Kilise Üyeliği yazısı ilk önce Müjde Birliği üzerinde ortaya çıktı.

1. Müjde’yi duyurun. Tanrı’nın kutsallığı, insanın günahkârlığı, Mesih’in yerimize ödediği kefaret ve O’nun dirilişi ve günahlarımızdan tövbe edip O’na güvenmeye olan ihtiyacımız hakkında vaaz edin. Birbirini sevgiyle kucaklamayanların, Tanrı’yı sevgiyle kucakladıklarını düşünmek için bir nedenleri olmadığını onlara hatırlatın (1. Yuh. 4:20-21).
2. Bir inanç açıklamasından ve kilise antlaşmasından faydalanın. Üyelerin bir inanç açıklamasına (kilisenin inandığı şeyler) ve kilise antlaşmasına (kilise üyelerinin toplu yaşama düzeni) tabi olmalarını gerekli kılın.
3. Üyelik eğitimini zorunlu tutun. Gelecekte üye olmayı düşünenlere, onlardan üye olarak ne beklendiğini ve onların kiliseden beklentilerinin ne olması gerektiğini anlama konusunda yardımcı olun. İnanç açıklamasını ve kilise antlaşmasını da kullanarak, üyeliğin önemini ve bir kilisenin nasıl işlediğini detaylıca öğretebilmek adına, bu eğitim fırsatından faydalanın.
4. Bir ihtiyarla veya pastörle görüşülmesini zorunlu tutun. Görüşme sırasında katılan kişiden Müjde’yi paylaşmasını ve iman ettiği anla birlikte ondan sonraki öğrencilik sürecini anlatmasını isteyin. Bu aynı zamanda yeni insanlar tanımak ve rahat bir ortamda sorular sorabilmek için de bir fırsat olacaktır.
5. Çocukları vaftiz etmeyi bırakın. Küçük yaştaki bir çocuğun kesinlikle Hristiyan olma ihtimali vardır. Ama bir kilise, bir çocuğun Hristiyan olup olmadığını tam olarak ayırt edemez. Çocuklara olgunlaşma ve dünyanın gidişatına karşı mücadele etme imkanı verilmelidir. Bu nedenle, iman ikrarlarının kilise tarafından güvenilir bir şekilde değerlendirilemeyeceği kişileri vaftiz ederek kafa karışıklığına sebep olmayın.
6. Yeni üyelerin topluluk tarafından onaylanmasını zorunlu tutun. Kiliseye kabul edilme veya kiliseden çıkarılma, topluluğun yapacağı işlerdir (2. Kor. 2:6’da bu ima edilmektedir.) Bu nedenle kilisenizin her bir üyesinin, yeni üyeleri açıkça onaylamasını isteyin.
7. Düzenli olarak güncel bir üye listesi basın. Üyelerinizi bu listeyi bir dua listesi olarak kullanmaları için teşvik edin.
8. Üyeler üzerinde pastör olarak gözetiminiz olsun. Her üyenin düzenli olarak topluluktan bir ihtiyarla veya olgun bir Hristiyan’la görüşüyor olduğundan emin olmaya çalışın. Üyelerin yaşamlarında neler olduğuyla ilgilenin ve bu yönde adımlar atın.
9. Öğrenci yetiştirmeyi bir kültür haline getirmeye gayret edin. Genç Hristiyanları, onlardan yaşça daha büyük ve daha olgun Hristiyanların öğrencileri olmaları için teşvik edin. Daha olgun imanlıları da imanda daha genç olanları kanatlarının altına almaları için teşvik edin. Her üyeyi, onlara ruhsal açıdan yararlı olacak ilişkiler içinde olmaya teşvik edin.
10. Belirli aktiviteleri ve hizmet alanlarını sadece üyelerle sınırlandırın. Kiliseler işleyişe dair toplantılarını, ibadet toplantılarını ve küçük grup toplantılarını (müjdeleme için yapılanlar hariç), sadece üyelerle sınırlı tutmayı göz önünde bulundurmalıdırlar.
11. Düzeltici disiplini canlandırın. Kilisede anlamlı üyelik kültürünü yerleştirdikten sonra, topluluğunuzun ciddi günahlardan ısrarla tövbe etmeyen kişileri kiliseden uzaklaştırmasına ön ayak olun.

(Bu yazı, Mark Dever’ın yazdığı “Regaining Meaningful Church Membership” adlı kitap bölümünden uyarlanmıştır. Kaynak kitap: Restoring Integrity in Baptist Churches, ed. Thomas White, Jason B. Duesing, and Malcomb B. Yarnell, III, sayfa 57-60.

Kiliseme anlamlı üyelik yolunda nasıl önderlik ederim? yazısı ilk önce Müjde Birliği üzerinde ortaya çıktı.

“Anlamlı üyelik” dört anlama gelir:

1. Kilisenin üyeleri Hristiyanlardan oluşmalıdır. Elçilerin İşleri’nde, kiliseye dahil edilen kişiler Müjde’ye iman eden kişilerdi (2:41, 47). Pavlus’un kiliselere yazdığı mektuplar, Hristiyanlara yazılan mektuplardır (Rom. 1:7, 1. Kor. 1:2). Elbette hiçbir kilise, kimin Hristiyan olup olmadığının ayrımını mükemmel bir şekilde yapamaz ama her kilise, üyelik kapısını yalnızca Mesih’e olan imanını güvenilir bir şekilde ortaya koyan kişilere açmalıdır.
2. Üyeler düzenli olarak katılım göstermelidir. Kilise üyeliği, üyelerin yaşamlarını gözetmek açısından kiliseye yardımcı olur. Eğer bir kişi kiliseye düzenli olarak katılmıyorsa, kilisenin o kişinin hayatının nasıl gittiğini bilebilmesinin hiçbir yolu yoktur.
3. Üyeler hizmet ve paydaşlığın ilk adresi olarak kiliseyi görmektedir. “Ben, First Presbyterian Kilisesi’ne üyeyim ama asıl hizmetim…” diye başlayan bir cümle, Kutsal Kitap’a uygun bir cümle değildir. Yeni Antlaşma, yerel kilise üyelerine hitaben söylenmiş bir sürü “birbiriniz” ifadesiyle doludur. Elbette bu, yeri geldiğinde diğer kiliselerdeki Hristiyanlar arasında hizmet ve paydaşlıkta bulunamayacağımız anlamına gelmiyor. Ama yine de Yeni Antlaşma, Hristiyanların bu buyrukları öncelikli olarak sorumlu oldukları belirli bir topluluk içerisinde yerine getirmelerini ifade etmektedir (örn. 1. Kor. 12). 
4. Üyelerin Kutsal Kitap’a dayanan bazı ayrıcalık ve sorumlulukları vardır. Bir yerel kilisenin üyeleri, Rab’bin Sofrası’na katılabilme ayrıcalığına sahip olmalıdırlar. Bunun yanında kendi kiliselerinde şu sorumluluklara sahiptirler:

1. Kilise için dua etmek.
2. Diğer kilise üyeleriyle şeffaf bir ilişkiye sahip olmak ve bu ilişkide birbirleriyle ilgilenmek, birbirlerini yüreklendirmek, azarlamak, birbirlerine öğretmek ve birbirlerinden öğrenmek (Ef. 4:15-16).
3. Kilise önderliğine ve öğretişine teslim olmak (İbr. 13:17).
4. Kilise bedeninde birliği desteklemek (Ef. 4:3).
5. Kilisenin hizmetini maddi olarak desteklemek (Gal. 6:6).
6. Ruhsal armağanları kullanarak bedeni mümkün olan her şekilde geliştirmek (1. Kor. 12:7).

“Anlamlı üyelik” nedir? yazısı ilk önce Müjde Birliği üzerinde ortaya çıktı.

Her Hristiyan bir kiliseye katılmalıdır çünkü Kutsal Yazılar bunun gerekli olduğunu söyler. Kutsal Yazılar’da, “Her Hristiyan, yerel bir kiliseye katılmalıdır” şeklinde doğrudan bir buyruk bulunmadığı doğrudur ancak Kutsal Kitap’taki iki nokta, her Hristiyan’ın yerel bir kiliseye üye olmasının gerektiğini vurgulamaktadır.

