Yeremya 20

Yeremya’nın kendisini Paşhur’dan kurtardığı için Tanrı’yı övmesini beklerdik ancak bunu yapmıyor. Bunun yerine, başına gelebilecek korkunç şeyleri hayal etmeye başlıyor. Burada, canlarımızın düşmanının ne kadar sinsi olduğunu öğrenmekteyiz. Yeremya tam da Tanrı’ya yaslanıyor olması gereken anda, bedeninin zayıflığına yenik düşer (1.Kr. 19:2-4). Böyle denenme zamanlarında, mevcut duruma dair kendi anlayışımıza yaslanmak yerine, Rab’be güvenmememiz gerektiğini öğrenelim (Özd. 3:5-6).

Bu bölüm Yeremya’nın kendine acımasıyla sonlanıyor. Ne yazık ki, bu, Rab’den gözlerimi aldığımızda ve sıkıntılarımıza odaklandığımızda, Hristiyanlar için yaygın bir deneyimdir (Eyü. 3:1-13). Bir yandan, böyle karanlık zamanların kişiyi kurtuluş dışı bırakmadığını hatırlayalım. Öte yandansa, karanlıkta olduğumuz zamanlarda Tanrı’ya tutunmak ve O’nun vaatlerine sarılmak üzere kendimizi harekete geçirelim. Mesih bütün seçilmişlerinin günahlarını taşıyarak gerçekten Tanrı tarafından karanlığa terk edildi (Mez. 22:1; Mat. 27:45-46). Eğer Mesih’teysek, Tanrı bizi asla ve asla, en karanlık zamanlarımızda bile terk etmez (İbr. 13:5).