“Anlamlı üyelik” dört anlama gelir:

1. Kilisenin üyeleri Hristiyanlardan oluşmalıdır. Elçilerin İşleri’nde, kiliseye dahil edilen kişiler Müjde’ye iman eden kişilerdi (2:41, 47). Pavlus’un kiliselere yazdığı mektuplar, Hristiyanlara yazılan mektuplardır (Rom. 1:7, 1. Kor. 1:2). Elbette hiçbir kilise, kimin Hristiyan olup olmadığının ayrımını mükemmel bir şekilde yapamaz ama her kilise, üyelik kapısını yalnızca Mesih’e olan imanını güvenilir bir şekilde ortaya koyan kişilere açmalıdır.
2. Üyeler düzenli olarak katılım göstermelidir. Kilise üyeliği, üyelerin yaşamlarını gözetmek açısından kiliseye yardımcı olur. Eğer bir kişi kiliseye düzenli olarak katılmıyorsa, kilisenin o kişinin hayatının nasıl gittiğini bilebilmesinin hiçbir yolu yoktur.
3. Üyeler hizmet ve paydaşlığın ilk adresi olarak kiliseyi görmektedir. “Ben, First Presbyterian Kilisesi’ne üyeyim ama asıl hizmetim…” diye başlayan bir cümle, Kutsal Kitap’a uygun bir cümle değildir. Yeni Antlaşma, yerel kilise üyelerine hitaben söylenmiş bir sürü “birbiriniz” ifadesiyle doludur. Elbette bu, yeri geldiğinde diğer kiliselerdeki Hristiyanlar arasında hizmet ve paydaşlıkta bulunamayacağımız anlamına gelmiyor. Ama yine de Yeni Antlaşma, Hristiyanların bu buyrukları öncelikli olarak sorumlu oldukları belirli bir topluluk içerisinde yerine getirmelerini ifade etmektedir (örn. 1. Kor. 12). 
4. Üyelerin Kutsal Kitap’a dayanan bazı ayrıcalık ve sorumlulukları vardır. Bir yerel kilisenin üyeleri, Rab’bin Sofrası’na katılabilme ayrıcalığına sahip olmalıdırlar. Bunun yanında kendi kiliselerinde şu sorumluluklara sahiptirler:

1. Kilise için dua etmek.
2. Diğer kilise üyeleriyle şeffaf bir ilişkiye sahip olmak ve bu ilişkide birbirleriyle ilgilenmek, birbirlerini yüreklendirmek, azarlamak, birbirlerine öğretmek ve birbirlerinden öğrenmek (Ef. 4:15-16).
3. Kilise önderliğine ve öğretişine teslim olmak (İbr. 13:17).
4. Kilise bedeninde birliği desteklemek (Ef. 4:3).
5. Kilisenin hizmetini maddi olarak desteklemek (Gal. 6:6).
6. Ruhsal armağanları kullanarak bedeni mümkün olan her şekilde geliştirmek (1. Kor. 12:7).

“Anlamlı üyelik” nedir? yazısı ilk önce Müjde Birliği üzerinde ortaya çıktı.

I. Yüzyıldaki Kiliseler Nasıldı? yazısı ilk önce Müjde Birliği üzerinde ortaya çıktı.

Mark Dever tarafından yazılmıştır.

Varsayın ki, şu ya da bu nedenle anlamlı üyelik uygulamayan bir kilisenin pastörü olarak kendinizi buluyorsunuz. Fakat artık Kutsal Yazılar’dan üyeliğin ciddiye alınması gerektiğine inanmış hale geldiniz. 2. Korintliler 6:14-7:1’i takip ediyor ve kilisenin imansızlarla kendisini aynı boyunduruğa sokmadığından emin olmak için yoğun uğraş vermesi gerektiğinize inanıyorsunuz. Ve şimdi tüm topluluğa, Kutsal Kitap’a dayalı olarak birbirlerine yönelik sorumluluklarını daha iyi anlamaları için pastörlük hizmeti yapmak istiyorsunuz.

Kilisenizde anlamlı üyeliği onarmak için ne yapabilirsiniz. Anlamlı kilise üyeliğine tekrar kavuşmak için pastörlere önerilen 12 adımlı bir onarım planı şudur:

1) Vaazlarınızda Müjdeyi düzenli olarak duyurun.

Tanrı’nın doğası, insanın günahı, Mesih’te Tanrı’nın sağlayışı, Mesih’in yerimize ölümü ve bedence dirilişi hakkında net açıklamalar dahil ettiğinizden emin olun. Tövbe ve iman çağrısı bakımından net olun. Tövbenin neye benzediğini açıklama şeklinizde bile, kendilerini sevgiyle adanmış olarak birbirlerine sunmayanların kendilerini sevgiyle adanmış olarak Tanrı’ya sunduklarını düşünmek için herhangi bir sebepleri olmadığını açıklığa kavuşturun. Pavlus’un “kendinizi sınayın” uyarısına (2Ko. 13:5) ilgi göstermeyen müjdeci imanlıları itaat etmeye yöneltecek provakatif şekillerde tekrar ve tekrar bir Hristiyan olmanın ne demek olduğunu tanımlayın.    

2) Topluluk nezdinde üzerinde anlaşılan bir İman İkrarı ve Kilise Antlaşması edinin ve kullanın.

Topluluklara, Presbiteryen ihtiyarların üzerinde anlaşmaları gerekenden daha kısa ancak sadece bir iman açıklamasından da daha uzun dökümanlar vasıtasıyla en iyi hizmet sunulur. Topluluktaki üyelik, sorumluluğu da beraberinde getirir. Topluluğun birlikte neye inandığına ilişkin açıklamalar ve birlikte nasıl yaşayacakları önemlidir. Bunlar birliğin net bir temeli, bir öğretiş aracı ve böylesi ayrımları ortadan kaldırabilecek dünyasallığa veya onları daraltabilecek olan bölücülüğe karşı bir çittir.   

3) Toplulukta birini üyeliğe kabul etmeden önce üyelik derslerine katılım talep edin.

Diğerlerinin onlardan bekleyeceklerini ve onların da topluluktan bekleyebileceklerini  dikkatli bir şekilde sunmak seven bir harekettir. Bu, onlardan imzalanmaları istenmeden önce iman ikrarını ve kilise antlaşmasını dikkatli bir şekilde öğretmek için bir fırsat sağlar. Ayrıca üyeliği, Hristiyanlık tarihiyle, mezhebinizle ve hatta özellikle kendi topluluğunuzla ilgili bir şeyi açıklayabilirsiniz. Bu aynı zamanda kendi yerel kilisenizin nasıl işlediğinin pratik yönlerini onlara tanıtmak için de iyi bir zamandır.  

4) Üyelik dersleri gördükten sonra, ancak üyelik için topluluğa önerilmelerinden önce onlardan bir mülâkat talep edin.

Bu mülâkat üyelik dersinde çalıştıkları iki dökümanın imzalanma eylemi için bir fırsat olabilir. Geçmişte Hristiyanlar böylesi üyelik mülâkatlarını üyelerden, diyakonlardan veya ihtiyarlardan oluşan bir komite ile veya tüm topluluğun önünde bile yürütmüşlerdir. Kendi topluluğumuzun uygulaması bunu bir ihtiyar ve mevcut bir veya iki diğer kişiyle (genellikle personel veya bir stajyer) yapmaktır. Bu mülâkatta onlardan sizinle müjdeyi paylaşmalarını ve kendilerinden Mesih’e dönme ve sonrasında Mesih’in öğrencisi olarak yaşadıklarını detaylı bir şekilde anlatmalarını isteyin. Rabbin Günü’nde, Rabbin Sofrası’nda ve Üye toplantılarında topluluğun onlardan birarada bulunma beklentisini tekrarlayın. Ayrıca diğerleri ile tanışarak ve kendilerinin de başkaları tarafından tanınmalarına izin vererek ilişkileri geliştirme, diğer üyeler için dua etme ve finansal olarak destek olma yükümlülükleri olduğunu onlara hatırlatın.

5) Çocukları vaftiz etmeyi ve resmi yerel kilise üyeliğine kabul etmeyi durdurun.

Eski bir Vaftizci pastör ve Southwestern’de müjdeleme profesörü bundan birkaç on yıl önce devamlı daha gençleşen vaftiz olma yaşı eğilimine dikkat çekerken şunu söyler: “Kendisi için kıyafet seçmek için çok genç olduğu bir zamanda, yaşamı için bir iş seçmek için çok genç olduğu bir zamanda, bir kilise komitesinde hizmet etmek için çok genç olduğu bir zamanda, kilisede ekonomik meseleler üzerine akıllıca oy vermek için gerçekten de çok genç olduğu bir zamanda o çocuğun Mesih ve O’nun kilisesine ilişkin yaşamı için bağlayıcı bir şey yapmak, kalıcı türden bir karar almak için yeterince sorumluluk sahibi olduğunu hissetme eğilimi bulunmaktadır. Eğer bu çocuğun daha az önemli konularda kararlar alma kabiliyetine sahip olduğunu hissetmekte isteksiz davranıyorsak, bu yaşta daha büyük bu kararının etkililiği konusundaki özgüvenimizi nasıl haklı çıkarabiliriz?” Mesele, 5 veya 10 yaşındaki bir çocuğun Mesih’i kurtaran şekilde ikrar edip edemeyeceği değildir. Mesele, bir topluluğun bunu ayırt etme yetisine sahip olmasıdır. Çok sayıda ismen Hristiyan ve Güney Vaftizci kiliselerdeki tekrar vaftizler sorunun açıkça olumsuz yönde cevaplandığını gösterir gibidir. Bir çocuğun Tanrı’ya olan sevgisini ve güvenini, yetişkinlere –özellikle de kendi ebeveynlerine— olan sevgi ve güveninden tümüyle ayırt edebileceğimizi demek istemiyorum. Dünyanın, benliğin ve şeytanın çekişini hissetmelerine rağmen Mesih’i izlediklerinde genç yetişkinlerin yaşamlarının ayırt edilir ana hatları yerine oturur, bu konu  zamanla gelişir. Dünyanın her tarafındaki vaftizciler bunu bilirler ve Amerika’dakiler de bir zamanlar bilirlerdi. Tekrar bu anlayışa sahip olabiliriz.

