Mezmurlar 13

Rab’bin halkı bazen O’nun varlığından yoksun olarak acılar içinde bırakıldıklarında, ruhsal çoraklık yaşarlar ancak bu çoraklık asla topyekûn ya da nihai değildir. Yahve her zaman imanlılar için oradadır. Ve böylece onların sıkıntıları uzun sürse de sonsuza dek sürmez. Yüklerimizi yüreklerimizde evirip çevirmek, onlara kendi başımıza çözüm bulmaya çalışmak yerine, onları Rab’be yüklemek her zaman en iyisidir. Tanrı’nın bizi yanıtlamakta gecikmesi O’nun bizi reddetmesi anlamına gelmez. Gökler dualarımıza sessiz kalıyor gibi göründüğünde, Tanrı’nın sadık sevgisine tutunmaya nasıl devam edebiliriz?

Mesih de İblis’e köle hâldeki insan ırkının imansızlığıyla ve sapkınlığıyla yüzleşirken, “[Daha] ne kadar?” diye feryat etmiştir (Mat. 17:17-18). Kötülüğün düşmüş dünyamızdaki sürekli varlığına katlanmak O’nun insan canını yıprattı. Ancak Mesih umutsuzluğa kapılmadı, dünyaya adalet getirme görevinde sebat etti (Yşa. 42:4). Elemi ne kadar büyüktüyse, kendisini o kadar duayla Baba’ya yükledi. Şimdi, Tanrı’nın sağına yükseltilmiş olarak, kendi yorgun halkına tümüyle yakınlık duyabilir ve onların sebat etmek üzere tam olarak ihtiyaç duydukları lütfu onlara verebilir (İbr. 2:18; 4:15-16).