Eyüp 19

Eyüp, “Keşke şimdi sözlerim yazılsa, kitaba geçseydi” diye feryat etti (23. ayet). Tanrı, Eyüp’ün arzusunu şu anda okumakta olduğumuz bu kitapla yerine getirdi. Tanrı’nın Eyüp’ün acılarında bir amacı vardı ve bu, kurtuluş tarihi boyunca gelecek Hristiyan kuşaklara fayda olacaktı. Hangimiz Eyüp’ün acılarının arkasında bir lütuf amacı olduğunu görerek kendi acılarımızda teselli bulmamıştır? Hristiyanlar kendi acı dönemlerinde şunu göz önünde bulundurmalılardır ki, sıkıntılarındaki amaç yalnızca onların iyiliği ve Tanrı’nın yüceliği değil, aynı zamanda başkalarının iyiliğidir (2.Ko. 1:6) ve buna gelecek kuşaklar da dahildir. Bu, acı çekmekte olanlara nasıl yardımcı olabilir?

Ben kurtarıcımın yaşadığını... biliyorum” (25. ayet). Bu ifade gerçek, kurtaran imanın yıkılmaz doğasını göstermektedir. Eyüp anlayamadığı durumlar içerisindeydi ancak yine de Müjde’nin en temel gerçeğine dayandı: Kurtarıcısı yaşıyor! Yaşamın fırtınaları şiddetli olduğunda ve görünürde herhangi bir son olmadığında, Hristiyan kişi Mesih’in kendisinin Kurtarıcısı olduğunu beyan etmek zorundadır. Kurtarış akla şu yüce gerçeği getirir: Hristiyan, Tanrı tarafından sahiplenilmiş, O’nun kendi kanıyla satın alınmıştır (Elç. 20:28; 1.Ko. 6:20; Ef. 1:14). Her bir Hristiyan böyle bir beyanı kişisel düzeyde benimsemek zorundadır. Siz, “Kurtarıcım yaşıyor” diyebiliyor musunuz? O sizin Kurtarıcınız mı?