6) Kilise üyeliğine kabulün topluluğa ait bir eylem olduğunu fark edin.

2. Korintliler 2:6’da bu açıkça ima edilir. İster en doğrudan şekilde olsun (topluluğun oyuyla), isterse de üyeliğe alınmadan önce bir zaman dilimi için isimlerin toplulukla paylaşılarak ve geri bildirim istenerek daha az doğrudan yapılsın, topluluğun birini üyeliğe kabul etme eyleminde bulunduğu ve ölüm dışında da topluluğun birini üyelikten çıkarma eyleminde bulunduğu öğretilmelidir.

7) İçerisinde kilise üyelerinin isim, resim, ev adresi, e-posta, iş ve ev telefon numalarını bulunduran bir üye rehberi yayınlayınız.

Bunu düzenli olarak yayınlayın ki güncel olsun. Üyelere bilgilerini düzenli olarak güncellemelerini öğretin. Pastörler ve kilise üyeleri için bu rehberi bir dua listesi olarak kullanmaları (kültürünü) yetiştirin. Bizim topluluğumuzda üyelerimizden kendi bireysel dua zamanlarında her gün bir sayfa aracılığıyla (diğer üyeler için) dua etmeye gayret etmelerini istiyoruz.

8) Üyeler için aktif olarak pastörel gözetim sağlayın.

Her bir üyenin bir ihtiyar veya topluluktaki olgun bir Hristiyan ile düzenli sohbet ettiğinden emin olmaya gayret edin. Üyelerin yaşamlarında neler olduğunu bilmeye gayret etme girişiminde bulunun. Öğle yemekleri, telefon aramaları ve e-postalar, kitap önerileri ve kilise ibadetleri sonrasındaki sohbetler bariz araçlardır. Ayrıca, pastörler üye ziyaretlerinde daha yapılandırılmış çabalar gösterebilir.

9) Kilisede öğrenci yetiştirme kültürü oluşturmak için çalışın.

Küçük grup etkinliklerine veya ortak ilgi alanlarına dayanmaktan ziyade üyeleri kendilerini vererek birbirlerini istemli bir şekilde sevmeleri için teşvik edin. Onları birbirleriyle ilgilenme sorumlulukları bakımından teşvik edin. Topluluktaki herkesin Hristiyan olarak gelişiminde yapıcı olan ve doğal bir şekilde gelişen birden fazla ilişkileri olması için, kilise çalışanlarını ilişkilere yardımcı olmaları için yönlendirin. Üyelerinize, sağlıklarının (Mesih’teki) kardeşlerinin ve kızkardeşlerinin işi olduğunu anlamalarına yardımcı olun.

10) Bazı aktiviteleri, etkinlikleri ve hizmet alanlarını üyeler için sınırlayın.

Örneğin, sadece üyelerin katıldığı toplantılar olmalıdır. Bunlar Pazar akşamı veya Cumartesi olabilir, ancak herkesin kabul edildiği halka açık hizmetlerden ayrı olmaları gerekmektedir. Kutsal Kitap’a dayalı bir kilise üyeliği uygulaması hem kilise çapında hem de sadece kiliseye ilişkin tartışmalar gerektirir (Matta 18:17 bunun gibi bir şey ima eder gibidir). Kilisedeki hizmet konumlarına sadece üyelerin sahip olabildiğinden, çeşitli hizmetlere liderlik ettiklerinden, topluluğun bilgisi ve rızası dahilindeymiş gibi görünen topluluğa açık roller aldıklarından emin olun. Bizim topluluğumuzda, müjdeleme amaçlı küçük gruplar harici, sadece üyelerimize açık küçük gruplarımız vardır. Topluluğumuzun öğrenci yetiştirme planının bir parçası olarak, onların sorumluluğunu üstleniyoruz ve bu nedenle de liderleri onaylayabilmemiz ve oluşan herhangi bir zorluğu çözebilmemiz gerekir (Tabi ki, üyelerimiz yine de farklı kiliselerden kimlerle isterlerse onlarla birlikte Kutsal Kitap çalışması düzenlemek için özgürdürler. Sadece kilise çalışanları olarak bizler bu liderleri eğitmek ve bu grupları doldurmak için sorumluluk üstlenmiyoruz. Kendi topluluk yaşamımız için onlara bel bağlamıyoruz.).

11) Yalnızca üyelik anlayışı onarıldıktan sonra düzeltici kilise disiplini uygulamasını (aforoz veya uzak tutma dahil) hayata döndürmeyi düşünün.

Çok sayıda pastör ilk olarak düzeltici kilise disiplini uygulamasını onararak anlamlı kilise üyeliğini onarma teşebbüsünde bulunur, ancak bu topluluk yaşamında normal olarak sarsıcı bir geçiş oluşturur. Biri kiliseye katılmama, zina vb. tövbesiz devam eden günahları gösterip üyeleri üyelikten çıkarmaya başlamadan önce, ilk olarak üyelik anlayışına ve deneyimine ilişkin olumlu onarıcı adımlar atmalıdır.  

12) Son olarak, Tanrı’nın planının ihtişamına dair birşey onarmalıyız.

Pazar sabahı ibadetlerinizde Tanrı’nın bereketleri üzerlerinde olsun diye isimleriyle diğer yerel müjdeci kiliseler için dua edin. Dahil olduğumuz öykünün bizim yerel topluluğumuzdan daha büyük olduğunu topluluğa hatırlatın.

Pastörler İbraniler 13:17 üzerinde tekrar derin düşünmeliler ve kurtuluşlarına dair güvence verdiklerimiz için Tanrı’ya vermemiz gereken hesabın ciddiyedini göz önünde bulundurmalılardır. Topluluğumuzda devam eden üyelik böylesi bir güvenceyi vermektedir. Eğer bir günahkârın tövbekâr olduğuna ve Tanrı’yla barıştırıldığına dair hiçbir işaret yoksa, sadece onları kilisemizin bir rolüne isimlerini ekleyerek ve kilisemize katılanların sayısı arasında onları sayarak onları sevmiş olmuyoruz. Ve kendinize en nihayetinde anlamlı kilise üyeliğini Belirleyen’i hatırlatın. İskoç pastör John Brown’ın küçük bir topluluğa yeni atanmış talebelerinden birine yönelik babacan nasihatler içeren mektubundaki şu sözlere bayılıyorum: “Yüreğindeki kibri ve etrafındaki kardeşlerin ile karşılaştırıldığında topluluğunun çok küçük olmasının sende uyandıracağı utanmışlık hissini biliyorum, ancak kendine yaşlı bir adamın sözlerinde şöyle güvence bul ki Rab İsa’ya, O’nun yargı kürsüsü önünde onlar için hesap vermeye geldiğinde yeteri kadarına sahip olduğunu düşüneceksin.”   

Nihai olarak kilise üyeliğinin anlamı budur.

* * * * *

Editör notu: Bu materyal, Restoring Integrity in Baptist Churches, ed. Thomas White, Jason B. Duesing, and Malcomb B. Yarnell, III’in 57-60 sayfaları arasından, Mark Dever’ın, “Regaining Meaningful Church Membership” bölümünden uyarlanmıştır.

Anlamlı Üyeliğe Tekrar Kavuşmak için On İki Adım yazısı ilk önce Müjde Birliği üzerinde ortaya çıktı.

Birçok kilise bir tür küçük grup hizmeti yürütmektedir. Farklı büyüklükteki bu gruplar (genellikle on civarında imanlıdan oluşurlar), Kutsal Yazılar’ı tartışmak ve aynı zamanda da kişilerin dua ve destek ihtiyaçlarını paylaşmaları için en iyi ortamlardan biridir. Bu şekilde bir etkileşim kurabilmek, pazar ibadeti sırasında mümkün olamayabilir. Dolayısıyla da küçük gruplar, üyelerin “birbirlerine” hizmet etme noktasında en hayati işleri yapabildikleri yerler olurlar. İlişkiler önem kazanır, düşünceler paylaşılır ve insanların yaşamlarındaki problemler ve zorluklar paylaşılıp tartışılırlar.

Tüm bunlardan dolayı, böyle bir grubun, üyelerin ruhsal hayatının merkezi haline gelmesi kolaydır. Hatta grup, pratikte kilise haline gelir.

Bu anlaşılabilir olmakla birlikte, istenen bir şey değildir. Küçük gruplar kilise toplantılarının yerini almamalıdırlar. Eğer katıldığınız küçük grup, kilisenizin yerini alıyorsa, asıl hedefi kaçırıyorsunuz demektir. Şunu da söylemek gerekir ki, çok fazla imanlının bulunmadığı bazı özel durumlarda, küçük gruplar gibi işleyen kiliseler vardır. Kutsal Kitap, bize kilisenin sayıca ne kadar büyük olması gerektiğini söylememektedir. Burada tartıştığımız konu, sağlıklı kiliselerin küçük olup olamayacağı değil (ki küçük olabilirler), küçük grupların kilisenin yerini alıp alamayacağıdır (ki böyle olmamalıdır).

Peki neden böyle olmamalı? Öncelikle, topluca bir kilise ailesi olmak, Tanrı’nın kendisiyle barıştırdığı kişilerin kim olduğunu göstermenin bir yoludur. Küçük gruplarımız, bu geniş ailede bulunan farklı yaş gruplarını ve farklı kültürleri yansıtmazlar. Ama pazar toplantılarımız bu çeşitliliği yansıtmaktadır ve bu önemlidir.