1. İsa kiliseyi, O’na iman ikrarında bulunan kişileri ayıran, onaylayan ve gözeten, gözle görülür bir kurum olmak üzere kurmuştur (Mat. 16:18-19, 18:15-20). İsa kiliseyi, O’na ait olanları halkın önünde ilan etmek ve bu sayede de dünyaya O’nun hakkındaki Müjde’yi yansıtmak üzere kurmuştur (Yuh. 17:21, 23; ayrıca bkz. Ef. 3:10). İsa dünyanın, kimin O’na ait olduğunu ve olmadığını bilmesini istemektedir. Peki dünya bunu nasıl bilecek? Kilise tam da bu amaçla, gözle görülür bir kurum olarak kurulmuştur ve insanlar da İsa’ya ait olanları, onların bu kurumla kendilerini ne kadar özdeşleştirdiklerine bakarak anlayacaklardır. O’nun kilisesinin üyelerine bakacaklardır. Eğer bir kişi yerel bir kiliseye ait değilken, evrensel kilisenin üyesi olduğunu söylüyorsa, bu kişi İsa’nın kendi halkı ve kilisesi için olan tasarısını reddetmektedir. İsa, O’na ait olan insanların gözle görülür bir topluluk olarak ayrı olmalarını, yani yerel kiliselerde toplanmalarını istemektedir.
2. Kutsal Yazılar Hristiyanlara, önderlerine uymaları yönünde tekrar tekrar buyruklar verir (İbr. 13:17; 1. Sel. 5:12-13). Bunu yapmanın tek yoluysa açıkça sürünün bir üyesi olmak ve aslında bir anlamda şunu demektir: “Sizin öğretilerinizi dinlemeye, gösterdiğiniz yolu izlemeye ve önderliğinize boyun eğmeye kararlıyım.” Eğer bir yerel kiliseye katılarak asla onlara teslim olmuyorsanız, önderlere boyun eğme yönündeki Kutsal Kitap buyruğuna uymanızın hiçbir yolu yoktur.

Kutsal Yazılar’a göre neden her Hristiyan bir kiliseye katılmalıdır? yazısı ilk önce Müjde Birliği üzerinde ortaya çıktı.

Mark Dever tarafından yazılmıştır.

Varsayın ki, şu ya da bu nedenle anlamlı üyelik uygulamayan bir kilisenin pastörü olarak kendinizi buluyorsunuz. Fakat artık Kutsal Yazılar’dan üyeliğin ciddiye alınması gerektiğine inanmış hale geldiniz. 2. Korintliler 6:14-7:1’i takip ediyor ve kilisenin imansızlarla kendisini aynı boyunduruğa sokmadığından emin olmak için yoğun uğraş vermesi gerektiğinize inanıyorsunuz. Ve şimdi tüm topluluğa, Kutsal Kitap’a dayalı olarak birbirlerine yönelik sorumluluklarını daha iyi anlamaları için pastörlük hizmeti yapmak istiyorsunuz.

Kilisenizde anlamlı üyeliği onarmak için ne yapabilirsiniz. Anlamlı kilise üyeliğine tekrar kavuşmak için pastörlere önerilen 12 adımlı bir onarım planı şudur:

1) Vaazlarınızda Müjdeyi düzenli olarak duyurun.

Tanrı’nın doğası, insanın günahı, Mesih’te Tanrı’nın sağlayışı, Mesih’in yerimize ölümü ve bedence dirilişi hakkında net açıklamalar dahil ettiğinizden emin olun. Tövbe ve iman çağrısı bakımından net olun. Tövbenin neye benzediğini açıklama şeklinizde bile, kendilerini sevgiyle adanmış olarak birbirlerine sunmayanların kendilerini sevgiyle adanmış olarak Tanrı’ya sunduklarını düşünmek için herhangi bir sebepleri olmadığını açıklığa kavuşturun. Pavlus’un “kendinizi sınayın” uyarısına (2Ko. 13:5) ilgi göstermeyen müjdeci imanlıları itaat etmeye yöneltecek provakatif şekillerde tekrar ve tekrar bir Hristiyan olmanın ne demek olduğunu tanımlayın.    

2) Topluluk nezdinde üzerinde anlaşılan bir İman İkrarı ve Kilise Antlaşması edinin ve kullanın.

Topluluklara, Presbiteryen ihtiyarların üzerinde anlaşmaları gerekenden daha kısa ancak sadece bir iman açıklamasından da daha uzun dökümanlar vasıtasıyla en iyi hizmet sunulur. Topluluktaki üyelik, sorumluluğu da beraberinde getirir. Topluluğun birlikte neye inandığına ilişkin açıklamalar ve birlikte nasıl yaşayacakları önemlidir. Bunlar birliğin net bir temeli, bir öğretiş aracı ve böylesi ayrımları ortadan kaldırabilecek dünyasallığa veya onları daraltabilecek olan bölücülüğe karşı bir çittir.   

3) Toplulukta birini üyeliğe kabul etmeden önce üyelik derslerine katılım talep edin.

Diğerlerinin onlardan bekleyeceklerini ve onların da topluluktan bekleyebileceklerini  dikkatli bir şekilde sunmak seven bir harekettir. Bu, onlardan imzalanmaları istenmeden önce iman ikrarını ve kilise antlaşmasını dikkatli bir şekilde öğretmek için bir fırsat sağlar. Ayrıca üyeliği, Hristiyanlık tarihiyle, mezhebinizle ve hatta özellikle kendi topluluğunuzla ilgili bir şeyi açıklayabilirsiniz. Bu aynı zamanda kendi yerel kilisenizin nasıl işlediğinin pratik yönlerini onlara tanıtmak için de iyi bir zamandır.  

4) Üyelik dersleri gördükten sonra, ancak üyelik için topluluğa önerilmelerinden önce onlardan bir mülâkat talep edin.

Bu mülâkat üyelik dersinde çalıştıkları iki dökümanın imzalanma eylemi için bir fırsat olabilir. Geçmişte Hristiyanlar böylesi üyelik mülâkatlarını üyelerden, diyakonlardan veya ihtiyarlardan oluşan bir komite ile veya tüm topluluğun önünde bile yürütmüşlerdir. Kendi topluluğumuzun uygulaması bunu bir ihtiyar ve mevcut bir veya iki diğer kişiyle (genellikle personel veya bir stajyer) yapmaktır. Bu mülâkatta onlardan sizinle müjdeyi paylaşmalarını ve kendilerinden Mesih’e dönme ve sonrasında Mesih’in öğrencisi olarak yaşadıklarını detaylı bir şekilde anlatmalarını isteyin. Rabbin Günü’nde, Rabbin Sofrası’nda ve Üye toplantılarında topluluğun onlardan birarada bulunma beklentisini tekrarlayın. Ayrıca diğerleri ile tanışarak ve kendilerinin de başkaları tarafından tanınmalarına izin vererek ilişkileri geliştirme, diğer üyeler için dua etme ve finansal olarak destek olma yükümlülükleri olduğunu onlara hatırlatın.

5) Çocukları vaftiz etmeyi ve resmi yerel kilise üyeliğine kabul etmeyi durdurun.

Eski bir Vaftizci pastör ve Southwestern’de müjdeleme profesörü bundan birkaç on yıl önce devamlı daha gençleşen vaftiz olma yaşı eğilimine dikkat çekerken şunu söyler: “Kendisi için kıyafet seçmek için çok genç olduğu bir zamanda, yaşamı için bir iş seçmek için çok genç olduğu bir zamanda, bir kilise komitesinde hizmet etmek için çok genç olduğu bir zamanda, kilisede ekonomik meseleler üzerine akıllıca oy vermek için gerçekten de çok genç olduğu bir zamanda o çocuğun Mesih ve O’nun kilisesine ilişkin yaşamı için bağlayıcı bir şey yapmak, kalıcı türden bir karar almak için yeterince sorumluluk sahibi olduğunu hissetme eğilimi bulunmaktadır. Eğer bu çocuğun daha az önemli konularda kararlar alma kabiliyetine sahip olduğunu hissetmekte isteksiz davranıyorsak, bu yaşta daha büyük bu kararının etkililiği konusundaki özgüvenimizi nasıl haklı çıkarabiliriz?” Mesele, 5 veya 10 yaşındaki bir çocuğun Mesih’i kurtaran şekilde ikrar edip edemeyeceği değildir. Mesele, bir topluluğun bunu ayırt etme yetisine sahip olmasıdır. Çok sayıda ismen Hristiyan ve Güney Vaftizci kiliselerdeki tekrar vaftizler sorunun açıkça olumsuz yönde cevaplandığını gösterir gibidir. Bir çocuğun Tanrı’ya olan sevgisini ve güvenini, yetişkinlere –özellikle de kendi ebeveynlerine— olan sevgi ve güveninden tümüyle ayırt edebileceğimizi demek istemiyorum. Dünyanın, benliğin ve şeytanın çekişini hissetmelerine rağmen Mesih’i izlediklerinde genç yetişkinlerin yaşamlarının ayırt edilir ana hatları yerine oturur, bu konu  zamanla gelişir. Dünyanın her tarafındaki vaftizciler bunu bilirler ve Amerika’dakiler de bir zamanlar bilirlerdi. Tekrar bu anlayışa sahip olabiliriz.

