Yeremya 17

İnsan yüreği taş gibi katıdır ve Tanrı’ya karşı isyanla işlenmiştir (1. ayet). Tanrı’ya düşmandır; insanı Rab’den uzağa yönlendirir (5. ayet). Feci hâlde aldatıcıdır ve büsbütün güvenilmezdir; günahın etkileri yüreği iyileşemeyecek kadar kötücül yapar ve anlaşılamaz (9. ayet). İnsanın kendi günahını iyileştirme umudu yoktur. O hâlde nasıl umudumuz olabilir (24:7; 31:33)?

Lanetlenmiş adamla kutsanmış adam arasındaki tezat (5-8. ayetler) gerçek imana dair esas bir unsuru vurgulamaktadır. Hem lanetlenmiş adam hem de kutsanmış adam aynı düzeyde güven sergileyebilse de aralarındaki hayati farklılık imanlarının nesnesidir (hedefidir). Kurtaran tek iman, Mesih’teki imandır.

Dinden dönüşün ilk işaretlerinden biri, Rab’bin Günü’nün bırakılmasıdır. Dünyadan çekilmeli ve Rab’be ibadet etmeliyiz. Rab’bin Günü’nü tutmak, Mesih’in dönüşüne duyulan özlemi açığa vurur ve sonsuz istirahatimiz olan cennetin bir ön tadımını sunar. Tanrı O’nun gününden zevk alanlara kutsama vaat etmektedir (Yşa. 58:13-14).