İkincisi, küçük bir grubun yapabileceği şeyler grubun boyutundan dolayı sınırlıdır. Bir kilise, birçok uzuvdan meydana gelen bir beden gibidir. Her biri, bu bedenin yaşamında farklı bir rol oynar. Küçük grup içerisinde, daha geniş bir kilise ailesinde olması gereken armağanları ve hizmetleri tümüyle göremeyiz.

Üçüncü olarak, küçük grup bir kiliseyle aynı şekilde yönetilmez. Bu nedenle de küçük gruplar, doktrinler veya davranışlar söz konusu olduğunda, kilisede önderlerin sorumluluğunda olan son kararı verme işini üstlenemezler. Rab’bin Sofrası’nı bütün kilisenin birliğine işaret edecek bir biçimde paylaşamazlar.

Tüm bu sebeplerden dolayı bir küçük grup, toplu kilise yaşamına harika bir destek sunabilir ama kesinlikle kilisenin yerine geçmemelidir. Küçük grupları olan bir kilisede olmamız gerekir, küçük gruplardan oluşan bir kilisede değil. Kilise yaşamının merkezinde bütün bir topluluk olarak toplanmak vardır, küçük gruplar halinde toplanmak değil.

*****

Editörün notu: Bu makale, Sam Allberry’nin Why Bother with the Church? adlı yeni kitabından alıntıdır.

Sam Allberry

Kendi Küçük Grubumuzu Kilisem Olarak Görebilir Miyim? yazısı ilk önce Müjde Birliği üzerinde ortaya çıktı.

Müjde’nin çarpıtılmış versiyonlarının Afrika genelinde birçok kiliseye sızdığını hiç kimse inkâr edemez ve aralarında en büyüğü de refah müjdesidir. Ancak refah müjdesi sorununun üstesinden gelmeden önce, Afrika kiliselerinde neden bu kadar çok kişinin bu sahte müjdenin karşı konulmadan bölgeye girmesine izin verdiğini sormalıyız. Kapıda bekçilik yapacak, tehlikeyi haber edecek, kiliseyi koruyacak o kişiler neredeydi? Hatta şimdi bile, neden artık yerli halkın da benimsediği Afrika kiliselerinin çoğunda bu kadar ağır sessizlik var?

Bugünkü refah müjdesi sorunu da, her şey gibi, köklerini geçmişteki kilise yönetimi ve doktrininden kaynaklı sorunlarından alıyor.

Genel olarak görünen o ki, sanki Afrika’daki geçmiş yılların Müjde çabaları, Hristiyanlara Müjde’yi bu sürekli bozulma tehditlerinden nasıl koruyabileceklerine ilişkin hiçbir savunma mekanizması kazandırmamış. Örneğin, Mesih’e dönme doktrinini ve bu doktrinin anlamlı kilise üyeliği veya kilise disiplini için ne anlama geldiğini düzgün bir şekilde anlamak için çok az çaba gösterilmiştir. Aynı şekilde, Müjde hizmetkârları ve pastörler de Müjde’nin kilise yönetimiyle, sahte öğretmenlere karşı kiliseyi koruma noktasında her üyenin sahip olduğu sorumlulukla veya çoğul ihtiyarlık sistemine olan ihtiyaçla ne ilgisi olduğunu düşünüp sorgulamamışlardır. Bunun yerine, Müjde hafife alınmıştır ve Afrika Kilisesi acı çekmektedir. Mevcut sorunları anlayan ve daha iyi, Kutsal Kitap’a daha uygun çözümlere sahip olan hizmetkârlara ve kiliselere, çok büyük bir ihtiyaç vardır.

NEREDE BU “HRİSTİYANLAR”?

Afrika’nın ulaşılan bölgelerinde çalışan hizmetkârlar bugün Müjde’ye karşı negatif anlamda bağışıklık kazanmış bir toplumla karşı karşıyadırlar. Birçokları Ruh’un hiçbir ürününü veya Mesih’teki tövbe ve iman yaşamının hiçbir kanıtını göstermiyor olsa da, şehirler vaftiz edilmiş ve bir sürü farklı mezhepteki kiliselerin üyeleri olarak kabul edilmiş, dolayısıyla da Hristiyan olarak görülen insanlarla doludur. Örneğin, Kenyalıların yüzde 80’i kendisini Hristiyan olarak tanımlamaktadır ama bunların birçoğu kiliseye arada bir ya gider ya da hiç gitmez. Müjde’ye ve kiliseye ihtiyaçları yoktur ya da kendileri böyle düşünüyorlar çünkü sonuçta onlar zaten “Hristiyanlar”.

Bahsettiğimiz gruptan belki daha sık kiliseye giden diğerleriyse, Müjde’nin açıkça ifade edilmediği başka kiliselere katılmaktadır. İnançlarında coşkulu olsalar da, bu grubun büyük bir kısmı Müjde’yi en temel haliyle bile ifade etmekte zorlanır. Onlarca yıl önce kurulan gerçek Müjde hizmetleri, birçok durumda refah müjdesinin varyasyonlarını öğreten teolojik anlamda zayıf kiliselere dönüşmüştür.

Sahte müjdelerin Afrika’da ya çok az bir dirençle karşılaşarak ya da hiçbir dirençle karşılaşmayarak tahribata sebep olması şaşırtıcı değil. Kiliseler Müjde’yi bilmeyenlerle dolduğunda ve birçok durumda Müjde’ye yaraşır olmayan yaşamlar sürdürdüklerinde, kendilerini Müjde doktrinindeki ve Müjde yaşamındaki bozulmalardan da koruyamazlar. Durum böyleyken, toplumlarındaki bu gerçek maskesine bürünen sahtekârlıkları görüp tehlike çanlarını çalmalarından da hiç bahsedemeyiz tabii. 

Tanrı’nın sadık kaldığını biliyoruz ve O gerçekten kendisine ait olanları bu bölgelere de serpiştirmiştir. Sürekli olarak duamız ve umudumuz o ki, Tanrı bu soydan çok daha fazlasını yeşertsin, öyle ki, bu kişiler bir gün Afrika’daki kilise sınırlarını oluştursun ve refah müjdesi de burada sona ersin. Ancak bugün, sorun devam ediyor. Peki şimdiki nesiller ve gelecek nesiller için Müjde’yi koruyacak şekilde nasıl hizmet edebiliriz?

TEOLOJİ EĞİTİMİ YETERLİ MİDİR?

Şu anda hizmetkârların çabalarının büyük bir kısmı teoloji eğitimine odaklanmış durumdadır. Birçok örnekte, şehirlerdeki pastörlerin herhangi bir teoloji eğitimi bulunmuyor. Genel olarak, daha önceki hizmet çabaları, yönetimin başına geçirilen ve geride bırakılan pastörlerin donatılmasına herhangi bir vurgu yapmadı. Kalıcı bir öğrenci yetiştirme ilişkisindeki bu eksiklik, gittikçe daha da sığ hale gelen teolojilere sebep olmuştur ve bu da birçok yerel kiliseyi, şu anda topluma illet olan her türlü yanlışa karşı savunmasız bırakmıştır.

Buna bir cevap ve tepki olarak, kıta boyunca teolojik kurumlar kuruluyor. Her ne kadar birçok kişinin Rab’be gelmesine yardımcı olmuş olsalar da, geçmişteki hizmet çabalarının Müjde’yi bir sonraki nesil için muhafaza edecek güvenilirliğe sahip olmadığı fark edildi ve bu telafi yolunda da artan sayıda konferanslar ve seminerler gerçekleştiriliyor. Bu iyi ve acil bir iştir. Yine de, pastörleri eğitmek için gösterilen bu yeni çabalara rağmen, kıtamız eğitim verecek nitelikteki kişilerden ve bu işi tamamlamak için gereken yeterli kaynaktan hâlâ yoksundur. 

BİR KÖR NOKTA HÂLÂ MEVCUT

Bununla birlikte, bir kör nokta hâlâ bu övgüye değer hizmet çabalarının başına bela olmaktadır. Kilise kurma ve pastör eğitimi hizmetlerinin çoğunda, yerel kiliseye yapılan vurgu eksiktir. Sistematik teoloji ve Hristiyan doktrininin diğer dalları, olması gerektiği gibi büyük ölçüde vurgulanmaktadır ancak kilise öğretisi maalesef yalnızca varsayılmakta ve sonuç olarak yanlış anlaşılmaktadır. Bu üzücü bir gerçektir çünkü Müjde’nin gelecek nesiller için nasıl sergileneceği ve korunacağı konusunda Tanrı’nın öncelikli tasarısı seminerler, konferanslar ya da teoloji eğitim merkezleri değil, bu varsayılan yerel kiliselerdir.

Pavlus, Timoteos’a yazdığı ve bolca kilise öğretisiyle dolu mektupta şöyle yazar: “Yakında yanına gelmeyi umuyorum. Ama gecikirsem, gerçeğin direği ve dayanağı olan Tanrı’nın ev halkı arasında, yani yaşayan Tanrı’nın topluluğunda nasıl davranmak gerektiğini bilesin diye sana bunları yazıyorum.” (1. Tim. 3:14-15). Bir kilisenin topluluk olarak yaşama şekli, gerçeği nasıl koruduğuyla çok ama çok yakından ilgilidir.

Afrika’da kiliseler insanları vaftiz etmeye hevesli oldukları kadar aynı zamanda onları uzaklaştırmaya da hevesli olsalar, günümüz nesline iyi bir şekilde hizmet edilmiş olurdu. Mesih’in takipçileri olduğunu iddia eden, ancak Müjde’ye layık olmayan yaşamlar süren insanlarla dolu bir şehre sahip olmak, hem bu nesil hem de bir sonraki nesil için Müjde’nin gerçeğini bozmaktadır. Tanrı, gerçeği teolojik açıdan doğru kitaplar aracılığıyla korumayı arzu etmiyor. O, yerel kiliselerde bu gerçeği hep birlikte yaşama döken insanlar istiyor.

