Eyüp 42

Rab’bi duyduktan sonra Eyüp’ün itirafta bulunup teslim olmaktan başka söyleyeceği hiçbir şey yoktu (1-6. ayetler). Hâlâ acılarının ve kaybının sancıları içindeyken bu itirafta bulundu. Rab geri dönüşün ve temize çıkışın yakın olduğuna dair hiçbir ipucu vermemişti. Rab’bi bir kez gördükten sonra, onu bu kadar uzun süredir sıkan şey artık bir endişe değildi. Kutsal Kitap’ın bizi bilgilendirdiği kadarıyla, Eyüp kendi acılarının sebebini hiç öğrenmedi ve Tanrı’nın ve O’nun büyüklüğünün karşısında ezildikten sonra bu onun için sorun değildi. Kitap boyunca Tanrı’nın egemenliğini beyan etti ancak sonunda Tanrı’nın yüceliğine dair yaşantısal (tecrübeyle sabit) bir bilgiye sahip oldu. Tanrı’nın halkı da Mesih’in yücelik içinde görünmesini ve kendilerini onura ve mutluluğa kavuşturmasını beklerken, Eyüp’un yaptığı gibi, acılar fırınının ortasında Tanrı’nın egemenliğini beyan etmelilerdir. Eyüp kitabının ışığında, şu soruları düşünün: Acılar gizemini bir açıklama olmadan kabul edecek şekilde, Tanrı’nın yüceliğine dair yeterince büyük bir anlayışa sahip misiniz? Sizi alçakgönüllü ve Tanrı’nın yollarına tabi kılacak şekilde, Tanrı bilgisi yüreğinizin deneyimine nüfuz etti mi? Şu anda acılara vermekte olduğunuz cevap sizin Tanrı’yla olan ilişkinize dair ne söylüyor?

Tanrı kendi halkını temize çıkardığında, çoğu zaman onlara zorlu denenmelerinde kaybettiklerinden daha fazlasını geri verir. “Tanrı, bizde etkin olan kudretiyle, dilediğimiz ya da düşündüğümüz her şeyden çok daha fazlasını yapabilecek güçtedir” (Ef. 3:20). Bu, Yargı Günü’nde katbekat doğru olacaktır. Bu düşünce sizde Mesih’in ikinci gelişine özlem uyandırıyor mu?