Mezmurlar 58

İnsanlar Adem’deki düşüş dolayısıyla günahlı ve zavallı yaratıklar hâline gelmişlerdir. Bunun en kötü gösterimlerinden biri gerçeğe karşı olan nefrettir; şöyle ki, yalan söylemekte hızlıyızdır. Günah bazen bizde öyle trajik bir noktada hüküm sürmektedir ki, güçlü uyarıları ve tatlı argümanları dinlemeyi reddederiz. Çocuklar neden yalan söyler? Bu bize düşmüş insan doğamız hakkında ne öğretiyor?

İnsanlığın günaha ve yalana olan eğilimi bizi kurtuluş Müjdesi’ni reddetmeye iter. Rab İsa şunu öğretmiştir ki, günahkârlar O’nun Sözü’nü dinleyemezler çünkü Tanrı’ya değil, yalanların babası olan Şeytan’a aitlerdir (Yu. 8:43-47). İnsanlar Tanrı Sözü’nü İsa Mesih’in kendisinin ağzından duyabilseler de imanla Mesih’e gelmeyi reddederler (Yu. 5:38-40). Yalnızca Rab’bin koyunları O’nun sesini dinler (Yu. 10:26-27) ki bunun sebebi onların kendi içlerinde diğerlerinden daha iyi olmaları değil, Tanrı’nın Kutsal Ruh’un içsel öğretişiyle onları Mesih’e çekmesidir (Yu. 6:37, 44, 63, 65). Bu gerçekler kendimiz için kurtuluş arama şeklimizi nasıl etkilemelidir? Peki ya başkalarını?