Hezekiel 40

Kâhin soyundan gelen Tanrı’ya yaraşır bir adam olarak Hezekiel, Tanrı’nın yüceliğinin tapınaktan ayrılışını (8:1-11:25) ve kutsal şehrin yıkılış haberini gördüğü zaman (33:21) büyük sıkıntıya girmiş olmalıdır. Tanrı’nın İsrail’le olan özel varlığı, onları öteki uluslardan ayırıyordu (Çık. 33:15-16) ve kutsalların yaşamı ve sevinciydi (Mez. 46; 84). Yeni bir tapınağın ölçülerini aldığını görmesi onu umutla doldurmuş olmalıdır çünkü bu, Tanrı’nın, varlığının sonsuza dek halkının arasında kalması için gereken her şeyi sağlayacağına dair bir taahhüttü (Hez. 37:26-27). Ancak Tanrı’nın kaygısı binalar değildir çünkü O, varlığının dönüştürülmüş bir yürekte Ruh sayesinde ikamet edeceğini açıklamıştı (11:16, 19-20; 36:26; 37:14; 39:29). Bu görümün anlamı, Tanrı’nın O’na ibadet edenlere geri dönen varlığındaki sembolizmde yatmaktadır. Tanrı’nın ruhsal varlığına umut bağlamak ve bunun ardından gitmek ne anlama gelmektedir?