Yeşaya 17

Canlarımızın düşmanı kullandığı yaklaşımlarda daima sinsidir; erkekleri ve kadınları, Rab’bin taleplerinin adil olmadığına ikna etmeye çalışır. Efrayim halkı böyle bir yalana kulak verdi ve antlaşma Tanrıları’na sırt çevirdiler, putperest bir halkla ilişki kurdular. Rab onlara refah verdi ancak refahları içerisinde kötülüğün sesine kulak verdiler. Tanrı olmadan daha iyi olacaklarını hayal ederek, O’ndan uzaklaştılar. Aynı akılsızlığı bugün de toplumda görmüyoruz muyuz? Kişisel çıkar arzusu, sayısız insana sefalet ve yürek acısı getirmiştir; iyi olan her şeyden mahrum, savunmasız kalmışlardır. Bunların hepsi, Rab’bi unutmuş olmalarındandır. Zihinlerini gerçek kayaları ve kurtuluşları olarak Rab’be bağlayanlarsa kutsanmış, bahtiyardırlar. Biz Tanrı’yı daima tek umudumuz olarak hatırlayan bir tutum nasıl geliştirebiliriz?