Eyüp 41

Tanrı, Eyüp’e çeşitli hayvanlar aracılığıyla dersler verdikten sonra (38:1-39:30), iki devasa yaratığa, Behemot’la Livyatan’a odaklandı (40:1-41:34). Bu canavarlar insanları dehşete düşürmektedir ancak Tanrı onları yarattı ve onlara egemendir. Bu şekilde onlar Tanrı’nın onlardan bahsetmeden önce söylediği şeye örnek olmaktalardır: Tanrı’yı yargılamaya hakkımız yok çünkü insan, evrene hükmedecek niteliklerden tümüyle yoksundur (40:8-14). Eğer Eyüp gururlu canavarların kralına hâkim olamıyorsa (34. ayet), Tanrı’nın tahtına oturup gururluları ve kötüleri nasıl yargılayabilir (40:12)? Dolayısıyla, o tahtta oturmakta Olan’ı yargılamaya ne hakkı vardı?

Bu gerçek (ancak ne tür bir hayvan olduğunun tespiti zor) yaratıklar aracılığıyla, Tanrı ayrıca büyük bir ruhsal gerçeklik ortaya koymaktadır. Livyatan, Kutsal Yazı’da kötülüğün güçlerinin, özellikle Şeytan’ın bir sembolü olarak kullanılmaktadır. Bu kötü ruh da, Livyatan gibi, insanları dehşete düşürmektedir ancak Tanrı’nın kontrolü altındadır. Bu da bizi kitabın ilk bölümüne geri götürüyor. Orada Şeytan, Eyüp’e korkunç güçle saldırmıştı ancak yalnızca Tanrı’nın egemen inisiyatifi ve isteği uyarınca hareket etmişti. Eyüp’ün Livyatan’a hâkim olmaktaki acizliği nasıl onu Yaratıcı’ya alçakgönüllülükle teslim olmaya çağırdıysa, Eyüp’ün kötülüğe ve acılara hâkim olmaktaki acizliği de onu kendisini alçakgönüllülükle Rab’be emanet etmeye çağırdı. O Rab ki, Şeytan üzerinde hüküm sürmektedir.