6) Kilise üyeliğine kabulün topluluğa ait bir eylem olduğunu fark edin.

2. Korintliler 2:6’da bu açıkça ima edilir. İster en doğrudan şekilde olsun (topluluğun oyuyla), isterse de üyeliğe alınmadan önce bir zaman dilimi için isimlerin toplulukla paylaşılarak ve geri bildirim istenerek daha az doğrudan yapılsın, topluluğun birini üyeliğe kabul etme eyleminde bulunduğu ve ölüm dışında da topluluğun birini üyelikten çıkarma eyleminde bulunduğu öğretilmelidir.

7) İçerisinde kilise üyelerinin isim, resim, ev adresi, e-posta, iş ve ev telefon numalarını bulunduran bir üye rehberi yayınlayınız.

Bunu düzenli olarak yayınlayın ki güncel olsun. Üyelere bilgilerini düzenli olarak güncellemelerini öğretin. Pastörler ve kilise üyeleri için bu rehberi bir dua listesi olarak kullanmaları (kültürünü) yetiştirin. Bizim topluluğumuzda üyelerimizden kendi bireysel dua zamanlarında her gün bir sayfa aracılığıyla (diğer üyeler için) dua etmeye gayret etmelerini istiyoruz.

8) Üyeler için aktif olarak pastörel gözetim sağlayın.

Her bir üyenin bir ihtiyar veya topluluktaki olgun bir Hristiyan ile düzenli sohbet ettiğinden emin olmaya gayret edin. Üyelerin yaşamlarında neler olduğunu bilmeye gayret etme girişiminde bulunun. Öğle yemekleri, telefon aramaları ve e-postalar, kitap önerileri ve kilise ibadetleri sonrasındaki sohbetler bariz araçlardır. Ayrıca, pastörler üye ziyaretlerinde daha yapılandırılmış çabalar gösterebilir.

9) Kilisede öğrenci yetiştirme kültürü oluşturmak için çalışın.

Küçük grup etkinliklerine veya ortak ilgi alanlarına dayanmaktan ziyade üyeleri kendilerini vererek birbirlerini istemli bir şekilde sevmeleri için teşvik edin. Onları birbirleriyle ilgilenme sorumlulukları bakımından teşvik edin. Topluluktaki herkesin Hristiyan olarak gelişiminde yapıcı olan ve doğal bir şekilde gelişen birden fazla ilişkileri olması için, kilise çalışanlarını ilişkilere yardımcı olmaları için yönlendirin. Üyelerinize, sağlıklarının (Mesih’teki) kardeşlerinin ve kızkardeşlerinin işi olduğunu anlamalarına yardımcı olun.

10) Bazı aktiviteleri, etkinlikleri ve hizmet alanlarını üyeler için sınırlayın.

Örneğin, sadece üyelerin katıldığı toplantılar olmalıdır. Bunlar Pazar akşamı veya Cumartesi olabilir, ancak herkesin kabul edildiği halka açık hizmetlerden ayrı olmaları gerekmektedir. Kutsal Kitap’a dayalı bir kilise üyeliği uygulaması hem kilise çapında hem de sadece kiliseye ilişkin tartışmalar gerektirir (Matta 18:17 bunun gibi bir şey ima eder gibidir). Kilisedeki hizmet konumlarına sadece üyelerin sahip olabildiğinden, çeşitli hizmetlere liderlik ettiklerinden, topluluğun bilgisi ve rızası dahilindeymiş gibi görünen topluluğa açık roller aldıklarından emin olun. Bizim topluluğumuzda, müjdeleme amaçlı küçük gruplar harici, sadece üyelerimize açık küçük gruplarımız vardır. Topluluğumuzun öğrenci yetiştirme planının bir parçası olarak, onların sorumluluğunu üstleniyoruz ve bu nedenle de liderleri onaylayabilmemiz ve oluşan herhangi bir zorluğu çözebilmemiz gerekir (Tabi ki, üyelerimiz yine de farklı kiliselerden kimlerle isterlerse onlarla birlikte Kutsal Kitap çalışması düzenlemek için özgürdürler. Sadece kilise çalışanları olarak bizler bu liderleri eğitmek ve bu grupları doldurmak için sorumluluk üstlenmiyoruz. Kendi topluluk yaşamımız için onlara bel bağlamıyoruz.).

11) Yalnızca üyelik anlayışı onarıldıktan sonra düzeltici kilise disiplini uygulamasını (aforoz veya uzak tutma dahil) hayata döndürmeyi düşünün.

Çok sayıda pastör ilk olarak düzeltici kilise disiplini uygulamasını onararak anlamlı kilise üyeliğini onarma teşebbüsünde bulunur, ancak bu topluluk yaşamında normal olarak sarsıcı bir geçiş oluşturur. Biri kiliseye katılmama, zina vb. tövbesiz devam eden günahları gösterip üyeleri üyelikten çıkarmaya başlamadan önce, ilk olarak üyelik anlayışına ve deneyimine ilişkin olumlu onarıcı adımlar atmalıdır.  

12) Son olarak, Tanrı’nın planının ihtişamına dair birşey onarmalıyız.

Pazar sabahı ibadetlerinizde Tanrı’nın bereketleri üzerlerinde olsun diye isimleriyle diğer yerel müjdeci kiliseler için dua edin. Dahil olduğumuz öykünün bizim yerel topluluğumuzdan daha büyük olduğunu topluluğa hatırlatın.

Pastörler İbraniler 13:17 üzerinde tekrar derin düşünmeliler ve kurtuluşlarına dair güvence verdiklerimiz için Tanrı’ya vermemiz gereken hesabın ciddiyedini göz önünde bulundurmalılardır. Topluluğumuzda devam eden üyelik böylesi bir güvenceyi vermektedir. Eğer bir günahkârın tövbekâr olduğuna ve Tanrı’yla barıştırıldığına dair hiçbir işaret yoksa, sadece onları kilisemizin bir rolüne isimlerini ekleyerek ve kilisemize katılanların sayısı arasında onları sayarak onları sevmiş olmuyoruz. Ve kendinize en nihayetinde anlamlı kilise üyeliğini Belirleyen’i hatırlatın. İskoç pastör John Brown’ın küçük bir topluluğa yeni atanmış talebelerinden birine yönelik babacan nasihatler içeren mektubundaki şu sözlere bayılıyorum: “Yüreğindeki kibri ve etrafındaki kardeşlerin ile karşılaştırıldığında topluluğunun çok küçük olmasının sende uyandıracağı utanmışlık hissini biliyorum, ancak kendine yaşlı bir adamın sözlerinde şöyle güvence bul ki Rab İsa’ya, O’nun yargı kürsüsü önünde onlar için hesap vermeye geldiğinde yeteri kadarına sahip olduğunu düşüneceksin.”   

Nihai olarak kilise üyeliğinin anlamı budur.

* * * * *

Editör notu: Bu materyal, Restoring Integrity in Baptist Churches, ed. Thomas White, Jason B. Duesing, and Malcomb B. Yarnell, III’in 57-60 sayfaları arasından, Mark Dever’ın, “Regaining Meaningful Church Membership” bölümünden uyarlanmıştır.

Anlamlı Üyeliğe Tekrar Kavuşmak için On İki Adım yazısı ilk önce Müjde Birliği üzerinde ortaya çıktı.

Birçok kilise bir tür küçük grup hizmeti yürütmektedir. Farklı büyüklükteki bu gruplar (genellikle on civarında imanlıdan oluşurlar), Kutsal Yazılar’ı tartışmak ve aynı zamanda da kişilerin dua ve destek ihtiyaçlarını paylaşmaları için en iyi ortamlardan biridir. Bu şekilde bir etkileşim kurabilmek, pazar ibadeti sırasında mümkün olamayabilir. Dolayısıyla da küçük gruplar, üyelerin “birbirlerine” hizmet etme noktasında en hayati işleri yapabildikleri yerler olurlar. İlişkiler önem kazanır, düşünceler paylaşılır ve insanların yaşamlarındaki problemler ve zorluklar paylaşılıp tartışılırlar.

