Yeşaya 1

Akılsızlığımız içerisinde çoğu zaman günahı hafife alırız ancak Tanrı ondan nefret eder. Bu düşünceyi yüreklerimize kazımamız ve Davut’la birlikte, “Akılsızlığım yüzünden yaralarım iğrenç, irinli” diye itiraf etmemiz gerekiyor (Mez. 38:5). Günahın üzerimizdeki etkisini göz önünde bulundurmak söz konusu olduğunda, nasıl da aklımızı kaybetmişçesine başarısız oluyoruz! Öyle kolay bir şekilde dünyevi düşüncelerin tesirine kapılıyoruz ki, dışsal ikrarımız O’nun Sözü’ne ve yollarına yönelik içsel sevgimizle örtüşmediği zaman, bunun Tanrı’ya leke sürdüğünü unutuyoruz. 2-4. ayetler bize Tanrı’nın günaha bakışı hakkında ne öğretiyor?

İsrail’in kötülüğü öyle büyüktü ki, Sodom ve Gomora gibi cezalandırılmayı hak etmişti. Yine de korkunç günahlarına rağmen, sanki onlarla Tanrı arasında her şey yolundaymış gibi tapınağa gidiyor ve gerekli kurbanları sunuyorlardı. Belirli bir dine sahiplerdi ancak o dinin gücünden veya gerçekliğinden bihaberlerdi. Kendilerinden memnunlardı ancak Tanrı onların dinini putperestlik olarak görüyordu. Kiliseye katılmak ve her türlü ibadet eyleminde bulunmak ancak bunların hepsini içtenlik ve gerçek olmadan yapmak ne yazık ki mümkündür. Bu bize Tanrı’yı hoşnut eden ibadet hakkında ne öğretiyor?