Yeşaya 66

Yeşaya peygamberliğini bütün insanlığın sonsuz durumuna dair huşu uyandırıcı bir görümle sonlandırmaktadır (22-24. ayetler). Her insanın akıbeti ya yeni yaratılışta sonsuza dek Rab’be ibadet etmek ya da cehennemde durmaksızın dehşetle acı çekmek olacaktır. Üçüncü bir seçenek yoktur. Bu gerçeklik bize bu bölümün diğer iki büyük gerçeğini göstermektedir:

I) İlk olarak, bizi lütuf sayesinde kurtulup kurtulmadığımızı düşünmeye çağırıyor. Kurtuluş bir kilise binasında bulunmak veya bir sunu sunmak gibi dışsal şeylerle ilgili değildir. Kurtuluş, Tanrı’nın yüceliği tarafından alçaltılmış, kendi günahlarının ağırlığı altında kırılmış ve Tanrı Sözü’ne tabi olan bir yürek meselesidir (1-2. ayetler). Bu sizi tanımlıyor mu? Siz sonsuz ibadete ve sevince mi, yoksa sonsuz mahva mı gidiyorsunuz?

II) İkinci olarak, bizi kilisenin bütün uluslara yönelik büyük görevini düşünmeye çağırıyor (18-21. ayetler). Bu görev imanlı Yahudilerle, elçilerle ve İsa Mesih’in diğer öğrencileriyle başladı. Bunlar Müjde’yi diğer uluslara ulaştırmak için kendilerini feda ettiler. Ancak kilisenin görevi bugün de devam etmektedir. Günahkârların cehennemden kurtulmalarının ve cenneti elde etmelerinin tek yolu, Mesih’in Müjdesi’nden geçmektedir. Siz becerilerinizi ve kaynaklarınızı Müjde’yi bütün uluslara ulaştırmak için nasıl kullanıyorsunuz?