Tüm bunlardan dolayı, böyle bir grubun, üyelerin ruhsal hayatının merkezi haline gelmesi kolaydır. Hatta grup, pratikte kilise haline gelir.

Bu anlaşılabilir olmakla birlikte, istenen bir şey değildir. Küçük gruplar kilise toplantılarının yerini almamalıdırlar. Eğer katıldığınız küçük grup, kilisenizin yerini alıyorsa, asıl hedefi kaçırıyorsunuz demektir. Şunu da söylemek gerekir ki, çok fazla imanlının bulunmadığı bazı özel durumlarda, küçük gruplar gibi işleyen kiliseler vardır. Kutsal Kitap, bize kilisenin sayıca ne kadar büyük olması gerektiğini söylememektedir. Burada tartıştığımız konu, sağlıklı kiliselerin küçük olup olamayacağı değil (ki küçük olabilirler), küçük grupların kilisenin yerini alıp alamayacağıdır (ki böyle olmamalıdır).

Peki neden böyle olmamalı? Öncelikle, topluca bir kilise ailesi olmak, Tanrı’nın kendisiyle barıştırdığı kişilerin kim olduğunu göstermenin bir yoludur. Küçük gruplarımız, bu geniş ailede bulunan farklı yaş gruplarını ve farklı kültürleri yansıtmazlar. Ama pazar toplantılarımız bu çeşitliliği yansıtmaktadır ve bu önemlidir.

İkincisi, küçük bir grubun yapabileceği şeyler grubun boyutundan dolayı sınırlıdır. Bir kilise, birçok uzuvdan meydana gelen bir beden gibidir. Her biri, bu bedenin yaşamında farklı bir rol oynar. Küçük grup içerisinde, daha geniş bir kilise ailesinde olması gereken armağanları ve hizmetleri tümüyle göremeyiz.

Üçüncü olarak, küçük grup bir kiliseyle aynı şekilde yönetilmez. Bu nedenle de küçük gruplar, doktrinler veya davranışlar söz konusu olduğunda, kilisede önderlerin sorumluluğunda olan son kararı verme işini üstlenemezler. Rab’bin Sofrası’nı bütün kilisenin birliğine işaret edecek bir biçimde paylaşamazlar.

Tüm bu sebeplerden dolayı bir küçük grup, toplu kilise yaşamına harika bir destek sunabilir ama kesinlikle kilisenin yerine geçmemelidir. Küçük grupları olan bir kilisede olmamız gerekir, küçük gruplardan oluşan bir kilisede değil. Kilise yaşamının merkezinde bütün bir topluluk olarak toplanmak vardır, küçük gruplar halinde toplanmak değil.

*****

Editörün notu: Bu makale, Sam Allberry’nin Why Bother with the Church? adlı yeni kitabından alıntıdır.

Sam Allberry

Kendi Küçük Grubumuzu Kilisem Olarak Görebilir Miyim? yazısı ilk önce Müjde Birliği üzerinde ortaya çıktı.

Müjde’nin çarpıtılmış versiyonlarının Afrika genelinde birçok kiliseye sızdığını hiç kimse inkâr edemez ve aralarında en büyüğü de refah müjdesidir. Ancak refah müjdesi sorununun üstesinden gelmeden önce, Afrika kiliselerinde neden bu kadar çok kişinin bu sahte müjdenin karşı konulmadan bölgeye girmesine izin verdiğini sormalıyız. Kapıda bekçilik yapacak, tehlikeyi haber edecek, kiliseyi koruyacak o kişiler neredeydi? Hatta şimdi bile, neden artık yerli halkın da benimsediği Afrika kiliselerinin çoğunda bu kadar ağır sessizlik var?

Bugünkü refah müjdesi sorunu da, her şey gibi, köklerini geçmişteki kilise yönetimi ve doktrininden kaynaklı sorunlarından alıyor.

Genel olarak görünen o ki, sanki Afrika’daki geçmiş yılların Müjde çabaları, Hristiyanlara Müjde’yi bu sürekli bozulma tehditlerinden nasıl koruyabileceklerine ilişkin hiçbir savunma mekanizması kazandırmamış. Örneğin, Mesih’e dönme doktrinini ve bu doktrinin anlamlı kilise üyeliği veya kilise disiplini için ne anlama geldiğini düzgün bir şekilde anlamak için çok az çaba gösterilmiştir. Aynı şekilde, Müjde hizmetkârları ve pastörler de Müjde’nin kilise yönetimiyle, sahte öğretmenlere karşı kiliseyi koruma noktasında her üyenin sahip olduğu sorumlulukla veya çoğul ihtiyarlık sistemine olan ihtiyaçla ne ilgisi olduğunu düşünüp sorgulamamışlardır. Bunun yerine, Müjde hafife alınmıştır ve Afrika Kilisesi acı çekmektedir. Mevcut sorunları anlayan ve daha iyi, Kutsal Kitap’a daha uygun çözümlere sahip olan hizmetkârlara ve kiliselere, çok büyük bir ihtiyaç vardır.

NEREDE BU “HRİSTİYANLAR”?

Afrika’nın ulaşılan bölgelerinde çalışan hizmetkârlar bugün Müjde’ye karşı negatif anlamda bağışıklık kazanmış bir toplumla karşı karşıyadırlar. Birçokları Ruh’un hiçbir ürününü veya Mesih’teki tövbe ve iman yaşamının hiçbir kanıtını göstermiyor olsa da, şehirler vaftiz edilmiş ve bir sürü farklı mezhepteki kiliselerin üyeleri olarak kabul edilmiş, dolayısıyla da Hristiyan olarak görülen insanlarla doludur. Örneğin, Kenyalıların yüzde 80’i kendisini Hristiyan olarak tanımlamaktadır ama bunların birçoğu kiliseye arada bir ya gider ya da hiç gitmez. Müjde’ye ve kiliseye ihtiyaçları yoktur ya da kendileri böyle düşünüyorlar çünkü sonuçta onlar zaten “Hristiyanlar”.

Bahsettiğimiz gruptan belki daha sık kiliseye giden diğerleriyse, Müjde’nin açıkça ifade edilmediği başka kiliselere katılmaktadır. İnançlarında coşkulu olsalar da, bu grubun büyük bir kısmı Müjde’yi en temel haliyle bile ifade etmekte zorlanır. Onlarca yıl önce kurulan gerçek Müjde hizmetleri, birçok durumda refah müjdesinin varyasyonlarını öğreten teolojik anlamda zayıf kiliselere dönüşmüştür.

Sahte müjdelerin Afrika’da ya çok az bir dirençle karşılaşarak ya da hiçbir dirençle karşılaşmayarak tahribata sebep olması şaşırtıcı değil. Kiliseler Müjde’yi bilmeyenlerle dolduğunda ve birçok durumda Müjde’ye yaraşır olmayan yaşamlar sürdürdüklerinde, kendilerini Müjde doktrinindeki ve Müjde yaşamındaki bozulmalardan da koruyamazlar. Durum böyleyken, toplumlarındaki bu gerçek maskesine bürünen sahtekârlıkları görüp tehlike çanlarını çalmalarından da hiç bahsedemeyiz tabii. 

Tanrı’nın sadık kaldığını biliyoruz ve O gerçekten kendisine ait olanları bu bölgelere de serpiştirmiştir. Sürekli olarak duamız ve umudumuz o ki, Tanrı bu soydan çok daha fazlasını yeşertsin, öyle ki, bu kişiler bir gün Afrika’daki kilise sınırlarını oluştursun ve refah müjdesi de burada sona ersin. Ancak bugün, sorun devam ediyor. Peki şimdiki nesiller ve gelecek nesiller için Müjde’yi koruyacak şekilde nasıl hizmet edebiliriz?

TEOLOJİ EĞİTİMİ YETERLİ MİDİR?

Şu anda hizmetkârların çabalarının büyük bir kısmı teoloji eğitimine odaklanmış durumdadır. Birçok örnekte, şehirlerdeki pastörlerin herhangi bir teoloji eğitimi bulunmuyor. Genel olarak, daha önceki hizmet çabaları, yönetimin başına geçirilen ve geride bırakılan pastörlerin donatılmasına herhangi bir vurgu yapmadı. Kalıcı bir öğrenci yetiştirme ilişkisindeki bu eksiklik, gittikçe daha da sığ hale gelen teolojilere sebep olmuştur ve bu da birçok yerel kiliseyi, şu anda topluma illet olan her türlü yanlışa karşı savunmasız bırakmıştır.

