Yeremya 22

Yahuda’nın krallarının günahları Davut’un Tanrı esini buyruğuyla keskin bir tezat içerisindedir: Yöneticiler doğru, Tanrı korkusuyla yönetiyor olmalılardır (2.Sa. 23:2-3). Ancak Davut soyunun başarısızlığı bile Tanrı’nın, her yeterliliği sağlayacak olan, Davut’un daha büyük Oğlu’nu öngören sonsuz antlaşmasına işaret etmektedir (5. ayet). İnsanın önderliğine değil, kralların Kralı Mesih’e umut bağlayın.

“Armut dibine düşer” tabiri her zaman doğru değildir. Yoşiya, Yehoyakim için iyi bir örnek ortaya koydu ancak Yehoyakim, Tanrı’ya yaraşır evini ve babasını hor gördü; içsel kutsallığı sevmek yerine, akılsızlık edip dışsal ihtişamı yeğledi. Yeni sarayının inşa edildiğini görünce şüphesiz kendi kendine yaşamının babasınınkinden ne kadar daha iyi olduğunu düşünmüştür. Oysa Kurtarıcı şöyle diyor: “İnsan bütün dünyayı kazanıp da canından olursa, bunun kendisine ne yararı olur? İnsan kendi canına karşılık ne verebilir? (Mat. 16:26).