Mezmurlar 30

Davut kendine güvenir hâle gelmişti, Tanrı’nın yapmış olduklarını kendi yenilmezliğinin göstergesi olarak yorumluyordu. Gücü başını döndürdü ve Rab yerine insanın gücüne bakıyordu. Tanrı, Davut’u ruhsal anlamda uyandırmak, onu gerçekliğe geri döndürmek için yargı gönderdi. Davut’un deneyimi bizi şu konuda uyarmaktadır: Tanrı’nın kutsamalarına değil, kutsayan Tanrı’nın kendisine bel bağlamalıyız. Bizi terbiye edişi için ve sevinç yolumuzda kazandığımız alçakgönüllülük için Tanrı’ya şükrederek zaman geçirin.

Mesih asla güvenini insanın becerisine bağlamadı, şimdiki ve gelecekteki başarısı için daima Tanrı’ya baktı (Yu. 14:10). Ancak Mesih, Tanrı’nın öfkesini deneyimledi; halkının günahlarının lanetini aldı (Gal. 3:13) ve sonra yazgısında olan sonsuz yüceliğe ve sevince giriş yaptı (Mat. 25:21; Lu. 24:26; İbr. 12:2). Mesih’in sonsuz sevince açılan elem deneyimi O’nu izleyenlere nasıl cesaret ve umut verebilir?