Buna bir cevap ve tepki olarak, kıta boyunca teolojik kurumlar kuruluyor. Her ne kadar birçok kişinin Rab’be gelmesine yardımcı olmuş olsalar da, geçmişteki hizmet çabalarının Müjde’yi bir sonraki nesil için muhafaza edecek güvenilirliğe sahip olmadığı fark edildi ve bu telafi yolunda da artan sayıda konferanslar ve seminerler gerçekleştiriliyor. Bu iyi ve acil bir iştir. Yine de, pastörleri eğitmek için gösterilen bu yeni çabalara rağmen, kıtamız eğitim verecek nitelikteki kişilerden ve bu işi tamamlamak için gereken yeterli kaynaktan hâlâ yoksundur. 

BİR KÖR NOKTA HÂLÂ MEVCUT

Bununla birlikte, bir kör nokta hâlâ bu övgüye değer hizmet çabalarının başına bela olmaktadır. Kilise kurma ve pastör eğitimi hizmetlerinin çoğunda, yerel kiliseye yapılan vurgu eksiktir. Sistematik teoloji ve Hristiyan doktrininin diğer dalları, olması gerektiği gibi büyük ölçüde vurgulanmaktadır ancak kilise öğretisi maalesef yalnızca varsayılmakta ve sonuç olarak yanlış anlaşılmaktadır. Bu üzücü bir gerçektir çünkü Müjde’nin gelecek nesiller için nasıl sergileneceği ve korunacağı konusunda Tanrı’nın öncelikli tasarısı seminerler, konferanslar ya da teoloji eğitim merkezleri değil, bu varsayılan yerel kiliselerdir.

Pavlus, Timoteos’a yazdığı ve bolca kilise öğretisiyle dolu mektupta şöyle yazar: “Yakında yanına gelmeyi umuyorum. Ama gecikirsem, gerçeğin direği ve dayanağı olan Tanrı’nın ev halkı arasında, yani yaşayan Tanrı’nın topluluğunda nasıl davranmak gerektiğini bilesin diye sana bunları yazıyorum.” (1. Tim. 3:14-15). Bir kilisenin topluluk olarak yaşama şekli, gerçeği nasıl koruduğuyla çok ama çok yakından ilgilidir.

Afrika’da kiliseler insanları vaftiz etmeye hevesli oldukları kadar aynı zamanda onları uzaklaştırmaya da hevesli olsalar, günümüz nesline iyi bir şekilde hizmet edilmiş olurdu. Mesih’in takipçileri olduğunu iddia eden, ancak Müjde’ye layık olmayan yaşamlar süren insanlarla dolu bir şehre sahip olmak, hem bu nesil hem de bir sonraki nesil için Müjde’nin gerçeğini bozmaktadır. Tanrı, gerçeği teolojik açıdan doğru kitaplar aracılığıyla korumayı arzu etmiyor. O, yerel kiliselerde bu gerçeği hep birlikte yaşama döken insanlar istiyor.

SADIK KİLİSELERE İHTİYACIMIZ VAR

Bugün kiliselere işin kendilerinde bittiğini ve kilisedeki hizmetlerde sadece seyirciler değil, Müjde’nin koruyucuları olduklarını öğretirsek, belki de sapkın öğretiler vaaz etmeye başlayan bir sonraki pastörü kovabilirler. Eğer Mesih’e dönmenin bir duadan daha fazlası olduğunu kiliseye öğretirsek ve eğer insanlardan kürsüye doğru öne çıkmalarını veya ellerini kaldırıp İsa’yı yaşamlarına almalarını istemeyi kesersek, parlak takım elbiseler içerisinde etkileyici ancak yanlış konuşan pastörler yerine, daha küçük ancak Tanrı’nın o huşu uyandıran lütfuna kapılmış kiliselerimiz olabilir. Tanrı’nın yüceliği uğruna, Müjde’yi daha ateşli bir gayretle koruyacak kiliselerimiz olabilir.

Refah müjdesinin beraberinde getirdiği belalar ve sahte Hristiyanlar, Afrika Kilisesi için sorunun asıl kaynağı değildirler. Bunlar daha temel bir sorunun belirtileridir yalnızca. Tanrı yerel kilisenin, farklı sahte öğreti cephelerine karşı ayakta durabilmesi için kuvvetlendirilmesini istiyor. Bugün bu cephe refah müjdesi, yarınsa gnostik öğreti olabilir. Hizmet çabalarımızın odağını daha fazla sağlıklı kilise inşa etmeye çevirmek, Müjde’yi şu anki neslimiz ve sonraki nesiller için korumamıza yardımcı olacaktır.

Ken Mbugua

Afrika, Refah Müjdesi ve Korunmasız Kiliseler Sorunu yazısı ilk önce Müjde Birliği üzerinde ortaya çıktı.

Editörün notu: Aşağıdaki yazı, Alexandria, VA’daki Del Ray Baptist Kilisesi’nin ihtiyarlarına ait bir demeçtir. Yakın zamanda topluluklarının, kiliselerinin yaşamını etkileyen önemli Kutsal Kitap konuları hakkında daha derin ve iyi bir şekilde düşünmelerine yardımcı olmak amacıyla “Çoban Çalışmaları” denen çalışmaları yayımlamaya başladılar. Bu ilk demeç, haftalık ibadet hizmetine düzenli olarak katılmanın ne anlama geldiğine ilişkin bir beklenti ortaya koymak için hazırlanmıştır. Bu bağlayıcı bir belge değil, bundan ziyade, kiliselerinin birlikte nasıl yaşamaları gerektiğini anlamalarına yardımcı olmayı amaçlayan bir çalışmadır. 

*****

Yeni Antlaşma’da görülen kilise modelinde, imanlılar haftanın ilk gününde Rab’be ibadet ve hizmet etmek için bir araya gelmekte ve O’nun ölümünü anmak üzere Rab’bin Sofrası’na düzenli olarak bir arada oturmaktadırlar (1. Kor. 11; 1. Kor. 16:2; İbr. 10:24-26). Bu yerleşik modelle tutarlı olarak, Del Ray Baptist Kilisesi (DRBC) üyeleri gönüllü olarak kendilerini kilisedeki hizmetlere düzenli olarak katılmaya adarlar. Bu hem kilise antlaşmasında hem de DRBC tüzüklerinde açıkça belirtilen bir sorumluluk ve ayrıcalıktır. Kiliseye sadık bir şekilde katılmak, kişiye kurtuluşu kazandırmaz veya bu başkaları üzerinde ya da insanlara karşı bir tür ruhsal büyüklük ölçüsü olarak kullanılamaz. Ancak Müjde’ye, kilise topluluğunun iyiliğine ve ruhsal sağlığa artan ölçüdeki bir bağlılığı yansıtmaktadır.

Bu bağlılık, üyelerin pazar günü kilisede ibadet ve hizmet etmek için ellerinden geleni yapacakları anlamına gelmektedir. Ayrıca bu, üyelerin bu ayrıcalıkta birbirlerini teşvik edeceği ve üyeliğe olan bağlılıklarının bir parçası olarak ruhsal anlamda hesap verme sorumluluğunu normal görmeleri ve hoş karşılamaları gerektiği anlamına gelmektedir. Elbette, bazı üyelerin zorunlu askerlik, eğitim veya uzun süreli hastalıklar gibi kaçınılmaz sebeplerle bu sorumlulukları yerine getiremediklerini kabul ediyoruz. Bununla birlikte, bu koşullar dışında hizmetlerimize ve toplantılarımıza düzenli olarak katılmayı ihmal eden her üyenin, kilise antlaşmamız ve kilise tüzüğümüzün 3.3.1 bölümü de dahil olmak üzere, Kutsal Yazıları ve DRBC’nin üyelik yükümlülüklerini göz ardı ettiğini düşünüyoruz.[1]

Sadık bir şekilde katılım göstermek Mesih’i onurlandırır ve Kilisesi’ni güçlendirir. Katılmamak da tam tersini yapar. Katılım göstermemek, O’nun adının hafife alınmasıdır ve hem birçok yönden hem de birçok nedenden Kilisesi’ne zarar verir. [2]

1. Sadık bir şekilde katılanlar, Müjde’nin gücünü gösterip müjdelemeye destek olurken, katılmayanlar müjdelemeyi zorlaştırır.