SADIK KİLİSELERE İHTİYACIMIZ VAR

Bugün kiliselere işin kendilerinde bittiğini ve kilisedeki hizmetlerde sadece seyirciler değil, Müjde’nin koruyucuları olduklarını öğretirsek, belki de sapkın öğretiler vaaz etmeye başlayan bir sonraki pastörü kovabilirler. Eğer Mesih’e dönmenin bir duadan daha fazlası olduğunu kiliseye öğretirsek ve eğer insanlardan kürsüye doğru öne çıkmalarını veya ellerini kaldırıp İsa’yı yaşamlarına almalarını istemeyi kesersek, parlak takım elbiseler içerisinde etkileyici ancak yanlış konuşan pastörler yerine, daha küçük ancak Tanrı’nın o huşu uyandıran lütfuna kapılmış kiliselerimiz olabilir. Tanrı’nın yüceliği uğruna, Müjde’yi daha ateşli bir gayretle koruyacak kiliselerimiz olabilir.

Refah müjdesinin beraberinde getirdiği belalar ve sahte Hristiyanlar, Afrika Kilisesi için sorunun asıl kaynağı değildirler. Bunlar daha temel bir sorunun belirtileridir yalnızca. Tanrı yerel kilisenin, farklı sahte öğreti cephelerine karşı ayakta durabilmesi için kuvvetlendirilmesini istiyor. Bugün bu cephe refah müjdesi, yarınsa gnostik öğreti olabilir. Hizmet çabalarımızın odağını daha fazla sağlıklı kilise inşa etmeye çevirmek, Müjde’yi şu anki neslimiz ve sonraki nesiller için korumamıza yardımcı olacaktır.

Ken Mbugua

Afrika, Refah Müjdesi ve Korunmasız Kiliseler Sorunu yazısı ilk önce Müjde Birliği üzerinde ortaya çıktı.

Editörün notu: Bu sayfa, Mark Dever’ın What Is A Healthy Church? adlı kitabının 57. sayfasından alınmıştır.

AYRILMAYA KARAR VERMEDEN ÖNCE

1. Dua edin.
2. Başka bir kiliseye gitmeden veya başka bir şehre taşınma kararı almadan önce, şu anki pastörünüzle düşüncelerinizi paylaşın. Ona danışın.
3. Sebeplerinizi gözden geçirin. Ayrılma isteğinizin nedeni günahlı, kişisel bir tartışma veya bir hayal kırıklığı mı? Eğer bu isteğiniz doktrinsel (teolojik) sebeplerden dolayıysa, bu doktrinsel konular gerçekten de önemli konular mı?
4. Bozulan her ilişkiyi düzeltmek için elinizden gelen her şeyi yapın.
5. Kilisenizin yaşamında Tanrı’nın işlerinin belirgin olduğu bütün noktaları, yani bütün “lütuf kanıtları”nı düşünün. Eğer Tanrı’nın lütfuna dair hiçbir kanıt göremiyorsanız, yüreğinizi bir kez daha sınamanız gerekli olabilir (Mat. 7:3-5).
6. Alçakgönüllü olun. Her şeyi bilmediğinizi kabul edin ve insanlara ve içinde bulunulan durumlara merhametle yaklaşın (diğerleri hakkında en iyisini düşünün).

EĞER GİDİYORSANIZ . . . 

1. Bedeni (kiliseyi) bölmeyin.
2. En yakın arkadaşlarınızın yüreğine bile dargınlık tohumları ekmemek adına elinizden gelen her şeyi yapın. Bu kilisenin lütufta büyümesini engelleyecek hiçbir şey yapmamanız gerektiğini hatırlayın. İçinizden gelen dedikodu yapma arzusunu reddedin (“içinizi boşaltmak” ya da “nasıl hissettiğinizi söylemek” adı altında bile olsa).
3. Topluluk ve önderleri için dua edin ve onları bereketleyin. Bunu pratik anlamda da yapabilmenin yollarını arayın. Eğer bir kırgınlık olduysa, affedin, tıpkı affedildiğiniz gibi.

Mark Dever

Eğer Bir Kiliseden Ayrılmayı Düşünüyorsanız… yazısı ilk önce Müjde Birliği üzerinde ortaya çıktı.

“Mesih’in gelini zina yapamaz; yozlaşmışlıktan uzak ve saftır. Sadece bir ev tanır; mütevazı bir şekilde namusunu korur ve yalnız bir yatak bilir. Tanrı için bizi korur. Egemenlik için doğurduğu oğullarını görevlerine atar. Kiliseden kim ayrılır ve zina yapan biriyle birleşirse, Kilise’ye verilmiş vaatlerden de uzak ve ayrı kalır. Mesih’in Kilisesi’ne sırtını dönen, Mesih’teki ödüllere de kavuşamaz. O artık bir yabancıdır; Tanrı’ya küfretmiştir ve bir düşmandır. Annesi Kilise olmayan kişinin, Tanrı da Babası olamaz.” 

— Kiprian, Kilise Birliğine İlişkin Bir İnceleme, 6.

Highland Village First Baptist Kilisesi’nin pastörü olduğumda 28 yaşındaydım (Artık The Village Church olarak bilinmekte). Daha önceki kilise yaşantılarım talihsiz geçmişti ve “yerel kilisenin o gözümden düşmüş hali” henüz tam olarak yok olmamıştı. 

Bütün dürüstlüğümle söyleyebilirim ki, o zamanlarda kilise üyeliğinin Kutsal Kitap’a uygunluğundan emin değildim. Buna rağmen, Kutsal Ruh bana Dallas’ın hemen dışında bulunan bu küçük kilisede çobanlık edeceğimi açıkça göstermişti. Bu durum, o günlerde yaşamımda bulunan gülünç tezatlıklardan yalnızca bir tanesiydi.

Highland Village First Baptist Kilisesi, her ne kadar yeni bir üyelik süreci üzerinde çalışıyor ve yeni pastörün de bu konudaki katkılarını bekliyor olsa da, Willow Creek Kilisesi’yle aynı kalıptan çıkmış, “arayışta olanlara yönelik” bir kiliseydi. Evrensel kiliseye ilişkin anlayışım güçlüydü ancak yerel kiliseyle ilgili yeterince Kutsal Kitap’a dayalı bilgim yoktu ve kısmen şüphelerim vardı. Çoğunluğu genç olan ve yerel kiliseye karşı benzer bir soğuk tutuma sahip olan yirmili yaşlardaki bireylerle kilisemiz hızlıca büyümeye başladı. Bu kişilerin ya hiçbir kilise geçmişi yoktu ya da kötü kilise geçmişleri vardı. The Village Kilisesi’ni seviyorlardı çünkü biz “farklıydık.” Bu bana hep garip gelmişti çünkü vaaz edip tapınmaktan başka bir şey yapmıyorduk.

Bu insanlarla olan konuşmalarımda şuna benzer cümleler duymaya başladım: “Kilise yozlaşmış; orası artık sadece paradan ve pastörlerin egosundan ibaret” veya “İsa’yı seviyorum; benim sorunum kiliseyle.” En hoşuma gidense şuydu: “Kiliseyi düzenli bir yapıya soktuğunuzda, gücünü kaybediyor.” Bu yorumlarda her zaman dikkatimi çeken bir şeyler olmuşsa da (ait olduğum kuşağın çoğunluğunda olduğu gibi, benim de otoriteye ve bağlılığa ilişkin sorunlarım var), bunları kafa karıştırıcı buluyordum çünkü bu yorumlar bana pastörü olduğum kiliseye katılan insanlar tarafından yapılıyordu.

İBRANİLER 13:17’DEN ÇIKAN İKİ SORU

Çok daha fazla önem verdiğim başka doktrinlere dair tartışma ve çatışmalar ortaya çıkıyorken, belki de bu üyelik meselesini şimdilik rafa kaldırmak gerek diye düşündüm. O sırada İbraniler kitabını vaaz etmek için hazırlanıyordum ve “ne hikmetse” 13. bölümün 17. ayeti önüme geliverdi: “Önderlerinizin sözünü dinleyin, onlara bağlı kalın. Çünkü onlar canlarınız için hesap verecek kişiler olarak sizi kollarlar. Onların sözünü dinleyin ki, görevlerini inleyerek değil –bunun size yararı olmaz– sevinçle yapsınlar.” (İbr. 13:17)

Aklıma iki soru geldi. Birincisi şuydu: Eğer Kutsal Kitap’a göre yerel bir kiliseye ait olmak gerekli değilse, o zaman Hristiyanlar bireysel olarak hangi önderlere itaat edecek ve bağlı olacaklar? İkincisi ve şahsımı daha da ilgilendiren bir soru da şu oldu: Ben bir pastör olarak kimden sorumlu tutulacağım?

Bu iki soru, Kutsal Kitap’a dayanan üyelik kavramını araştırmaya başlamama sebep oldu ve bu soruların temelinde özellikle de yetki ve bağlılık konuları vardı.

Birinci soruya gelirsek, Kutsal Yazılar Hristiyanlara açıkça ihtiyarlık düzenine itaat etmelerini ve onları onurlandırmalarını buyurmaktadır (İbr. 13:17, 1. Tim. 5:17). Eğer ortada yerel kilise üyeliği kavramı yoksa, bu durumda kime itaat edecek ve bağlı olacağız? Herhangi bir kilisenin “ihtiyar” unvanına sahip olan herhangi bir kişisine mi? Sizler bir Hristiyan olarak Westboro Baptist Kilisesi’ndeki delilere mi itaat edecek ve bağlı olacaksınız? Kutsal Yazılar’a uymak adına Westboro’nun pastörünün yaptığı gibi, asker cenazelerine gidip sloganlar mı atacaksınız?

