Eyüp 17

El tutuşmak geleneksel olarak bir sözleşmeye giriş şekliydi (3. ayet – Kitab-ı Mukaddes Çevirisi). Eyüp bir aracıya olan umudunu ifade etmişti. Şimdi de bir savunucuya veya kefile olan arzusunu ifade ediyor. Aynı anda Mesih’in kendi halkının Kâhini olarak iki işlevi de yerine getirdiğini hatırlamaktayız. O, onların Savunucusu’dur (İbr. 7:25; 1.Yu. 2:1) ve Rab’bin andı uyarınca onların Kefili’dir. Görünürdeki durumlar başka bir mesaj veriyor gibi görünebilir ancak Hristiyan kişi Mesih’i savunucusu ve kefili olarak gördüğünde, Pavlus’un yaptığı gibi, hiçbir şeyin kendisini Tanrı’nın sevgisinden ayıramayacağını beyan edebilir (Rom. 8:38-39). Ancak aynı zamanda kesime götürülen bir kuzu gibi hissedebilir ve bu yaşamda acılardan kurtuluşa dair pek az umudu olabilir (Rom. 8:36). Bir imanlı aynı anda nasıl hem güçlü bir umuda sahip olabilir, hem de bir yanda böyle bir karanlık yaşayabilir?