İsa şöyle dedi: “Birbirinize sevginiz olursa, herkes bununla benim öğrencilerim olduğunuzu anlayacaktır” (Yuh. 13:35). İsa kendi öğrencilerinin bir olması için dua etti, öyle ki, dünya Baba’nın Oğul’u dünyaya gönderdiğine iman etsin. (Yuh. 17:20-21). Dünyanın sevgimizi ve birliğimizi görmesi için düzenli olarak bir araya gelmeliyiz. Yerel kilise tarafından bir “üye” sıfatı verilerek onaylanan, Mesih’in adını taşıyan ama yine de imanlıların antlaşma topluluğundan uzak yaşamayı seçen her kişi, aslında kimlik hırsızlığı yapıyordur. İsa’nın adını almış ama dürüst bir şekilde O’nun bedeni olan yerel kiliseyle özdeşleşmemişlerdir. Hesap verme sorumluluğundan uzak olarak yaşamak, diğer Hristiyanlar için müjdeleme yapmayı zorlaştırır çünkü bu kişiler çoğu zaman Hristiyanlar gibi yaşamıyorlardır.

2. Sadık bir şekilde katılanlar, yeni imanlıların gözünde Mesih merkezli yaşamlar ortaya koyarken, katılmayanlar onların kafalarını karıştırır.

Yeni imanlıların iyi modellere ihtiyaçları vardır (Elç. 18:24-26; 1. Kor. 11:1; Tit. 2:2-6). Kendilerine öğretilen doktrin, kiliseye gelmeyen kişilerde gördükleri şeylerle uyuşmadığında kafaları karışır. Birinin “Hristiyan” olabileceğine ve yine de Mesih’in bedeniyle çok az bir ilişkiye sahip olabileceğine ya da hiçbir ilişkiye sahip olmayabileceğine inandırılmaktadırlar. Katılmayan kişiler, sadece tersine tanıklık veren kişiler değil (bir önceki noktaya bakın), aynı zamanda da tersine örnek olan kişilerdir. Tanrı’nın evlatlık çocukları olduklarını iddia etmelerine rağmen, Kutsal Yazılar’ın sayısız metinlerini göz ardı edip onlara itaatsizlik eder ve Tanrı’nın karakterini en basit şekillerde bile yansıtmakta başarısız olurlar.

3. Sadık bir şekilde katılanlar, düzenli olarak katılan diğer kişileri teşvik ederken, katılmayanlar onların cesaretini kırar.

Düzenli olarak toplanmanın nedenlerinden biri kişisel teşviktir. “Birbirimizi sevgi ve iyi işler için nasıl gayrete getirebileceğimizi düşünelim. Bazılarının alıştığı gibi, bir araya gelmekten vazgeçmeyelim; o günün yaklaştığını gördükçe birbirimizi daha da çok yüreklendirelim” (İbr. 10:24-25). Bir kilise, katılım göstermeyen kişilerin üye olarak kalmalarına izin verdiğinde, üyelik kavramının içini boşaltır ve bu da sadık üyelere zarar verir ve onların teşviklerini kırar.

4. Sadık bir şekilde katılanlar, gerçeğe bağlılıklarıyla önderlerini rahatlatırken, katılmayanlar onları endişelendirir.

İbraniler 13:17 şöyle der: “Önderlerinizin sözünü dinleyin, onlara bağlı kalın. Çünkü onlar canlarınız için hesap verecek kişiler olarak sizi kollarlar.” Bu ayet ışığında, sadık bir pastör veya ihtiyar, sürüsünün her üyesinin ruhsal durumundan sorumlu hissetmelidir. Gece geç saatlerde eve henüz gelmemiş olan oğlu hakkında endişe duyan bir baba gibi, iyi bir çoban tüm koyunlarının hesabını vermeden rahat bulamaz. Kiliseye katılmayanlar bu çobanlık görevini neredeyse imkânsız kılmaktadırlar.

5. Sadık bir şekilde katılanlar, diğer üyeleri Tanrı’nın Sözü’ne göre yüreklendirecek, yola getirecek ve teşvik edecek bir konumdayken, katılmayanların durumu böyle değildir.

Kilisedeki eksikliklerinden dolayı, katılım göstermeyen kişiler muhtemelen diğer üye kardeşlerinin ne zaman veya nasıl bir günah veya acı içerisinde olduklarını da bilemezler. Öte yandan, üyeler kiliseye katıldıklarında ve toplulukla iletişim halinde olduklarında, tıpkı Rab’bin Elçi Pavlus aracılığıyla söylediği gibi, birbirleriyle sevgi içerisinde gerçeği konuşabilirler: “Tersine, sevgiyle gerçeğe uyarak bedenin başı olan Mesih’e doğru her yönden büyüyeceğiz. O’nun önderliğinde bütün beden, her eklemin yardımıyla kenetlenip kaynaşmış olarak her üyesinin düzenli işleyişiyle büyüyüp sevgide gelişiyor” (Ef. 4:15-16).

6. Sadık bir şekilde katılanlar kurtuluşta gittikçe büyürken, katılmayanlar büyümezler.

“Yeni doğmuş bebekler gibi, hilesiz sütü andıran Tanrı sözünü özleyin ki, bununla beslenip büyüyerek kurtuluşa erişesiniz” (1. Pet. 2:2). Tanrı, Hristiyanların imanda büyümeleri için bazı özel araçlar atamıştır ve dolayısıyla da bu araçları ihmal etmek, ruhsal sağlığın ve büyümenin önünü tıkayacaktır. Tanrı Sözü’nün vaaz edildiğini duymak, Tanrı Sözü’nü toplu ibadette ilahilerle söylemek ve Tanrı’nın Sözü’ne göre Mesih’in bedenine hizmet etmek, kutsallaştırılmamız için bizlere verilen bereketlere yalnızca birkaç örnektir. Bunlara en başta sadık bir şekilde kilisede toplananlar ulaşabilir.

7. Sadık bir şekilde katılanlar imanda güçlü durmaları için destek bulurken, katılmayanlar ruhlarını tehlikeye atarlar.

Yalnızca lütufla ve yalnızca Mesih’e iman aracılığıyla kurtarıldığımız doğru olsa da, Tanrı’nın imanda güçlü durmamız için yerel kiliseyi kullandığı da doğrudur. İbraniler kitabında, Tanrı’nın bizi imandan dönmekten korumasının başlıca yollarından birinin, diğer imanlıların ruhsal olarak güçlendirilmesi olduğunu görüyoruz (İbr. 3:12-14; 10:19-31, 12:25-13:17). Önceki bütün noktalarda açıkça belirtildiği gibi, günahla savaşmamıza ve İsa’yı takip etmemize yardımcı olacak diğer imanlılara ihtiyacımız vardır. Bunun anlamı, kiliseye katılımınız size kurtuluşu kazandırmasa da, Tanrı’nın imanda güçlü durmanıza ve Mesih’te önümüze serilmiş olan o son huzur diyarına girmenize yardımcı olmak için kullandığı bir şey olduğudur (İbr. 4:6-16).

Bu kaygılar ağırlıklı olarak DRBC ihtiyarlarının omuzlarında olsa da, tüm topluluğun da bu kaygıları taşıması gerekmektedir. Tanrı tarafından birbirimizi sevmeye çağrıldık ve Rab’be ve birbirimize olan bağlılığımızı yerine getirdiğimizden emin olarak birbirimizle ilgilenmek üzere Kutsal Yazılar tarafından görevlendirildik (Gal. 6:1-2; 1. Sel. 5:11; İbr. 3:12-13). Bunu yapıyoruz çünkü Tanrı’nın lütfuyla, Rab’bin onuruna ve birbirimizin canlarının esenliğine derinden önem veriyoruz.

Tüm bu nedenlerden dolayı, bir üye düzenli olarak kiliseye katılmadığında boş duramayız (1. Pet. 5:1-3). Bu durumlarda, ihtiyarlar toplulukla birlikte üyenin statüsünü değerlendirecek ve gerekirse, kişileri ibadetlere katılmaya teşvik edeceklerdir. Eğer üye, ihtiyarların sorgulamalarına cevap vermezse veya neden katılmadığına ilişkin geçerli bir açıklama yapmazsa, DRBC yönetim belgelerinde de yazdığı üzere, Rab İsa’nın buyruğunu takip edecek ve kilise disiplinini uygulayarak üyenin ismini üyelik listesinden çıkarılmak üzere topluluğa sunacağız (Mat. 18:15-18).

