Mezmurlar 144

Rab’be güvenmek bizim kendimizi ne kadar küçük ve önemsiz gördüğümüzle paraleldir (2-4. ayetler). Yüreklerimiz ve ağızlarımız kendimize yönelik övünmelerle dolu olduğunda, büyük ilgiyle Tanrı’nın övgülerini terennüm etmek zordur. Ancak kendimizi bu dünyadan hızlıca yargıyla yüzleşmeye geçen günahkârlar olarak gördüğümüzde, o zaman ancak ve ancak Rab’bin bizim Tanrımız olması ve İsa Mesih’e iman aracılığıyla O’nunla antlaşma ilişkisi içinde olmamız durumunda kendimizi kutsamış sayarız. İnsanın geçiciliğini düşünmek (4. ayet) Rab’be güvenmenize ve yüceliği O’na vermenize nasıl yardımcı olabilir?

İlahi güçle donatılmış savaşçı Davut (1. ayet) Mesih’in bir gölgesi ve tipiydi. Şaşırtıcı bir alçalma eylemiyle, Tanrı Oğlu ölümlü bir insan oldu (4. ayet). Kendisini Baba’ya tümüyle bağımlı bir konuma getirdi (2. ayet) ki Baba da O’na İblis’i alt etmesi için Ruh’u sağladı. Mesih, Rab’bin Kulu’dur (10. ayet). Rab İsa, Tanrı’nın yasasına kusursuzca itaat etti, antlaşmayı tutanlara vaat edilen yücelik zenginliklerini elde etti ki İsrail bunu asla yapamadı (12-15. ayetler). Şu anda O’nun ruhsal soyu, O’nun hak ettiği kutsamaları miras almaktadır. Mesih gökleri yaracak ve düşmanlarınızı yok etmek üzere ateşle ve yücelikle aşağı inecek, imanlıları onlara zulmedenlerden kurtaracak ve onları kendi kutsamasına kavuşturacaktır. Siz İsa Mesih’in kilisesiyle birlikte, “Ne mutlu Tanrısı RAB olan halka!” diyebiliyor musunuz (15. ayet)?