Eyüp 16

“Hepiniz çok sefil tesellicilersiniz” (2. ayet – Bünyamin Candemir Çevirisi). Mesih’ten yoksun öğüt, teselliden de yoksundur. Hristiyan için bir günah hissiyatına kapılmanın yeri vardır ancak eğer bir danışmanın yapabildiği tek şey –gerçek veya hayalî olsun– günaha odaklanmaksa, o hâlde öğüdü Eyüp’ün arkadaşlarınkinden öteye gitmeyecektir. Eyüp gerçek teşvikin zayıfları güçlendirip kederlileri rahatlatacağını anlamıştı (5. ayet). İster kilise üyesiyle konuşan bir pastör, ister çocukla ilgilenen bir ebeveyn, isterse de acı çeken bir arkadaşın yanında olan bir kişi olalım, yalnızca günah üzerinde durup Mesih’e layıkıyla yer vermeyen “sefil teselliciler” olmamaya Tanrı’nın lütfuyla gayret edelim.

Eyüp kendisiyle yakınlık kurabilecek bir başkâhin arzu ediyordu (21. ayet). Kâhinin işlevi, temsil ettiği insanlar için dilekte bulunmaktı ve bunu etkili biçimde yapabilmesi için, temsil ettiği insanların bocalamalarına dair bir miktar fikir sahibi olmak zorundaydı. Mesih kendi halkı için böyle bir Başkâhin’dir (İbr. 2:17-18; 4:14-16). O, bir insan olmasıyla, insanlarla yakınlık kurabilir. O, kusursuz olmasıyla, temsil etmekte olduğu insanlar için kusursuz bir dilekte bulunabilir. Arkadaşlarınız sizi hayal kırıklığına uğrattıklarında, İsa Mesih sizi hem teselli edebilecek, hem de Tanrı’dan sizin için lütuf ve merhamet elde edebilecek olan bir arkadaştır.