İmza,
DRBC İhtiyarları

Garrett Kell

[1] DRBC tüzüklerinin dili, yukarıda listelenen Kutsal Yazı buyruklarının üzerine kurulmuştur ve bir kilise olarak anlamlı kilise üyeliğini uygulama şeklimizin temelini oluşturur. Bu hususta, Bölüm 3.3.1 şöyle der: “Üyelik antlaşmasında sayılan görevler doğrultusunda, her üye düzenli bir şekilde Rab’bin Günü’ne katılarak; sadık bir şekilde vaftiz ve Rab’bin Sofrası törenlerini yerine getirerek; kilisenin disiplinine ve öğretisine itaat ederek ve tüm konuların topluluğun oylamasına sunulduğu üyelik toplantılarına katılıp oy kullanarak, kilisenin hizmetine ve yaşamına katılma ve katkıda bulunma ayrıcalığına sahiptir ve bu kendisinden beklenmektedir.” Del Ray Baptist Kilisesi Tüzükleri, Bölüm 3.3.1 (Üyelerin Görev ve Ayrıcalıkları) (11 Ağustos 2013).

[2] Birçok yazar ve pastör, kiliseye katılmamanın Kutsal Yazılar temelinde ne gibi tehlikeler teşkil ettiğini ele almıştır ancak bunlar arasında en kısa ve en öz olan materyallerden bazıları, Mark Dever ve Matt Schmucker tarafından üretilmiştir. Nitekim bu pastörlerin yazılı eserleri, bu demecin hazırlanmasına da katkı sağlamıştır. Örnek materyaller için bkz. Mark Dever, “A Biblical Understanding of Church Membership”, 9 Marks of a Healthy Church içerisinde (Wheaton, IL: Crossway, 2004), s. 147-166; Matt Schmucker, Why Should Churches Discipline Members Who Consistently Do Not Attend? (9Marks, 2010).

Düzenli Kilise Katılımı Üzerine Örnek Bir Demeç yazısı ilk önce Müjde Birliği üzerinde ortaya çıktı.

Editörün notu: Bu sayfa, Mark Dever’ın What Is A Healthy Church? adlı kitabının 57. sayfasından alınmıştır.

AYRILMAYA KARAR VERMEDEN ÖNCE

1. Dua edin.
2. Başka bir kiliseye gitmeden veya başka bir şehre taşınma kararı almadan önce, şu anki pastörünüzle düşüncelerinizi paylaşın. Ona danışın.
3. Sebeplerinizi gözden geçirin. Ayrılma isteğinizin nedeni günahlı, kişisel bir tartışma veya bir hayal kırıklığı mı? Eğer bu isteğiniz doktrinsel (teolojik) sebeplerden dolayıysa, bu doktrinsel konular gerçekten de önemli konular mı?
4. Bozulan her ilişkiyi düzeltmek için elinizden gelen her şeyi yapın.
5. Kilisenizin yaşamında Tanrı’nın işlerinin belirgin olduğu bütün noktaları, yani bütün “lütuf kanıtları”nı düşünün. Eğer Tanrı’nın lütfuna dair hiçbir kanıt göremiyorsanız, yüreğinizi bir kez daha sınamanız gerekli olabilir (Mat. 7:3-5).
6. Alçakgönüllü olun. Her şeyi bilmediğinizi kabul edin ve insanlara ve içinde bulunulan durumlara merhametle yaklaşın (diğerleri hakkında en iyisini düşünün).

EĞER GİDİYORSANIZ . . . 

1. Bedeni (kiliseyi) bölmeyin.
2. En yakın arkadaşlarınızın yüreğine bile dargınlık tohumları ekmemek adına elinizden gelen her şeyi yapın. Bu kilisenin lütufta büyümesini engelleyecek hiçbir şey yapmamanız gerektiğini hatırlayın. İçinizden gelen dedikodu yapma arzusunu reddedin (“içinizi boşaltmak” ya da “nasıl hissettiğinizi söylemek” adı altında bile olsa).
3. Topluluk ve önderleri için dua edin ve onları bereketleyin. Bunu pratik anlamda da yapabilmenin yollarını arayın. Eğer bir kırgınlık olduysa, affedin, tıpkı affedildiğiniz gibi.

Mark Dever

Eğer Bir Kiliseden Ayrılmayı Düşünüyorsanız… yazısı ilk önce Müjde Birliği üzerinde ortaya çıktı.

“Mesih’in gelini zina yapamaz; yozlaşmışlıktan uzak ve saftır. Sadece bir ev tanır; mütevazı bir şekilde namusunu korur ve yalnız bir yatak bilir. Tanrı için bizi korur. Egemenlik için doğurduğu oğullarını görevlerine atar. Kiliseden kim ayrılır ve zina yapan biriyle birleşirse, Kilise’ye verilmiş vaatlerden de uzak ve ayrı kalır. Mesih’in Kilisesi’ne sırtını dönen, Mesih’teki ödüllere de kavuşamaz. O artık bir yabancıdır; Tanrı’ya küfretmiştir ve bir düşmandır. Annesi Kilise olmayan kişinin, Tanrı da Babası olamaz.” 

— Kiprian, Kilise Birliğine İlişkin Bir İnceleme, 6.

Highland Village First Baptist Kilisesi’nin pastörü olduğumda 28 yaşındaydım (Artık The Village Church olarak bilinmekte). Daha önceki kilise yaşantılarım talihsiz geçmişti ve “yerel kilisenin o gözümden düşmüş hali” henüz tam olarak yok olmamıştı. 

Bütün dürüstlüğümle söyleyebilirim ki, o zamanlarda kilise üyeliğinin Kutsal Kitap’a uygunluğundan emin değildim. Buna rağmen, Kutsal Ruh bana Dallas’ın hemen dışında bulunan bu küçük kilisede çobanlık edeceğimi açıkça göstermişti. Bu durum, o günlerde yaşamımda bulunan gülünç tezatlıklardan yalnızca bir tanesiydi.

Highland Village First Baptist Kilisesi, her ne kadar yeni bir üyelik süreci üzerinde çalışıyor ve yeni pastörün de bu konudaki katkılarını bekliyor olsa da, Willow Creek Kilisesi’yle aynı kalıptan çıkmış, “arayışta olanlara yönelik” bir kiliseydi. Evrensel kiliseye ilişkin anlayışım güçlüydü ancak yerel kiliseyle ilgili yeterince Kutsal Kitap’a dayalı bilgim yoktu ve kısmen şüphelerim vardı. Çoğunluğu genç olan ve yerel kiliseye karşı benzer bir soğuk tutuma sahip olan yirmili yaşlardaki bireylerle kilisemiz hızlıca büyümeye başladı. Bu kişilerin ya hiçbir kilise geçmişi yoktu ya da kötü kilise geçmişleri vardı. The Village Kilisesi’ni seviyorlardı çünkü biz “farklıydık.” Bu bana hep garip gelmişti çünkü vaaz edip tapınmaktan başka bir şey yapmıyorduk.

Bu insanlarla olan konuşmalarımda şuna benzer cümleler duymaya başladım: “Kilise yozlaşmış; orası artık sadece paradan ve pastörlerin egosundan ibaret” veya “İsa’yı seviyorum; benim sorunum kiliseyle.” En hoşuma gidense şuydu: “Kiliseyi düzenli bir yapıya soktuğunuzda, gücünü kaybediyor.” Bu yorumlarda her zaman dikkatimi çeken bir şeyler olmuşsa da (ait olduğum kuşağın çoğunluğunda olduğu gibi, benim de otoriteye ve bağlılığa ilişkin sorunlarım var), bunları kafa karıştırıcı buluyordum çünkü bu yorumlar bana pastörü olduğum kiliseye katılan insanlar tarafından yapılıyordu.

İBRANİLER 13:17’DEN ÇIKAN İKİ SORU

Çok daha fazla önem verdiğim başka doktrinlere dair tartışma ve çatışmalar ortaya çıkıyorken, belki de bu üyelik meselesini şimdilik rafa kaldırmak gerek diye düşündüm. O sırada İbraniler kitabını vaaz etmek için hazırlanıyordum ve “ne hikmetse” 13. bölümün 17. ayeti önüme geliverdi: “Önderlerinizin sözünü dinleyin, onlara bağlı kalın. Çünkü onlar canlarınız için hesap verecek kişiler olarak sizi kollarlar. Onların sözünü dinleyin ki, görevlerini inleyerek değil –bunun size yararı olmaz– sevinçle yapsınlar.” (İbr. 13:17)

Aklıma iki soru geldi. Birincisi şuydu: Eğer Kutsal Kitap’a göre yerel bir kiliseye ait olmak gerekli değilse, o zaman Hristiyanlar bireysel olarak hangi önderlere itaat edecek ve bağlı olacaklar? İkincisi ve şahsımı daha da ilgilendiren bir soru da şu oldu: Ben bir pastör olarak kimden sorumlu tutulacağım?

