Galatyalılar 2

Bir Hristiyan, Müjde’ye olan inancıyla ilgili tüm şüpheleri ortadan kaldırmak için her türlü çabayı göstermelidir. Pavlus, düşmanlarının kendisine elçi arkadaşlarının önünde iftira attığını biliyordu. Dolayısıyla da Yeruşalim’e gittiğinde onlarla aynı Müjde’ye inandığını ve vaaz ettiğini onlara dikkatle gösterdi. Mümkünse, imanlıların sadece Mesih’te aklandıklarını hatırlayarak, adlarımızdan tüm şüpheleri kaldırmak her zaman iyidir.

Bazen Müjde’yi savunmak için bir iman kardeşinin azarlanması bile gerekebilir. Antakya’da Pavlus, Petrus’a karşı koymak zorunda kalmıştı. Çünkü diğer uluslardan ayrılma eylemi yalnız Mesih aracılığıyla aklanma gerçeğini tehlikeye atıyordu. Ancak Petrus bu azarlamaya kızmamış, daha sonra Pavlus’tan “sevgili kardeşimiz” diye söz etmiştir (2.Pe. 3:15). Siz de Davut gibi düzeltme ve azarlamayı hoş karşılıyor musunuz (Mez. 141:5)?

İmanlılar Hristiyan yaşamını başladıkları gibi sürdürürler. Bu, Pavlus’un 20. ayetteki zafer dolu iddiasıdır. İmanlı, Mesih’le bir olmuştur ve günahlı bir dünyada imanlı yaşamını sürdürmek için gereken her şeyi imanla O’ndan alır. Mesih’in günahkârlar için ölümünün her şeye gücü yeten ve her zaman taze olan Müjdesi üzerinde düşünün.