İkinci soruya gelecek olursak da, Kutsal Yazılar kilise ihtiyarlarına açıkça özel bir insan grubuyla ilgilenmelerini buyurmaktadır (1. Pet. 5:1-5; ayrıca bkz. Elç. 20:29-30). Ben bir pastör olarak Dallas sınırları içerisinde bulunan her Hristiyan’dan sorumlu mu olacağım? Dallas’ta birçok kilise var ve benim birçoğuyla teolojik ve felsefi anlamda büyük fikir ayrılıklarım var. Ben onların Kutsal Kitap çalışmalarında ne öğrettiklerinden, bütçelerini nasıl harcadıklarından ve uluslararası hizmete ilişkin neler yaptıklarından sorumlu mu tutulacağım?

PEKİ YA KİLİSE DİSİPLİNİ?

Yetki ve bağlılık konularını ele aldıktan sonra, yerel kiliseye ilişkin yaptığım araştırmalarda ortaya çıkan ikinci konuysa Kutsal Kitap’ın kilise disiplini öğretisi oldu.

Bu konuya birkaç yerde rastlıyoruz ama bunların hiçbiri, konuyu 1. Korintliler 5:1-12’deki kadar net bir şekilde yansıtmıyor. Bu metinde Pavlus, bir adamın bariz bir biçimde ortada olan ve tövbe etmediği bir cinsel ahlaksızlığa göz yumdukları için Korint Kilisesi’nin karşısına çıkmaktadır. Korint Kilisesi bu olayı Tanrı’nın lütfu olarak kutlarken, Pavlus onlara böyle bir kötülüğün kutlama değil, yas gerektirdiğini söyleyip uyarıyor. Onlara kibirli olduklarını ve bu adamı bedeninin yok olması adına ve de ruhunun kurtulması ümidiyle uzaklaştırmaları gerektiğini söylüyor. Ayet 11-12’de şöyle diyor: “Ama şimdi size şunu yazıyorum: Kardeş diye bilinirken fuhuş yapan, açgözlü, putperest, sövücü, ayyaş ya da soyguncu olanla arkadaşlık etmeyin, böyle biriyle yemek bile yemeyin. İnanlılar topluluğunun dışındakileri yargılamaya benim ne hakkım var? Sizin de yargılamanız gereken kişiler topluluğun içindekiler değil mi?”

Maalesef benim tecrübem, çok az kilisenin bunu hala uyguladığı yönünde ama bu başka bir gün için başka bir makale konusu. Bu metinle ilgili sorum aslında basit: Eğer “içerisi” diye bir şey yoksa, birisini nasıl “dışarı” atabilirsiniz ki? İman ailesinin antlaşma topluluğuna yerel anlamda hiçbir bağlılığınız yoksa, bu durumda bir kişiyi nasıl bu imanlılar topluluğundan çıkarabilirsiniz? Eğer yerel kilise üyeliği yoksa, kilise disiplini de işlemez.

ÜYELİKLE ALAKALI BAŞKA BİRÇOK KANIT

Yerel kilise üyeliğini desteklemek adına Kutsal Yazılar’da daha birçok başka kanıt bulunmaktadır.

Elçilerin İşleri 2:37-47’de, Mesih’e iman eden ve Kutsal Ruh’la dolanların sayısal kayıtlarını (41. ayet) görüyoruz ve bu, kilisenin büyümenin kaydını tuttuğunun bir göstergesidir (47. ayet).

Elçilerin İşleri 6:1-6’da, belli bir soruna ve suçlamaya bir çözüm getirmek için seçimler yapıldığını görüyoruz.

Romalılar 16:1-16’da, kimin kilise üyesi olduğuna ilişkin mevcut bir farkındalığın olduğunu görüyoruz.

1. Timoteos 5:3-16’da, kilisede dullarla ilgili ne yapılması gerektiğinin açıkça öğretildiğini görüyoruz. 9-13. ayetler arasında şöyle diyor:

Yaptığı iyiliklerle tanınmış, tek erkekle evlenmiş, en az altmış yaşında olan dul kadın, eğer çocuk büyütmüş, konuk ağırlamış, kutsalların ayaklarını yıkamış, sıkıntıda olanlara yardım etmiş, kendini her tür iyi işe adamışsa, adı dullar listesine yazılsın. Daha genç dulları listeye alma. Çünkü bedensel arzuları Mesih’e bağlılıklarına baskın çıkınca evlenmek isterler. Böylece verdikleri ilk sözü çiğneyerek hüküm giyerler. Aynı zamanda ev ev gezerek tembelliğe alışırlar. Yalnız tembelliğe alışmakla kalmazlar, üzerlerine düşmeyen sözler söyleyerek başkalarının işine karışan boşboğazlar olurlar. 

Burada Efes’teki kilisenin dullarla ilgili olan hizmetinden kimlerin faydalanabileceğinin ya da kimlerin faydalanamayacağının ölçütlerini görüyoruz. Efes’teki bu yerel kilise düzenli bir kilisedir ve bu kilisedekiler belirli bir plan doğrultusunda ilerlemeye çalışmaktadır.

Buradaki örnekleri çoğaltabiliriz. Örneğin Tanrı’nın 1. Korintliler 12 veya Romalılar 12’de yer alan buyruklarının, yerel bir imanlılar topluluğuna üye olmadan nasıl yerine getirilebileceği sorusunu sorabiliriz. Ancak mümkün olan her bir metnin ayrıntılarına inebilmemiz için çok daha uzun bir makaleye ihtiyaç vardır.

YEREL KİLİSELERE ÜYE OLMAMIZ TANRI’NIN TASARISIDIR

Bu metinlere bakıldığında açıkça görülüyor ki, Tanrı’nın kilisesi için tasarısı, bizim yerel kiliselere, iman ailesinin yerel antlaşma topluluklarına katılmamızdır. Bu bizlerin korunması, olgunlaşması ve diğerlerinin iyiliği içindir.

Eğer kiliseyi bir tür açık büfe gibi görürseniz, bu durumda büyüme ve olgunlaşma ihtimalinizi ciddi bir şekilde azaltmış olursunuz. Kutsallıkta büyümek can yakıcı olabilir. Örneğin yerel kilisemdeki insanlarla etkileşime geçtikçe, coşku ve gayretsizliğim, tahammülsüzlüğüm, dua konusundaki eksikliğim ve hor görülenlerle arkadaşlık etmeye pek yanaşmıyor oluşum su yüzüne çıkar (Rom. 12:11-16). Ancak bu etkileşim aynı zamanda bana hem benimle aynı cephede olan kardeşlerim tarafından sevgiyle uyarılma fırsatı hem de itiraf edip tövbe edebilmem için güvenli bir ortam sağlar. Ancak kilise, eğer hiç üye olmadan arada bir katıldığınız bir yerse, belki de her ayrılışınızda Kutsal Ruh tam da sizi değiştirecekken ayrıldınız. Bunu bir düşünün derim.

Peki sonuç ne? Yerel kilise üyeliği, kişisel tercihlerle alakalı değil, Kutsal Kitap’a itaat etmekle alakalıdır.

Matt Chandler 

Kilise Üyeliği Kutsal Kitap’a Uygun Mudur? yazısı ilk önce Müjde Birliği üzerinde ortaya çıktı.

Pastörler olarak bizlerin karşılaştığı zorluklardan biri de, kiliseye katılmakta olanları nasıl aktif kilise üyeliğine teşvik edeceğimizdir. Bireylere yerel bir imanlılar topluluğuna ait olmanın gerekliliğini ve getirdiği sevinci anlamaları için nasıl yardımcı olmalıyız?

KİLİSEYE KATILANLARI ÜYELİĞE YÖNLENDİRMEK İÇİN ALTI ÖNERİ

Burada altı öneri var. İlk dördü, üyeliğin değer gördüğü ve anlaşıldığı bir ortam yaratmayı hedeflemektedir. Son ikisiyse, katılımcılıktan aktif üyeliğe geçiş yapması gereken belirli kişilerle ilgilenmekle ilgilidir. 

1. Mevcut üyeleri tanıyın.

Kiliseye katılımcı olarak gelenleri etkili bir şekilde üyeliğe yöneltmeden önce, halihazırdaki üyeleri tanımalıyız. Yoksa “üyelik” fikri, bu fikri teşvik eden pastör için bile anlamsız kalacaktır.

Bir cumartesi akşamı sizinle ve ailenizle birlikte yemek yemek üzere evinize bir misafir davet ettiğinizi hayal edin. Misafir evinize varır, eşiniz ve çocuklarınızla tanışmayı bekliyordur ama siz onu evinizde bulunan herkesle yan yana getirip önce o kişilerin isimlerini, sonra da onlara bir konuk mu yoksa bu evde yaşayan biri mi olduklarını sorarsınız. Misafiri ailenizle sözde “tanıştırma” şekliniz, gerçekten de aile olduğunuz iddiasını çürüten bir şey olmuştur.

Buna benzer olarak, bir yerel kiliseye ait olmaktan bahsederken de belli bir aileye, gerçek, tanıdık ve sevilen bir aileye ait olmayı kastediyor olmamız gerekir. Katılımcı olan kişiyi, bu yaşayan ve nefes alan ailenin bir parçası olmaya davet ediyoruzdur. Davetiyemizin üzerinde yüzler ve isimler vardır. Bu yüzleri, isimleri, yaşamları iyi tanırsak, o zaman katılımcılara da ailemizi çok daha iyi tanıtabiliriz.

2. Üyelerle ilgili memnuniyetinizi onlara içtenlikle yansıtın.

