım 36

Selofhat’ın kızları diğer oymaklarla evlenselerdi, Manaşşe’nin mirasından gelen o pay kaybolacaktı. Tanrı’nın işinin önderleri, Rab’bin kendi halkına vermiş olduğu hiçbir şeyin ceza olarak kaybedilmemesi için tetikte olmalılardır. Ruhsal mirasımız büyük bedelle kazanılmıştır. Bu mirası elde tutmak ve onun tadını çıkarmak için hikmet ve sağduyu arayalım. Selofhat’ın kızlarıyla ilgili bu mesele her İsrailli için bir tedbir kararıyla sonuçlandı. Her İsrailli “atalarının bağlı olduğu oymağın mirasına” gayretle ve sadakatle bağlı kalacaktı (7. ayet). Biz Rab’bin mirasına nasıl bağlı kalabilir ve Tanrı’nın işini bir bütün olarak koruyabiliriz?

Selofhat’ın kızlarının, Rab’bin buyruğu uyarınca, kendi oymaklarından biriyle evlenmeleri gerekiyordu. Kişisel tercihlerin sadece kişisel arzuların denetiminde olmaması gerekir; başkalarının, özellikle de ailelerimizin ve kiliselerimizin ihtiyaçlarını dikkate almak zorundayız. Bu özellikle de evlendiğimiz kişi için geçerlidir. Bu ilke, Tanrı halkının ancak ve ancak ruhsal anlamda kendi halkından olanlarla evlenmesi gerektiğini göstermektedir. Rab’de evlenmeli ve imansızlarla aynı boyunduruğa girmemelilerdir (1.Ko. 7:39; 2.Ko. 6:14). Bu noktada itaatsizlik çoğu zaman tüm aileye acı getirir.