Bu iki soru, Kutsal Kitap’a dayanan üyelik kavramını araştırmaya başlamama sebep oldu ve bu soruların temelinde özellikle de yetki ve bağlılık konuları vardı.

Birinci soruya gelirsek, Kutsal Yazılar Hristiyanlara açıkça ihtiyarlık düzenine itaat etmelerini ve onları onurlandırmalarını buyurmaktadır (İbr. 13:17, 1. Tim. 5:17). Eğer ortada yerel kilise üyeliği kavramı yoksa, bu durumda kime itaat edecek ve bağlı olacağız? Herhangi bir kilisenin “ihtiyar” unvanına sahip olan herhangi bir kişisine mi? Sizler bir Hristiyan olarak Westboro Baptist Kilisesi’ndeki delilere mi itaat edecek ve bağlı olacaksınız? Kutsal Yazılar’a uymak adına Westboro’nun pastörünün yaptığı gibi, asker cenazelerine gidip sloganlar mı atacaksınız?

İkinci soruya gelecek olursak da, Kutsal Yazılar kilise ihtiyarlarına açıkça özel bir insan grubuyla ilgilenmelerini buyurmaktadır (1. Pet. 5:1-5; ayrıca bkz. Elç. 20:29-30). Ben bir pastör olarak Dallas sınırları içerisinde bulunan her Hristiyan’dan sorumlu mu olacağım? Dallas’ta birçok kilise var ve benim birçoğuyla teolojik ve felsefi anlamda büyük fikir ayrılıklarım var. Ben onların Kutsal Kitap çalışmalarında ne öğrettiklerinden, bütçelerini nasıl harcadıklarından ve uluslararası hizmete ilişkin neler yaptıklarından sorumlu mu tutulacağım?

PEKİ YA KİLİSE DİSİPLİNİ?

Yetki ve bağlılık konularını ele aldıktan sonra, yerel kiliseye ilişkin yaptığım araştırmalarda ortaya çıkan ikinci konuysa Kutsal Kitap’ın kilise disiplini öğretisi oldu.

Bu konuya birkaç yerde rastlıyoruz ama bunların hiçbiri, konuyu 1. Korintliler 5:1-12’deki kadar net bir şekilde yansıtmıyor. Bu metinde Pavlus, bir adamın bariz bir biçimde ortada olan ve tövbe etmediği bir cinsel ahlaksızlığa göz yumdukları için Korint Kilisesi’nin karşısına çıkmaktadır. Korint Kilisesi bu olayı Tanrı’nın lütfu olarak kutlarken, Pavlus onlara böyle bir kötülüğün kutlama değil, yas gerektirdiğini söyleyip uyarıyor. Onlara kibirli olduklarını ve bu adamı bedeninin yok olması adına ve de ruhunun kurtulması ümidiyle uzaklaştırmaları gerektiğini söylüyor. Ayet 11-12’de şöyle diyor: “Ama şimdi size şunu yazıyorum: Kardeş diye bilinirken fuhuş yapan, açgözlü, putperest, sövücü, ayyaş ya da soyguncu olanla arkadaşlık etmeyin, böyle biriyle yemek bile yemeyin. İnanlılar topluluğunun dışındakileri yargılamaya benim ne hakkım var? Sizin de yargılamanız gereken kişiler topluluğun içindekiler değil mi?”

Maalesef benim tecrübem, çok az kilisenin bunu hala uyguladığı yönünde ama bu başka bir gün için başka bir makale konusu. Bu metinle ilgili sorum aslında basit: Eğer “içerisi” diye bir şey yoksa, birisini nasıl “dışarı” atabilirsiniz ki? İman ailesinin antlaşma topluluğuna yerel anlamda hiçbir bağlılığınız yoksa, bu durumda bir kişiyi nasıl bu imanlılar topluluğundan çıkarabilirsiniz? Eğer yerel kilise üyeliği yoksa, kilise disiplini de işlemez.

ÜYELİKLE ALAKALI BAŞKA BİRÇOK KANIT

Yerel kilise üyeliğini desteklemek adına Kutsal Yazılar’da daha birçok başka kanıt bulunmaktadır.

Elçilerin İşleri 2:37-47’de, Mesih’e iman eden ve Kutsal Ruh’la dolanların sayısal kayıtlarını (41. ayet) görüyoruz ve bu, kilisenin büyümenin kaydını tuttuğunun bir göstergesidir (47. ayet).

Elçilerin İşleri 6:1-6’da, belli bir soruna ve suçlamaya bir çözüm getirmek için seçimler yapıldığını görüyoruz.

Romalılar 16:1-16’da, kimin kilise üyesi olduğuna ilişkin mevcut bir farkındalığın olduğunu görüyoruz.

1. Timoteos 5:3-16’da, kilisede dullarla ilgili ne yapılması gerektiğinin açıkça öğretildiğini görüyoruz. 9-13. ayetler arasında şöyle diyor:

Yaptığı iyiliklerle tanınmış, tek erkekle evlenmiş, en az altmış yaşında olan dul kadın, eğer çocuk büyütmüş, konuk ağırlamış, kutsalların ayaklarını yıkamış, sıkıntıda olanlara yardım etmiş, kendini her tür iyi işe adamışsa, adı dullar listesine yazılsın. Daha genç dulları listeye alma. Çünkü bedensel arzuları Mesih’e bağlılıklarına baskın çıkınca evlenmek isterler. Böylece verdikleri ilk sözü çiğneyerek hüküm giyerler. Aynı zamanda ev ev gezerek tembelliğe alışırlar. Yalnız tembelliğe alışmakla kalmazlar, üzerlerine düşmeyen sözler söyleyerek başkalarının işine karışan boşboğazlar olurlar. 

Burada Efes’teki kilisenin dullarla ilgili olan hizmetinden kimlerin faydalanabileceğinin ya da kimlerin faydalanamayacağının ölçütlerini görüyoruz. Efes’teki bu yerel kilise düzenli bir kilisedir ve bu kilisedekiler belirli bir plan doğrultusunda ilerlemeye çalışmaktadır.

Buradaki örnekleri çoğaltabiliriz. Örneğin Tanrı’nın 1. Korintliler 12 veya Romalılar 12’de yer alan buyruklarının, yerel bir imanlılar topluluğuna üye olmadan nasıl yerine getirilebileceği sorusunu sorabiliriz. Ancak mümkün olan her bir metnin ayrıntılarına inebilmemiz için çok daha uzun bir makaleye ihtiyaç vardır.

YEREL KİLİSELERE ÜYE OLMAMIZ TANRI’NIN TASARISIDIR

Bu metinlere bakıldığında açıkça görülüyor ki, Tanrı’nın kilisesi için tasarısı, bizim yerel kiliselere, iman ailesinin yerel antlaşma topluluklarına katılmamızdır. Bu bizlerin korunması, olgunlaşması ve diğerlerinin iyiliği içindir.

Eğer kiliseyi bir tür açık büfe gibi görürseniz, bu durumda büyüme ve olgunlaşma ihtimalinizi ciddi bir şekilde azaltmış olursunuz. Kutsallıkta büyümek can yakıcı olabilir. Örneğin yerel kilisemdeki insanlarla etkileşime geçtikçe, coşku ve gayretsizliğim, tahammülsüzlüğüm, dua konusundaki eksikliğim ve hor görülenlerle arkadaşlık etmeye pek yanaşmıyor oluşum su yüzüne çıkar (Rom. 12:11-16). Ancak bu etkileşim aynı zamanda bana hem benimle aynı cephede olan kardeşlerim tarafından sevgiyle uyarılma fırsatı hem de itiraf edip tövbe edebilmem için güvenli bir ortam sağlar. Ancak kilise, eğer hiç üye olmadan arada bir katıldığınız bir yerse, belki de her ayrılışınızda Kutsal Ruh tam da sizi değiştirecekken ayrıldınız. Bunu bir düşünün derim.

Peki sonuç ne? Yerel kilise üyeliği, kişisel tercihlerle alakalı değil, Kutsal Kitap’a itaat etmekle alakalıdır.

Matt Chandler 

Kilise Üyeliği Kutsal Kitap’a Uygun Mudur? yazısı ilk önce Müjde Birliği üzerinde ortaya çıktı.