Açık söylemek gerekirse, Grand Cayman First Baptist Kilisesi’nde pastör olduğum zaman, bunu yapma fırsatını heba ettim. Oraya geldiğimde hevesle yanıp tutuşuyordum ve kendime işe koyulmaya hazır hissediyordum. İnsanları sevmeyi ve onlara hizmet etmeyi sabırsızlıkla bekliyordum ama bir şeyi yeterince fark edemedim: bu kilisedeki insanlar, ben oraya gelmeden çok önce de oradaydı. Onlar zaten bir sürü farklı şekilde Rab’be hizmet ediyorlardı ve benim onlara vermek istediğim türden bir sevgiye ihtiyaçları yoktu. Onların ihtiyaç duyduğu sevgi, onların hizmetlerini yavaş yavaş görüp anlayacak türden bir sevgiydi; Tanrı’nın onlarda çalışmakta olan lütfu için içtenlikle şükreden ve bunu yansıtan türden bir sevgiydi.

Oysa bunun yerine topluluk, benden sıkça yeni hizmet yolları ve daha iyi ne yapılabileceğiyle ilgili öneriler duydu. Bu durum onlara memnun olmadığım ve yapılanları takdir etmediğim izlenimi verdi. Bazı insanları kırdım ve yine başka bazı kişilerin bu işlerden soğumasına neden oldum. Bazı kardeşler iyi niyetli olduğumu varsayarak bana çok lütufkâr şekilde yaklaştı ve gerçekten de iyi niyetler besliyordum. Ancak gördüğüm bütün o olumlu şeylerden memnun olduğumu ve hepsini takdir ettiğimi göstermek, iyi niyetimi belli etmenin çok daha iyi bir yolu olurdu.

Keşke hizmet hayatımın ilk iki ila dört yılını, oradaki birçok harika insanı ve hizmet eylemlerini birçok kez içtenlikle teşvik ederek, onlar için şükrederek ve onları takdir ederek geçirseydim. Yirmi yıldır durmadan Pazar Okulu’nda öğreten öğretmenlerimiz var. Yoksul bekâr annelere yardımcı olan insanlarımız var. Yıllarca pastörlük hizmetinde bulunmuş ve birçok fırtınaya karşı mücadele etmiş pastörlerimiz var. Gerçek bir imanla kanserle mücadele etmiş ve hastalıktan kurtulmuş olan kişiler var. İnançsız ve zaman zaman da anlayışsız olan kocalarına karşı sabır ve imanla sadık kalmış eşler var. Ondalık ve bağışlarını sevinçle ve fedakâr bir şekilde veren üyeler ve Mesih’e benzer bir yaşam yaşamaya çalışan nice insanlar var.

Eğer ben topluluğumu daha dikkatli bir şekilde tanımaya ve imanla yaptıkları işleri gözlemlemeye çalışsaydım, elimde yıllara bedel bir sürü vaaz örneği ve teşvik sözleri iletmek ve Tanrı’nın işini övmek için de bir sürü fırsatım olurdu. Üstelik eğer o örnekleri kullansaydım, o teşvik sözlerini yazsaydım ve hem toplu halde hem de birebir olarak insanları övseydim, kilisemde bir teşvik, lütuf ve şükran havasının hâkim olmasını sağlamış olurdum. Bu hem var olan üyeleri geliştirirdi hem de üyeliği katılımcılar için daha çekici hale getirirdi. İnsanlar birbirini teşvik eden ve geliştiren grupların parçası olmak isterler. Kiliseler ve pastörler, bunu en iyi şekilde gerçekleştiren kişiler olmalıdırlar.

3. Kutsal Kitap’a dayanan sağlıklı bir Hristiyan yaşamı sergileyin.

Bir kiliseye düzenli olarak katılan ancak üye olmayan bir Hristiyan ile ilgili bulunabileceğimiz varsayımlardan biri, o kişinin Hristiyan yaşamıyla ilgili görüşünün bir noktada hatalı olduğudur.

Bunu varsayabilir miyiz? Evet. Çünkü Kutsal Yazılar, yerel kilisenin öğrenciler olarak yetişmemiz ve olgunlaşmamız için Tanrı’nın planı olduğunu söylemektedir (Ef. 4:11-16; krş. Mat. 28:18-20). Sosyal varlıklar olarak, topluluğa ihtiyacımız vardır. Tanrı bu ihtiyacımızı yerel kiliseyle karşılar. Burada bizler sevinenle sevinir, ağlayanla ağlar ve birbirimize karşılıklı olarak yakınlık gösteririz. (1. Kor. 12:12-27).

Katılımcı kişiler kilise merkezli Hristiyan hayatını tamamen benimsememişlerdir ve bu, kilise pastörleri tarafından araştırılması gereken bir konudur. Pastörler olarak görevimiz, Kutsal Kitap’taki yerel kilise anlayışını vaaz etmek ve öğretmek, yerel kiliseyi Tanrı’nın halkına güzel ve istek uyandıran bir şekilde sunmaktır. 

Katılımcı kişilerin (ve var olan üyelerin), kilisenin “içinde” olmanın ne demek olduğunu ve kilisenin “dışında” olmanın neden sağlıksız olduğunu anlamalarına yardımcı olmamız gerekir. Böyle yapmazsak, onları kiliseye dair yarım yamalak fikirlere sahip bir şekilde ortada bırakmış oluruz. Daha da kötüsü, onlara kilise üyeliğinin tek “getirisi”nin, disiplin ve tatsızlık olduğunu düşündürtmüş oluruz.

Bu ihtiyaca, kilise hakkında veya ruhsal paydaşlık hakkında belli konu vaazları vererek cevap verebiliriz. Ya da Efesliler veya 1. Timoteos mektuplarını adım adım çalışabiliriz. Bu mektuplarda Kutsal Kitap, kilise yaşamının ne olduğunu güzel bir şekilde tasvir etmektedir. Yine bir başka yol, Kutsal Kitap’ın diğer kitaplarını açıklayıcı bir şekilde sunarken, uygun olan yerlerde üyeliğe ilişkin uygulama noktalarını ortaya koymaktır. Bu sayede hem kilise üyeleri hem de katılımcılar, aidiyet ve topluluk kavramlarını Kutsal Kitap genelinde görebilmiş olurlar. Buradaki bütün amaç, yerel kiliseyi bütün görkemi ve eksiklikleriyle birlikte, değerli ve çekici bir şekilde sunabilmektir.

4. Kilisenin sınırlarını güçlendirin.

Üyeliğin “içinde” ve “dışında” olmanın ne demek olduğunu insanlara öğretmenin bir sonucu da, belli etkinlikleri yalnızca üyelerle sınırlı tutarak, kilise ve dünya arasındaki sınırları güçlendirmek olmalıdır.

Kutsal Yazılar boyunca, Tanrı’nın antlaşma topluluğu dünyanın geri kalanından ayrı olmuştur. Tanrı onlara sünnet veya Fısıh gibi özel uygulamalar vermiştir. Bunların diğer amaçlarının yanı sıra taşıdıkları bir amaç da, bu halkı dünyanın geri kalanından ayırmak üzere işaretlemektir. İsrail ve dünya arasındaki sınırlar çok derin bir şekilde çizilmişti ve antlaşma topluluğuna ait olmak, kesin bir şekle ve anlama sahipti. Bu topluluktan çıkarılmak, “İsrail’de vatandaşlıktan yoksun, vaade dayanan antlaşmalara yabancı, dünyada umutsuz ve tanrısız” olmak korkunç bir şeydi (Ef. 2:12).

Dünyasal kuruluşlar ve iş yerlerinde bile, kimin “içeride” ve kimin “dışarıda” olduğunu belirleyen kurallar vardır. Doğuş Bayramı’nda ihtiyarlarımızdan biri, restoran ve bar olan yerel bir mekânda bir Doğuş Bayramı partisine katılmış. Orada patronların bir masada içki içtiklerini fark etmiş. Ara sıra patronlardan bir tanesi, dışarıda duran bir adama gidip pencereden bir bardak uzatıyormuş. Bizim ihtiyar da sonradan öğrenmiş ki, geçmişteki kural dışı bir davranışından ötürü dışarıdaki adamın restorana girmesine izin verilmiyormuş. Arkadaşım da dünyasal insanların bile aidiyet standartları olduğunu ve bazı ayrıcalıkların yalnızca içerdekilere verildiğini görüp sesli bir şekilde gülmüş.

Aynı şekilde, katılımcıların üyeliğin önemini anlayabilmeleri ve imanın dışında olan kişilerin “Mesih’ten ayrı” olduklarını görebilmeleri için, kilise ve dünya arasındaki sınırlar güçlendirilmelidir. Bu amaçla pastörler ve topluluklar, hangi etkinliklerin ve fırsatların sadece üyelere özel olduğunu tanımlamalıdırlar. Üye olmayanlar Pazar Okulu’na katılabilirler mi? Koroya katılabilirler mi? Küçük gruplara katılabilirler mi veya hizmet takımlarıyla birlikte seyahat edebilirler mi? İmanlı olduğunu söyleyen ancak herhangi bir yerel kilisenin üyesi olmayan bir kişiyi, Rab’bin Sofrası’na davet eder misiniz?

Hangi ayrıcalık ve sorumlulukların kilise üyelerine ait olduğunu belirlemek, “içeride” olmanın neden önemli olduğunu ve “dışarıda” olanların kilise üyesi olmayarak ne kaybettiğini göstermemize yardımcı olur.

5. Bireysel göreviniz olarak gelen itirazlara cevap verin ve insanları üye olmaya teşvik edin.

Birkaç sene boyunca üyeliğin değer gördüğü ve anlamlı olduğu bir ortam oluşturduktan sonra, artık katılımcılarla çok daha etkili bir şekilde bireysel olarak ilgilenebiliriz. Hatta umuyoruz ki, topluluk yerel kilisenin değerini daha iyi kavrayarak, bu görevin çoğunu kendisi yapacaktır.

Bu bireysel görev en az iki şeyden oluşmaktadır:

1. Katılımcıları tespit etme ve onları daha yakından tanıma.
2. Bir katılımcının üye olmaya ilişkin itirazlarına cevap verme.

Politika savunması üzerine çalıştığımız zamanlarda, “değişim tablosu” adını verdiğimiz basit bir aracı kullanırdık. Değişim tablosu bir Excel çalışma sayfası üzerindeydi. Önemli politikacıları solda bir sütunda toplar ve üstlerine de o anda sahip oldukları görüşü yazardık. Basit bir şekilde, bu kişilerin görüşlerini soldan sağa, “güçlü bir şekilde karşıt”, “tarafsız” ve “güçlü destekçi” gibi etiketlerle sınıflandırırdık. Politikacılarla çalıştıkça, onların soldan sağa doğru bir değişim gösterdiklerini gözlemledik.

İster bu değişim tablosunu bir kâğıt üzerinde yapsınlar isterlerse de kafalarında oluştursunlar, pastörlerin katılımcıların kilise üyeliği konusunda “güçlü bir şekilde karşıt”, “daha önce hiç düşünmemiş” veya “haftaya üye olmayı planlıyor” olup olmadıklarını tespit etmek için bir yola ihtiyaçları vardır. Umuyoruz ki, çoğu durumda vaazlarımız ve topluluğumuz, bu işi özellikle de üyeliğe istekli olan katılımcılar arasında gereken şekilde yapacaktır. Ancak katılımcılar arasında soruları ve çekinceleri olanlar için daha fazla ilgi gerekir.

Konuksever olmamıza yönelik buyruk, işte bu noktada insanların kendilerini adamalarına yardımcı olarak meyvesini vermektedir. (Rom. 12:13; 1. Pet. 4:9). Açık evler, açık yürekler doğurur; ya da en azından açık ağızlar doğurur! Kilise ibadetlerinden sonra yapılan kısa konuşmalardan, belirli konuları tartışmak için özel olarak planlanan yemek sohbetlerine geçebiliriz. Bu konuşmalarda sabırlı ve düşünceli olursak, katılımcıların kiliseye kendini adamış bir şekilde katılma konusundaki acılarına, hayal kırıklıklarına, sorularına ve korkularına çobanlık edebiliriz.  Amaç, üyelikle ilgili bir tartışmayı “kazanmak” değildir. Amaç, Rab ona sevgi ve ışık bahşedene dek, kişiyi hem sözlerimiz hem de eylemlerimizle gerçek anlamda sevmektir. 

6. Katılımcıyı, kendi kiliseniz olmazsa, başka bir yerel kiliseye üye olması için teşvik edin.

Son olarak, Rab’bin başka sadık pastörlerinin ve topluluklarının da olduğunu hatırlamalıyız. Bu gerçekle sevinmeliyiz. Bu kiliselerle bir rekabet içerisinde değil, Müjde’de bir ortaklık içerisindeyizdir.

Zaman zaman bazı katılımcıların üyelikle ilgili itirazları aşılamaz gibi görünebilir. Belki de bu kişi, bazı önemli doktrin ve uygulamada bizimle ayın fikirde değildir. Ya da kişi belki de başka bir sadık kilise topluluğuna daha yakın oturuyordur ve oraya daha aktif bir şekilde katılım gösterebilir. Bu durumlarda kişinin katılımcılıktan üyeliğe geçmesine yardımcı olmak demek, onun başka bir yerel kiliseye üye olarak katılmasına yardımcı olmak demek olabilir.

Bu bazı kişiler için, özellikle de bir kiliseye aidiyet hisseden ancak hiçbir zaman o kiliseye üye olmamış olanlar için duygusal bir durum olabilir. Bu gibi durumlar, pastörün sabır ve empati göstermesini gerektirir. Ancak bizler bunu katılımcının kendi iyiliği için yaparız çünkü biliriz ki, Tanrı’nın bu kişiden talep ettiği şey, yani aktif üyelik, o kişi için çok daha iyi bir şeydir. Bizler Müjde’yi tanıtıyoruz, kendi kiliselerimizi değil. Hristiyanları büyütmek istiyoruz, üye sayılarımızı değil. Bazen bu, bizlere emanet edilen sürüyü gütmeye devam ederken, bazılarının da başka bir yere üye olmasına yardımcı olmak anlamına gelir (1. Pet. 5:1-4).

SONUÇ

Pastörler, kiliseye katılan ancak asla üye olmayacakmış gibi görünen imanlılardan kolaylıkla rahatsızlık duyabilirler. Bize temel görünen şeylerin başkaları tarafından görmezden gelinmesi bizi hayal kırıklığına uğratabilir. Yüreklerimizi sabırsızlık ve kendimizi üstün görmeye karşı korumalıyız. Onlara karşı çok daha fazla sorumluluğumuzun olmasından dolayı zamanımızın çoğunu üyelerimize versek de, katılımcı olanların da onlara hizmet etmemize ihtiyaçları vardır. İnsanları katılımcı olmaktan üye olmaya yönlendirmek, onları sevmek için bir fırsattır. Gerçek anlamda, hizmet budur.

Thabiti Anyabwile 

Katılımcıları Üyeliğe Yönlendirmek yazısı ilk önce Müjde Birliği üzerinde ortaya çıktı.

(Bu yazı, Jonathan Leeman’ın, Crossway’den 2012 yılında çıkan Church Membership: How the World Knows Who Represents Jesus adlı kitabından alınmıştır).

1. Kilise üyeliği, Kutsal Kitap’a dayanmaktadır. İsa yerel kiliseyi kurdu ve O’nun bütün öğrencileri, hizmetlerini bu kurum aracılığıyla gerçekleştirdi. Yeni Antlaşma’daki Hristiyan hayatı, kilise hayatıdır. Günümüzde de Hristiyanlar aynı beklentide ve istekte olmalıdırlar.
2. Kilise, üyeleridir. Yeni Antlaşma’ya göre “bir kilise” olabilmek için, onun bir üyesi olmanız gerekmektedir (Elçilerin İşleri’ni okuyunuz) ve bir kiliseye üye olmalısınız çünkü İsa’nın kurtarmaya ve kendisiyle barıştırmaya geldiği kişi bizzat kilisedir.
3. Rab’bin Sofrası’nı almak için bir ön koşuldur. Rab’bin Sofrası, toplanmış olan kilise, yani üyeler içindir (bkz. 1. Kor. 11:20, 33) ve Rab’bin Sofrası’nı almalısınız. Bu sofra, kilise takımını diğer uluslara karşı görünür kılan bir tür “forma” gibidir.
4. İsa’yı resmi olarak temsil etmenin bir yoludur. Üyelik, sizin Mesih’in egemenliğinde bir vatandaş olduğunuzun ve bu nedenle İsa’nın resmi bir temsilcisi olduğunuzun kilise tarafından uluslar önünde onaylanmasıdır. Siz de İsa’nın resmi bir temsilcisi olmalısınız. Yine bununla yakından ilişkili olarak…
5. Yüce sadakatimizi ilan etmenin bir yoludur. Takımda “forma” giymenizle görünür hale gelen üyeliğiniz, sadakatinizin asıl olarak İsa’da olduğuna insanların önünde tanıklık ettiğiniz anlamına gelir. Denenmeler ve zulümler olabilir ama sizin tek yaptığınız, “Ben İsa’ylayım” demektir.
6. Kutsal Kitap’ın benzetmelerini hayata dökmenin bir yoludur. Yerel kilisenin içerisindeki sorumluluk ve hesap verme düzeni sayesinde Hristiyanlar, “Mesih’in bedeni”, “Kutsal Ruh’un tapınağı”, “Tanrı’nın ailesi” (bkz. 1. Kor. 12) olmak gibi benzetmeleri hayata döker ve somutlaştırır. Siz de O’nun ailesinin bir parçası olmanın getirdiği güven ve yakınlığı, tapınağındaki ruhsal doluluğu ve bedenin üyeleri arasındaki yakın ilişkileri tecrübe etmelisiniz.
7. Diğer Hristiyanlara hizmet etmenin bir yoludur. Üyelik, bizlere dünya üzerinde bizzat sevmek, hizmet etmek, uyarmak ve teşvik etmekle sorumlu olduğumuz Hristiyanların kim olduğunu gösterir. Bu, Mesih’in bedenine karşı, Kutsal Kitap’ta buyrulan şekliyle sahip olduğunuz sorumlulukları yerine getirmenize yardım eder (bkz. Ef. 4:11-16; 25-32).
8. Hristiyan önderleri izlemenin bir yoludur. Üyelik size dünyada hangi Hristiyan önderlere itaat edip izlemeniz gerektiğini bilmede yardım eder. Daha önce de söylediğimiz gibi, önderlere karşı Kutsal Kitap’tan gelen sorumluluklarınızı yerine getirmenize yardım eder (bkz. İbr. 13:7; 17).
9. Hristiyan önderlerin önderlik etmesine yardım eder. Üyelik Hristiyan önderlere, dünyada hangi Hristiyanlardan “sorumlu olduklarını” gösterir (Elç. 20:28; 1. Pet. 5:2).
10. Kilise disiplininin işlemesini sağlar. Kilise disiplininin işleyişine sorumlulukla, bilgelikle ve sevgiyle katılma noktasında, Kutsal Kitap’ın size verdiği yeri bildirir (1. Kor. 5).
11. Hristiyan yaşamına düzen getirir. Bu, bir Hristiyan’ın İsa’yı izlediği ve O’na itaat ettiğine yönelik iddiasının, üzerimizde kilise yetkisi varken, pratikte de denenmesini sağlar (bkz. Yuh. 14:15; 1. Yuh. 2:19; 4:20-21).
12. Tanıklar yaratır ve dünyayı davet eder. Üyelik, İsa’nın bir yandan halihazırda işlemekte olan egemenliğini, seyirci olan evrenin karşısına çıkarır (bkz. Mat. 5:13; Yuh. 13:34-35; Ef. 3:10; 1. Pet. 2:9-12). Kilise üyeliğinin etrafında çizilen sınırlar sayesinde, bu sınırların içerisinde yer alan topluluk, dünya uluslarını daha iyi bir şeye (yere) davet etmeye başlar.

Jonathan Leeman

Kilise Üyeliğini Önemli Kılan On İki Nokta yazısı ilk önce Müjde Birliği üzerinde ortaya çıktı.

Ülkenin her yanındaki kilise önderlerinden neredeyse her gün hikâyeler duyuyor olsam da, bir Baptist kilisesinin sadık bir diyakonundan aldığım e-posta beni çok şaşırttı.

“Seninle kilisemizin üyelik listesini temizleme konusunda konuşma fırsatımız olursa sevinirim. Dün üyelik veritabanımızdan dulların bir listesini çıkarmaya başladım ve veritabanımızda toplam 141 dul olduğunu, 38’inin vefat ettiğini ve 4’ünün üyeliklerini başka kiliselere taşıdığını buldum (“aktif olmayan” veya “bölgemizde oturmayan üyeler” hariç).”

Bir talk show sunucusunun bununla nasıl dalga geçebileceğini hayal edebilirsiniz: “Yaşayan İman Baptist Kilisesi’nin 38 ölü üyesini duydunuz mu? Bence bir isim değişikliğinin zamanı gelmiş!” Bu durum sadece bu kiliseye özel bir şey olsaydı, bu cümle komik olurdu ancak durum ülkemizdeki veya diğer ülkelerdeki kiliseler için de böyle. 

Kötü tutulan kayıtlar ve güncel olmayan üyelik listeleri her sadık pastörü sıkıntıya sokar. Ancak bir şeyleri temizlemeye başlamadan önce, bunun neden ve nasıl yapılması gerektiğini bir düşünün.

Kiliseler neden üyelik listelerini temizlemelidirler?

1) Dünyada Mesih’in adı ve onuru tehlike altındadır. Elçi Pavlus’un kimin Korint kilisesiyle ilişkisi olduğu konusundaki derin kaygısını düşünün (1. Kor. 5).

2) Bir kilisede üyelik, elden gelen en iyi şekilde, Mesih’in Egemenliği’ne olan üyeliği yansıtmalıdır. Üyeleri hem kabul etmeyi hem de uzaklaştırmayı hafife almamalıyız. Kişi dikkatsiz davranmış olsa bile, “birini üyelik listesinden çıkarmak” çok büyük dikkatle ele alınmalıdır.

3) Pastörler, ihtiyarlar ve önderler, çobanlıklarıyla alakalı bir gün Tanrı önünde “hesap verecek” kişilerdir (İbr. 13:17). Tanrı İsrail’in çobanlarını tekrarlanan sadakatsizlikleri nedeniyle azarlamıştı (örn. Hezekiel 34).

4) Ayrıca topluluklar da üyeleri nasıl karşıladıklarıyla alakalı Tanrı’ya hesap verecektir. Pavlus’un 1. Korintliler 5’te kime seslendiğini düşünün!

5) Daha az olgun Hristiyanların, kilisenin büyümekte olan bir Hristiyan’ın yaşamındaki önemi konusunda kafaları karışabilir ve bu da fazla rahat olmalarına sebep olabilir.

6) Bölgeden taşınmış olan üye, yeni taşındığı yerdeki bir kiliseye katılmaya ve oradaki imanlılarla tanışmaya teşvik edilmelidir. Böyle yapmazsa, eski kilisesi bunu yapması için mektup veya telefon yoluyla kendisiyle iletişime geçip onu teşvik etmelidir. Hâlâ tepkisiz kalıyorsa, kilise kendisini bir sonraki toplantıda üyelik listesinden çıkarılacağı hakkında bilgilendirmelidir. Böylece artık kişinin yaşamından sorumlu olmadıkları mesajını iletmiş olurlar.

Kiliseler üyelik listelerini nasıl temizlemelidirler?

Bütün sorunlu üyelik vakalarını bir seferde ele almaya kalkarsanız, büyük bir yangının içine düşersiniz. Nereden başlayacağınızı bilmekse zordur. Üyeleriniz bölgenizde ikamet edip de kiliseye katılmayan kişilerin listeden çıkarılmasından mutlu olacaklar mı? Ya bölge dışındaki üyeler? Ya vefat etmiş olanlar? Sevgili pastör, bilge ol ve insanların tahammül edebileceği şeyler yap. Sabırlı ol ve harekete geçmeye hazır olana dek onlara öğret.

Peki nereden başlayacaksınız? Merkezde (hedefte) anlamlı üyeliğin olduğu iç içe geçmiş halkalar düşünün (bir dart tahtası gibi). Dış halkalarsa anlamsız üyeliği temsil etsin ve umarım bunlar temizlemesi en kolay olanlar olacaktır. Dış halkalardan hedefe doğru hareket ettikçe, üyelik listeleriniz imanını daha çok ikrar eden ve aktif olarak kilisede olan kişilerle dolmaya başlamalıdır. Şimdi dıştan içe doğru çalışmaya başlayalım:

1) Vefat etmiş üyeler. (Kilisemizde böyle 10 kişi bulduk!) Bu en dıştaki halka, temizlemesi en kolay olan olmalıdır. Kilise işleriyle alakalı bir sonraki toplantınızda, bu isimleri gelecek toplantıda listeden silinmeleri amacıyla topluluğunuzun önüne koyun. Topluluktan bu isimleri hemen silmelerini istemeyin ve onlara bu noktada eyleme geçme konusunda düşünmeleri için zaman verin.

2) Ulaşamadığımız üyeler. Büyük ihtimalle silmesi en kolay ikinci grup budur. Kilisemizden iki kadın, yetmiş üyeye ulaşmak için altı ay boşuna uğraşmıştı! Bundan sonra yardımlarını istemek amacıyla bu isimleri topluluğun önüne getirdik. Sarf edilen tüm çabalar boşa çıkınca da topluluk bu kişileri listeden silmek üzere harekete geçti.

3) Katılım ve ilgi göstermeyen üyeler. Kilisemizde kendilerine ulaştığımız ama bizimle hiçbir şekilde iletişim kurmak istemeyen onlarca üye vardı. Bir kadını Almanya’da bulduk ve Üniteryen olmuştu. Onuna iletişime geçtik diye canı sıkıldı.

4) Bölgemiz dışında bulunan üyeler. Bunlar bulundukları mesafe nedeniyle düzenli olarak katılamayan insanlardır ve bu kişilerle anlamlı ve hesap verme sorumluluğu içeren bir ilişki kurmak neredeyse imkânsızdır. Bu grupta hiç şüphesiz üyelik konusunda yanlış bir anlayışa sahip olan kişilerle karşılaşırsınız: “1959’da genç korosunda ilahi söylediğimden beri kilise üyeliğimi devam ettirdim” veya “1970’te o kilisede iman ettim ve anneme sadık bir üye olacağım konusunda söz verdim.” Duygusal bir şekilde kilisenize bağlı olsalar da, bu gruba kilise üyeliğiyle ilgili doğru bir anlayış öğretilmelidir. Sevgili pastör, unutma ki bu kişiler için hesap vereceksin. Hesap zamanında üyelik listesinde daha önce tanışmadığınız insanlarla yakalanmayın. Bu kişileri “katılım göstermeme” nedeniyle listeden silmeyi, kilisenizdeki bir sonraki iş toplantısına konu edin. 

5) Bölgede ikamet edip kiliseye katılmayan üyeler. Kesinlikle en zor halkalardan birine geldik. Bu kişiler üyeliklerini devam ettirmek isterler ve katılım gösterebilirler ama kiliseyle alakalarını çok düşük seviyede tutmak istemektedirler. Bu halkadaki kişiler genellikle zorluk teşkil eder çünkü devamlı katılım gösteren üyelerle ilişkilerini sürdürmeye devam etmektedirler. Belki büyümüş olan bir çocuk veya korodan eski bir arkadaş olabilir. Yine burada da öğretiş gereklidir ve eyleme geçiş yavaş olmak zorundadır.

Bu ilk beş kategori en büyük ve en bariz hedeflerdir. Bunların dışında “katılan ama iman açıklamasını imzalamayanlar” veya “bölgede yaşayan ancak katılmayanlar” gibi başka kategoriler de vardır. İleri yaş veya hastalıklar da bir üyeyi katılmaktan alıkoyabilir ancak bu kişiler uzaklaştırılıp göz ardı edilmemeli, aksine özellikle ilgilenilmelidirler! Ayrıca bizler bölgeden çıkıp huzurevlerine taşınmış yaşlı üyelere karşı ekstra merhametli olmayı öğütlüyoruz. Neden mi? Çünkü bu kişiler çoğunlukla kilise üyeliğiyle ilgili farklı bir anlayışla büyümüşlerdir ve değişmeleri muhtemel değildir. Sevgiden ötürü, onları listede tutmayı düşünün.

Yine, insanlarınıza olan sevginizden ötürü, üyelik listesini topluluğunuzun kaldırabileceğinden daha hızlı bir şekilde temizlemeyin. Bazıları için bu farklı halkaları tam anlamıyla ele alabilmek yıllar gerektirebilir. Kiliseler, amaç birlik olmalıyken, dikkatsiz pastör uygulamaları yüzünden çok sık bölünmektedirler. Unutmayın, listenizdeki her satırda bir isimden çok daha fazlası, bir can yatmaktadır.

Matt Schmucker

Üye Listelerini Temizlemek yazısı ilk önce Müjde Birliği üzerinde ortaya çıktı.